Na szlaku Kolonia A - Kolonia B (linia dwutorowa) w torze nr 1 trzeba wymienić nawierzchnię drogową przejazdu kategorii D w km 74.540 (płyty „MIROSŁAW”, szerokość przejazdu 10,20 m) razem z nawierzchnią kolejową na odcinku 30 m (jedno przęsło: szyny S49, podkłady strunobetonowe INBK, przytwierdzenie K, połączenie z istniejącym torem spawami termitowymi). Tor nr 1 jest zamknięty, w km 74.525-74.555 jest przeszkoda, a w torze nr 2 na tym samym odcinku obowiązuje V ≤ 30 km/h. Droga hamowania na szlaku: 1000 m. Trzeba ułożyć wykaz robót, zestawić materiały z KNR 2-37, policzyć płyty przejazdu i narysować szkic osygnalizowania z kilometrażem tarcz i wskaźników.
Model „d”, czyli dokumentacja na papierze. Zdający wpisuje ręcznie czynności, narzędzia, obliczenia i nazwy elementów do tabel wydrukowanych w arkuszu, a szkic osygnalizowania rysuje na planie stacji albo szlaku. W podglądzie tłem jest strona arkusza, wpisy i rysunek zdającego są granatowe i odręczne, a to, co dochodzi w bieżącym kroku, jest podświetlone na żółto. Kolejność kroków idzie za kolejnością tabel w arkuszu, a w obrębie tabeli - za kryteriami klucza.
Jak liczę kilometraż. Z wyciągu z Ie-1: tarczę D1 na szlaku stawia się co najmniej 50 m przed miejscem osłanianym, a tarczę ostrzegawczą DO - w odległości drogi hamowania zwiększonej o 200 m przed D1; przeszkodę osłania się z obu stron. Tarczę D6 stawia się w odległości drogi hamowania przed początkiem odcinka ograniczonej prędkości, a wskaźnik W14 - na jego początku. Kierunek właściwy w torze nr 1 prowadzi od Kolonii A (rosnący km), a w torze nr 2 - od Kolonii B (malejący km), bo na linii dwutorowej pociągi jeżdżą prawym torem (wiedza ogólna, zgodna z kluczem). Sygnały dla kierunku właściwego stoją z prawej strony toru, dla niewłaściwego - z lewej. Szkic nie jest w skali: tarcze stoją po kolei według kilometrażu, a każdą opisuje jej km.
Dane i przepisy. Liczby pochodzą z treści zadania, tabel i rysunków arkusza CKE; każdy wynik jest w skrypcie policzony z tych danych i porównany z kluczem oceniania, a każda wpisana nazwa - z tekstem kryterium. Zasady ustawiania tarcz biorę z wyciągu z instrukcji Ie-1 wydrukowanego w arkuszu. Kolejność robót, dobór narzędzi i nazwy elementów nawierzchni to ogólna wiedza o robotach torowych - w krokach jest to zaznaczone, a wpisy trzymają się sformułowań klucza (klucz dopuszcza też inne poprawne określenia).
To jedno z możliwych rozwiązań: klucz dopuszcza inne określenia robót i inną formę szkicu, byle tarcze i wskaźniki miały właściwe położenie.
Jak liczą się punkty. Klucz ma 29 kryteriów w 4 rezultatach, każde za 1 punkt. Próg zdania części praktycznej to 75%, czyli 22 punktów - można stracić 7 kryteriów i nadal zdać. Szkic osygnalizowania to aż 10 punktów - każda tarcza i każdy wskaźnik osobno.
To jedno z możliwych rozwiązań. Egzaminator ocenia spełnienie kryteriów z klucza odpowiedzi, a nie zgodność z tym rozwiązaniem - inna, poprawna droga też daje punkty.