W rozjeździe nr 1 (Rz 60E1-300-1:9 lsd, odmiana łubkowana) ułożonym w torze nr 2 trzeba wymienić szyny łączące w kierunku zasadniczym, w obu tokach, razem ze śrubami stopowymi, nakrętkami, pierścieniami sprężystymi potrójnymi, łapkami i przekładkami podszynowymi na długości wymienianych szyn. Podrozjazdnice są drewniane, w rozstawie 600 mm, przytwierdzenie typu K. Rysunek 2 dzieli rozjazd na odcinki 14 248, 10 882 (szyny łączące) i 8 070 mm. Trzeba ułożyć wykaz czynności z narzędziami, policzyć materiały, nazwać części rozjazdu i osygnalizować miejsce robót na planie stacji.
Model „d”, czyli dokumentacja na papierze. Zdający wpisuje ręcznie czynności, narzędzia, obliczenia i nazwy elementów do tabel wydrukowanych w arkuszu, a szkic osygnalizowania rysuje na planie stacji albo szlaku. W podglądzie tłem jest strona arkusza, wpisy i rysunek zdającego są granatowe i odręczne, a to, co dochodzi w bieżącym kroku, jest podświetlone na żółto. Kolejność kroków idzie za kolejnością tabel w arkuszu, a w obrębie tabeli - za kryteriami klucza.
Jak liczę materiały. Szyny łączące kierunku zasadniczego mają 10 882 mm w każdym z dwóch toków. Pod nimi leży 10 882 : 600 = 18,14 podrozjazdnicy - przypis każe zaokrąglić sztuki w dół, więc 18. Na każdej podrozjazdnicy w każdym toku są dwie śruby stopowe (z łapką, pierścieniem i nakrętką) oraz jedna przekładka.
Dane i przepisy. Liczby pochodzą z treści zadania, tabel i rysunków arkusza CKE; każdy wynik jest w skrypcie policzony z tych danych i porównany z kluczem oceniania, a każda wpisana nazwa - z tekstem kryterium. Zasady ustawiania tarcz biorę z wyciągu z instrukcji Ie-1 wydrukowanego w arkuszu. Kolejność robót, dobór narzędzi i nazwy elementów nawierzchni to ogólna wiedza o robotach torowych - w krokach jest to zaznaczone, a wpisy trzymają się sformułowań klucza (klucz dopuszcza też inne poprawne określenia). Wyciąg z Id-1 (tablica 12, poz. 19) wymaga przy wymianie części rozjazdu zamknięcia toru i sygnału D1 „Stój”.
To jedno z możliwych rozwiązań: klucz dopuszcza inne określenia czynności, a szkic może mieć inną formę, byle tarcze stały we właściwych miejscach.
Jak liczą się punkty. Klucz ma 35 kryteriów w 5 rezultatach, każde za 1 punkt. Próg zdania części praktycznej to 75%, czyli 27 punktów - można stracić 8 kryteriów i nadal zdać. Najwięcej, bo 10 punktów, daje wykaz czynności; szkic z trzema tarczami D1 - 7.
To jedno z możliwych rozwiązań. Egzaminator ocenia spełnienie kryteriów z klucza odpowiedzi, a nie zgodność z tym rozwiązaniem - inna, poprawna droga też daje punkty.