Pracownik przewoźnika na stacji towarowej Zagórze przyjmuje dwie przesyłki: wagon odpadów i złomu żeliwa i stali do Zawiercia oraz cysternę z węglowodorami gazowymi (UN 1965, towar niebezpieczny) do Kowar. Trzeba policzyć dla nich przewoźne i opłaty dodatkowe z taryfy, ustalić oznakowanie cysterny według instrukcji Ir-16 i RID, przeanalizować rozkład jazdy pociągu TME 244322 i rozszyfrować numery EVN obu wagonów.
Model „d”, czyli dokumentacja na papierze. Zdający wypełnia ręcznie druki wydrukowane w arkuszu. W podglądzie tłem jest strona arkusza, wpisy zdającego są granatowe i odręczne, a pola wpisane w bieżącym kroku są podświetlone na żółto. Kolejność kroków idzie za kolejnością druków w arkuszu, a w obrębie druku - za kryteriami klucza.
Skąd dane. Odległości, masy i numery wagonów są w listach przewozowych klientów (strony 10-11), taryfa na stronach 3-5, fragmenty Ir-16 na stronach 6-8, wyciąg z RID (tabela A, wydrukowana w poprzek strony) na stronie 9, a rozkład jazdy na stronie 12.
Dane i przepisy. Numery wagonów i pociągów, masy, długości, stawki i nazwiska pochodzą z arkusza CKE. Każda liczba jest w skrypcie policzona z danych arkusza i porównana z kluczem oceniania, a każdy oceniany wpis - z tekstem kryterium. Tam, gdzie krok korzysta z wiedzy spoza arkusza (oznakowanie wagonów, sygnały, zasady wypełniania druków z instrukcji zarządcy i przewoźnika), jest to zaznaczone jako wiedza ogólna, a rozstrzyga klucz oceniania. To jedno z możliwych rozwiązań: klucz często przyjmuje kilka zapisów.
Jak liczą się punkty. Klucz ma 37 kryteriów w 5 rezultatach, każde za 1 punkt. Próg zdania części praktycznej to 75%, czyli 28 punktów - można stracić 9 kryteriów i nadal zdać. Rachunki z taryfy to 11 punktów, oznakowanie cysterny - 9, a analiza numerów EVN - 10, w tym cyfry samokontroli, które można sprawdzić rachunkiem.
To jedno z możliwych rozwiązań. Egzaminator ocenia spełnienie kryteriów z klucza odpowiedzi, a nie zgodność z tym rozwiązaniem - inna, poprawna droga też daje punkty.