Rozwiązanie krok po kroku: Wymiana poszycia burty statku

Uszkodzony rejon leży w płycie poszycia poz. 152 z blachy 10,5 mm („PL10.5”). Przez rejon przechodzą 2 usztywnienia wzdłużne poz. 901 z płaskownika łebkowego HP 220 × 11 - dlatego nowa wstawka to blacha 10,5 mm z dwoma odcinkami usztywnień. Rysunek 2 pokazuje przekroje na wręgach 60-64, czyli budowę burty od wewnątrz (wręgi, pokład, pokładniki). Uwagi rysunku: zakończenia usztywnień według katalogu unifikacyjnego i szlifowanie krawędzi oraz odprysków.

Na burcie zaznacza się kredą lub markerem zasięg wymiany według Rysunku 1, z zapasem do zdrowej blachy. Rusztowanie przy burcie wpisuję w wykazie oprzyrządowania (jest w wykazie arkusza i w kluczu).

Farbę wzdłuż przyszłej linii cięcia opala się palnikiem - powłoka utrudnia trasowanie, a przy cięciu dymi i się pali.

Linię cięcia trasuje się rysikiem i sznurkiem traserskim, naroża zaokrągla cyrklem (ostre naroże otworu w poszyciu jest karbem - wiedza ogólna) i punktuje punktakiem, żeby linia była widoczna przy cięciu.

Uchwyty muszą być przyspawane przed cięciem: wycinany fragment zawiśnie na żurawiu albo wciągach zaczepionych o uchwyty na poszyciu powyżej.

Od wewnątrz statku trasuje się i odpala oba usztywnienia poz. 901. Miejsce przecięcia usztywnień przesuwa się względem krawędzi otworu w poszyciu, żeby styki nie wypadły w jednym przekroju (wiedza ogólna).

Po odpaleniu usztywnień wypala się poszycie palnikiem acetylenowo-tlenowym po wytrasowanej linii.

Wypalony fragment żuraw przenosi na platformę samojezdną, która wywozi go na złom.

Do demontażu potrzeba narzędzi traserskich, palnika do opalania i cięcia, prostownika spawalniczego do uchwytów, sprzętu dźwigowego (żuraw, zawiesia, szakle, uchwyty), platformy do wywiezienia oraz rusztowań i sprzętu przeciwpożarowego przy pracach z ogniem. Klucz uznaje kryterium od 7 pozycji ze swojej listy - wpisuję 16.

Materiał z magazynu przechodzi przez ciąg obróbki wstępnej: prostowanie, oczyszczenie (śrutowanie) i pokrycie farbą do gruntowania.

Karta wykroju to rozmieszczenie wstawki na arkuszu blachy i program dla automatu do cięcia.

Grubość 10,5 mm odczytuje się z opisu płyty poz. 152 na Rysunku 1 - wstawka musi mieć grubość wymienianego poszycia. Blachę wycina się z naddatkiem, który odpala się przy pasowaniu na statku.

Dwa odcinki HP 220 × 11 przycina się na długość, a ich zakończenia wykonuje według katalogu unifikacyjnego (uwaga 1 Rysunku 1).

Na każdym elemencie wypisuje się numer pozycji i budowy - bez tego elementy giną na wydziale wśród innych.

Lista klucza dla tej części jest krótka: automat do cięcia i ukosowania oraz kreda i marker do opisania - wpisuję wszystkie trzy, bo klucz nie podaje tu progu „co najmniej”. Ciąg obróbki wstępnej jest nazwany w samej operacji.

Suwnica z zawiesiami i uchwytami samozaciskowymi kładzie płytę na stanowisku stroną wewnętrzną do góry.

Linie usztywnień trasuje się sznurkiem i kredą, przenosząc ich położenie z Rysunku 1.

Usztywnienie dociska się młotem, łomem lub klinami z klamrami, sprawdza kątownikiem prostopadłość i sczepia.

Usztywnienia spawa się spoinami pachwinowymi półautomatem; końce zostawia się na połączenie z istniejącymi usztywnieniami na statku (wiedza ogólna). Po spawaniu żużel i odpryski usuwa się szlifierką.

Gotową wstawkę mierzy się (wymiary, położenie usztywnień) i opisuje markerem: numer pozycji, burta, rejon montażu.

W hali płytę przenosi suwnica, montaż wymaga narzędzi traserskich i montażowych (młot, łom, kliny, klamry, kątownik), a spawanie półautomatu i szlifierki. Klucz uznaje kryterium od 5 pozycji - wpisuję 16.

Wstawkę przewozi się platformą samojezdną pod burtę statku.

Prowadnice przyspawane do burty przy otworze naprowadzają wstawkę i pozwalają ją podwiesić.

Krawędzie otworu w poszyciu ukosuje się palnikiem i szlifuje do czystego metalu. Kształt rowka wynika z instrukcji spawalniczej (arkusz go nie podaje).

Żuraw podaje wstawkę do otworu, gdzie przejmują ją wciągi łańcuchowe zawieszone na uchwytach - nimi ustawia się położenie z dokładnością do milimetrów.

Przyłożoną wstawkę trasuje się po obrysie otworu, odpala naddatek i ukosuje jej krawędzie tak, by szczelina na całym obwodzie była równa.

Klamry przyspawane do poszycia i wbite kliny wyrównują wstawkę z poszyciem (bez uskoku) i ustalają szczelinę.

Krótkie spoiny sczepne utrzymują wstawkę; dopiero potem można zwolnić wciągi.

Styk spawa się jednostronnie od zewnątrz, a podkładki ceramiczne przyklejone od wewnątrz formują grań. Następnie łączy się usztywnienia wstawki z istniejącymi.

Klamry i prowadnice odcina się palnikiem, miejsca po nich szlifuje, a spoiny oczyszcza z żużla i odprysków.

Montaż na statku łączy transport (zawiesia, szakle, uchwyty), pasowanie (narzędzia traserskie, palnik, szlifierka), ustawienie (młot, łom, kliny, klamry, kątownik) i spawanie. Lina asekuracyjna zabezpiecza pracę na wysokości przy burcie. Klucz wymaga tu najwięcej: co najmniej 9 pozycji - wpisuję 17.

Najpierw sprawdza się, czy spawanie nie odkształciło poszycia (poziomica, przymiar).

Oczyszczone spoiny ogląda się pod kątem pęknięć, podtopień, porów i nierówności lica.

Spoinomierzem uniwersalnym mierzy się nadlew lica i grubość spoin pachwinowych usztywnień.

Poszycie burty musi być szczelne. Metodę próby (np. penetrantami albo próba kredowo-naftowa) określa instrukcja stoczni - arkusz jej nie podaje (wiedza ogólna).

Spoiny doczołowe poszycia sprawdza się radiograficznie przenośnym systemem z wykazu. Wyniki badań są podstawą odbioru przez kontrolę jakości, armatora i towarzystwo klasyfikacyjne (wiedza ogólna).

Do odbioru wpisuje się całą listę klucza (nie ma w niej progu „co najmniej”): przymiar i poziomicę do kształtu, penetranty i spoinomierz do spoin oraz system do radiografii.