Rozwiązanie krok po kroku: Plan podróży i manewry łodzią

Na mapie (załącznik 1, osobny arkusz A3) wydrukowana jest już trasa z basenu Doeldok przez P2, P3 i P4 do śluzy Kallosluis i P5 - brakuje tylko oznaczenia P1. Szerokość 51°17,7' odkłada się cyrklem od równoleżnika 51°18' (górna krawędź mapy) w dół o 0,3' na podziałce pionowej ramki, długość 004°14,6' - od południka 4°14' o 0,6' na podziałce poziomej ramki. Punkt wypada na wydrukowanej linii przy jej końcu w Doeldok - to dobra kontrola. Rysuje się kółko z kropką i podpis P1 z czasem wyjścia i logiem: 0630 / 00,00.

Arkusz każe też podpisać mapę: w kratkach PESEL wpisuje się numer zdającego (tu imię i nazwisko autora rozwiązania).

Kurs rzeczywisty odczytuje się transportirem od południka w kierunku płynięcia. Na wydrukowanych odcinkach: P1 - P2 KR = 219° (z Doeldok na południowy zachód; z pozycji 218.6°), P2 - P3 180° (na południe), P3 - P4 118° (Waaslandkanaal) i P4 - P5 090° - przez śluzę Kallosluis prosto na wschód, wzdłuż równoleżnika. Kursy zapisuje się trzema cyframi nad linią kursu. Klucz ocenia kursy P1 - P2 i P4 - P5 (tolerancja ± 6°).

Odległości mierzy się cyrklem na skali szerokości (1' szerokości = 1 Mm), a czas liczy z prędkości 6 węzłów, czyli 0,1 Mm w 1 minutę. P1 - P2 = 1.00 Mm, P2 - P3 = 0.33 Mm, P3 - P4 = 1.59 Mm. Log narastająco i czas:

• P2: 01,00 Mm, 0640, - P3: 01,33 Mm, 0643 (klucz: 0643, 01,35 ± 0,2 Mm), - P4: 02,92 Mm, 0659 (klucz: 0700, 02,95; tolerancja ± 2 min i ± 0,2 Mm).

Log zapisuje się z dwoma miejscami po przecinku, tak jak w kluczu.

Między P4 a P5 statek przechodzi śluzę Kallosluis - 30 minut (treść zadania). P4 - P5 = 0.95 Mm, czyli ok. 9,5 min płynięcia, więc P5: 0659 + 9,5 min + 30 min = 0739, log 03,87 (śluzowanie nie zmienia logu; klucz: 0739, 03,9).

Z P5 statek płynie kursem KR = 063,5° - wzdłuż wydrukowanej linii nabieżnika 243,5° (to ten sam kierunek, tylko przeciwny). P6 wyznacza się w chwili, gdy namiar rzeczywisty na nabieżnik Melkader wynosi 227° - czyli w punkcie przecięcia linii nabieżnika 243,5° z linią namiaru 227° (wydrukowana linia z opisem „227°”). Kreśli się odcinek P5 - P6 i oznacza P6 kółkiem.

P5 - P6 = 0.50 Mm: P6 o 0744, log 04,37.

W P6 statek zmienia kurs na KR = 047° i płynie 1,15 Mm - tę odległość odkłada się cyrklem ze skali szerokości wzdłuż linii kursu i oznacza P7.

P7: log 04,37 + 1,15 = 05,52, czas 0755 (klucz: 0756, 05,55).

Z P7 statek płynie kursem KR = 136° do śluzy Cauweleer, przechodzi ją (30 minut) i po wyjściu przepływa jeszcze 1 kbl (0,1 Mm) - tam jest P8. Odcinek P7 - P8 to 0.60 Mm.

P8: log 06,12, czas 0755 + 6 min + 30 min = 0831 (klucz: 0832, 06,15).

Z P8 statek wykonuje zwrot prosto do wydrukowanej pozycji P9 przy Churchilldok: kurs KR = 056°, odległość 0.77 Mm. P9: log 06,90, czas 0839. Klucz nie ocenia osobno tego odcinka, ale z niego wynika długość całej drogi w Tabeli 1.

P3 to wydrukowane kółko na skrzyżowaniu Doeldok i Waaslandkanaal. Szerokość odczytuje się od równoleżnika 51°16' (w górę), długość od południka 4°14' (w lewo), cyrklem na podziałkach ramki: 51°16,6'N, 004°13,6'E (z mapy: 16.59' i 13.60').

Wieża Willmardok to symbol wieży z podpisem na północ od P5. Z P5 kreśli się linię do podstawy symbolu i mierzy: kąt od północy transportirem - NR = 005° (klucz: 004° ± 6°) - i długość cyrklem na skali szerokości - 0,8 Mm (0.81 Mm; klucz 0,8 ± 0,1 Mm).

Długość drogi to wskazanie logu w P9: suma odcinków P1 - P9 = 6.90 Mm, czyli 6,9 Mm (klucz: 6,95 ± 0,1 Mm albo wynik poprawnego dodawania odcinków).

Czas płynięcia to droga przez prędkość: 6,9 Mm : 6 w = 1.149 h = 1 h 9 min (klucz: 1 h 10 min ± 4 min albo iloraz własnej długości drogi i prędkości).

Na trasie są 2 śluzy: Kallosluis (między P4 a P5) i Cauweleer (między P7 a P8). Każda trwa 30 minut, więc całkowity czas śluzowania to 2 x 30 min = 1 h.

Całkowity czas: 1 h 9 min + 1 h = 2 godziny 9 minut - tyle samo, co różnica godzin na mapie (0630 w P1, 0839 w P9). Klucz: 2 h 10 min ± 4 min albo suma dwóch poprzednich wartości.

Najpierw sprawdza się wyposażenie pokładowe w łodzi (wiosła, bosak, czerpak, kotwica z liną), a potem dokłada z nabrzeża koło ratunkowe z linką i wiadro - dwa osobne kryteria. Osobno sprawdza się cumy i odbijacze: cumy całe i zamocowane do knag, odbijacze zawieszone na burcie od strony nabrzeża.

W tym zadaniu łódź staje na kotwicy, więc warto sprawdzić, czy lina (łańcuch) kotwicy jest zamocowana do łodzi i ułożona tak, żeby wybiegała bez plątania.

To praktyka zawodu - klucz ocenia wykonanie, nie sposób opisu.

Pas ratunkowy albo kamizelkę zakłada się na nabrzeżu i dopina wszystkie klamry. Do łodzi wchodzi się nisko, stopą na środek dna, trzymając się burty. Przed uruchomieniem silnika dźwignia biegu jest w położeniu neutralnym, a śruba silnika przyczepnego zanurzona.

Wydaje się komendę „cumy rzuć” i wykonuje ją, a zaraz potem robi klar: cumy wybrane do łodzi, zwinięte, sprzęt na miejscach. Cum nie owija się wokół dłoni, a rąk nie wkłada między burtę a nabrzeże. Od nabrzeża odchodzi się pod kątem, z uwzględnieniem wiatru i prądu, i wypływa na tor wyznaczony pławami.

To praktyka zawodu - klucz ocenia wykonanie, nie sposób opisu.

Torem płynie się zgodnie z oznakowaniem nawigacyjnym - klucz sprawdza tu konkretny manewr: zmianę kursu w prawo z minięciem pławy lewą burtą (pława zostaje po lewej stronie łodzi). Potem łódź zatrzymuje się tak, żeby linia nabieżnika była na trawersie prawej burty (prostopadle do osi łodzi, po prawej).

Kotwicę opuszcza się przy burcie (nie rzuca na oślep) i luzuje linę, a potem manewruje łodzią - zwykle krótko wstecz - aż lina kotwiczna się napnie i kotwica zaczepi o dno. Gdy łódź przestaje się przesuwać, a lina pozostaje napięta, melduje się „kotwica trzyma”.

To praktyka zawodu - klucz ocenia wykonanie, nie sposób opisu.

Kotwicę wybiera się, podchodząc łodzią nad nią (lina luzuje się), a potem wyciąga pionowo i układa w łodzi razem z liną - to też klar. Potem wykonuje się zwrot i wpływa na tor.

Do nabrzeża podchodzi się wolno i pod kątem, z uwzględnieniem wiatru i prądu, z odbijaczami po stronie nabrzeża. Wydaje się i wykonuje komendę „cumy podać” (cumy na polery albo podane na nabrzeże), a silnik wyłącza się dopiero po zacumowaniu. Powrót ocenia się też jako bezpieczne manewry portowe - bez uderzenia w nabrzeże.

To praktyka zawodu - klucz ocenia wykonanie, nie sposób opisu.

Po zacumowaniu robi się klar: cumy zwinięte, kotwica z liną, koło ratunkowe, wiosła, bosak, czerpak i wiadro na swoich miejscach, nic nie zwisa za burtę. Z łodzi wychodzi się tak samo ostrożnie jak przy wsiadaniu.

Przez cały czas obowiązują przepisy żeglugowe (płynięcie wyznaczonym torem, prędkość dostosowana do akwenu, ustępowanie drogi zgodnie ze znakami) i zasada, że manewry nie mogą stwarzać zagrożenia dla obiektów wodnych, innych łodzi i pozostałych zdających - to dwa osobne kryteria przebiegu.

To praktyka zawodu - klucz ocenia wykonanie, nie sposób opisu.