Kwalifikacja: AUD.01 - Przygotowanie i organizacja produkcji audiowizualnej

Wybierając inne miejsce w kosztorysie dla stawki aktorskiej, można się łatwo pomylić, zwłaszcza jeśli ktoś nie miał do czynienia z typowym podziałem kosztów produkcji. Przykładowo, „czynsze i dzierżawy” to pozycja, która dotyczy wynajmu nieruchomości, sprzętu lub innych dóbr materialnych – choć czasem kusi, żeby tam upchnąć inne wydatki. Jednak wynagrodzenie dla aktora absolutnie się tu nie mieści, bo nie wynajmujemy jego osoby, tylko kupujemy jego usługę artystyczną. Z drugiej strony „usługi własne” odnoszą się do pracy wykonywanej przez pracowników stałych firmy lub zespołu produkcyjnego, raczej administracyjnej lub technicznej – aktor jako wykonawca dzieła nie wchodzi w tę kategorię, nawet jeśli jest częścią stałej ekipy. „Zakupy obce” obejmują wydatki na rzeczy lub usługi kupowane od zewnętrznych dostawców, jak catering, materiały eksploatacyjne, transport, ale też nie mają nic wspólnego z wynagradzaniem pracy artystycznej. Typowym błędem jest traktowanie ról aktorskich jak zakupu zwykłej usługi czy wynajmu – a przecież podstawą rozliczenia z aktorem jest honorarium, wynikające z umowy o dzieło lub umowy aktorskiej. Z mojego doświadczenia wynika, że jasność w tej kwestii porządkuje całą strukturę kosztów i pozwala uniknąć późniejszych problemów podczas kontroli finansowej czy rozliczania z inwestorem. Źle zakwalifikowane wydatki mogą doprowadzić do niepotrzebnych komplikacji i nawet do zakwestionowania części kosztorysu. W skrócie: każda stawka za twórczość czy odtwórczość powinna być zawsze przypisana do honorariów i płac – to wynika z logiki budżetowania oraz z praktyki branżowej.