Kwalifikacja: AUD.01 - Przygotowanie i organizacja produkcji audiowizualnej

Przy archiwizacji audycji telewizyjnych bardzo łatwo pomylić priorytety i pomyśleć, że najważniejsze są takie rzeczy jak storyboard, kosztorys czy raporty zdjęciowe i montażowe. Owszem, storyboard przydaje się na etapie produkcji, bo pozwala ekipie lepiej wyobrazić sobie przebieg scen czy kolejność ujęć, ale po emisji i przy archiwizacji nie ma on już aż takiego znaczenia – nikt nie odtwarza programu na podstawie storyboardu, tylko na podstawie rzeczywistej zawartości. Kosztorys wstępny to już całkiem inna bajka – to dokument księgowy, służący głównie kontrolowaniu wydatków produkcji, a nie opisywaniu treści audycji. Raporty zdjęciowe i montażowe mogą być przydatne dla osób pracujących przy postprodukcji, ale są one bardziej narzędziem technicznym, które obrazuje, co, gdzie i jak zostało nagrane lub zmontowane. Natomiast w archiwum powinny znaleźć się przede wszystkim dokumenty, które pomagają zrozumieć zawartość audycji, czyli właśnie opisy treści. To one są podstawą do indeksowania, przeszukiwania i katalogowania materiałów, bo bez nich odnalezienie konkretnej audycji po latach graniczyłoby z cudem. Typowym błędem jest przekonanie, że dokumentacja produkcyjna jest równoznaczna z dokumentacją archiwalną, a to dwa zupełnie różne obszary. Produkcja myśli o tym, jak zrobić program, archiwum – jak go długo i skutecznie przechować oraz udostępnić. W praktyce archiwa telewizyjne kierują się zasadą, by wraz z nagraniem przekazywać opis jego zawartości, bo tylko to zapewnia sensowny obieg informacji i sprawną pracę z zasobami.