Kwalifikacja: AUD.01 - Przygotowanie i organizacja produkcji audiowizualnej

Wśród opcji pojawiły się takie nośniki jak kasety VHS, DAT czy nawet płyty DVD, ale niestety żaden z nich nie jest zasadny dla tzw. szybkiego przebiegu produkcji telewizyjnej. Zacznijmy od VHS – to format analogowy, stosowany głównie w latach 80. i 90. do domowych nagrań czy archiwizacji, ale zupełnie nie sprawdza się w profesjonalnym środowisku. VHS nie tylko oferuje bardzo niską jakość obrazu, ale też jest niesamowicie wolny w przeszukiwaniu materiału – każda próba przewinięcia taśmy to strata czasu. Kasety DAT (Digital Audio Tape), chociaż cyfrowe, przeznaczone są wyłącznie do zapisu dźwięku, nie obrazu – to zupełnie inna technologia, wykorzystywana dawniej głównie przez dźwiękowców do rejestracji wysokiej jakości audio, ale z pracą z obrazem nie ma nic wspólnego. Płyty DVD natomiast przez moment wydawały się rozwiązaniem dla niektórych archiwizacji, lecz według obecnych standardów są zbyt wolne, mają zbyt małą pojemność i nie pozwalają na wygodny nieliniowy dostęp do materiału, a także nie integrują się dobrze z nowoczesnymi systemami montażowymi NLE. Typowym błędem jest myślenie, że 'jakiś nośnik cyfrowy' wystarczy – w praktyce jednak chodzi nie tylko o możliwość nagrania materiału, ale również o błyskawiczny dostęp, niezawodność, odporność na uszkodzenia oraz pełną kompatybilność ze sprzętem studyjnym i montażowym. Szybki przebieg wymaga nośnika, który jest przystosowany do błyskawicznej pracy, wielokrotnego zapisu, natychmiastowego odtwarzania i montażu, a tego żaden z wymienionych starszych formatów nie zapewnia. Rynek profesjonalny przesiadł się na XDCAM nie bez powodu – tutaj naprawdę czas to pieniądz i komfort pracy.