Kwalifikacja: AUD.01 - Przygotowanie i organizacja produkcji audiowizualnej

Wybór nośnika do wykonania kopii bezpieczeństwa materiałów audiowizualnych to często pułapka dla osób mniej obytych z praktyką archiwizacyjną. Czasami można pomyśleć, że negatyw dźwięku optycznego albo szeroka taśma magnetyczna świetnie się sprawdzą, bo przecież to są oryginalne nośniki, na których kiedyś coś się zapisywało. Jednak, patrząc na to z technicznego punktu widzenia, takie rozwiązania mają sporo wad. Negatyw dźwięku optycznego służy wyłącznie do archiwizacji ścieżki dźwiękowej – nie jest przeznaczony do przechowywania obrazu, a jego trwałość czy jakość w kopiach bezpieczeństwa jest mocno ograniczona. To raczej element procesu produkcyjnego niż archiwizacji całościowego materiału. Szeroka taśma magnetyczna, choć przez lata była popularna do zapisu dźwięku czy nawet obrazu, to niestety charakteryzuje się dużą podatnością na degradację – wystarczy wilgoć, pole magnetyczne albo nawet czas i cała zawartość może ulec bezpowrotnej utracie. Dla archiwistów to już taki nośnik trochę z poprzedniej epoki. Kontrnegatyw natomiast, mimo że wydaje się solidny, to w praktyce jest używany przede wszystkim do produkcji kolejnych kopii pozytywowych, a nie jako materiał chroniący oryginał. To taki półprodukt, a nie narzędzie do archiwizacji. Typowym błędem jest utożsamianie kontrnegatywu z materiałem bezpieczeństwa, bo przecież wygląda „prawie jak oryginał”, ale nie ma takiej jakości i odporności jak intermediate. W sumie, moim zdaniem, te niepoprawne odpowiedzi wynikają z braku rozróżnienia między etapami produkcji filmowej a zasadami długoterminowej archiwizacji. Tylko materiał duplikacyjny intermediate spełnia branżowe wymagania dotyczące bezpieczeństwa, jakości i trwałości kopii zapasowej.