Kwalifikacja: AUD.01 - Przygotowanie i organizacja produkcji audiowizualnej

Odpowiedzi sugerujące wybór kopii roboczej, reżyserskiej albo wzorcowej wynikają z nie do końca poprawnego rozumienia procesu produkcji oraz dystrybucji filmów do kin. Kopia robocza to po prostu taka wersja filmu, która powstaje najczęściej podczas montażu – używa się jej wyłącznie w celach wewnętrznych, do pracy nad materiałem, weryfikowania kolejnych wersji montażowych albo nanoszenia poprawek; w żaden sposób nie służy ona do publicznego wyświetlania, bo często ma obniżoną jakość obrazu czy dźwięku i zdarza się, że zawiera nawet niezmontowane ujęcia czy placeholdery. Kopia reżyserska z kolei to wersja, która odzwierciedla wizję samego reżysera, ale nie zawsze jest to wersja finalna, którą akceptuje producent czy dystrybutor – czasem wersja reżyserska i tak nie trafia do masowej dystrybucji, bo ostateczna decyzja należy do producenta. Kopia wzorcowa zaś pełni głównie funkcję referencyjną – to taka złota kopia, po której ocenie przygotowuje się właściwe kopie eksploatacyjne, ona służy do sprawdzenia, czy wszystkie techniczne aspekty są w porządku, zanim film zacznie być powielany na potrzeby kin. Moim zdaniem to częsty błąd – mylić kopię wzorcową z tą, którą się realnie wyświetla publiczności. W rzeczywistości tylko kopia eksploatacyjna jest przeznaczona do systematycznego użytkowania w kinach, bo jest zoptymalizowana pod względem trwałości, jakości i zgodności ze standardami dystrybucji, np. DCP (Digital Cinema Package). Tylko taka kopia gwarantuje legalność i techniczną poprawność projekcji. Wybierając inną opcję, łatwo więc pomylić etapy produkcji z rzeczywistymi procesami dystrybucji filmowej.