Kwalifikacja: AUD.01 - Przygotowanie i organizacja produkcji audiowizualnej

Często zdarza się, że przy pierwszym kontakcie z tematyką dźwięku na planie czy w teatrze, myli się zadania imitatora dźwięku z innymi funkcjami technicznymi. Na przykład przygotowanie nagrań efektów z taśmoteki wydaje się na pierwszy rzut oka zadaniem związanym z dźwiękiem, jednak w standardach branżowych to zwykle realizator dźwięku lub operator odpowiedzialny za odtwarzanie materiałów z archiwum. Imitator dźwięku w klasycznym rozumieniu nie korzysta z gotowych nagrań, tylko sam na bieżąco tworzy efekty – to trochę sztuka w sztuce, wymagająca zarówno kreatywności, jak i praktycznej znajomości fizyki dźwięku. Tak samo imitowanie efektów wiatru czy dźwiękowych efektów specjalnych zdecydowanie należą do kompetencji imitatora – czasem wystarczy kawałek papieru czy prosty instrument, żeby uzyskać odpowiedni rezultat. Typowym błędem myślowym jest utożsamianie każdej czynności związanej z dźwiękiem z obowiązkami imitatora, podczas gdy branża dzieli zadania bardzo precyzyjnie. Wykonanie playbacków – czyli odtwarzanie wcześniej przygotowanych ścieżek dźwiękowych, na przykład do sceny muzycznej lub dialogowej – to zadanie realizatora albo operatora dźwięku, a nie imitatora. Z praktyki wynika, że w profesjonalnych produkcjach każda rola jest dokładnie określona, żeby uniknąć chaosu na planie czy podczas przedstawienia. Dlatego warto zapamiętać, że imitator skupia się głównie na efektach tworzonych w czasie rzeczywistym, a nie na obsłudze gotowych nagrań czy playbacków. Takie rozgraniczenie obowiązków gwarantuje sprawną realizację zadań w środowisku produkcyjnym.