Kwalifikacja: AUD.01 - Przygotowanie i organizacja produkcji audiowizualnej

W praktyce postprodukcji dźwięku często pojawia się nieporozumienie, jakie materiały są niezbędne do postsynchronów. Kopia robocza z muzyką może wydawać się pomocna, bo pozwala zorientować się w tempie montażu czy klimacie sceny, ale do samych nagrań postsynchronowych nie jest kluczowa – wręcz przeciwnie, obecność muzyki potrafi rozpraszać aktora i inżyniera dźwięku, a nawet utrudnia usłyszenie niuansów w dialogach. Taśma z playbackami kojarzy się raczej z produkcją muzyczną albo scenami, gdzie aktorzy muszą dopasować ruchy ust do konkretnego nagrania, na przykład przy piosenkach – w typowych postsynchronach dialogowych jest praktycznie bezużyteczna. Z kolei kopia ze zmiksowanymi ścieżkami dźwiękowymi to materiał finalny lub bliski finalnemu miksowi. Taki materiał nie nadaje się do pracy nad postsynchronami, bo gotowy miks utrudnia wychwycenie, które fragmenty oryginalnych dialogów są do poprawy czy nagrania od nowa. Wiele osób popełnia błąd myśląc, że najważniejsze są te wersje, na których „wszystko słychać” – w rzeczywistości do postsynchronów potrzebna jest właśnie taśma z surowymi dialogami z planu, nawet jeśli brzmią nieidealnie. To ona daje pełen wgląd w artykulację, brzmienie pomieszczenia i synchronizację z obrazem. Z mojego punktu widzenia, niezrozumienie tego tematu prowadzi do niepotrzebnych komplikacji na etapie dalszej pracy studyjnej, a czasem kończy się nawet koniecznością powtórnego przygotowania materiałów, żeby dograć brakujące kwestie. W praktyce branżowej zawsze zaczyna się od materiału źródłowego – tylko wtedy można osiągnąć naturalny efekt i zapewnić wysoką jakość postsynchronizacji.