Kwalifikacja: AUD.01 - Przygotowanie i organizacja produkcji audiowizualnej

Wybór odpowiedniego nośnika do rejestracji audycji telewizyjnej to sprawa, w której łatwo się pomylić, bo technologia szybko się zmienia, a stare standardy wciąż przewijają się w rozmowach i na zajęciach. Kaseta SVHS była kiedyś dosyć popularna w prostszych zastosowaniach, szczególnie przy nagraniach w standardowej rozdzielczości (SD), zwłaszcza w edukacji czy dokumentacji, ale w dzisiejszych czasach jej parametry techniczne są niewystarczające do wymagań telewizji – głównie ze względu na ograniczoną jakość obrazu i kompatybilność z nowoczesnym sprzętem. Wiele osób wciąż kojarzy SVHS z telewizyjnym archiwum, ale realnie ten format został wyparty przez lepsze cyfrowe rozwiązania. Z kolei taśmy filmowe 16 mm i 35 mm to nośniki typowo filmowe, wykorzystywane głównie w produkcji kinowej lub przy specjalistycznych nagraniach o bardzo wysokiej rozdzielczości. Oczywiście, na przestrzeni lat zdarzało się, że jakaś telewizja emitowała materiał z taśmy filmowej – ale to raczej wyjątki, nie reguła. Współczesna telewizja bazuje na nośnikach cyfrowych, gdzie liczy się nie tylko jakość, ale też szybkość dostępu i łatwa integracja z cyfrowymi systemami montażowymi. Powszechnym błędem jest myślenie, że im większy czy bardziej profesjonalnie wyglądający nośnik, tym lepiej – a jednak w telewizji to kaseta HDCAM stała się podstawą, bo łączy wygodę użytkowania z wysoką jakością HD i jest zgodna z większością profesjonalnych kamer, magnetowidów i stanowisk montażowych. Branża wypracowała ten standard przez lata i nawet jeśli obecnie coraz częściej pracuje się na plikach, to przy rejestracji audycji telewizyjnej kaseta HDCAM pozostaje rozwiązaniem najbezpieczniejszym i najbardziej zgodnym z oczekiwaniami nadawców i archiwistów. Wybór innych nośników wynika często z przyzwyczajeń albo braku aktualnej wiedzy o standardach branżowych.