Kwalifikacja: AUD.01 - Przygotowanie i organizacja produkcji audiowizualnej

W branży filmowej wybór czasu zawarcia umowy z imitatorem dźwięku jest kluczowy dla sprawności całego procesu produkcyjnego. Często spotykaną pomyłką jest przekonanie, że taki kontrakt powinno się przygotowywać podczas etapu zdjęciowego lub montażu. Jednakże imitatorem dźwięku zajmujemy się dopiero wtedy, gdy obraz jest zamknięty, a produkcja wchodzi w fazę postprodukcji. W trakcie zdjęć cała energia skupiona jest na rejestrowaniu obrazu i dźwięku bezpośrednio na planie. Rzadko kiedy już wtedy wiadomo, czy będzie potrzeba użycia voice dublera – takie decyzje zapadają dopiero po analizie materiału. Jeśli chodzi o etap montażu, to choć pewne korekty dźwięku już się mogą pojawiać, główny zakres prac z udziałem imitatorów następuje później, bo podczas montażu skupia się na układaniu obrazu, a nie na finalnej obróbce audio. Błąd polega na myśleniu, że przygotowanie umów wcześniej daje większy komfort – w rzeczywistości generuje to często niepotrzebne koszty lub wręcz dezorientuje cały zespół. Z kolei etap przygotowawczy, gdzie planuje się budżet, obsadę i harmonogram, zupełnie nie dotyczy jeszcze kontraktowania tego typu usług, bo nie ma wtedy ani potrzeby, ani nawet pewności, że taka funkcja będzie konieczna. Z mojego doświadczenia wynika, że umowy z imitatorem dźwięku mają sens wyłącznie wtedy, gdy już wiadomo dokładnie, jakie fragmenty wymagają dogrania i jaka jest specyfika tych zadań. Tylko wtedy można precyzyjnie określić zakres obowiązków, stawkę oraz terminy – zgodnie z branżowymi standardami. Praktyka pokazuje, że wcześniejsze kontraktowanie tego typu specjalistów bywa po prostu nieefektywne i może prowadzić do nieporozumień. Dlatego najlepszym momentem jest postprodukcja, kiedy projekt jest już na etapie finalizowania ścieżki dźwiękowej.