Kwalifikacja: AUD.01 - Przygotowanie i organizacja produkcji audiowizualnej

W branży filmowej czy fotograficznej raporty zdjęciowe pełnią bardzo określoną rolę i nie służą do obliczania liczby wykonanych fotosów czy kopii dystrybucyjnych, ani też do szacowania zużycia pozytywu obrazu. Częstym błędem jest mylenie tych pojęć, bo rzeczywiście na planie powstaje mnóstwo dokumentacji – od list ujęć, przez raporty z postprodukcji, aż po sprawozdania dystrybucyjne. Jednak raport zdjęciowy dotyczy materiału światłoczułego, który został naświetlony podczas realizacji zdjęć, czyli negatywu. Liczba wykonanych fotosów to już kwestia dokumentacji fotograficznej, np. zdjęć z planu dla celów promocyjnych, ale nie ma związku z negatywem filmu. Kopie dystrybucyjne dotyczą już gotowego, zmontowanego filmu i są tworzone na podstawie finalnego materiału, a nie codziennych raportów z planu. Z kolei zużycie pozytywu obrazu to etap dużo późniejszy – chodzi tu o kopiowanie negatywu na pozytyw, żeby uzyskać projekcyjną wersję filmu, ale na tym etapie nie służy się raportem zdjęciowym, tylko innymi dokumentami z laboratorium filmowego. Typową pułapką myślową jest utożsamianie raportu zdjęciowego z całą dokumentacją produkcji – a to bardzo techniczny dokument dotyczący wyłącznie ilości i typu materiału negatywowego użytego w określonym dniu zdjęciowym. W praktyce, żeby dobrze zrozumieć proces, warto osobno przeanalizować, gdzie w produkcji filmowej czy fotograficznej pojawia się pojęcie negatywu i dlaczego akurat na tym etapie liczy się zużycie materiału. Moim zdaniem często winna jest tu pobieżna znajomość procesów analogowych – w erze cyfrowej zapomina się, jak dużo zależy od skrupulatnej, „papierowej” dokumentacji na planie.