Kwalifikacja: AUD.01 - Przygotowanie i organizacja produkcji audiowizualnej

W branży telewizyjnej rejestracja dźwięku, zwłaszcza rozmów uczestników audycji, jest bardzo ściśle powiązana z rejestracją obrazu. Praktyka dogrywania głosów po nagraniu całej audycji funkcjonuje raczej w postprodukcji filmowej, gdzie czasem wykonuje się tzw. postsynchrony, ale w telewizji rozrywkowej, informacyjnej czy publicystycznej to mija się z celem – byłoby to po prostu nienaturalne. Próba nagrania rozmów przed właściwą rejestracją obrazu jest pozbawiona sensu, bo uczestnicy nie mogą przewidzieć przebiegu rozmowy oraz reakcji na bieżące wydarzenia w studiu, a praktyka pokazuje, że najciekawsze momenty powstają spontanicznie, w odpowiedzi na to, co dzieje się na planie. Błąd polega tu na myśleniu kategoriami filmowymi, gdzie wielokrotnie powtarza się scenę i można osobno nagrać dźwięk, a nawet obraz. Natomiast w telewizji, szczególnie przy audycjach z udziałem publiczności czy programach na żywo, taka możliwość praktycznie nie istnieje – wszystko dzieje się równocześnie. Montaż, choć bardzo ważny, dotyczy głównie składania wybranych fragmentów, ujęć, czasem poprawek dźwiękowych (np. usunięcia szumów), ale nie polega na nagrywaniu rozmów w tym etapie. Typowym błędem jest też przekonanie, że można „wstawić” głos rozmówców w montażu – to by się odbiło na spójności całości i wywołało efekt sztuczności, szczególnie zauważalny dla widza. Kluczowe jest zrozumienie, że nagranie dźwięku i obrazu ma miejsce w tym samym czasie, co wynika z wymogów naturalności oraz technicznych ograniczeń synchronizacji. Takie podejście gwarantuje autentyzm przekazu i wysoką jakość produkcji telewizyjnej, dlatego nagranie rozmów w innym momencie niż rejestrowanie audycji jest po prostu niepraktyczne i niezgodne z profesjonalną praktyką.