Kwalifikacja: AUD.01 - Przygotowanie i organizacja produkcji audiowizualnej

Wiele osób kojarzy nośniki takie jak DVD, DVcam czy Beta camSP z filmem, bo faktycznie w branży filmowej przez długi czas były to popularne formaty zapisu i dystrybucji materiałów wideo. Jednak należy odróżnić nośniki służące do produkcji i montażu od tych, które są podstawą samej kinematografii. DVD jest przykładem nośnika cyfrowego, który wykorzystywano głównie do dystrybucji filmów dla szerokiego grona odbiorców, ale nie do ich pierwotnego utrwalania ani wyświetlania kinowego. DVcam oraz Beta camSP to z kolei profesjonalne, ale jednak wideoformaty magnetyczne – DVcam był szeroko używany w telewizji, reportażach czy dokumentach, Beta camSP w telewizji i produkcji programów. Ich technologia opiera się na zapisie magnetycznym, a jakość – choć kiedyś była świetna – nigdy nie dorównywała możliwościom klasycznej taśmy światłoczułej, szczególnie pod względem rozpiętości tonalnej, odwzorowania barw i archiwizacji. Trudno też mówić o tych formatach jako o „podstawowych” w kontekście historii kina – bo to taśma światłoczuła, czyli analogowy film, przez kilkadziesiąt lat była standardem, na którym powstały największe dzieła światowej kinematografii. Dla wielu profesjonalistów to właśnie praca na taśmie światłoczułej pozostaje synonimem filmowej jakości obrazu. Moim zdaniem, mylenie nośników wideo z klasycznymi filmowymi wynika z faktu, że dziś większość ludzi spotyka się jedynie z zapisem cyfrowym lub magnetycznym, zapominając o korzeniach i technicznych podstawach kinematografii. To jak porównywanie kasety magnetofonowej ze studyjnym winylem – wygląda podobnie, lecz technologicznie i jakościowo to zupełnie inne światy.