Kwalifikacja: AUD.01 - Przygotowanie i organizacja produkcji audiowizualnej

Sklejarka w branży filmowej ma bardzo konkretne i raczej wąsko zdefiniowane zastosowanie, które nie obejmuje prac dekoratorskich ani charakteryzatorskich. Pomysły, że sklejarka służy do klejenia elementów dekoracji czy rekwizytów, biorą się często z błędnego utożsamiania nazwy narzędzia z ogólną funkcją klejenia. Tymczasem profesjonaliści wiedzą, że do prac scenograficznych używa się zupełnie innych narzędzi – pistoletów do kleju na gorąco, specjalnych klejów stolarskich lub tapicerskich, które są dopasowane do rodzaju materiału. Sklejarka filmowa nie ma nawet konstrukcji pozwalającej na efektywne łączenie drewna, tkanin czy innych materiałów wykorzystywanych w dekoracjach. Jeżeli chodzi o łączenie obiektywu z kamerą, to jest to zadanie wyłącznie dla mocowań mechanicznych (np. bagnetów typu PL, EF albo B4), a próba użycia jakiegokolwiek środka klejącego byłaby nie tylko nieprofesjonalna, ale wręcz niebezpieczna technicznie. Przypuszczam, że to częsty błąd myślowy początkujących, którzy nie rozróżniają precyzyjnych nazw sprzętu. Klejenie wąsów i peruk to już zupełnie inna dziedzina – charakteryzacja – i tam stosuje się specjalne kleje kosmetyczne, hypoalergiczne i całkowicie bezpieczne dla skóry, jak na przykład Mastix. Sklejarka filmowa jest do taśmy filmowej i tylko tam gwarantuje odpowiednią trwałość oraz precyzję, która jest kluczowa przy zachowaniu ciągłości obrazu i profesjonalnym montażu. W praktyce każda inna próba użycia tego narzędzia mija się z celem i może prowadzić do poważnych problemów podczas produkcji lub postprodukcji.