Kwalifikacja: AUD.01 - Przygotowanie i organizacja produkcji audiowizualnej

Wiele osób może się nabrać na pozorną analogię między postsynchronami a szerszym pojęciem pracy dźwiękowej w filmie. Tymczasem, w praktyce, każda z wymienionych w pytaniu profesji ma bardzo konkretną rolę w procesie postsynchronizacji dialogów. Aktorzy są wręcz kluczowi — to oni wcielają się ponownie w swoje postacie, aby dograć kwestie nagrane słabo podczas zdjęć, często musząc odtworzyć emocje i intonację sprzed tygodni lub miesięcy. Bez ich udziału nie byłoby możliwe osiągnięcie naturalności synchronizacji głosu z obrazem. Z kolei rola reżysera w tym procesie jest nie do przecenienia — to on nadzoruje całą sesję nagraniową, dba o zgodność wypowiedzi z pierwotnym zamysłem sceny oraz pilnuje, by aktor zachował konsekwencję gry aktorskiej. Realizator dźwięku odpowiada za stronę techniczną – mikrofony, akustykę, czystość nagrania, a także późniejszy montaż i miks – jego praca jest niezbędna, bo bez niego nawet najlepszy aktor czy reżyser nie nagrają niczego użytecznego. Natomiast imitator dźwięku, choć faktycznie bardzo potrzebny, realizuje zupełnie inną funkcję: generuje efekty dźwiękowe (tzw. foley), ale nie bierze udziału w nagrywaniu postsynchronów, chyba że dany projekt wymaga dogrania efektów dźwiękowych w osobnych sesjach. Wydaje mi się, że często spotykanym błędem jest łączenie wszystkich specjalności związanych z dźwiękiem w jeden worek, podczas gdy w praktyce podział ról jest bardzo ścisły. Sedno sprawy polega na tym, że postsynchronizacja dotyczy wyłącznie dialogów i pracy aktora, a nie efektów imitowanych na żywo. Niezrozumienie tego prowadzi do nieporozumień w planowaniu produkcji filmowej i niepotrzebnego zamieszania w zespole realizacyjnym.