Kwalifikacja: AUD.01 - Przygotowanie i organizacja produkcji audiowizualnej

Często spotykam się z myśleniem, że kosztorys filmu powinien skupiać się wyłącznie na takich kategoriach jak koszty dystrybucji, adaptacja obiektów czy nawet wydzielone koszty niespodziewane. To jest dosyć mylące i pokazuje raczej wycinek branżowej praktyki niż jej pełny obraz. Skupienie się tylko na kosztach dystrybucji może wynikać z przekonania, że są one wysokie i trudne do przewidzenia, ale w rzeczywistości kosztorys produkcji fabularnej obejmuje o wiele więcej: od fazy developmentu, przez preprodukcję, zdjęcia, postprodukcję, aż po zamknięcie projektu. Ograniczenie się do samej adaptacji obiektów to błąd, bo to tylko jeden z wielu elementów – w prawdziwym kosztorysie pojawiają się przecież koszty związane z pracą ekipy, aktorami, wypożyczeniem sprzętu, cateringiem, opłatami za lokalizacje, transportem, ubezpieczeniami i całą masą innych spraw. Stawianie na tzw. „koszty niespodziewane” to też nieporozumienie, bo chociaż rezerwa budżetowa jest istotna, stanowi ona jedynie ułamek całości i nie może zastępować skrupulatnego planowania każdego wydatku. Z mojego doświadczenia wynika, że nieuwzględnienie pełnego zakresu kosztów to jedna z głównych przyczyn przekroczeń budżetowych i konfliktów na linii produkcja–inwestor. Branżowe standardy, np. stosowane przez Polski Instytut Sztuki Filmowej, zakładają pełną szczegółowość i transparentność już na etapie wnioskowania o dofinansowania. Myślenie fragmentaryczne, polegające na skupieniu się na pojedynczych kategoriach, prowadzi do ryzyka niedoszacowania całościowego budżetu i może być przyczyną poważnych problemów w trakcie realizacji filmu. To taka klasyczna pułapka dla początkujących – skupiać się na detalach, zamiast widzieć cały, skomplikowany obraz produkcji.