Kwalifikacja: AUD.01 - Przygotowanie i organizacja produkcji audiowizualnej

Prawidłowe skonstruowanie kosztorysu do telewizyjnej audycji publicystycznej wymaga rozróżnienia, które elementy faktycznie stanowią niezbędny wydatek w tym konkretnym formacie. Bardzo często można zauważyć, że osoby początkujące w branży telewizyjnej mylą wymagania produkcji publicystycznej z np. programem rozrywkowym czy spektaklem teatralnym. Koszty szycia kostiumów nie są typowym składnikiem budżetu audycji publicystycznej – tutaj najważniejsza jest treść i rozmowy, a nie widowiskowa oprawa wizualna. Kostiumy szyje się raczej do filmów fabularnych, seriali czy spektakli; w programach publicystycznych prowadzący i goście występują zazwyczaj w prywatnych ubraniach lub mają do dyspozycji uniwersalną garderobę stacji. Honorarium imitatora dźwięku to jeszcze bardziej nietrafiony pomysł – imitatorzy dźwięku pojawiają się głównie w produkcjach radiowych, rozrywkowych albo fabularnych, gdzie potrzebne są efekty specjalne lub dubbing. W telewizji publicystycznej nie używa się takich usług, bo nie ma tam miejsca na sztuczne efekty dźwiękowe czy naśladowanie głosów. Koszty wynajmu sali przeglądowej dotyczą zwykle dużych produkcji filmowych, gdzie ekipa musi wspólnie obejrzeć materiał w specjalnych warunkach technicznych – w publicystyce korzysta się raczej z redakcyjnych salek konferencyjnych lub montażowni. Zresztą, moim zdaniem to jeden z typowych błędów – zakładanie, że każda profesjonalna produkcja wymaga wszystkich możliwych usług z katalogu branży audiowizualnej. W rzeczywistości publicystyka opiera się głównie na pracy redakcyjnej i to właśnie honoraria redakcyjne stanowią główną, niezbędną pozycję kosztową zgodnie z praktyką i standardami rynku telewizyjnego.