Kwalifikacja: SPO.01 - Udzielanie pomocy i organizacja wsparcia osobie niepełnosprawnej

Niekiedy błędne jest przypisywanie trudności w nawiązywaniu kontaktu wzrokowego dzieciom z niedosłuchem przewodzeniowym, zespołem Downa czy lekkim upośledzeniem umysłowym. Przyczyny tych zaburzeń są złożone i różnią się od tych, które występują u dzieci z autyzmem. Dzieci z niedosłuchem przewodzeniowym mogą mieć trudności w komunikacji werbalnej, co nie zawsze prowadzi do problemów z kontaktem wzrokowym. W rzeczywistości, dzieci te często uczą się nawiązywać interakcje wzrokowe, aby lepiej zrozumieć kontekst komunikacyjny. Zespół Downa oraz lekkie upośledzenie umysłowe również niekoniecznie wiążą się z brakiem kontaktu wzrokowego. W przypadku dzieci z zespołem Downa, wiele z nich ma dobrą zdolność do nawiązywania relacji społecznych, a ich interakcje są często ciepłe i pełne empatii. U dzieci z lekkim upośledzeniem umysłowym, chociaż mogą występować trudności w komunikacji i zrozumieniu norm społecznych, kontakt wzrokowy nie jest zazwyczaj poważnym problemem. Warto jednak zauważyć, że każdy przypadek jest inny, dlatego istotne jest indywidualne podejście do każdego dziecka i jego specyficznych potrzeb oraz umiejętności społecznych. Niewłaściwe przypisywanie trudności w interakcjach społecznych do określonych zaburzeń może prowadzić do błędnych wniosków i nieefektywnych strategii wsparcia, dlatego kluczowe jest zrozumienie różnic w potencjale rozwojowym dzieci z różnymi zaburzeniami.