Igłę po wykonanym znieczuleniu przewodowym należy umieścić w twardościennym pojemniku oznaczonym kodem
Kod 18 01 03 jest właściwy, ponieważ igła użyta do znieczulenia przewodowego miała kontakt z tkankami pacjenta i potencjalnie z krwią, śliną oraz materiałem zakaźnym. W praktyce gabinetu stomatologicznego traktuje się ją jako odpad medyczny zakaźny, wymagający specjalnego postępowania. Taka igła nie może trafić do zwykłego kosza ani do worka na odpady komunalne. Powinna być od razu, bez ponownego zakładania osłonki, wrzucona do twardościennego, odpornego na przekłucie pojemnika na odpady ostre. To jest bardzo ważne BHP, bo zakłucie zużytą igłą może oznaczać ryzyko zakażenia HBV, HCV albo HIV. Moim zdaniem właśnie ten element najłatwiej zapamiętać: ostre i skażone = pojemnik twardy i kod 18 01 03. Pojemnik powinien być opisany, stabilny, zamykany i nieprzepełniany, zwykle do około 2/3 objętości, bo potem rośnie ryzyko skaleczenia przy zamykaniu. Takie postępowanie jest zgodne z zasadami segregacji odpadów medycznych, aseptyki oraz dobrą praktyką pracy w gabinecie stomatologicznym.
W tym pytaniu łatwo pomylić sam fakt, że igła jest narzędziem ostrym, z właściwą klasyfikacją odpadu po użyciu u pacjenta. Kod 18 01 01 dotyczy narzędzi chirurgicznych i zabiegowych oraz ich resztek, ale z wyłączeniem tych, które kwalifikują się jako odpady zakaźne. A igła po znieczuleniu przewodowym nie jest już neutralnym narzędziem, tylko odpadem potencjalnie skażonym materiałem biologicznym. Dlatego samo skojarzenie z narzędziem zabiegowym prowadzi tu na manowce. Kod 18 01 02 odnosi się do części ciała i organów oraz pojemników na krew i konserwanty służące do jej przechowywania, więc nie pasuje do pojedynczej zużytej igły stomatologicznej. Z kolei 18 01 04 obejmuje odpady, które nie wymagają specjalnych środków zapobiegania zakażeniom, na przykład niektóre opatrunki czy materiały jednorazowe bez ryzyka infekcyjnego. Zużyta igła po wkłuciu absolutnie nie mieści się w tej grupie, bo stwarza ryzyko zakłucia i transmisji drobnoustrojów. Typowy błąd polega na patrzeniu tylko na przedmiot, a nie na jego stan po użyciu. W gabinecie liczy się droga kontaktu z pacjentem: jeśli igła była w tkance, miała kontakt z krwią albo płynami ustrojowymi, to należy ją potraktować jako odpad zakaźny i umieścić w twardościennym pojemniku oznaczonym kodem 18 01 03. To niby detal, ale w realnej pracy chroni cały zespół.