Bór suchy (Bs) to bardzo ubogi i suchy typ siedliskowy lasu, występujący najczęściej na luźnych, piaszczystych glebach o małej zasobności w wodę i składniki pokarmowe. Drzewostan tworzy zwykle sosna zwyczajna, często o słabszym wzroście niż na siedliskach świeższych.
Cechy siedliska
Bór suchy charakteryzuje się:
- niską żyznością gleby,
- małą wilgotnością,
- dużym udziałem piasków luźnych,
- ubogim runem,
- częstym występowaniem porostów i gatunków sucholubnych.
Runo boru suchego
W runie boru suchego często spotyka się gatunki świadczące o silnym przesuszeniu siedliska, np.:
- chrobotki,
- szczotlichę siwą,
- wrzos zwyczajny,
- mchy sucholubne.
W porównaniu z borem świeżym runo jest zwykle bardziej skąpe, a udział porostów może być wyraźny.
Różnica między Bs a Bśw
W pytaniach egzaminacyjnych ważne jest rozpoznanie gatunków odróżniających. Gajnik lśniący wskazuje na siedlisko świeższe, dlatego może służyć do odróżnienia boru świeżego (Bśw) od boru suchego (Bs). Z kolei chrobotki i szczotlicha siwa bardziej kojarzą się z siedliskami suchymi.
Do zapamiętania
Bs = siedlisko suche, ubogie, piaszczyste, z chrobotkami i roślinnością sucholubną.