Kraina Mazowiecko-Podlaska to region przyrodniczo-leśny Polski wyróżniający się bardzo charakterystycznymi warunkami siedliskowymi. W pytaniach egzaminacyjnych często rozpoznaje się ją po kilku cechach: najmniejszej lesistości, przewadze gleb piaszczystych i piasków gliniastych, dużym udziale borów oraz braku naturalnego występowania niektórych gatunków drzew.
Najważniejsze cechy
- najmniejszy poziom lesistości spośród podanych regionów,
- dominacja ubogich gleb: piasków, piasków gliniastych i gleb lekkich,
- duży udział siedlisk borowych, szczególnie borów świeżych i mieszanych,
- silna rola sosny zwyczajnej jako podstawowego gatunku lasotwórczego,
- brak lub bardzo ograniczone naturalne występowanie: buka, świerka i jodły.
Znaczenie dla gospodarki leśnej
Warunki siedliskowe tej krainy sprzyjają głównie drzewostanom sosnowym. Na uboższych glebach dominują bory, a udział żyźniejszych lasów liściastych jest mniejszy. W gospodarce leśnej ważne jest właściwe dobieranie składu gatunkowego do siedliska, ponieważ wprowadzanie gatunków wymagających żyźniejszych lub chłodniejszych warunków może być nieefektywne.
Jak zapamiętać?
Jeżeli w pytaniu pojawiają się jednocześnie: mała lesistość, piaski, dużo borów oraz brak buka, świerka i jodły, chodzi o Krainę Mazowiecko-Podlaską.