Narogi to w terminologii łowieckiej jadalne narządy wewnętrzne zwierzyny grubej. Do narogów zalicza się przede wszystkim:
- serce,
- płuca,
- wątrobę,
- nerki.
Termin ten dotyczy zwierzyny grubej, czyli m.in. jelenia, daniela, sarny, dzika, łosia czy muflona. Narogi są pozyskiwane podczas patroszenia tuszy po odstrzale.
Czego nie należy mylić z narogami?
Narogi nie są trofeum myśliwskim. Trofeami mogą być np. poroże jelenia, parostki rogacza, oręż dzika lub ślimy muflona. Narogi nie oznaczają też miejsca wyrastania rogów ani jadalnych części małych zwierząt łownych.
Znaczenie praktyczne
Znajomość pojęcia narogów jest ważna przy:
- rozpoznawaniu terminologii łowieckiej,
- opisie postępowania z tuszą zwierzyny,
- ocenie przydatności pozyskanej zwierzyny do spożycia,
- zachowaniu zasad higieny po odstrzale.
Narogi, podobnie jak tusza, powinny być traktowane zgodnie z zasadami higieny i bezpieczeństwa żywności. Szczególną uwagę zwraca się na wygląd, zapach oraz ewentualne zmiany chorobowe narządów wewnętrznych.
Najważniejsze do zapamiętania
W pytaniach egzaminacyjnych odpowiedź na hasło narogi brzmi: jadalne organy wewnętrzne zwierzyny grubej, np. serce, płuca, nerki i wątroba.