Jeleniowate (np. jeleń, sarna, daniel, łoś) mogą powodować duże szkody w uprawach i młodnikach leśnych. Najczęściej uszkadzają drzewka przez zgryzanie pędów, spałowanie kory oraz wycieranie poroża o młode pnie.
Typowe uszkodzenia
- zgryzanie pędów wierzchołkowych i bocznych,
- spałowanie, czyli zdzieranie kory z pni,
- czemchanie, czyli wycieranie poroża o pnie i gałęzie,
- deformacja koron i zahamowanie wzrostu drzewek.
Sposoby zabezpieczania
Do najczęściej stosowanych metod należą:
- grodzenie upraw leśnych siatką lub płotem,
- zakładanie osłonek indywidualnych na pojedyncze sadzonki,
- stosowanie repelentów, czyli środków odstraszających zapachem lub smakiem,
- ochrona mechaniczna pni przed spałowaniem,
- regulacja liczebności zwierzyny zgodnie z planami łowieckimi.
Rozpoznanie na ilustracjach egzaminacyjnych
Jeżeli na rysunku widać młode drzewka otoczone siatką, płotkiem lub osłoną, zwykle chodzi o ochronę przed większymi roślinożercami, przede wszystkim jeleniowatymi. Takie zabezpieczenia są zbyt duże jak na gryzonie i nie dotyczą ptaków. Dziki powodują inne szkody, głównie buchtowanie gleby i wyrywanie sadzonek.
Znaczenie w gospodarce leśnej
Ochrona przed jeleniowatymi jest ważna, ponieważ uszkodzenia młodych drzewek mogą prowadzić do obniżenia jakości przyszłego drzewostanu, konieczności poprawek w uprawach oraz zwiększenia kosztów odnowienia lasu.