Żyzność siedliska leśnego oznacza zdolność siedliska do zaspokajania potrzeb roślin, zwłaszcza drzew, w zakresie składników pokarmowych, wody i warunków glebowych. Im siedlisko jest żyźniejsze, tym większe możliwości wzrostu mają wymagające gatunki drzew.
Od czego zależy żyzność?
Na żyzność siedliska wpływają przede wszystkim:
- zasobność gleby w składniki mineralne,
- typ i skład mechaniczny gleby,
- wilgotność siedliska,
- odczyn gleby,
- położenie terenu, np. nizinne, wyżynne lub górskie,
- warunki klimatyczne.
Żyzność a typ siedliskowy lasu
Typy siedliskowe lasu można porządkować według wzrastającej żyzności. Ogólny układ jest następujący:
bór → bór mieszany → las mieszany → las
Bory występują zwykle na siedliskach uboższych, często z przewagą sosny lub świerka. Lasy mieszane i lasy właściwe zajmują siedliska żyźniejsze, gdzie mogą rosnąć gatunki bardziej wymagające, np. buk, jodła, jawor czy dąb.
Przykład dla siedlisk górskich świeżych
W górach kolejność świeżych siedlisk według rosnącej żyzności to:
BGśw → BMGśw → LMGśw → LGśw
Czyli: bór górski świeży jest najuboższy, a las górski świeży najżyźniejszy z wymienionych.
Znaczenie praktyczne
Ocena żyzności siedliska jest ważna przy doborze gatunków drzew, planowaniu odnowień, pielęgnacji drzewostanu i określaniu potencjalnej produkcyjności lasu.