Style kompozycji florystycznych określają sposób układania materiału roślinnego, charakter formy oraz relację między roślinami, naczyniem i przestrzenią. Na egzaminie często trzeba rozpoznać styl na podstawie ilustracji.
Styl wegetatywny
Naśladuje naturalny wzrost roślin w środowisku. Rośliny są ustawione tak, jak mogłyby rosnąć w naturze: pionowo, łukowato, kępami, zgodnie z kierunkiem wzrostu. Widoczne są różne wysokości, grupowanie gatunków i naturalna przestrzeń między elementami.
Styl dekoracyjny
Najważniejsze jest bogactwo, pełnia i efekt ozdobny. Kompozycja zwykle jest zwarta, obfita, często symetryczna lub półsymetryczna. Materiał roślinny tworzy masę barwną i dekoracyjną, a naturalny sposób wzrostu roślin nie jest najważniejszy.
Styl linearny
Opiera się na wyraźnych liniach: pionowych, poziomych, ukośnych lub łukowych. Używa się mniejszej liczby roślin, a duże znaczenie ma przestrzeń między nimi. Liczy się kierunek, rytm i proporcja.
Styl graficzny
Podkreśla mocny rysunek kompozycji, kontrast form i wyraziste kontury. Często wykorzystuje linie równoległe, geometryczne układy, powtórzenia i oszczędność materiału.
Jak rozpoznawać na egzaminie?
Jeśli kompozycja wygląda jak fragment naturalnego siedliska, z roślinami ustawionymi zgodnie z ich wzrostem, najczęściej jest to styl wegetatywny. Jeśli dominuje pełna masa kwiatów — dekoracyjny. Jeśli uwagę przyciągają linie i puste przestrzenie — linearny lub graficzny.