Analiza spalin służy do oceny jakości spalania mieszanki paliwowo-powietrznej oraz stanu układu zasilania, zapłonowego i katalizatora. W silniku z zapłonem iskrowym mierzy się głównie: CO, HC, CO2, O2 oraz współczynnik lambda.
Najważniejsze składniki spalin
- CO — tlenek węgla: powstaje przy niecałkowitym spalaniu paliwa. Zbyt wysokie CO zwykle oznacza za bogatą mieszankę, niedobór powietrza lub niesprawny układ regulacji składu mieszanki.
- HC — węglowodory: niespalone resztki paliwa. Wysokie HC mogą wskazywać na wypadanie zapłonów, nieszczelności, zużycie silnika lub problemy z zapłonem.
- CO2 — dwutlenek węgla: produkt prawidłowego spalania. Wysoka, ale mieszcząca się w zakresie optymalnym zawartość CO2 świadczy zwykle o dobrej sprawności spalania.
- O2 — tlen: pozostałość tlenu w spalinach. Zbyt dużo O2 może świadczyć o zbyt ubogiej mieszance lub nieszczelności układu wydechowego.
- Lambda: informuje o proporcji powietrza do paliwa. Wartość około 1 oznacza mieszankę stechiometryczną.
Jak rozwiązywać zadania egzaminacyjne?
Najpierw należy sprawdzić, dla jakich obrotów podano wynik pomiaru, np. bieg jałowy. Następnie porównuje się każdą zmierzoną wartość z dopuszczalnym lub optymalnym zakresem z tabeli.
Przykład: jeśli na biegu jałowym dopuszczalne CO wynosi 0,5% vol, a analizator wskazuje 0,67% vol, to przekroczony jest limit tlenku węgla CO. Jednocześnie HC = 98 ppm przy limicie 100 ppm mieści się w normie, CO2 = 15,5% mieści się w zakresie 14,5–16,0%, a O2 = 0,12% mieści się w zakresie 0,0–0,2%.