Prasa zwijająca stałokomorowa to maszyna rolnicza służąca do zbioru zielonek, siana i słomy przez formowanie materiału w bele cylindryczne. Określenie „stałokomorowa” oznacza, że komora prasowania ma stałą średnicę, a bela od początku formowania powstaje w komorze o niezmiennym rozmiarze.
Budowa i cechy rozpoznawcze
Typowa prasa stałokomorowa ma:
- podbieracz zbierający pokos z pola,
- komorę prasowania o stałej wielkości,
- walce lub łańcuchowo-listwowy mechanizm zwijający,
- aparat do owijania beli siatką albo sznurkiem,
- tylną klapę do wyrzutu gotowej beli.
Na zdjęciach egzaminacyjnych maszynę można rozpoznać po dużej komorze zwijania i widocznych walcach lub listwach wewnątrz komory. Prasa nie owija beli folią, więc nie należy mylić jej z owijarką do bel.
Zastosowanie
Prasy stałokomorowe stosuje się przy zbiorze:
- sianokiszonki,
- siana,
- słomy.
Dobrze sprawdzają się przy produkcji bel o powtarzalnej średnicy. Bela w takiej prasie zwykle ma bardziej zwartą warstwę zewnętrzną, a stopień zgniotu zależy od konstrukcji i ustawień maszyny.
Różnica względem prasy zmiennokomorowej
W prasie stałokomorowej średnica beli jest zasadniczo stała. W prasie zmiennokomorowej operator może regulować średnicę beli, ponieważ komora powiększa się w trakcie pracy. W pytaniach egzaminacyjnych istotne jest rozpoznanie typu komory, a nie tylko samego faktu, że maszyna tworzy bele.