Kwalifikacja: MEC.01 - Wykonywanie i naprawa wyrobów z blachy i profili kształtowych

W przypadku krycia dachów z arkuszy blachy stalowej bardzo często pojawiają się nieporozumienia dotyczące łączenia tych materiałów. Można spotkać się z poglądem, że stosuje się tutaj metody takie jak zgrzewanie czy klejenie, ale to raczej domena przemysłu albo nietypowych rozwiązań. Zgrzewanie wykorzystuje się głównie w przemyśle do łączenia elementów konstrukcyjnych, gdzie dostęp do zgrzewarki i kontrola procesu są możliwe – na dachu to byłoby zupełnie niepraktyczne ze względu na mobilność, bezpieczeństwo i czas pracy. Klejenie natomiast coraz częściej pojawia się przy niektórych nowoczesnych systemach, głównie w połączeniach membran dachowych, a nie klasycznej stali dachowej. Z mojego doświadczenia wynika, że kleje nie dają takiej trwałości i odporności mechanicznej jak połączenia mechaniczne typu rąbek czy zakład, nie mówiąc już o problemach z trwałością przy dużych amplitudach temperatur i wilgotności. Lutowanie – choć teoretycznie możliwe – jest czasochłonne, wymaga specjalistycznych narzędzi i nie zapewni pełnej szczelności na dużych powierzchniach dachowych. Jeśli chodzi o pojęcia takie jak „zwoje i łapki”, to są one raczej związane z innymi technikami montażu blach, jak np. mocowanie blachy płaskiej do podłoża czy osadzanie blachy cynkowo-tytanowej. Typowym błędem jest też myślenie, że każda metoda, która łączy dwa materiały, nadaje się na dach – niestety nie wystarczy, żeby dwa arkusze się trzymały, liczy się także szczelność, odporność na wiatr i rozszerzalność cieplną. Połączenia na rąbki i zakłady to nie przypadek, a efekt wielu lat doświadczeń w branży i wypracowania rozwiązań, które realnie chronią budynek przez długie lata.