Kwalifikacja: MEC.01 - Wykonywanie i naprawa wyrobów z blachy i profili kształtowych

Wybierając materiały do łączenia cienkich blach miedzianych, trzeba zwracać szczególną uwagę na zgodność materiałową oraz sposób, w jaki połączenie wpływa na całą konstrukcję. Wkręty stalowe i śruby stalowe oksydowane, choć na pierwszy rzut oka wydają się uniwersalne, w praktyce nie nadają się do takich zastosowań. Przede wszystkim stal w kontakcie z miedzią powoduje powstawanie korozji galwanicznej, bo oba metale mają różne potencjały elektrochemiczne. W efekcie po pewnym czasie pojawiają się ogniska rdzy, a połączenie traci trwałość – często szybciej niż się spodziewamy. Dodatkowo, wkręty i śruby mogą punktowo nadmiernie obciążać blachę, co przy cienkich elementach prowadzi do jej pękania lub deformacji. Moim zdaniem, to typowy błąd początkujących, którzy nie uwzględniają rozkładu naprężeń i różnic w rozszerzalności cieplnej materiałów. Jeśli chodzi o nity zrywalne aluminiowe – są one świetne do połączeń awaryjnych lub tam, gdzie nie wymaga się pełnej szczelności i idealnej zgodności materiałowej. Jednak aluminium i miedź to również para, która z czasem zaczyna "pracować" na niekorzyść połączenia – zjawisko korozji kontaktowej jest tutaj bardzo silne. Poza tym nity zrywalne są mniej estetyczne, a ich główki mogą się odkształcać przy długotrwałym użytkowaniu na zewnątrz. Z mojego doświadczenia wynika, że stosowanie innych materiałów niż miedź do nitowania cienkich blach miedzianych prowadzi do problemów z trwałością połączenia. Stąd też standardy branżowe i dobre praktyki mówią jasno: jeśli miedź, to pełne nity miedziane – to najpewniejszy, sprawdzony sposób, szczególnie w dekarstwie, instalacjach sanitarnych czy galanterii blacharskiej. Warto o tym pamiętać przy każdym projekcie, bo połączenie to nie miejsce na kompromisy.