Kwalifikacja: MEC.01 - Wykonywanie i naprawa wyrobów z blachy i profili kształtowych

Przy wyborze materiału do uchwytu rynnowego łatwo ulec złudzeniu, że grubsza blacha lub szerszy płaskownik zawsze będą lepsze. Jednak w praktyce i zgodnie z branżowymi normami, to właśnie odpowiedni stosunek grubości do szerokości decyduje o funkcjonalności i trwałości uchwytu. Stosowanie blachy o grubości 1 mm nie jest dobrym pomysłem, bo taki materiał jest zbyt wiotki i podatny na odkształcenia, zwłaszcza pod wpływem długotrwałego obciążenia wodą, lodem czy śniegiem. Blacha o grubości 2 mm co prawda jest już sztywniejsza, ale przy szerokościach typowych dla konstrukcji uchwytów rynnowych nadal nie gwarantuje odpowiedniej stabilności, a do tego trudniej ją kształtować, szczególnie w warunkach warsztatowych bez specjalistycznych narzędzi. Z kolei płaskownik 8×40 mm wydaje się na pierwszy rzut oka bardzo solidny, ale w rzeczywistości, moim zdaniem, to przerost formy nad treścią: taki element jest ciężki, trudny do wyginania, a do tego generuje niepotrzebnie większe koszty materiałowe. W praktyce spotkałem się nawet z sytuacjami, gdzie za gruby płaskownik powodował pękanie farby zabezpieczającej lub nawet uszkodzenia rynien aluminiowych przy montażu. Często powtarzanym błędem jest pomijanie kwestii łatwości montażu i podatności na korozję – zbyt cienkie blachy szybciej ulegają perforacji, a zbyt masywne płaskowniki utrudniają pracę. Właśnie dlatego w większości projektów stosuje się płaskowniki o umiarkowanej grubości i szerokości, które spełniają wymogi zarówno pod względem wytrzymałości, jak i praktyczności montażu. Dobór materiału powinien wynikać nie z intuicji, tylko z doświadczenia oraz analizy faktycznego obciążenia i warunków eksploatacyjnych.