Kwalifikacja: MEC.01 - Wykonywanie i naprawa wyrobów z blachy i profili kształtowych

Łączenie blach na zwój, choć może się kojarzyć z różnymi typami materiałów i kształtów, ma jednak bardzo konkretne zastosowanie wynikające z właściwości fizycznych materiału i oczekiwanej wytrzymałości połączenia. Bardzo często spotyka się mylenie tego rozwiązania z połączeniami stosowanymi przy blachach falistych lub trapezowych. W tych przypadkach geometryczna sztywność i przewidywanie kierunku naprężeń powodują, że dużo lepiej sprawdzają się łączenia na zakładkę, spinki, klamry lub nitowanie. Zwój zupełnie nie nadaje się do blach o profilu falistym czy trapezowym, bo nie można go równomiernie wykonać na powierzchni o zmiennej geometrii – pojawiają się naprężenia miejscowe, które mogą prowadzić do deformacji profilu, utraty szczelności albo nawet pękania wierzchołków fal. Natomiast w przypadku blach plastycznych (zarówno płaskich, jak i falistych), sam zwój nie wnosi dodatkowych korzyści – blachy plastyczne można łatwo zginać, zagniatać lub spawać bez ryzyka pęknięcia, więc stosowanie zwoju to raczej sztuka dla sztuki niż praktyczna konieczność. Z kolei blachy płaskie kruche są bardzo podatne na pękanie podczas tradycyjnego zaginania na ostro, dlatego właśnie dla nich wymyślono połączenie na zwój. Typowym błędem jest założenie, że „im bardziej skomplikowany profil, tym mocniejsze połączenie”, ale to nie ma odzwierciedlenia w praktyce warsztatowej i literaturze technicznej. Zwój to technika nakierowana na ochronę krawędzi i redukcję naprężeń, a nie na maksymalizację sztywności czy wytrzymałości na rozciąganie. Warto na to zwracać uwagę przy wyborze technologii łączenia, bo źle dobrany sposób potrafi kompletnie zniweczyć efekt pracy, a nawet uszkodzić element już na etapie montażu.