Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik informatyk
Kwalifikacja: INF.03 - Tworzenie i administrowanie stronami i aplikacjami internetowymi oraz bazami danych
Data rozpoczęcia: 8 maja 2026 23:41
Data zakończenia: 9 maja 2026 00:15

Egzamin zdany!

Wynik: 25/40 punktów (62,5%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe

Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania

Przebieg egzaminu

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Zaprezentowano rezultat zastosowania CSS oraz odpowiadający mu kod HTML. W jaki sposób trzeba zdefiniować styl, aby uzyskać takie formatowanie?

A. p.first-letter { font-size: 400%; color: blue; }

B. p::first-letter { font-size: 400%; color: blue; }

C. #first-letter { font-size: 400%; color: blue; }

D. .first-letter { font-size: 400%; color: blue; }

Wybór innych odpowiedzi niż p::first-letter jest niepoprawny z kilku powodów. Po pierwsze, użycie samego .first-letter odnosi się do elementu z klasą first-letter, co oznaczałoby, że kod HTML musiałby mieć element z przypisaną tą klasą, co nie jest zgodne z przedstawionym kodem. Podobnie, #first-letter wskazywałaby na element z identyfikatorem first-letter, co również wymagałoby odpowiedniej struktury w kodzie HTML. Obie te opcje ignorują fakt, że mamy do czynienia z pseudo-elementem, który specyficznie stylizuje pierwszą literę danego bloku tekstu. Z kolei zapis p.first-letter byłby próbą stylizacji elementów p z klasą first-letter, co jest błędnym zastosowaniem w kontekście potrzeby modyfikacji pierwszej litery. Kluczowym problemem w powyższych odpowiedziach jest niewłaściwe zrozumienie, jak działają pseudo-elementy oraz jak są używane w praktyce. Pseudo-elementy takie jak ::first-letter są bezpośrednio zdefiniowane w specyfikacji CSS i pozwalają na precyzyjne stylizowanie części elementów, co jest istotne w kontekście semantycznego i czystego kodu HTML. W świecie nowoczesnych technologii webowych, zrozumienie, kiedy i jak stosować pseudo-elementy, jest kluczowe dla tworzenia efektywnych i zachwycających wzrok projektów.

Pytanie 2

Jaką funkcję pełni CONCAT w języku SQL?

A. usuniecie określonego tekstu

B. łączenie tekstu do wyświetlenia

C. przycinanie wyświetlanego tekstu

D. określenie podłańcucha znaków z tekstu wejściowego

Chociaż usunięcie wskazanego tekstu, przycięcie wyświetlanego tekstu oraz wyznaczenie podłańcucha znaków są funkcjami, które mogą być użyteczne w operacjach na danych, nie są one związane z funkcjonalnością CONCAT. Usunięcie wskazanego tekstu jest realizowane przez funkcje takie jak REPLACE, które zastępują określone fragmenty tekstu innymi wartościami, a nie przez łączenie ich w jeden ciąg. Przycięcie wyświetlanego tekstu, na przykład przy użyciu funkcji TRIM, dotyczy usuwania białych znaków z początku i końca łańcucha, co również nie ma związku z łączeniem tekstów. Wyznaczenie z wejściowego tekstu podłańcucha znaków można zrealizować przez funkcję SUBSTRING, która pozwala na wydobycie określonego fragmentu z długiego tekstu. Każda z tych operacji ma swoje zastosowanie i jest bardzo przydatna w kontekście przetwarzania danych, jednak nie przynależą do funkcji CONCAT, której głównym celem jest łączenie tekstów, a nie ich modyfikacja w inny sposób.

Pytanie 3

W języku PHP zapisano fragment kodu działającego na bazie MySQL. Jego zadaniem jest wypisanie
$z=mysqli_query($db,"SELECT ulica, miasto, kod_pocztowy FROM adresy");
$a=mysqli_fetch_row($z);
echo "$a[1], $a[2]";

A. miasta i kodu pocztowego ze wszystkich zwróconych wpisów

B. ulicy oraz miasta z pierwszego zwróconego wpisu

C. ulicy oraz miasta ze wszystkich zwróconych wpisów

D. miasta i kodu pocztowego z pierwszego zwróconego wpisu

Pierwsza z niepoprawnych odpowiedzi sugeruje, że kod wypisuje ulicę i miasto z pierwszego zwróconego rekordu. Choć kod rzeczywiście korzysta z indeksów, to jednak nie wypisuje ulicy, lecz miasto i kod pocztowy. Kolejna odpowiedź sugeruje, że kod wyświetla ulicę i miasto ze wszystkich zwróconych rekordów. W rzeczywistości, kod jest skonstruowany w taki sposób, że ogranicza się do jednego wiersza danych, przez co nie ma możliwości wypisania informacji o wszystkich rekordach. Ostatnia z odpowiedzi stwierdza, że kod wypisuje miasto i kod pocztowy ze wszystkich zwróconych rekordów, co również jest błędne, ponieważ kod jedynie prezentuje dane pierwszego rekordu. Takie zrozumienie kodu może prowadzić do błędnych wniosków i nieprawidłowego użycia funkcji w praktyce tworzenia aplikacji webowych, dlatego kluczowe jest dokładne zapoznanie się z dokumentacją PHP oraz zasadami działania baz danych.

Pytanie 4

Jaką kwerendę w bazie MariaDB należy zastosować, aby wybrać artykuły z cenami mieszczącymi się w zakresie obustronnie domkniętym <10, 20>?

A. SELECT * FROM Artykuly WHERE Cena IN (10, 20)

B. SELECT * FROM Artykuly WHERE Cena BETWEEN 10 AND 20

C. SELECT * FROM Artykuly WHERE Cena LIKE 1%, 2%

D. SELECT * FROM Artykuly WHERE Cena > 10 AND Cena < 20

Odpowiedź ta jest prawidłowa, ponieważ wykorzystuje operator BETWEEN, który jest idealnym narzędziem do określenia przedziału wartości w bazie danych. W przypadku tego zapytania, operator BETWEEN obejmuje wszystkie wartości z przedziału obustronnie domkniętego od 10 do 20, co oznacza, że zostaną uwzględnione zarówno wartości 10 jak i 20. Tego typu zapytanie jest niezwykle przydatne w praktyce, gdy chcemy szybko wyselekcjonować dane spełniające określone kryteria. Wartością dodaną stosowania BETWEEN jest oszczędność czasu i zwiększenie czytelności zapytań, co jest zgodne z zasadami dobrych praktyk w programowaniu SQL. Przykładem zastosowania może być sytuacja, gdy w firmie potrzebujemy analizować sprzedaż produktów w określonym przedziale cenowym, aby ocenić efektywność promocji. Dzięki temu rozwiązaniu możemy szybko i efektywnie uzyskać potrzebne dane, co ułatwia podejmowanie decyzji biznesowych.

Pytanie 5

W języku SQL polecenie INSERT INTO

A. dodaje tabelę.

B. aktualizuje rekordy określoną wartością.

C. dodaje pola do tabeli.

D. wprowadza dane do tabeli.

Polecenie INSERT INTO w SQL służy dokładnie do tego, co wskazuje poprawna odpowiedź: do wprowadzania danych do istniejącej tabeli. W praktyce oznacza to dodanie nowego wiersza (rekordu) do tabeli, która ma już zdefiniowaną strukturę: kolumny, typy danych, klucze itp. Najprostszy przykład w standardowym SQL wygląda tak: INSERT INTO klienci (imie, nazwisko, email) VALUES ('Jan', 'Kowalski', '[email protected]'); Tutaj tabela klienci już istnieje, a polecenie tylko dopisuje nowy rekord. Moim zdaniem warto zapamiętać, że INSERT pracuje na danych, a nie na strukturze tabeli. Do tworzenia tabel służy CREATE TABLE, do zmiany struktury ALTER TABLE, a do modyfikacji istniejących rekordów UPDATE. W codziennej pracy z bazami danych INSERT INTO jest jednym z absolutnie podstawowych poleceń. Używa się go przy obsłudze formularzy rejestracji użytkownika, dodawaniu zamówień w sklepie internetowym, logowaniu zdarzeń w systemie (logi), czy zapisywaniu wyników pomiarów z czujników. Dobrą praktyką jest zawsze podawanie listy kolumn, do których wstawiamy dane, zamiast polegać na kolejności kolumn w tabeli. Dzięki temu kod SQL jest czytelniejszy i mniej podatny na błędy po zmianach w strukturze tabeli. Warto też wiedzieć, że istnieją różne warianty INSERT, np. INSERT ... SELECT (wstawianie danych na podstawie wyników zapytania), INSERT IGNORE czy INSERT ... ON CONFLICT/ON DUPLICATE KEY w konkretnych systemach (PostgreSQL, MySQL). To wszystko dalej jest ta sama rodzina poleceń: celem zawsze jest dodanie nowych rekordów, a nie modyfikacja starych czy zmiana schematu bazy. Z mojego doświadczenia, kto dobrze ogarnie różne formy INSERT, temu dużo łatwiej budować sensowne aplikacje bazodanowe.

Pytanie 6

W języku HTML stworzono odnośnik z symbolem #. Co się wydarzy po kliknięciu na podany link?

A. Strona przewinie się do elementu z id o nazwie dane

B. Uruchomi się skrypt o nazwie dane

C. Otworzy się nowa karta przeglądarki zatytułowana dane

D. Zostanie użyty względny adres URL o nazwie dane

Pierwsza z niepoprawnych odpowiedzi sugeruje, że po kliknięciu w odsyłacz zostanie wywołany skrypt o nazwie 'dane'. To podejście jest nieprawidłowe, ponieważ odsyłacz w HTML ze znakiem # nie wywołuje żadnych skryptów. Hiperłącza z # są używane wyłącznie do nawigacji po stronie i nie mają związku z uruchamianiem skryptów. Druga odpowiedź wskazuje, że otworzy się osobna karta przeglądarki o nazwie 'dane', co również jest błędne. Hiperłącza zaczynające się od # nie prowadzą do nowych kart ani okien; zamiast tego zmieniają lokalizację w bieżącej karcie przeglądarki. Kolejna z niepoprawnych koncepcji sugeruje, że zostanie wybrany adres względny URL o nazwie 'dane'. Jednakże wykorzystanie # odnosi się do lokalizacji na tej samej stronie, a nie do adresów względnych. Warto zrozumieć, że adresy względne są używane do nawigacji pomiędzy różnymi stronami, a nie do lokalizacji na tej samej stronie. Typowym błędem myślowym w takich przypadkach jest mylenie funkcji hiperłączy z różnymi innymi mechanizmami, takimi jak skrypty, nowe karty czy adresy względne. Zrozumienie tych różnic jest kluczowe dla skutecznego projektowania stron internetowych oraz optymalizacji ich nawigacji.

Pytanie 7

W programowaniu zmienna o typie integer służy do przechowywania

A. wartości logicznej

B. liczby rzeczywistej

C. znaku

D. liczby całkowitej

Wybór odpowiedzi dotyczącej wartości logicznej jest niewłaściwy, ponieważ typ wartości logicznej, znany także jako boolean, jest przeznaczony do przechowywania jedynie dwóch stanów: true i false. Typ ten znajduje zastosowanie w warunkach, pętlach oraz operacjach logicznych, ale nie ma związku z liczbami całkowitymi. W kontekście programowania, typ ten jest kluczowy w podejmowaniu decyzji na podstawie warunków. Z kolei zmienna przechowująca znak odnosi się do typu char, który jest używany do przechowywania pojedynczych znaków, takich jak litery czy symbole, co jest zupełnie innym przypadkiem. Typ char jest przydatny, kiedy chcemy manipulować tekstem na poziomie pojedynczych znaków, ale nie ma zastosowania w przechowywaniu liczb całkowitych. Odpowiedź dotycząca liczb rzeczywistych odnosi się do zmiennych typu float lub double, które z kolei służą do przechowywania wartości z częścią dziesiętną. Zrozumienie różnicy między tymi typami danych jest kluczowe dla programisty, gdyż użycie niewłaściwego typu może prowadzić do błędów w obliczeniach i logice programu. Często początkujący programiści mylą te typy danych, co skutkuje nieefektywnym kodem oraz problemami z wydajnością i pamięcią. Warto więc zainwestować czas w naukę i zrozumienie podstawowych typów danych oraz ich zastosowania w praktyce, co jest fundamentalnym aspektem programowania.

Pytanie 8

Który efekt został zaprezentowany na filmie?

A. Zmiana jasności zdjęć.

B. Przenikanie zdjęć.

C. Zmniejszenie kontrastu zdjęcia.

D. Zwiększenie ostrości zdjęcia.

Poprawnie wskazany efekt to przenikanie zdjęć, często nazywane też płynnym przejściem (ang. crossfade). Polega to na tym, że jedno zdjęcie stopniowo zanika, jednocześnie drugie pojawia się z narastającą widocznością. W praktyce technicznej realizuje się to najczęściej przez zmianę przezroczystości (opacity) dwóch warstw – jedna warstwa z pierwszym obrazem ma zmniejszaną wartość opacity z 1 do 0, a druga z kolejnym zdjęciem zwiększaną z 0 do 1. Na stronach WWW taki efekt robi się zwykle za pomocą CSS (transition, animation, keyframes) albo JavaScriptu, czasem z użyciem bibliotek typu jQuery czy gotowych sliderów. Moim zdaniem to jest jeden z podstawowych efektów, który warto umieć odtworzyć, bo pojawia się w galeriach, sliderach na stronach głównych, prezentacjach produktów czy prostych pokazach slajdów. W materiałach multimedialnych, np. w edycji wideo, dokładnie ten sam efekt nazywa się przejściem typu „cross dissolve” lub „fade”, i zasada działania jest identyczna – płynne nakładanie się dwóch klatek obrazu w czasie. Dobre praktyki mówią, żeby nie przesadzać z czasem trwania przenikania: zwykle 0,5–1,5 sekundy daje przyjemny, profesjonalny wygląd, bez wrażenia „zamulenia” interfejsu. Warto też pilnować spójności – jeśli na stronie używasz przenikania w jednym miejscu, dobrze jest utrzymać podobny styl animacji w innych elementach, żeby całość wyglądała konsekwentnie i nie rozpraszała użytkownika. W kontekście multimediów na WWW przenikanie jest też korzystne wydajnościowo, bo operuje głównie na właściwości opacity i transformacjach, które przeglądarki potrafią optymalizować sprzętowo.

Pytanie 9

W języku JavaScript następujący zapis: var napis1 = new napisy); ma na celu

A. zadeklarowanie zmiennej napis1 oraz wywołanie funkcji, w której argumentem jest napis1

B. wywołanie metody dla obiektu napisy

C. stworzenie instancji obiektu napis1 klasy napisy

D. stworzenie nowej klasy napis1

Pierwsza z niepoprawnych odpowiedzi sugeruje, że kod tworzy nową klasę 'napis1', co jest błędem. W rzeczywistości, w JavaScript klasy są definiowane za pomocą słowa kluczowego 'class', a 'new napisy()' uruchamia konstruktor, a nie definiuje klasę. Klasy w JavaScript można zdefiniować w następujący sposób: 'class napisy { constructor() { this.text = ''; }}', co wyraźnie różni się od podanego przykładu. Kolejna odpowiedź mówi o wywołaniu metody obiektu 'napisy', co również jest mylące, ponieważ aby wywołać metodę, obiekt musi być już stworzony, a 'new napisy()' nie wywołuje metody, lecz tworzy instancję obiektu. Ostatnia z odpowiedzi wskazuje na zadeklarowanie zmiennej 'napis1' i wywołanie funkcji z argumentem 'napis1', co jest całkowicie niezgodne z intencją podanego kodu. Nie ma tu żadnego wywołania funkcji z argumentem, a 'new' jest używane do instancjonowania klasy, co nie ma nic wspólnego z przekazywaniem argumentów do funkcji. Tak więc, wszystkie te odpowiedzi nie oddają prawidłowego zrozumienia działania konstrukcji obiektowych w JavaScript.

Pytanie 10

Jaką wartość wydrukuje na standardowe wyjście poniższy fragment kodu C++?

int obliczenia( int x ) {
 x %= 3;
 x++;
 return x;
 }

 int main() {
 std::cout<<obliczenia(32);
 }

A. 2

B. 32

C. 3

D. 0

Program w języku C++ zawiera funkcję obliczenia która przyjmuje parametr x. Wewnątrz funkcji wykonuje się operacja modulo x %= 3 co oznacza że zmienna x zostanie zastąpiona resztą z dzielenia x przez 3. W przypadku liczby 32 reszta z dzielenia przez 3 wynosi 2 ponieważ 32 dzielone przez 3 daje 10 z resztą 2. Następnie wykonuje się operacja inkrementacji x++ co oznacza że wartość x zostanie zwiększona o 1. W efekcie końcowym x przyjmie wartość 3. Funkcja zwraca tę wartość a wynik zostanie wypisany na standardowym wyjściu za pomocą std::cout. Zrozumienie operacji modulo oraz inkrementacji jest kluczowe w wielu zastosowaniach programistycznych szczególnie w algorytmach które operują na cyklicznych strukturach danych lub wymagają regularnego zwiększania wartości liczbowych. Operacja modulo jest często wykorzystywana do ograniczania zakresu wartości do pewnego zakresu np. w implementacji cyklicznych kolejek lub obliczaniu dni tygodnia. Dobrą praktyką jest także zrozumienie jak operacje te wpływają na wydajność i czytelność kodu co jest istotne w kontekście dużych projektów programistycznych. Poprawna odpowiedź to 3 ponieważ odpowiada ona wyniku jaki zostanie wypisany przez program.

Pytanie 11

Jakie polecenie należy zastosować, aby słowo TEKST pojawiło się w kolorze czarnym w oknie przeglądarki internetowej?

A. <body color="black">TEKST</font>

B. <font color="#000000">TEKST</font>

C. <font color="czarny">TEKST</font>

D. <body bgcolor="black">TEKST</body>

Odpowiedź <font color="#000000">TEKST</font> jest poprawna, ponieważ wykorzystuje standardowy atrybut HTML do zmiany koloru tekstu. Atrybut 'color' w tagu <font> pozwala na określenie koloru, w tym przypadku użyto wartości szesnastkowej '#000000', co odpowiada kolorowi czarnemu. Użycie wartości szesnastkowej jest uznaną praktyką w projektowaniu stron internetowych, ponieważ pozwala na precyzyjne określenie kolorów, a także wspiera szeroką gamę barw. Wartości szesnastkowe są bardziej uniwersalne i umożliwiają zastosowanie dowolnego koloru, co jest bardziej elastyczne niż nazwy kolorów w języku angielskim. Warto zauważyć, że od HTML5 tag <font> jest przestarzały, dlatego zaleca się korzystanie z CSS do stylizacji tekstu, co jest bardziej zgodne z zasadami semantycznego HTML. Przykładowo, aby uzyskać ten sam efekt w CSS, można zastosować regułę: <style> .czarny { color: #000000; } </style> i użyć <span class="czarny">TEKST</span>.

Pytanie 12

Normalizacja tabel to proces, którego celem jest

A. wyłącznie stworzenie tabel oraz relacji w bazie

B. wizualizacja bazy

C. sprawdzenie i optymalizację bazy danych

D. dodanie danych do bazy

Normalizacja tabel jest kluczowym procesem w projektowaniu baz danych, który ma na celu usprawnienie struktury danych poprzez eliminację redundancji i zapewnienie integralności danych. Proces ten składa się z kilku kroków, które prowadzą do stworzenia dobrze zorganizowanej bazy danych. Głównym celem normalizacji jest zminimalizowanie powielania danych, co w rezultacie prowadzi do optymalizacji przestrzeni dyskowej oraz zwiększenia wydajności zapytań. Przykładem zastosowania normalizacji jest podział tabeli zawierającej informacje o klientach i zamówieniach na dwie odrębne tabele. W ten sposób, każdy klient ma swoje unikalne dane w jednej tabeli, natomiast w drugiej tabeli zapisywane są tylko odniesienia do klientów zamiast ich powtórzeń. Dobre praktyki związane z normalizacją uwzględniają różne formy normalne, z których każda ma swoje zasady, np. pierwsza forma normalna (1NF) wymaga, aby każda kolumna w tabeli zawierała tylko atomowe wartości. Wysoka jakość projektowania baz danych, w tym normalizacja, znacząco wpływa na późniejsze zarządzanie danymi oraz ich analizy.

Pytanie 13

Wskaż pętlę w języku JavaScript, która wypisze sześć kolejnych liczb parzystych.

A. for(i=2;i<=12;i++) {i=i+2; document.write(i);}

B. for(i=2;i<=12;i+=2) {document.write(i);}

C. for(i=2;i<12;i++) {i++; document.write(i);}

D. for(i=2;i<12;i+=2) {document.write(i);}

Pierwsza z analizowanych pętli, która przyjmuje formę for(i=2;i<12;i+=2) {document.write(i);}, jest niepoprawna, ponieważ wyświetli jedynie liczby parzyste od 2 do 10. Warunek końcowy pętli jest ustawiony na i<12, co oznacza, że pętla zakończy się przed wyświetleniem liczby 12, co skutkuje pominięciem ostatniej liczby parzystej w tym zakresie. Kolejna pętla to for(i=2;i<12;i++) {i++; document.write(i);}, która jest problematyczna ze względu na modyfikację zmiennej i w samym ciele pętli. Przy każdym przebiegu pętli wartość i zwiększa się o 1, a następnie jeszcze raz o 1 w document.write(i), co prowadzi do pominięcia co drugiej liczby. Efektem tej pętli będzie wyświetlenie liczb 3, 5, 7, 9, 11, co zupełnie odbiega od założonego celu. Ostatnia z rozważanych pętli, for(i=2;i<=12;i++) {i=i+2; document.write(i);}, również nie spełnia założeń, ponieważ inkrementuje zmienną i w sposób, który jest niezgodny z zamierzeniem wyświetlenia kolejnych liczb parzystych. Po pierwszym przebiegu pętli, wartość i wzrasta do 3, przez co wyświetlana jest liczba 3 oraz każda kolejna liczba jest pomijana. Efektem końcowym będzie wyświetlenie liczb 3, 5, 7, 9, 11, co również jest sprzeczne z wymaganym rezultatem. Każda z tych pętli pokazuje, jak ważne jest zrozumienie działania konstrukcji pętli oraz odpowiedniego ustalania warunków i inkrementacji w kontekście programowania w JavaScript.

Pytanie 14

Jaką szerokość przeznaczono dla treści strony według podanej definicji CSS?

body {
   border: 2px;
   height: 600px;
   width: 560px;
}

A. 2 px

B. 560 px

C. 600 px

D. 640 px

Twoja odpowiedź jest poprawna. Szerokość strony została zdefiniowana na 560 pikseli w kodzie CSS. W kontekście strony internetowej, to oznacza, że cała zawartość strony będzie wyświetlana w obszarze o szerokości nie większej niż 560 pikseli. To jest bardzo ważne podczas projektowania stron internetowych. Szerokość strony często jest ustalana na stałą wartość, aby zapewnić spójność wyglądu strony na różnych urządzeniach. W praktyce, jeśli chcesz, aby strona była 'responsywna', szerokość powinna być ustawiona na wartość procentową, co pozwoli na dynamiczne dostosowanie się strony do rozmiaru okna przeglądarki. Jednak w niektórych sytuacjach, jak na przykład w przypadku określonego układu strony, możliwe jest użycie stałej wartości szerokości. W każdym razie, zapamiętaj, że szerokość strony jest jednym z najważniejszych aspektów przy projektowaniu stron internetowych, który ma bezpośredni wpływ na doświadczenia użytkownika.

Pytanie 15

Jak nazywa się składnik bazy danych, który umożliwia jedynie przeglądanie informacji z bazy, prezentując je w formie tekstowej lub graficznej?

A. Zapytanie

B. Formularz

C. Tabela

D. Raport

Raport to taka fajna część bazy danych, która pozwala ludziom spojrzeć na dane w czytelny sposób. Można je tworzyć, żeby analizować wyniki finansowe czy sprawdzać, jak firma sobie radzi. Przygotowywanie raportów na podstawie zapytań do bazy danych jest super, bo wszystko jest potem poukładane i przemyślane. W praktyce, raporty biorą dane z tabel i pokazują je w ładny sposób, wybierając odpowiednie kolumny i wiersze. Są też takie narzędzia jak SQL Server Reporting Services czy Crystal Reports, które oferują mnóstwo opcji do generowania raportów. To wszystko sprawia, że analiza danych jest lepsza i bardziej wizualna. Dobrze jest regularnie aktualizować raporty i dostosowywać je do potrzeb firmy, bo to pomaga w podejmowaniu decyzji na podstawie faktów.

Pytanie 16

Podczas tworzenia tabeli w SQL, dla jednej z kolumn ustalono klucz główny. Jakie atrybuty należy zastosować, aby uniemożliwić wprowadzenie wartości pustej?

A. NULL

B. DEFAULT

C. NOT NULL

D. UNIQUE

Atrybut NOT NULL jest kluczowym elementem w definiowaniu struktury tabeli w języku SQL, który zabezpiecza kolumnę przed wstawianiem wartości pustych (NULL). W kontekście klucza głównego, który ma zapewnić unikalność i identyfikowalność każdego rekordu w tabeli, użycie NOT NULL jest niezbędne, aby zagwarantować, że każda wartość w tej kolumnie jest zawsze obecna. Dla przykładu, w stworzonej tabeli `Pracownicy`, jeśli kolumna `ID_Pracownika` jest kluczem głównym, atrybut NOT NULL wymusi, że każde wstawienie rekordu będzie wymagało podania unikalnej wartości dla `ID_Pracownika`, co uniemożliwia dodanie rekordu bez tej wartości. Standard SQL definiuje NOT NULL jako jeden z podstawowych atrybutów, które mogą być używane w deklaracji kolumn, a jego stosowanie jest kluczowe dla integracji danych oraz zapewnienia spójności bazy danych. W praktyce, w przypadku prób dodania rekordu z pustą wartością w takiej kolumnie, system generuje błąd, co eliminuje ryzyko powstawania niekompletnych danych.

Pytanie 17

Zadanie przedstawione w ramce polecenia SQL ma na celu

A. ustawić wartość kolumny id_klasy na 1 dla wszystkich wpisów w tabeli Uczen

B. ustawić wartość pola Uczen na 1

C. powiększyć wartość pola Uczen o jeden

D. zwiększyć wartość kolumny id_klasy o jeden dla wszystkich wpisów tabeli Uczen

Polecenie SQL UPDATE Uczen SET id_klasy = id_klasy + 1 ma na celu zwiększenie wartości kolumny id_klasy o jeden dla każdego rekordu w tabeli Uczen Jest to typowa operacja w bazach danych gdy chcemy przeprowadzić masową aktualizację wartości w konkretnym polu W tym przypadku kolumna id_klasy jest modyfikowana tak aby każda jej wartość została zwiększona o jeden Jest to szczególnie przydatne w scenariuszach gdzie wartości identyfikatorów czy indeksów muszą być zwiększone ze względu na zmiany struktury danych lub w celu dostosowania do nowych wymagań Możliwość masowej aktualizacji danych jest jednym z głównych powodów dla których SQL jest tak potężnym narzędziem w zarządzaniu bazami danych Operacje tego typu wymagają jednak ostrożności aby uniknąć niepożądanych zmian które mogą wpływać na integralność danych Dlatego też dobre praktyki branżowe zalecają zawsze wykonywanie kopii zapasowych danych przed przeprowadzeniem tego typu operacji oraz dokładne sprawdzenie logiki biznesowej która za nimi stoi Zwrócenie uwagi na wydajność oraz potencjalne blokady przy jednoczesnym dostępie do bazy to również kluczowe aspekty o których należy pamiętać w środowiskach produkcyjnych

Pytanie 18

W języku C++ metoda, która zwraca wynik potęgowania i przyjmuje dwa argumenty: liczbę x oraz wykładnik w, powinna mieć deklarację

A. int potega(int x, int w);

B. void potega(int x, int w);

C. void potega(int x, int w, int wynik);

D. int potega(int x);

Wybrana odpowiedź 'int potega(int x, int w);' jest poprawna, ponieważ jej deklaracja jasno wskazuje, że funkcja ma zwracać wartość typu całkowitego (int) i przyjmować dwa argumenty: podstawę potęgowania (x) oraz wykładnik (w). Taki sposób definiowania funkcji pozwala na elastyczne obliczanie potęgi liczby, co jest istotne w różnych zastosowaniach programistycznych, od prostych kalkulatorów po bardziej złożone algorytmy. W praktyce, implementacja tej funkcji mogłaby wyglądać tak: 'int potega(int x, int w) { return pow(x, w); }', gdzie wykorzystuje się standardową funkcję 'pow' z biblioteki <cmath>. Zwracanie wartości jest zgodne z dobrymi praktykami programistycznymi, ponieważ pozwala na dalsze operacje na wyniku potęgowania, a także ułatwia testowanie i debugowanie kodu. Warto również zwrócić uwagę, że w przypadku potęgowania z wykładnikiem ujemnym, warto zabezpieczyć funkcję przed błędnymi danymi, co może być osiągnięte poprzez odpowiednie sprawdzenie wartości argumentów.

Pytanie 19

Przedstawione zapytanie SELECT wykonane na tabeli przechowującej dane o uczestnikach konkursu ma za zadanie wybrać:

SELECT MAX(wiek) - MIN(wiek) FROM uczestnicy;

A. średnią wartość wieku uczestników

B. ilość najstarszych uczestników

C. najmłodszy i najstarszy wiek uczestników

D. różnicę wieku pomiędzy najstarszym a najmłodszym uczestnikiem

Prawidłowa odpowiedź to różnica wieku pomiędzy najstarszym i najmłodszym uczestnikiem, ponieważ zapytanie SQL wykorzystuje funkcje agregujące MAX oraz MIN na kolumnie wieku. Funkcja MAX(wiek) zwraca najwyższą wartość wieku w zbiorze danych, co odpowiada wiekowi najstarszego uczestnika, podczas gdy MIN(wiek) zwraca najniższą wartość, czyli wiek najmłodszego uczestnika. Różnica tych dwóch wartości daje nam dokładny wynik, przedstawiający zakres wieku w grupie uczestników. Tego typu analizy są niezwykle przydatne w kontekście organizacji zawodów, gdzie zrozumienie różnorodności wiekowej może wpłynąć na planowanie sekcji rywalizacyjnych czy strategii marketingowych. Rekomenduje się, aby w praktyce wykorzystać podobne zapytania do analizy demografii uczestników, co może pomóc w lepszym dostosowaniu wydarzeń do potrzeb grupy docelowej oraz w analizie trendów w uczestnictwie w różnych kategoriach wiekowych.

Pytanie 20

Jakie są odpowiednie kroki w odpowiedniej kolejności, które należy podjąć, aby nawiązać współpracę pomiędzy aplikacją internetową po stronie serwera a bazą danych SQL?

A. wybór bazy, zapytanie do bazy, nawiązanie połączenia z serwerem baz danych, wyświetlenie na stronie WWW, zamknięcie połączenia

B. wybór bazy danych, nawiązanie połączenia z serwerem baz danych, zapytanie do bazy - wyświetlane na stronie WWW, zamknięcie połączenia

C. zapytanie do bazy, wybór bazy, wyświetlenie na stronie WWW, zamknięcie połączenia

D. nawiązanie połączenia z serwerem baz danych, wybór bazy, zapytanie do bazy - wyświetlane na stronie WWW, zamknięcie połączenia

Analizując niepoprawne odpowiedzi, można zauważyć, że każda z nich zawiera fundamentalne błędy w kolejności operacji. W przypadku pierwszej odpowiedzi, zaczynanie od zapytania do bazy danych bez wcześniejszego nawiązania połączenia z serwerem jest nie tylko niepraktyczne, ale wręcz niemożliwe. System nie jest w stanie wykonać jakiegokolwiek zapytania, jeśli nie istnieje aktywne połączenie, co prowadzi do błędów wykonania. W drugiej odpowiedzi również występuje błąd, polegający na wysyłaniu zapytania przed wybraniem bazy danych. W rzeczywistości, aby system mógł poprawnie zrealizować zapytanie, musi najpierw wiedzieć, z jaką bazą ma do czynienia. Ostatnia z niepoprawnych odpowiedzi, która sugeruje wybór bazy danych przed nawiązaniem połączenia, również jest błędna, ponieważ nie można wybrać bazy bez aktywnego połączenia z serwerem. W praktyce, każda z tych odpowiedzi nie uwzględnia kluczowych zasad dotyczących zarządzania połączeniami z bazami danych, takich jak zasady dotyczące transakcji oraz efektywnego zarządzania zasobami, co jest niezbędne w kontekście wydajnych aplikacji internetowych.

Pytanie 21

W programie MS Access w ustawieniach pola klasa należy określić maskę wprowadzania danych. Jaką maskę należy ustawić, aby dane wprowadzone składały się z trzech znaków w formacie: obowiązkowa cyfra, następnie dwie obowiązkowe litery?

Ogólne
Rozmiar pola	3
Format
Maska wprowadzania
Tytuł
Wartość domyślna
Reguła spr. poprawności
Tekst reguły spr. poprawności
Wymagane	Nie
Zerowa dł. dozwolona	Tak
Indeksowane	Nie
Kompresja Unicode	Tak
Tryb IME	Bez formantu
Tryb zdania edytora IME	Brak
Tagi inteligentne

A. 000

B. 0LL

C. CLL

D. 0CC

W MS Access maska wprowadzania danych jest używana do kontrolowania formatu danych wprowadzanych do pola. Dla pola, w którym dane muszą mieć postać jednej cyfry, a następnie dwóch liter, odpowiednia maska to 0LL. Zero (0) oznacza, że na tej pozycji musi znajdować się cyfra i jest to wymóg obowiązkowy. Litera L oznacza, że na tej pozycji musi znajdować się litera i jest to również wymóg obowiązkowy. W ten sposób maska 0LL wymusza, aby dane były dokładnie w formacie jednej cyfry i dwóch liter. Praktyczne zastosowanie tego typu maski może być widoczne w sytuacjach, gdzie istnieje konieczność katalogowania produktów, gdzie oznaczenie musiałoby zawierać numer identyfikacyjny w postaci cyfry i skrót literowy identyfikujący kategorię. Takie podejście do formatowania danych zapewnia spójność i poprawność danych wprowadzanych do bazy, zgodnie z dobrymi praktykami zarządzania danymi, co jest kluczowe w systemach bazodanowych, gdzie dane są często przetwarzane i analizowane.

Pytanie 22

W języku JavaScript zapisano funkcję. Co ona ma za zadanie.

function fun1(f) {
     if (f < 0) f = f * (-1);
     return f
 }

A. wypisać wartość bezwzględną z f

B. zwrócić wartość bezwzględną z f

C. wypisać wartość odwrotną do f

D. zwrócić wartość odwrotną do f

Twoja odpowiedź jest poprawna. Funkcja, o której mówi pytanie, zwraca wartość bezwzględną z argumentu f. W języku programowania JavaScript wartość bezwzględną możemy obliczyć w różny sposób. W tym przypadku, dla f mniejszego od zera funkcja mnoży f przez -1, co jest równoznaczne z obliczeniem wartości bezwzględnej dla liczby ujemnej. Dla liczby nieujemnej, funkcja zwraca jej wartość bez zmian. To jest zgodne z definicją wartości bezwzględnej, która mówi, że jest to odległość liczby od zera na osi liczb rzeczywistych, bez względu na kierunek. W praktyce, wartość bezwzględna często jest używana w algorytmach, w których interesuje nas tylko 'rozmiar' wartości, a nie jej kierunek, np. w algorytmach statystycznych, graficznych czy fizycznych.

Pytanie 23

Kod źródłowy przedstawiony poniżej ma na celu wyświetlenie

A. ciągu liczb od 1 do 100

B. liczb wprowadzonych z klawiatury, aż do momentu wprowadzenia wartości 0

C. wylosowanych liczb z zakresu od 1 do 99

D. losowych liczb od 0 do 100, aż do wylosowania wartości 0

Kod źródłowy przedstawiony w pytaniu inicjuje losowanie liczb w przedziale od 0 do 100 i wyświetla je na ekranie aż do momentu wylosowania liczby 0. Taki sposób działania jest możliwy dzięki zastosowaniu pętli while która wykonuje się dopóki warunek w niej zawarty jest spełniony. W tym przypadku warunek ten to różność zmiennej liczba od zera. Funkcja rand(0 100) generuje losowe liczby całkowite z zadanego przedziału. W momencie wylosowania wartości 0 pętla przestaje się wykonywać co skutkuje zakończeniem procesu wyświetlania liczb na ekranie. Tego typu pętle są często używane w programowaniu do tworzenia losowych zdarzeń np. w grach komputerowych gdzie potrzebne jest dynamiczne generowanie wartości. Warto zwrócić uwagę na to że funkcja rand jest standardową funkcją w wielu językach programowania pozwalającą na generowanie losowych liczb co jest przydatne w testowaniu algorytmów w różnych warunkach. Praktyka ta wspomaga proces nauki i doskonalenia umiejętności programistycznych dzięki możliwości symulacji losowych scenariuszy.

Pytanie 24

Które wyrażenie logiczne należy zastosować w języku JavaScript, aby wykonać operacje tylko dla dowolnych liczb ujemnych z przedziału jednostronnie domkniętego <-200, -100)?

A. (liczba -100)

B. (liczba <= -200) && (liczba < -100)

C. (liczba >= -200) && (liczba < -100)

D. (liczba >= -200) || (liczba > -100)

Poprawne wyrażenie to (liczba >= -200) && (liczba < -100), bo dokładnie odwzorowuje zapis matematyczny przedziału jednostronnie domkniętego <-200, -100). W matematyce nawias kwadratowy oznacza, że granica jest włączona do przedziału, a nawias okrągły – że granica jest wyłączona. Czyli chcemy wszystkie liczby większe lub równe -200, ale jednocześnie mniejsze niż -100. W JavaScript przekłada się to właśnie na dwa porównania połączone operatorem logicznym AND, czyli &&. Warunek liczba >= -200 pilnuje dolnej granicy, a liczba < -100 pilnuje górnej, która jest otwarta. Jeśli którakolwiek z tych części będzie fałszywa, całe wyrażenie zwróci false, co jest dokładnie tym, czego oczekujemy przy opisie takiego przedziału. W praktyce taki zapis pojawia się bardzo często, np. przy walidacji danych wejściowych, filtrowaniu wyników, ustawianiu zakresów sliderów w interfejsie użytkownika albo przy sprawdzaniu warunków w grach (np. pozycja x obiektu ma być w jakimś zakresie). Przykład w JS: if (liczba >= -200 && liczba < -100) { // wykonaj kod tylko dla liczb z tego zakresu } Moim zdaniem warto od razu wyrobić sobie nawyk zapisywania zakresów w postaci dwóch prostych porównań połączonych &&, bo to jest czytelne dla innych programistów i zgodne z powszechną praktyką w branży. W wielu językach (nie tylko JavaScript, ale też C, Java, PHP) taki schemat warunków jest standardem. Trzeba też pamiętać, że w JS nie ma osobnego operatora „przedziału”, więc zawsze rozbijamy to właśnie na takie składowe porównania logiczne.

Pytanie 25

Warunek zapisany w JavaScript będzie prawdziwy, gdy zmienna x posiada

A. pusty ciąg znaków

B. dowolną dodatnią wartość liczbową

C. wartość, która nie jest liczbą

D. dowolną całkowitą wartość liczbową

W JavaScript warunek zapisany jako if (!isNaN(x) && x > 0) sprawdza dwie rzeczy jednocześnie. Po pierwsze, użycie funkcji isNaN(x) w negacji oznacza, że zmienna x musi być wartością liczbową. Funkcja isNaN() zwraca true, jeśli wartość nie jest liczbą, więc jego negacja wymaga, aby x było liczbą. Po drugie, x > 0 wymaga, aby liczba była większa od zera, czyli dodatnia. To sprawia, że warunek jest prawdziwy tylko wtedy, gdy x jest dowolną dodatnią wartością liczbową. W praktyce takie sprawdzenie jest używane na przykład w walidacji danych wejściowych, kiedy chcemy upewnić się, że użytkownik podał poprawną wartość liczbową, która ma znaczenie w kontekście aplikacji, na przykład w przypadku formularzy zamówień, gdzie cena produktu musi być dodatnia. Użycie takich warunków odzwierciedla dobre praktyki programistyczne, gdzie walidacja i sprawdzanie poprawności danych są kluczowe dla stabilności i bezpieczeństwa aplikacji. Podsumowując, poprawne rozumienie i implementacja takiego warunku pomaga unikać błędów logicznych i zapewnia, że aplikacja działa zgodnie z oczekiwaniami.

Pytanie 26

W kodzie HTML znajdziemy formularz. Jaki rezultat zostanie pokazany przez przeglądarkę, jeśli użytkownik wprowadził do pierwszego pola wartość "Przykładowy text"?

A. Efekt 2

B. Efekt 3

C. Efekt 4

D. Efekt 1

Efekt 2 jest prawidłowy, ponieważ odpowiada dokładnemu odwzorowaniu HTML. Kod zawiera element <textarea> oraz dwa pola typu checkbox. Przeglądarka wyświetla pole tekstowe o określonym rozmiarze, gdzie użytkownik może wpisać tekst. Checkboxy pozwalają na wybór opcji, niezależnych od siebie, co odróżnia je od radiobuttonów. Przykładowy text wpisany w pole <textarea> zostanie wyświetlony w miejscu tego pola, co jest dobrze widoczne na obrazie odpowiadającym efektowi 2. Warto pamiętać, że <textarea> stosuje się do dłuższych form tekstu, co jest standardem w projektowaniu formularzy. Użycie checkboxów jest zgodne z dobrymi praktykami, gdy użytkownik może zaznaczyć dowolną liczbę opcji. Jest to ważne, aby dostarczyć użytkownikowi intuicyjny interfejs do wprowadzania i wyboru danych. W HTML ważne jest, aby kod był semantyczny i zgodny z oczekiwaniami użytkowników, co ten przykład dobrze ilustruje. Formularze powinny być zawsze testowane pod kątem użyteczności i poprawności w różnych przeglądarkach.

Pytanie 27

W języku JavaScript, w programowaniu obiektowym, zapis this.zawod w przedstawionym kodzie oznacza

function Uczen(){
   this.imie = "";
   this.nazwisko = "";
   this.technik = 'informatyk';
   this.zawod = function(){
     return this.technik;
   };
 }

A. klasę

B. konstruktor

C. metodę

D. właściwość

Kod JavaScript używa funkcji do tworzenia obiektów, co może być mylące. Kiedy wskazujesz this.zawod, to pokazujesz, że to jest metoda, ale wybór odpowiedzi klasa jest nieprawidłowy. JavaScript nie działa z klasami jak w Javie czy C#. Klasy pojawiły się dopiero w ES6 jako taki dodatek do funkcji konstrukcyjnych. Odpowiedź metoda to w sumie strzał w dziesiątkę, bo w obiektach funkcja przypisana do właściwości to właśnie metoda, która działa na danych obiektu. Wybór konstruktor też jest błędny, bo konstruktor to specjalna funkcja do tworzenia nowych obiektów, i w naszym przykładzie to ta funkcja Uczen. Z kolei odpowiedź właściwość jest myląca, bo choć this.zawod to właściwość, która trzyma funkcję, to jest też metodą. Warto zrozumieć różnice między właściwościami a metodami, bo to jest kluczowe w programowaniu obiektowym w JavaScript.

Pytanie 28

Przedstawiony kod języka PHP

$dane = array ('imie' => 'Anna', 'nazwisko' => 'Nowak', 'wiek' => 21);

A. jest błędny, indeksami tablicy mogą być tylko liczby całkowite.

B. jest błędny, nieznany operator =>

C. definiuje tablicę z sześcioma wartościami.

D. definiuje tablicę z trzema wartościami.

Dobra robota, wybrałeś właściwą odpowiedź! Ten kod PHP, który analizujesz, rzeczywiście ustawia tablicę asocjacyjną z trzema parami klucz-wartość. Tak naprawdę tablica asocjacyjna to coś w stylu tablicy, gdzie każdemu elementowi przypisujesz unikalny klucz zamiast numeru indeksu. No i ten operator '=>' to typowy element PHP, służy do przypisywania wartości kluczom w tablicach. W twoim przykładzie widzisz, że kluczami mogą być nie tylko liczby, ale też łańcuchy tekstowe. To naprawdę przydatne, szczególnie przy przechowywaniu informacji, które łatwo zidentyfikować – na przykład numery telefonów czy adresy e-mail. Pamiętaj, że w PHP tablica to jedna z podstawowych struktur danych. Może trzymać różne typy danych, takie jak liczby, teksty, obiekty czy inne tablice, a jej rozmiar może się zmieniać w trakcie działania programu.

Pytanie 29

Który z grafikowych formatów umożliwia zapis przezroczystego tła?

A. BMP

B. RAW

C. JPEG

D. GIF

Format graficzny GIF (Graphics Interchange Format) jest jednym z niewielu, które umożliwiają zapis obrazów z przejrzystym tłem. GIF obsługuje przezroczystość poprzez wykorzystanie palety kolorów z maksymalnie 256 kolorami, co czyni go idealnym do prostych grafik, takich jak logo, ikony czy animacje. Przezroczystość w formacie GIF jest realizowana przez oznaczenie jednego z kolorów w palecie jako przezroczystego, co oznacza, że piksele o tym kolorze nie będą wyświetlane, a zamiast nich widać tło lub inne elementy graficzne. Dzięki temu GIF jest szeroko stosowany w Internecie, szczególnie na stronach, gdzie kluczowa jest oszczędność miejsca oraz szybkość ładowania. Warto również wspomnieć, że GIF obsługuje animacje, co czyni go popularnym formatem do tworzenia prostych ruchomych grafik. Format ten jest zgodny z wieloma standardami internetowymi, co dodatkowo zwiększa jego uniwersalność w zastosowaniach webowych i multimedialnych.

Pytanie 30

Jakie znaczenie ma akronim ACID w kontekście SQL?

A. atomic, comming, is, do

B. atomic, consistent, isolated, durable

C. atomic, constaint, isolated, dependable

D. atomic, consistent, iss, dependable

Akronim ACID odnosi się do czterech kluczowych właściwości transakcji w systemach zarządzania bazami danych, które zapewniają ich niezawodność i integralność. Pierwszym elementem jest atomowość (atomic), co oznacza, że transakcje są niepodzielne; albo wszystkie operacje w ramach transakcji są wykonane, albo żadna. Przykładem może być przeniesienie pieniędzy z jednego konta na drugie, gdzie zarówno operacja debetowa, jak i kredytowa muszą być zakończone pomyślnie. Drugą właściwością jest spójność (consistent), co zapewnia, że wszystkie transakcje prowadzą do spójnego stanu bazy danych, przestrzegając wszelkich reguł i ograniczeń. Izolacja (isolated) gwarantuje, że równolegle wykonywane transakcje nie wpływają na siebie nawzajem, co jest kluczowe w przypadku dużych systemów, aby uniknąć konfliktów. Ostatnim aspektem jest trwałość (durable), co oznacza, że po zakończeniu transakcji, wszystkie zmiany są trwale zapisane, nawet w przypadku awarii systemu. Te cztery właściwości są fundamentem dla standardów takich jak SQL, co czyni je kluczowymi dla projektowania i zarządzania bazami danych.

Pytanie 31

W dokumencie HTML zdefiniowano pewne elementy w klasie o nazwie "nomargin". W celu przeprowadzenia operacji na tych elementach za pomocą języka JavaScript, można wykorzystać funkcję

A. getElementById("nomargin")

B. getElement("nomargin")

C. getElementsByClassName("nomargin")

D. getElementsByTagName("nomargin")

Funkcja getElementsByClassName("nomargin") jest poprawnym sposobem na uzyskanie dostępu do elementów HTML przypisanych do klasy o nazwie 'nomargin'. Jest to metoda dostępna w obiekcie document, która zwraca kolekcję wszystkich elementów, które mają wskazaną klasę. W przeciwieństwie do getElementById, która zwraca pojedynczy element o podanym identyfikatorze, getElementsByClassName zwraca listę, co jest szczególnie przydatne, gdy mamy do czynienia z wieloma elementami oznaczonymi tą samą klasą. Przykładowo, jeśli mamy kilka divów z klasą 'nomargin', możemy w łatwy sposób iterować przez wszystkie z nich i stosować różne operacje, takie jak zmiana stylów czy dodawanie zdarzeń. Używanie tej metody jest zgodne z najlepszymi praktykami, ponieważ pozwala na selekcję grupy elementów, co z kolei wspiera modularność i łatwość zarządzania kodem. Warto również pamiętać, że w przypadku użycia tej metody, zmiany w DOM będą miały wpływ na wszystkie elementy, co może być przydatne w złożonych interfejsach użytkownika.

Pytanie 32

Zawarta baza danych składa się z trzech tabel oraz dwóch relacji. Aby uzyskać informacje o wszystkich lekarzach przypisanych do wybranego pacjenta, konieczne jest porównanie kluczy

A. Lekarze.id = Pacjenci.id

B. Lekarze.id = Pacjenci.Recepty_id

C. Lekarze.id = Pacjenci.Lekarze_id

D. Lekarze.id = Recepty.id

Odpowiedź Lekarze.id = Pacjenci.Lekarze_id jest poprawna, ponieważ w bazach danych relacyjne połączenie między tabelami jest realizowane przez klucze obce. Tabela Pacjenci zawiera kolumnę Lekarze_id, która jest kluczem obcym odnoszącym się do kolumny id w tabeli Lekarze. Dzięki temu połączeniu możemy określić, który lekarz jest przypisany do danego pacjenta. W praktyce oznacza to, że możemy wykonywać zapytania SQL, które łączą te tabele i wyświetlają dane wszystkich lekarzy przypisanych do konkretnego pacjenta. Przykładowe zapytanie SELECT może wyglądać tak SELECT Lekarze.imie Lekarze.nazwisko FROM Pacjenci INNER JOIN Lekarze ON Pacjenci.Lekarze_id = Lekarze.id WHERE Pacjenci.id = [id_pacjenta]. Takie podejście jest zgodne z dobrymi praktykami projektowania baz danych zgodnie z zasadami normalizacji co zwiększa spójność i integralność danych. Poprawne użycie kluczy obcych jest fundamentalne w kontekście zarządzania relacjami między danymi oraz umożliwia przeprowadzanie bardziej złożonych analiz danych z różnych tabel w sposób wydajny i bezpieczny.

Pytanie 33

W JavaScript, funkcja matematyczna Math.pow() jest wykorzystywana do obliczania

A. wartości przybliżonej liczby

B. wartości bezwzględnej liczby

C. pierwiastka kwadratowego liczby

D. potęgi liczby

Wszystkie pozostałe odpowiedzi są niepoprawne, ponieważ nie odzwierciedlają funkcji Math.pow(). Pierwsza z nich sugeruje, że Math.pow() oblicza wartości przybliżone liczby, co jest błędne, ponieważ ta funkcja zwraca dokładny wynik potęgowania, a nie przybliżenie. W przypadku, gdybyśmy potrzebowali wartości przybliżonej, musielibyśmy używać innych metod, takich jak Math.round(), Math.ceil() lub Math.floor(). Druga błędna odpowiedź sugeruje, że funkcja ta wyznacza wartości bezwzględne liczby. Wartość bezwzględna jest obliczana za pomocą Math.abs(), która zwraca dodatnią wartość liczby, podczas gdy Math.pow() ma zupełnie inny cel. Ostatnia odpowiedź, dotycząca pierwiastka kwadratowego liczby, również jest myląca. Pierwiastek kwadratowy można obliczyć za pomocą funkcji Math.sqrt(), która zwraca pierwiastek kwadratowy danej liczby, podczas gdy Math.pow() jest używana do potęgowania. W związku z tym, ważne jest, aby prawidłowo rozumieć funkcje matematyczne w JavaScript i wiedzieć, do czego są one przeznaczone, aby skutecznie je wykorzystywać w programowaniu.

Pytanie 34

Na ilustracji pokazano strukturę bloków witryny internetowej. Który z elementów stylu strony jest zgodny z podanym układem? Dla uproszczenia pominięto cechy koloru tła, wysokości oraz czcionki)

A. #pierwszy{float:left; width:30%; }#drugi {clear:both; width:70%; }#trzeci {clear:both; width:70%; }#czwarty {float:left; width:100%; }

B. #pierwszy { width: 30%; }#drugi { width: 70%; }#trzeci { width: 70%; }#czwarty { width: 100%; }

C. #pierwszy {float:left; width:30%;}#drugi {float:left; width:70%;}#trzeci {float:left; width:70%;}#czwarty {clear:both; }

D. #pierwszy {float:left; width:30%; }#drugi {clear:both; width:70%; }#trzeci {float:left; width:70%; }#czwarty {clear:both; }

Wybór błędnych odpowiedzi wynika z nieprawidłowego zastosowania właściwości CSS float i clear oraz niewłaściwego przydzielania szerokości elementów. Pierwsza odpowiedź błędnie wykorzystuje clear:both dla drugiego bloku, co spowodowałoby, że zawsze zaczynałby on nowy wiersz, niezgodnie z przedstawionym układem. Ponadto szerokości bloków zostały nieoptymalnie przypisane. Trzecia odpowiedź nie wykorzystuje float, co oznacza, że elementy będą się ustawiały w porządku blokowym, jeden pod drugim, zamiast w jednym rzędzie. Takie podejście nie pasuje do przedstawionego układu, gdzie pierwszy blok jest obok drugiego i trzeciego. Czwarta odpowiedź błędnie stosuje clear dla trzeciego bloku oraz float dla czwartego bloku, co również zaburzyłoby układ bloków, ponieważ clear:both sprawia, że element zaczyna nowy wiersz. Float w tej sytuacji nie jest potrzebny dla czwartego bloku, ponieważ powinien on zajmować całą szerokość. Typowym błędem w rozumowaniu może być niezrozumienie, jak właściwości float i clear wpływają na przepływ dokumentu oraz jak szerokości procentowe działają w kontekście układu strony. Zrozumienie tych zasad jest kluczowe dla tworzenia efektywnych i estetycznych układów stron.

Pytanie 35

Które z tabel będą poddane weryfikacji zgodnie z przedstawionym poleceniem? ```CHECK TABLE pracownicy CHANGED;```

A. Tabele, które zmieniły się w obecnej sesji

B. Tabele, które uległy zmianie od ostatniej kontroli lub nie zostały poprawnie zamknięte

C. Tylko te tabele, które nie mogły być poprawnie zakończone

D. Wyłącznie tabele odnoszące się do innych

Wybór odpowiedzi dotyczącej jedynie tabel, które nie zostały poprawnie zamknięte, nie uwzględnia pełnego zakresu zastosowania polecenia CHECK TABLE. To podejście ignoruje ważny aspekt, jakim jest monitorowanie wszelkich zmian, które miały miejsce od ostatniej inspekcji. Tabele mogą być zmieniane przez różne operacje, zarówno podczas aktualizacji, jak i w wyniku nieprawidłowego zakończenia sesji, co czyni istotnym ich kontrolowanie w szerszym ujęciu. Z kolei odpowiedź sugerująca, że tylko tabele referujące do innych powinny być sprawdzane, jest myląca, ponieważ takie ograniczenie do współzależności między tabelami nie odzwierciedla rzeczywistej natury problemów z integralnością danych. W praktyce, wszystkie tabele w bazie danych mogą wpływać na siebie nawzajem, a problemy w jednej tabeli mogą prowadzić do błędów w innych. Takie myślenie może prowadzić do zaniedbania, które naraża system na uszkodzenia, a nawet utratę danych. Właściwe podejście do zarządzania bazami danych powinno opierać się na całościowym przeglądzie stanu tabel, a nie na selektywnym podejściu, co może przyczynić się do nieefektywności i ryzyka utraty danych. Dlatego też skupienie się tylko na jednym aspekcie, takim jak niewłaściwe zamknięcie, jest niewystarczające dla zapewnienia integralności systemu.

Pytanie 36

Jakie mechanizmy przydzielania zabezpieczeń, umożliwiające przeprowadzanie operacji na bazie danych, są powiązane z zagadnieniami dotyczącymi zarządzania kontami, użytkownikami oraz uprawnieniami?

A. Z przywilejami systemowymi

B. Z atrybutami

C. Z regułami

D. Z przywilejami obiektowymi

Uprawnienia związane z atrybutami i regułami mogą mylnie wydawać się odpowiednie w kontekście zarządzania dostępem, ale ich zrozumienie jest kluczowe, aby uniknąć błędnych wniosków. Atrybuty w kontekście systemów zarządzania bazami danych są często używane do definiowania cech obiektów, takich jak kolumny w tabelach, ale nie są bezpośrednio związane z mechanizmami nadawania uprawnień. Reguły, choć mogą być wykorzystywane do definiowania polityk bezpieczeństwa, nie są tym samym co przywileje systemowe. Przywileje obiektowe, z kolei, dotyczą dostępu do konkretnych obiektów w bazie danych, takich jak tabele czy widoki, a nie ogólnych uprawnień administracyjnych. Często występuje nieporozumienie, że wszystkie te mechanizmy są równoważne, co prowadzi do niewłaściwego stosowania uprawnień w systemach. Kluczowe jest zrozumienie, że przywileje systemowe są tymi, które kontrolują dostęp do całej struktury bazy danych, a nie tylko do jej poszczególnych elementów, co stanowi podstawę dla skutecznego zarządzania bezpieczeństwem w środowiskach IT. W praktyce niepoprawne przypisywanie uprawnień może prowadzić do nieautoryzowanego dostępu do danych, co jest sprzeczne z najlepszymi praktykami ochrony informacji.

Pytanie 37

W CSS zapisana reguła ```css p::first-line {font-size: 150%;} ``` wykorzystana na stronie z wieloma paragrafami, z których każdy składa się z kilku linijek, spowoduje, że

A. pierwszy paragraf na stronie będzie miał całą czcionkę powiększoną

B. pierwsza linia każdego z paragrafów będzie miała mniejszy rozmiar czcionki niż pozostałe linie

C. pierwsza linia każdego z paragrafów będzie miała większy rozmiar czcionki niż pozostałe linie

D. cały tekst w paragrafie zostanie powiększony o 150%

Zapis CSS p::first-line {font-size: 150%;} odnosi się do pseudoelementu ::first-line, który pozwala na stylizację tylko pierwszej linii tekstu w każdym paragrafie. W tym przypadku, gdy stosujemy font-size: 150%, oznacza to, że rozmiar czcionki pierwszej linii każdego paragrafu zostanie zwiększony o 50% w stosunku do domyślnego rozmiaru czcionki ustalonego w CSS. To oznacza, że pierwsza linia będzie wizualnie wyróżniać się na tle pozostałego tekstu, który pozostanie w standardowym rozmiarze czcionki. Stylizowanie pierwszej linii paragrafu jest przydatnym narzędziem w projektowaniu stron internetowych, ponieważ pozwala na zwrócenie uwagi czytelników na istotne fragmenty tekstu, co może wpływać na lepszą czytelność i odbiór treści. Dodatkowo, zgodnie z specyfikacją CSS, użycie pseudoelementów, takich jak ::first-line, jest jednym z sposobów na wprowadzenie estetycznych i funkcjonalnych zmian w tekście bez konieczności modyfikacji HTML. W praktyce, stosując ten styl, można uzyskać efekt, który poprawia hierarchię informacji w tekstach, co jest szczególnie ważne w dłuższych artykułach czy dokumentach.

Pytanie 38

Jakie typy danych w C++ są używane do reprezentacji liczb rzeczywistych?

A. double oraz bool

B. float oraz double

C. float oraz long

D. double oraz short

Wybierając odpowiedzi takie jak 'double i short', 'double i bool', czy 'float i long', można napotkać na nieporozumienia dotyczące typów danych w C++. Typ 'short' jest typem całkowitym, przeznaczonym do przechowywania liczb całkowitych o mniejszych wartościach, a zatem nie ma zastosowania w kontekście liczb rzeczywistych. Typ 'bool' również nie ma nic wspólnego z liczbami rzeczywistymi, gdyż reprezentuje jedynie wartości logiczne: prawda (true) lub fałsz (false). Z kolei 'long', podobnie jak 'short', jest typem całkowitym, który jest używany do reprezentowania dużych wartości liczbowych, ale także nie mieści się w kategorii liczb rzeczywistych. Zrozumienie, że liczby rzeczywiste w C++ są reprezentowane wyłącznie przez typy 'float' i 'double', jest kluczowe dla efektywnego programowania. Używanie niewłaściwych typów danych może prowadzić do błędów w obliczeniach, takich jak zaokrąglenia, a także do problemów z pamięcią oraz wydajnością aplikacji. Dlatego ważne jest, aby przy wyborze typów danych kierować się ich specyfiką oraz zastosowaniami, co jest zgodne z najlepszymi praktykami programistycznymi.

Pytanie 39

Który zapis znacznika <meta> jest poprawny w kontekście użytych atrybutów?

A. <meta name = '!DOCTYPE'>

B. <meta background = blue>

C. <meta title = 'Strona dla hobbystów'>

D. <meta name = 'description' content = 'Masz jakieś hobby? To jest strona dla Ciebie!'>

Poprawny zapis znacznika <meta> to <meta name = "description" content = "Masz jakieś hobby? To jest strona dla Ciebie!">. Ten znacznik odgrywa kluczową rolę w SEO, ponieważ pozwala na dostarczenie wyszukiwarkom informacji o treści strony. Atrybut 'name' definiuje typ informacji, którą dostarczamy, w tym przypadku 'description', co pozwala wyszukiwarkom zrozumieć, co znajduje się na stronie. Atrybut 'content' zawiera właściwą treść, która powinna być zwięzła i trafna, aby przyciągnąć użytkowników. Zgodnie z najlepszymi praktykami SEO, opis powinien mieć od 150 do 160 znaków, aby był w pełni widoczny w wynikach wyszukiwania. Poprawne użycie tego znacznika zwiększa szanse na wyższe pozycje w wynikach wyszukiwania oraz poprawia współczynnik klikalności (CTR) poprzez przyciągający opis, który może zachęcić użytkowników do odwiedzenia strony. Zgodność z tymi standardami jest niezbędna dla skutecznej optymalizacji witryn internetowych oraz poprawy ich widoczności w Internecie.

Pytanie 40

Systemem zarządzania wersjami w projekcie programistycznym, który działa w trybie rozproszonym, jest

A. TotalCommander

B. Eclipse

C. FileZilla

D. GIT

FileZilla to program służący do transferu plików przez protokoły FTP, SFTP i FTPS. Chociaż może być użyty w kontekście zarządzania plikami projektów, nie oferuje funkcji kontroli wersji, co jest kluczowym elementem rozproszonych systemów kontroli wersji. TotalCommander jest menedżerem plików, który współpracuje z lokalnym systemem plików, a nie z repozytoriami kodu źródłowego. W przypadku projektów programistycznych jego zastosowanie ogranicza się głównie do porządkowania i kopiowania plików, co nie ma związku z kontrolą wersji. Eclipse to zintegrowane środowisko programistyczne (IDE), które może wspierać różne systemy kontroli wersji, w tym GIT, ale samo w sobie nie jest rozproszonym systemem kontroli wersji. Typowe błędy myślowe prowadzące do takich wniosków to mieszanie pojęć związanych z zarządzaniem plikami i kontrolą wersji. Systemy kontroli wersji, takie jak GIT, wprowadzają struktury i procesy, które umożliwiają śledzenie zmian, zarządzanie wersjami kodu oraz współpracę w zespołach, co jest całkowicie odmiennym podejściem od prostego przesyłania plików czy zarządzania nimi w lokalnym systemie. W związku z tym, zrozumienie podstawowych różnic między tymi narzędziami jest kluczowe dla efektywnego zarządzania projektami programistycznymi.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej