Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik optyk
Kwalifikacja: MEP.02 - Montaż i naprawa elementów i układów optycznych
Data rozpoczęcia: 2 lutego 2026 16:50
Data zakończenia: 2 lutego 2026 17:00

Egzamin niezdany

Wynik: 14/40 punktów (35,0%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Udostępnij swój wynik

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Aby zmierzyć długość załamania światła w materiale optycznym oraz kąty, należy zastosować

A. refraktometru

B. lunety autokolimacyjnej

C. goniometru

D. kolimatora

Goniometr to bardzo ważne urządzenie do pomiaru kątów. Dzięki niemu możemy badać, jak światło załamuje się w różnych materiałach. W praktyce, aby ustalić współczynnik załamania, mierzymy kąty padania i załamania światła na granicy dwóch różnych mediów. Dobrze zrobiony goniometr pozwala na precyzyjne określenie tych kątów, co jest kluczowe do dokładnych obliczeń. W przemyśle, zwłaszcza w produkcji soczewek czy badaniu materiałów optycznych, goniometry są na porządku dziennym. A kalibracja goniometru? No, to już w ogóle ważna sprawa – bez tego ciężko o wiarygodne wyniki, co pokazuje, jak istotne jest to narzędzie w laboratoriach optycznych.

Pytanie 2

Który z poniższych materiałów jest używany do przymocowywania soczewek w trakcie polerowania?

A. Smoła

B. Gips

C. Filc

D. Wosk

Gips, wosk oraz filc to materiały, które nie są właściwe do mocowania soczewek podczas polerowania. Gips, jako materiał budowlany, nie ma odpowiednich właściwości adhezyjnych ani plastyczności, które są niezbędne w precyzyjnych procesach optycznych. Jego zastosowanie w polerowaniu soczewek mogłoby prowadzić do niepożądanych efektów, takich jak pęknięcia czy odkształcenia soczewek, co z kolei negatywnie wpływa na jakość optyczną. Wosk, choć może być używany w niektórych procesach, jest zbyt miękki i mało odporny na wysokie temperatury generowane podczas polerowania, co sprawia, że nie utrzymuje soczewek w stabilnej pozycji. Z kolei filc, mimo że jest materiałem używanym w procesach polerowania, nie jest odpowiedni do mocowania, ponieważ nie zapewnia wystarczającej sztywności i stabilności, co może prowadzić do przesunięcia soczewek i ich uszkodzenia. Zrozumienie właściwości tych materiałów jest kluczowe dla uniknięcia błędów w procesie polerowania soczewek, a także dla zapewnienia ich najwyższej jakości i funkcjonalności. W kontekście branżowych standardów, takich jak ISO 10110, stosowanie niewłaściwych materiałów mocujących może prowadzić do niewłaściwych rezultatów i naruszenia wymagań jakościowych, co w dłuższej perspektywie wpływa na zaufanie klientów oraz reputację producentów.

Pytanie 3

Zewnętrzna średnica obudowy soczewki wynosi ø31,3k6. Który wymiar średnicy soczewki jest błędny, jeśli dla tego rodzaju pasowania górna odchyłka to +18 μm, a dolna +2 μm?

A. 31,310 mm

B. 31,320 mm

C. 31,302 mm

D. 31,318 mm

W przypadku odpowiedzi 31,310 mm, 31,318 mm oraz 31,302 mm, popełniane są błędy w interpretacji dopuszczalnych odchyleń dla podanego pasowania. Odpowiedź 31,310 mm mieści się w granicach minimalnej odchyłki dolnej, ale nie wykorzystuje pełnego zakresu dopuszczalnych wymiarów, co może prowadzić do nieoptymalnego dopasowania. Odpowiedź 31,318 mm, chociaż jest zgodna z górną odchyłką, jest graniczną wartością i nie uwzględnia, że w przypadku stosowania tolerancji, lepiej jest projektować na poziomie, który daje pewien zapas. Ponadto, odpowiedź 31,302 mm, mimo że również mieści się w akceptowalnych granicach, nie jest nieprawidłowa, ale również nie wykorzystuje pełnych możliwości tolerancji, co może wywołać błędne wrażenie na temat wymagań dla pasowania. Analizując te odpowiedzi, można zauważyć, że kluczowym błędem jest niepełne zrozumienie pojęcia tolerancji, co jest istotne w inżynierii mechanicznej. W kontekście produkcji wyrobów optycznych i ich montażu, nieprzestrzeganie zasad dotyczących tolerancji może prowadzić do poważnych problemów funkcjonalnych, takich jak niemożność prawidłowego osadzenia soczewek w oprawach, co w konsekwencji wpływa na komfort użytkowania oraz efektywność działania sprzętu optycznego. Wiedza na temat precyzyjnego wymiarowania oraz jego zastosowania w praktyce to fundamentalny element w procesie projektowania i produkcji w branży optycznej.

Pytanie 4

Odczytaj z rysunku wynik pomiaru wykonany za pomocą kątomierza uniwersalnego

A. 60°00´

B. 61°10´

C. 60°05´

D. 61°50´

Odpowiedź "61°50'" jest trafna, bo dobrze odczytujesz wynik z kątomierza. Jak korzystasz z kątomierza, najważniejsze jest, żeby umieć czytać zarówno główną skalę, jak i te mniejsze podziały. W tym przypadku główna skala pokazuje 60 stopni, a ta podziałka minutowa wyznacza dodatkowe 50 minut. Zwróć uwagę, że wskazówka jest pomiędzy 61 a 62 stopniami, więc to też odbywa się w kontekście precyzyjnego pomiaru. Umiejętność odczytywania kątów to nie tylko teoria – to coś, co przyda się w architekturze czy geodezji. W tych branżach precyzja jest kluczowa, a bez dobrego odczytu kątów nawet najlepsze projekty mogą nie wyjść tak, jak powinny. W praktyce, dobrze odczytane kąty są niezbędne w pracy zawodowej i w naukach ścisłych, więc super, że to ogarniasz!

Pytanie 5

W celu zmierzenia klinowatości soczewek po procesie obróbki zgrubnej, co należy wykorzystać?

A. kolimator z krzyżem

B. mikrometr

C. czujnik z podstawą

D. suwmiarkę

Czujnik z podstawą jest narzędziem precyzyjnym, którego użycie do pomiaru klinowatości soczewek po obróbce zgrubnej zapewnia dokładność i powtarzalność wyników. Dzięki stabilnej podstawie, czujnik umożliwia precyzyjne umiejscowienie na powierzchni soczewki, co jest kluczowe dla uzyskania wiarygodnych pomiarów. W praktyce, czujniki tego typu są często stosowane w laboratoriach optycznych, gdzie precyzja pomiarów ma krytyczne znaczenie. Standardy branżowe, takie jak ISO 10110, podkreślają konieczność stosowania odpowiednich narzędzi do oceny jakości optycznej. Użycie czujnika z podstawą gwarantuje, że pomiary są wykonywane w sposób zgodny z tymi standardami, co przyczynia się do podwyższenia jakości wyrobów optycznych oraz zadowolenia klientów. Dodatkowo, stosowanie tego narzędzia w połączeniu z odpowiednimi technikami kalibracji pozwala na uzyskanie wyników, które mogą być używane do kontroli jakości w trakcie procesu produkcyjnego oraz w finalnej inspekcji soczewek.

Pytanie 6

Nie jest możliwe zmierzenie promienia krzywizny soczewki

A. sferometrem

B. mikroskopem autokolimacyjnym

C. frontofokometrem

D. szklanym sprawdzianem interferencyjnym

Sferometr to urządzenie, które, mimo że jest używane do pomiarów krzywizny, nie jest najbardziej odpowiednie do pomiaru promienia krzywizny soczewek. Sferometry działają na zasadzie pomiaru odległości od środka sfery do płaszczyzny, co może prowadzić do błędów w przypadku soczewek o bardziej skomplikowanej geometrii. Z kolei mikroskop autokolimacyjny, który jest wykorzystywany do precyzyjnego pomiaru odchyleń w układach optycznych, nie jest dedykowany do pomiarów promienia krzywizny soczewek. Jego zastosowanie w tym kontekście do pomiaru krzywizny może być mylące, gdyż nie daje bezpośrednich informacji o promieniu soczewki, koncentrując się raczej na analizie aberracji. Natomiast szklany sprawdzian interferencyjny, chociaż może być użyty do badania jakości powierzchni soczewek, nie jest przeznaczony do bezpośredniego pomiaru promienia krzywizny. Istnieje ryzyko, że użytkownicy mogą mylnie sądzić, że każda metoda pomiaru krzywizny będzie skuteczna, co jest nieprawdziwe. W praktyce, kluczowe jest zrozumienie, które narzędzie jest optymalne dla danego rodzaju pomiaru, aby uniknąć błędów w diagnozowaniu i dopasowywaniu korekcji optycznych.

Pytanie 7

Z którego wzoru korzysta się przy wykonywaniu pomiaru do obliczeń powiększenia lunety?

A. \( G = \frac{250}{f} \)

B. \( \beta = -\frac{y'}{y} \)

C. \( G = -\frac{\Delta}{f_{ob}} \times \frac{250}{f_{ok}} \)

D. \( \gamma = -\frac{d}{d'} \)

Poprawna odpowiedź to wzór γ = -d/d', który jest fundamentalnym narzędziem w optyce lunet. Wzór ten określa powiększenie lunety, gdzie γ to powiększenie, d to odległość przedmiotu od obiektywu, a d' to odległość obrazu od obiektywu. Stosowanie tego wzoru jest kluczowe w różnych zastosowaniach, takich jak astronomia, gdzie precyzyjne pomiary odległości i powiększenia są niezbędne do analizy obiektów na niebie. Przykładowo, w przypadku teleskopów stosujących soczewki, odpowiednie obliczenie odległości obrazu i przedmiotu umożliwia astronomom uchwycenie detali planet czy galaktyk. W kontekście standardów branżowych, wykorzystanie tego wzoru jest zgodne z metodami pomiarów w instytucjach badawczych, co gwarantuje wysoką jakość wyników i ich powtarzalność. Zrozumienie tej zależności i umiejętność jej zastosowania w praktyce jest niezbędna dla każdego, kto zajmuje się optyką i pomiarami optycznymi.

Pytanie 8

W niwelatorze przesuwny pryzmat zamontowany na wahadle ma na celu

A. odwrócenie obrazu

B. wewnętrzne ogniskowanie

C. poziomowanie lunety

D. wyrównanie drogi optycznej

Odpowiedzi sugerujące wyrównanie drogi optycznej, odwracanie obrazu oraz wewnętrzne ogniskowanie nie są zgodne z rzeczywistością funkcji pryzmatu w niwelatorze. Wyrównanie drogi optycznej dotyczy głównie ustawienia optyki w sprzęcie pomiarowym, co nie jest bezpośrednio związane z poziomowaniem lunety. W kontekście niwelatorów, droga optyczna jest efektem ustawienia instrumentu, a nie zadaniem pryzmatu. Odwracanie obrazu natomiast jest funkcją stosowaną w niektórych instrumentach optycznych, ale w kontekście niwelatorów nie jest to ich kluczowe zastosowanie. Pryzmat w wahadle nie służy do tego celu; jego rola polega na stabilizowaniu poziomu lunety, co jest zupełnie innym procesem. Wewnętrzne ogniskowanie z kolei odnosi się do zasady działania niektórych typów lunet, lecz nie jest to powiązane z konstrukcją wahadła i pryzmatu w niwelatorze. Typowe błędy myślowe prowadzące do takich wniosków obejmują mylenie funkcji optycznych z mechanizmami stabilizacji. Każda z tych odpowiedzi odzwierciedla brak zrozumienia podstawowych zasad działania niwelatorów i ich elementów, co jest kluczowe dla poprawnego wykonywania pomiarów geodezyjnych.

Pytanie 9

W przypadku materiałów używanych w elementach optycznych, symbol litery νd odnosi się do

A. współczynnika załamania

B. dyspersji średniej

C. dyspersji kątowej

D. współczynnika dyspersji

Wybranie odpowiedzi, która nie odnosi się do współczynnika dyspersji, może prowadzić do nieporozumień w zrozumieniu podstawowych zasad optyki. Dyspersja kątowa odnosi się do zjawiska, w którym różne długości fal światła są rozpraszane pod różnymi kątami, co jest skutkiem dyspersji, ale nie jest tym samym co współczynnik dyspersji. Z kolei współczynnik załamania, chociaż zwiąże się z zachowaniem światła w materiałach, nie zawiera informacji o tym, jak zmienia się załamanie w zależności od długości fali. Dyspersja średnia natomiast, pomimo swego nazewnictwa, nie jest standardową terminologią w optyce i nie ma bezpośredniego odniesienia do konkretnego współczynnika. Generalnie, wybór odpowiedzi nieprawidłowej może wynikać z pomieszania pojęć lub niedostatecznej znajomości podstawowych terminów optycznych. Ważne jest, aby zrozumieć, że w optyce precyzyjne definiowanie i różnicowanie terminów jest kluczowe dla skutecznego projektowania i analizy materiałów optycznych. Błędy w tym zakresie mogą prowadzić do nieefektywnych rozwiązań, a tym samym do nieprawidłowego działania całych systemów optycznych, co jest niezgodne z najlepszymi praktykami w tej dziedzinie.

Pytanie 10

W przypadku pomiarów porównawczych zewnętrznych wymiarów nie wykorzystuje się

A. mikroskopu warsztatowego

B. optimetru

C. czujnika zegarowego

D. transametru

Wybór czujnika zegarowego, transametru lub optimetru do pomiarów porównawczych wymiarów zewnętrznych wynika z ich specyficznych funkcji i zastosowań w praktyce inżynierskiej. Czujnik zegarowy, dzięki swojej wysokiej dokładności i możliwości pomiarów różnicowych, jest powszechnie używany w precyzyjnych pomiarach mechanicznych. Pozwala na szybkie i efektywne wykrywanie odchyleń wymiarów, co jest niezbędne w branżach zajmujących się obróbką metali. Transametr z kolei jest narzędziem, które łączy w sobie funkcje pomiarowe oraz analizujące, umożliwiając uzyskanie szerokiego zakresu danych dotyczących wymiarów oraz kształtów obiektów. Optymetr jest dedykowanym urządzeniem do pomiarów długości, w tym długości wewnętrznych i zewnętrznych, co czyni go nieocenionym w procesach kontroli jakości. Dlatego błędne jest myślenie, że mikroskop warsztatowy, który jest skupi się na analizie detali w mikroskali, może być użyty w kontekście pomiarów porównawczych. Takie podejście może prowadzić do nieprecyzyjnych wyników oraz kosztownych błędów w procesach produkcyjnych, co w dłuższej perspektywie może wpływać na jakość finalnych produktów. Zrozumienie specyfiki narzędzi pomiarowych i ich prawidłowego zastosowania jest kluczowe, aby unikać takich nieporozumień.

Pytanie 11

Po wstępnej obróbce ręczne szlifowanie krawędzi soczewki dwuwypukłej można przeprowadzić przy użyciu

A. ściernicy korundowej

B. czaszy

C. ściernicy diamentowej

D. grzyba

Czasza to świetne narzędzie do ręcznego szlifowania soczewek dwuwypukłych. Dzięki swojej konstrukcji i przeznaczeniu, naprawdę dobrze sprawdza się w tej roli. Zazwyczaj czasze są robione z materiałów, które mają odpowiednią twardość i elastyczność, przez co można precyzyjnie dopasować kształt soczewki. To ważne, bo gładka powierzchnia robi wielką różnicę. W laboratoriach optycznych często używa się czasz do formowania i wygładzania krawędzi soczewek. To kluczowe dla jakości, bo dobrze wypolerowana soczewka ma lepsze właściwości optyczne. A, jak się używa past polerskich w połączeniu z czaszami, to efekty są naprawdę imponujące. Wiem, że dbałość o detale w procesie obróbki jest zgodna z najlepszymi praktykami branżowymi i tak naprawdę musi być przestrzegana, aby spełnić normy jakości ISO. Wydaje mi się, że dobrze dobrana metoda obróbcza może zdziałać cuda dla optyki soczewek.

Pytanie 12

Jakie urządzenie wykorzystuje się do pomiaru powiększenia lunet?

A. luneta autokolimacyjna

B. lunetka wychylna

C. kolimator szerokokątny

D. dynametr Czapskiego

Luneta autokolimacyjna to instrument wykorzystywany głównie w geodezji i inżynierii do pomiaru kątów i poziomów, ale nie jest narzędziem dedykowanym do sprawdzania powiększenia lunet. Jej działanie polega na wykorzystaniu zasady autokolimacji, co sprawia, że skupia się na precyzyjnym określaniu kierunków, a nie na analizie optyki. Wybór lunety autokolimacyjnej w kontekście pomiaru powiększenia może prowadzić do nieporozumień, ponieważ jej główną funkcją jest pomiar kątów, a nie powiększenia obrazu. Lunetka wychylna, podobnie, to narzędzie do zadań pomiarowych, ale jej zastosowanie jest ograniczone do specyficznych pomiarów związanych z kątem i nie jest odpowiednia do oceniania powiększenia. Kolimator szerokokątny jest natomiast wykorzystywany w różnych aplikacjach optycznych, ale jego funkcje koncentrują się na wyznaczaniu osi optycznych oraz ustawieniach urządzeń, a nie na pomiarze powiększenia. Wybór niewłaściwego narzędzia do pomiaru powiększenia może wynikać z niepełnego zrozumienia funkcji różnych przyrządów optycznych i ich zastosowań, co podkreśla znaczenie znajomości specyfikacji i przeznaczenia sprzętu w branży optycznej.

Pytanie 13

Jakie ziarna ścierne należy wykorzystać do szlifowania (zgrubnie) wykańczającego szkła?

A. 150 ÷ 180 µm

B. 200 ÷ 250 µm

C. 75 ÷ 100 µm

D. 63 ÷ 75 µm

Wybór ścierniw o wielkości ziaren 200 ÷ 250 µm, 75 ÷ 100 µm lub 150 ÷ 180 µm w kontekście szlifowania zgrubnego szkła jest nieodpowiedni z kilku powodów. Przede wszystkim, ziarna o większej wielkości, takie jak 200 ÷ 250 µm, mogą prowadzić do nadmiernego usuwania materiału, co skutkuje niekontrolowanym kształtowaniem się powierzchni i może powodować powstawanie rys oraz nierówności, które są trudne do usunięcia w późniejszych etapach obróbki. Z kolei ziarna w zakresie 75 ÷ 100 µm, mimo że mogą wydawać się odpowiednie, są na granicy zbyt drobnego ścierniwa do ewidentnej operacji zgrubnej, co skutkuje dłuższym czasem szlifowania i mniejszą efektywnością. A ziarna o wielkości 150 ÷ 180 µm, choć teoretycznie mogą być użyte, również nie zapewniają optymalnego balansu pomiędzy wydajnością a jakością powierzchni. W praktyce, wybór nieodpowiedniego ścierniwa może prowadzić do niskiej jakości powierzchni, co w zastosowaniach przemysłowych, w tym w produkcji szkła, jest nieakceptowalne. Zatem, kluczowym błędem jest niewłaściwe zrozumienie roli ziaren ściernych w procesie szlifowania, co może wynikać z braku znajomości technologicznych aspektów obróbki szkła. Dobrze dobrane ścierniwa są kluczowe do zapewnienia nie tylko efektywności, ale również jakości wykończenia, co jest niezbędne w każdej profesjonalnej obróbce szkła.

Pytanie 14

Symbol ν dotyczący materiałów używanych w elementach optycznych wskazuje na

A. współczynnik załamania

B. współczynnik dyspersji

C. średnią dyspersję

D. dyspersję kątową

No to tak, wszystkie odpowiedzi poza współczynnikiem dyspersji są kiepskie, bo wprowadzają zamieszanie w kwestiach związanych z optyką. Współczynnik załamania na przykład pokazuje, jak światło zmienia kierunek, gdy przechodzi przez różne materiały, ale to nie jest to samo, co dyspersja, która dotyczy różnic w załamaniu w zależności od długości fali. Dyspersja kątowa dotyczy rozszczepienia światła na różne kolory, ale nie definiuje współczynnika dyspersji. A średnia dyspersja? To pojęcie trochę mylące, które tak naprawdę nie ma miejsca w standardowych parametrach optycznych, więc może wprowadzać w błąd. Takie błędne rozumienie może prowadzić do problemów przy projektowaniu układów optycznych, bo zaniedbuje się kluczowe właściwości materiałów. Ważne jest, żeby ogarnąć, jak to wszystko działa, bo to pomoże lepiej zarządzać zjawiskami optycznymi i poprawić jakość produktów. Więc zwracaj na to uwagę, żeby unikać nieporozumień i błędów w obliczeniach.

Pytanie 15

Jakie urządzenie należy wykorzystać do pomiaru powiększenia lunet?

A. dynametr Ramsdena

B. aparat do rysowania

C. płytkę mikrometryczną

D. lupę z podziałką

Wybór innych opcji, takich jak płytka mikrometryczna, lupa z podziałką czy aparat do rysowania, wskazuje na nieporozumienie dotyczące zasadności ich stosowania w kontekście pomiaru powiększenia lunet. Płytka mikrometryczna jest zazwyczaj używana w mikroskopii do pomiaru wielkości obserwowanych obiektów na poziomie mikroskopowym, ale nie ma zastosowania w pomiarze powiększenia optyki lunetowej. Lupa z podziałką, mimo że może służyć do przybliżonego pomiaru powiększenia, nie dostarcza precyzyjnych danych wymaganych w profesjonalnym zastosowaniu, ponieważ nie jest skonstruowana w celu pomiaru powiększenia w standardowy sposób. Aparat do rysowania, natomiast, jest narzędziem artystycznym, które nie ma zastosowania w metrologii optycznej. Wybierając niewłaściwe narzędzia, można łatwo dojść do błędnych wniosków co do jakości i funkcji pomiarowych lunety. Kluczowe w tym kontekście jest zrozumienie, że wszystkie wymienione opcje nie są adekwatne do precyzyjnego pomiaru powiększenia, które wymaga zastosowania odpowiednich narzędzi kalibracyjnych, takich jak dynametr Ramsdena, aby zapewnić dokładność i wiarygodność wyników. Tylko poprzez stosowanie właściwych narzędzi można uniknąć typowych błędów pomiarowych oraz osiągnąć zgodność z wymaganiami norm metrologicznych.

Pytanie 16

W trakcie obróbki końcowej powierzchni elementów optycznych pomiar promienia krzywizny można przeprowadzić przy użyciu

A. interferometru

B. goniometru

C. polarymetru

D. refraktometru

Wybór polarymetru, refraktometru czy goniometru w kontekście pomiaru promienia krzywizny powierzchni elementów optycznych nie jest właściwy, ponieważ każde z tych narzędzi ma inne zastosowania i nie dostarcza precyzyjnych informacji o krzywiźnie. Polarymetr jest urządzeniem służącym do analizy polaryzacji światła i nie jest przeznaczony do pomiaru geometrii powierzchni. Jego głównym zastosowaniem jest badanie substancji optycznie czynnych, co nie ma bezpośredniego związku z kontrolą krzywizny. Refraktometr, z kolei, mierzy współczynnik załamania światła w materiałach, co również nie przekłada się na pomiar promieni krzywizny. Użycie refraktometru do oceny krzywizny mogłoby prowadzić do mylnych wniosków, ponieważ nie uwzględnia on geometrii powierzchni. Goniometr jest narzędziem służącym do pomiaru kątów, a jego zastosowanie w kontekście krzywizny powierzchni elementów optycznych jest ograniczone. Goniometryczne pomiary mogą być przydatne w innych aspektach optyki, ale nie dostarczają informacji o promieniu krzywizny. Użycie niewłaściwych narzędzi do kontroli jakości w produkcji optycznej może prowadzić do niewłaściwych ocen i, w konsekwencji, do produkcji wadliwych komponentów, co jest niezgodne z normami branżowymi, które wymagają skrupulatnej kontroli i precyzyjnych pomiarów.

Pytanie 17

Kąt teoretyczny zdolności rozdzielczej w diafragmach kołowych określony jest jako

A. iloraz \( 140'' \) do średnicy źrenicy wejściowej lunety \( \frac{140''}{d_o} \)

B. stosunek średnic źrenicy wejściowej do wyjściowej \( \frac{d_o}{d'} \)

C. kwadrat stosunku średnic źrenicy wyjściowej do wejściowej \( \left(\frac{d'}{d_o}\right)^2 \)

D. stosunek ogniskowych obiektywu do okularu \( \frac{f_{ob}}{f_{ok}} \)

Każda z nieprawidłowych odpowiedzi może wynikać z mylnych interpretacji pojęć związanych z rozdzielczością optyczną. Wiele osób może mylnie przyjąć, że kąt rozdzielczy zależy tylko od konstrukcji optycznej i nie uwzględnia wpływu długości fali. Takie podejście nie tylko pomija kluczowe aspekty fizyki falowej, ale także ignoruje fundamentalne zasady, które rządzą zdolnością do rozróżniania obiektów. Istotnym błędem jest także przyjęcie, że wszelkie zmiany w średnicy apertury mają liniowy wpływ na kąt rozdzielczy, co jest niezgodne z rzeczywistością. W rzeczywistości, relacja ta jest nieliniowa i wymaga znajomości zaawansowanych wzorów matematycznych. Dla przykładu, w przypadku niewłaściwego użycia wzorów, można zakładać, że większa średnica apertury zawsze gwarantuje lepszą rozdzielczość, co nie jest prawdą, jeśli nie uwzględnimy długości fali. Takie błędne przekonania mogą prowadzić do niewłaściwych decyzji inżynieryjnych w projektowaniu urządzeń optycznych, co może mieć daleko idące skutki w praktycznych zastosowaniach, takich jak badania astronomiczne czy medyczne, gdzie precyzja jest kluczowym czynnikiem w uzyskiwaniu rzetelnych wyników.

Pytanie 18

Który pryzmat zastosowano w przedstawionym na rysunku pupilometrze?

A. Rozdzielający wiązkę świetlną.

B. Dove-Wollastona.

C. Załamujący.

D. Pentagonalny.

Prawidłowa odpowiedź to "Załamujący". Pryzmaty załamujące są kluczowym elementem pupilometrów, ponieważ ich główną funkcją jest zmiana kierunku biegu światła. Użycie pryzmatów załamujących w pupilometrach pozwala na precyzyjne pomiary odległości między źrenicami oczu, co jest niezbędne w okulistyce. Tego typu pryzmaty są projektowane tak, aby maksymalizować efektywność pomiarów, minimalizując jednocześnie zniekształcenia obrazu. Stanowią standardowe rozwiązanie w nowoczesnych pupilometrach, które są wykorzystywane w praktyce klinicznej. Warto również zauważyć, że pryzmaty te są zgodne z najlepszymi praktykami branżowymi, które polegają na stosowaniu narzędzi optycznych zapewniających wysoką dokładność. Bezpośrednie zastosowanie pryzmatów załamujących znajduje miejsce nie tylko w pupilometrii, ale także w szerokim zakresie urządzeń optycznych, co czyni je niezwykle wszechstronnym komponentem w technologii optycznej.

Pytanie 19

Przedstawiony przyrząd pomiarowy można wykorzystać do bezpośredniego pomiaru

A. promienia krzywizny.

B. wielkości kąta.

C. średnicy wewnętrznej.

D. centryczności.

Suwmiarka, będąca przedstawionym przyrządem pomiarowym, jest niezwykle wszechstronnym narzędziem wykorzystywanym w metrologii. Jej podstawową funkcją jest umożliwienie pomiaru liniowego, a w szczególności średnicy wewnętrznej otworów. W kontekście praktycznym, suwmiarki są standardowo używane w warsztatach mechanicznych i inżynieryjnych do precyzyjnego określenia wymiarów elementów składowych, co jest kluczowe w procesach produkcyjnych i kontrolnych. Dokładny pomiar średnicy wewnętrznej jest szczególnie istotny przy montażu komponentów, gdzie precyzyjne dopasowanie jest wymagane, aby zapewnić poprawność działania mechanizmów. W branży inżynieryjnej i produkcyjnej, zgodność z normami metrologicznymi, takimi jak ISO 2768, podkreśla znaczenie precyzyjnych pomiarów. Używanie suwmiarki do pomiaru średnicy wewnętrznej powinno odbywać się zgodnie z zaleceniami producenta i z zachowaniem odpowiednich technik, takich jak pomiar w kilku miejscach, aby uzyskać reprezentatywny wynik dla danej średnicy.

Pytanie 20

W trakcie justowania dwuokularowej nasadki mikroskopowej nie dokonuje się kalibracji

A. pryzmatów rombowych

B. oświetlenia Koehlera

C. długości tubusów

D. pryzmatu Bauernfeinda

Justowanie mikroskopowej nasadki dwuokularowej obejmuje kilka kluczowych aspektów, wśród których najważniejsze są ustawienia pryzmatów rombowych oraz długości tubusów. Pryzmaty rombowe są używane w systemach binokularnych, aby zapewnić równomierne i skorygowane pole widzenia w obu okularach. Ich niewłaściwe ustawienie może prowadzić do problemów z percepcją obrazu, takich jak podwójne widzenie czy nieodpowiednia głębia ostrości. Długość tubusów również odgrywa istotną rolę w justowaniu mikroskopu, zapewniając, że obraz jest prawidłowo ogniskowany na soczewkach okularowych. W przeciwieństwie do tych elementów, oświetlenie Koehlera dotyczy sposobu, w jaki światło jest kierowane na próbkę, a jego nieprawidłowe ustawienie może prowadzić do nierównomiernego oświetlenia, co wpływa na jakość uzyskiwanych obrazów. Typowym błędem jest mylenie funkcji oświetlenia Koehlera z właściwym ustawieniem pryzmatów i tubusów, co może prowadzić do zamieszania w procesie justowania mikroskopu. Warto zauważyć, że oświetlenie Koehlera jest niezależnym systemem, który powinien być dostosowany oddzielnie, co oznacza, że użytkownik nie powinien traktować go jako elementu justowania nasadki dwuokularowej.

Pytanie 21

Jakie urządzenia optyczne charakteryzują się brakiem rozłącznych połączeń?

A. lupy zegarmistrzowskie

B. mikroskopy biologiczne

C. lupy Fresnela

D. mikroskopy stereoskopowe

Lupy Fresnela to przyrządy optyczne, które są zaprojektowane w taki sposób, aby nie miały połączeń rozłącznych, co sprawia, że są bardziej kompaktowe i łatwiejsze w użytkowaniu. Ich konstrukcja składa się z serii cienkowarstwowych soczewek, które pozwalają na osiągnięcie dużych powiększeń przy jednoczesnym zminimalizowaniu objętości urządzenia. Dzięki swojej budowie, lupy Fresnela są doskonałym narzędziem w wielu zastosowaniach, takich jak przemysł optyczny, medycyna, a także w hobby związanych z modelarstwem czy elektroniką. Użycie lup Fresnela w tych dziedzinach pozwala na precyzyjną analizę detali, co jest szczególnie ważne w kontekście kontroli jakości oraz diagnostyki. Dodatkowo, ich konstrukcja eliminuje problemy z aberracjami sferycznymi, które mogą występować w tradycyjnych lupach, co znacząco poprawia jakość oglądanych obrazów. Warto również podkreślić, że zgodnie z normami branżowymi, lupy Fresnela są często preferowane w edukacji optycznej z uwagi na ich przystępność i efektywność.

Pytanie 22

Aby zidentyfikować naprężenia w szkle optycznym, należy użyć

A. spektrofotometru

B. polaryskopu

C. polarymetru

D. interferometru

Polaryskop to urządzenie służące do analizy naprężeń w materiałach optycznych, takich jak szkło. Działa na zasadzie analizy polaryzacji światła, co pozwala na wykrycie wewnętrznych naprężeń, które mogą wpływać na właściwości optyczne bryły. W przypadku szkła optycznego, które jest często stosowane w teleskopach, soczewkach czy systemach optycznych, obecność naprężeń może prowadzić do zniekształceń obrazu. Polaryskopy są wykorzystywane w różnych zastosowaniach przemysłowych, takich jak kontrola jakości produktów optycznych, gdzie wymagane jest zapewnienie, że szkło nie ma wad strukturalnych. W praktyce, polaryskop umożliwia wizualizację naprężeń poprzez obserwację układów kolorów, które pojawiają się na szkle pod wpływem światła spolaryzowanego, co jest nieocenione w inżynierii materiałowej oraz optyce.

Pytanie 23

W pokazanej na rysunku jednookularowej nasadce mikroskopowej zastosowano pryzmat

A. Bauernfeinda.

B. Lemana.

C. Schmidta.

D. Dove-Wollastona.

Wydaje mi się, że wybór innych pryzmatów, jak Schmidt, Dove-Wollastona czy Leman, świadczy o jakimś nieporozumieniu. Pryzmat Schmidta, mimo że w różnych układach optycznych się go używa, nie jest do kierowania obrazem w jednookularowych mikroskopach. Głównie używa się go w sprzęcie fotograficznym i do astronomii. Pryzmat Dove-Wollastona to z kolei coś innego – on jest do polaryzacji światła, więc w mikroskopii się nie sprawdzi. A pryzmat Lemana jest rzadko spotykany i jego konstrukcja nie pasuje do mikroskopów optycznych. Błędy, które mogą prowadzić do takich wyborów, często wynikają z braku zrozumienia funkcji tych pryzmatów oraz pomylenia ich zastosowań w różnych dziedzinach optyki. Ważne, by w mikroskopii zwracać uwagę na pryzmaty, które są naprawdę stworzone do systemów optycznych mikroskopów, żeby mieć maksymalną jakość obserwacji i ergonomię pracy.

Pytanie 24

Jaki filtr powinien być zastosowany w projektorach LCD do selektywnego przechodzenia światła w określonym zakresie widma?

A. Amplitudowy

B. Dichroiczny

C. Dopasowany

D. Polaryzacyjny

Filtr amplitudowy, mimo że jest czasami stosowany w różnych aplikacjach optycznych, nie jest odpowiedni dla projektorów LCD, ponieważ nie selekcjonuje światła w sposób, który pozwala na uzyskanie wysokiej jakości kolorystyki. Filtry amplitudowe działają na zasadzie osłabiania określonych zakresów długości fal, co nie pozwala na efektywne oddzielanie barw. W przypadku projektorów LCD, gdzie precyzyjne odwzorowanie kolorów jest kluczowe, taki filtr może prowadzić do zniekształceń i utraty jakości obrazu. Filtr dopasowany, choć może wydawać się, że poprawia jakość obrazu, w rzeczywistości jest bardziej skomplikowany w zastosowaniach projektorowych, ponieważ wymaga specyficznego dostosowania dla każdej aplikacji, co czyni go mało uniwersalnym. Z kolei filtr polaryzacyjny, choć jest stosowany w niektórych systemach projektorowych, służy do redukcji odblasków i poprawy kontrastu, a nie do selekcji długości fal. Dlatego nie jest odpowiedni do zastosowań wymagających precyzyjnego oddzielania kolorów, jak ma to miejsce w projektorach LCD. W kontekście projektowania systemów optycznych, wybór odpowiednich filtrów jest kluczowy dla uzyskania zamierzonych rezultatów, a niewłaściwe zrozumienie funkcji poszczególnych typów filtrów może prowadzić do błędnych decyzji w dziedzinie technologii wyświetlania obrazu.

Pytanie 25

Jakie zjawisko optyczne zastosowano przy projektowaniu światłowodów?

A. Rozdzielenia.

B. Zagięcia.

C. Częściowego odbicia podczas załamania.

D. Całkowitego wewnętrznego odbicia.

Załamanie światła to zjawisko, które występuje, gdy fale świetlne przechodzą z jednego medium do innego o innej gęstości optycznej. Choć jest to istotny proces w wielu zastosowaniach optycznych, nie jest to mechanizm wykorzystywany w budowie światłowodów, ponieważ załamanie prowadzi do strat energii i rozproszenia sygnału, co czyni je mniej efektywnym w kontekście przesyłania informacji. Rozszczepienie światła to zjawisko związane z rozdzieleniem różnych długości fal światła, co nie jest zastosowaniem w światłowodach, a raczej w pryzmatach do analizy spektralnej. Częściowe odbicie przy załamaniu dotyczy sytuacji, w której część światła jest odbijana, a część przechodzi przez granicę medium. Ta koncepcja również nie jest kluczowa w kontekście światłowodów, ponieważ nie zapewnia pełnej kontroli nad sygnałem optycznym. W przypadku światłowodów, celem jest maksymalizacja przekazywanego sygnału i minimalizacja strat, co osiąga się poprzez zastosowanie całkowitego wewnętrznego odbicia. Typowe błędy myślowe, które mogą prowadzić do pomyłek, polegają na pomyleniu załamania z całkowitym wewnętrznym odbiciem, co występuje w kontekście niepełnosprawności w zrozumieniu podstawowych zasad optyki. Warto zatem zwracać uwagę na różnice między tymi zjawiskami, aby lepiej zrozumieć zasady działania nowoczesnych systemów optycznych.

Pytanie 26

Przedstawione na rysunku wskazanie mikrometru wynosi

A. 18,73 mm

B. 22,33 mm

C. 18,82 mm

D. 18,33 mm

Dokonując pomiaru mikrometrem, kluczowe jest zrozumienie, jak prawidłowo odczytać wyniki i jakie czynniki mogą wpływać na błędne pomiary. Odpowiedzi takie jak 22,33 mm czy 18,73 mm mogą wynikać z nieprawidłowego odczytu skali mikrometru, co jest dość powszechnym błędem wśród osób początkujących w korzystaniu z tego narzędzia. Zbyt szybkie lub nieuważne odczytywanie wartości, a także niewłaściwe ustawienie elementu do pomiaru mogą prowadzić do poważnych błędów. Na przykład, jeśli element jest zbyt mocno dociskany, może to spowodować zniekształcenie kształtu, a tym samym nieprawidłowy pomiar. Odpowiedź 18,33 mm również wskazuje na możliwość zaniedbania detali, takich jak spójność skali mikrometru; niektórzy użytkownicy mogą być niepewni, jak interpretować podziałki, co prowadzi do nieprawidłowych wartości. Ponadto, brak doświadczenia w korzystaniu z narzędzi pomiarowych może skutkować ignorowaniem zasad bezpieczeństwa, takich jak odpowiednia pozycja ciała podczas pomiaru, co również może wpływać na dokładność. W świecie inżynierii mechanicznej, gdzie precyzja jest kluczowa, umiejętność prawidłowego odczytu mikrometru jest nieoceniona i wymaga praktyki oraz dbałości o szczegóły.

Pytanie 27

W celu zbadania naprężeń w materiałach optycznych, należy zastosować

A. spektrofotometru

B. polaryskopu

C. fotometru

D. refraktometru

Fotometr, spektrofotometr i refraktometr to trzy różne przyrządy pomiarowe, które pełnią zróżnicowane funkcje, jednak żadna z tych metod nie jest odpowiednia do diagnozowania naprężeń w materiałach optycznych. Fotometr służy do pomiaru natężenia światła, a jego zastosowanie jest głównie w analizie oświetlenia oraz w badaniu wydajności źródeł światła. Nie jest on zaprojektowany do analizy wewnętrznych naprężeń, które mogą wpływać na właściwości optyczne materiałów. Spektrofotometr z kolei bada absorpcję lub transmisję światła przez substancje, co czyni go narzędziem użytecznym w chemii i analizie jakości, ale nie dostarcza informacji o naprężeniach w materiałach optycznych. Umożliwia jedynie określenie składu chemicznego materiałów, co może być istotne w kontekście optyki, lecz nie odnosi się bezpośrednio do ich mechanicznych właściwości. Refraktometr natomiast jest używany do pomiaru współczynnika załamania światła, co również nie pozwala na ocenę naprężeń w materiałach optycznych. Stąd wybór polaryskopu jako najodpowiedniejszego narzędzia do analizy naprężeń w materiałach optycznych wynika z jego unikalnych właściwości, które umożliwiają bezpośrednią obserwację efektów naprężeń w postaci obrazów polaryzacyjnych, co jest kluczowe w procesie zapewniania jakości i bezpieczeństwa w branży optycznej.

Pytanie 28

Jakiego sposobu nie stosuje się do oceny zdolności rozdzielczej obiektywów mikroskopowych?

A. preparatu pleurosigma angulatum

B. preparatu amphipleura pelucida

C. testu kreskowego

D. siatek dyfrakcyjnych

Pojęcie zdolności rozdzielczej obiektywów mikroskopowych odnosi się do ich zdolności do rozróżniania obiektów znajdujących się blisko siebie. Siatki dyfrakcyjne są często wykorzystywane do pomiarów tej zdolności, ponieważ składają się z regularnych wzorów, które pozwalają na dokładną analizę wydolności optycznej obiektywu. Z kolei preparaty takie jak pleurosigma angulatum czy amphipleura pelucida, będące diatomami, zawierają charakterystyczne wzory i szczegóły, które również pozwalają na ocenę zdolności rozdzielczej mikroskopu. Często w praktyce laboratoryjnej stosowane są różnorodne techniki, które umożliwiają ocenę jakości obrazu i zdolności rozdzielczej. W tym kontekście wybór odpowiednich preparatów i technik jest kluczowy dla uzyskania dokładnych wyników. Błędne przekonanie, że test kreskowy można wykorzystać w tej dziedzinie, wynika z nieporozumienia dotyczącego jego funkcji; test ten koncentruje się na ostrości i kontrastach obrazów, a nie na ich szczegółowości. W przypadku analizy zdolności rozdzielczej powinno się korzystać ze standardów takich jak ISO 9345-2, które nakreślają zasady i metodyki pomiarowe właściwe dla obiektywów mikroskopowych. Wybór nieodpowiednich narzędzi do oceny tych parametrów może prowadzić do błędnych wniosków na temat wydajności mikroskopu, co w praktyce laboratoryjnej może mieć poważne konsekwencje.

Pytanie 29

Jakie materiały są wykorzystywane do produkcji soczewek w mikroskopach monochromatycznych?

A. z fluorytu lub rubinu

B. z kwarcu lub fluorytu

C. z szkła neodymowego

D. z kwarcu lub rubinu

Soczewki obiektywów mikroskopowych typu monochromat są kluczowym elementem w optyce mikroskopowej. Wykonane z kwarcu lub fluorytu, oferują znacznie lepsze właściwości optyczne w porównaniu do tradycyjnego szkła. Kwarc charakteryzuje się wysoką przezroczystością w zakresie UV oraz stabilnością chemiczną, co czyni go idealnym materiałem do zastosowań wymagających precyzyjnych pomiarów. Fluoryt natomiast, dzięki niskiemu współczynnikowi załamania światła, pozwala na uzyskanie wyższej jakości obrazów oraz redukcję aberracji chromatycznych. Te właściwości są szczególnie istotne w kontekście badań naukowych, gdzie detale są kluczowe dla interpretacji wyników. W praktyce, zastosowanie soczewek z tych materiałów umożliwia lepsze oddzielanie fal świetlnych i uzyskiwanie wyraźniejszych obrazów, co jest niezbędne w mikroskopii fluorescencyjnej oraz w badaniach biologicznych i materiałowych, gdzie precyzyjne obrazowanie jest fundamentem analizy. Standardy branżowe, takie jak normy ISO dotyczące mikroskopów, podkreślają znaczenie odpowiednich materiałów w konstrukcji optycznej, co zapewnia niezawodność i jakość wyników.

Pytanie 30

Nie można uzyskać dziesiątej lub wyższej klasy chropowatości w wyniku obróbki, kończącej się na etapie

A. docierania

B. polerowania powierzchni

C. szlifowania dokładnego

D. honowania

Szlifowanie dokładne to proces obróbczy, który umożliwia uzyskanie wysokiej precyzji wymiarowej oraz chropowatości powierzchni na poziomie nieprzekraczającym dziesiątej klasy. W trakcie tego procesu stosuje się narzędzia o dużej twardości, jak diamenty lub węgliki spiekane, które skutecznie usuwają materiał z powierzchni obrabianego elementu. Przykładowo, w przemyśle motoryzacyjnym szlifowanie dokładne jest wykorzystywane do przetwarzania bloków silnika, gdzie kluczowa jest niska chropowatość dla zapewnienia odpowiedniego uszczelnienia. Dodatkowo, proces ten znajduje zastosowanie w produkcji elementów precyzyjnych, takich jak łożyska czy wały, gdzie minimalizacja tarcia jest niezbędna. Zgodnie z normami ISO, poziom chropowatości powierzchni uzyskany w wyniku szlifowania dokładnego może wynosić nawet Ra 0,2 µm, co stawia ten proces w czołówce technologii obróbczej.

Pytanie 31

Przyrządami optycznymi, w których brak gwintowych połączeń ruchomych, są

A. lunety geodezyjne

B. mikroskopy warsztatowe

C. mikroskopy biologiczne

D. lupy zegarmistrzowskie

Lupy zegarmistrzowskie to przyrządy optyczne, które nie korzystają z gwintowych połączeń ruchowych, co sprawia, że są one bardziej kompaktowe i łatwe w obsłudze. Ich konstrukcja opiera się na prostych elementach optycznych, co czyni je idealnymi do precyzyjnych zadań w zegarmistrzostwie, gdzie wymagana jest wysoka dokładność i możliwość szybkiej regulacji ogniskowej. Lupy te są często wykorzystywane do inspekcji detalicznych elementów zegarków, a ich ergonomiczny design pozwala na długotrwałe użytkowanie bez zmęczenia wzroku. W odróżnieniu od mikroskopów biologicznych czy lunet geodezyjnych, które wymagają skomplikowanych systemów ruchomych do regulacji obrazu, lupy zegarmistrzowskie oferują bezpośredni, ale skuteczny sposób na powiększenie obrazu, co jest niezbędne w precyzyjnych pracach montażowych. Standardy użytkowania tych przyrządów opierają się na zasadach ergonomii oraz efektywności w pracy, co czyni je niezbędnym narzędziem w branży zegarmistrzowskiej.

Pytanie 32

Układ ortoskopowy jest wykorzystywany do eliminacji

A. dystorsji

B. krzywizny pola

C. aberracji chromatycznej

D. aberracji sferycznej

W optyce istnieje wiele rodzajów aberracji, które mogą wpływać na jakość obrazów, jednak układ ortoskopowy koncentruje się głównie na niwelacji dystorsji. Aberracja sferyczna, dotycząca zjawiska, w którym promienie światła przechodzące przez różne części soczewki skupiają się w różnych punktach, prowadzi do rozmycia obrazu. Jej eliminacja wymaga zastosowania zaawansowanych technik, takich jak soczewki asferyczne, które są projektowane w celu minimalizacji takich zniekształceń. Z drugiej strony aberracja chromatyczna, wynikająca z różnej długości fal światła, które są różnie załamywane przez soczewki, również nie jest głównym celem układu ortoskopowego. Do jej eliminacji wykorzystuje się soczewki apochromatyczne, które są zaprojektowane do redukcji tych efektów. Krzywizna pola odnosi się do zniekształcenia obrazu, w którym płaskie pole obrazu jest przedstawiane jako zakrzywione, co również jest innym typem aberracji. Różnice te prowadzą do powszechnych nieporozumień wśród użytkowników, którzy mogą mylić te pojęcia z dystorsją. Dlatego ważne jest, aby zrozumieć, że układ ortoskopowy jest wyspecjalizowany w konkretnym celu, a pozostałe aberracje wymagają różnych rozwiązań technologicznych i projektowych, aby były efektywnie usunięte. Wiedza ta jest kluczowa w kontekście projektowania i użytkowania systemów optycznych w różnych zastosowaniach.

Pytanie 33

Najlepiej polerować optyczne elementy higroskopijne w komorze mytej

A. ciepłą wodą

B. suchym azotem

C. zimną wodą

D. roztworem NaCl

Polerowanie optycznych elementów higroskopijnych w atmosferze roztworu NaCl może wydawać się korzystne z perspektywy usuwania zanieczyszczeń, jednak w rzeczywistości prowadzi to do ich uszkodzenia. Sól, będąca substancją higroskopijną, może przyciągać wilgoć, co powoduje, że na powierzchni elementu osadza się film wodny, a to z kolei prowadzi do powstawania korozji i defektów. Z kolei zimna woda, choć powszechnie stosowana w wielu procesach, nie jest odpowiednia do polerowania elementów optycznych, ponieważ może prowadzić do różnicy temperatur, co wywołuje naprężenia mechaniczne w materiale. Ciepła woda z kolei może powodować dalsze osadzanie się minerałów na powierzchni, co negatywnie wpływa na jakość optyczną elementu. Użycie suchego azotu natomiast eliminuje te problemy, zapewniając czyste i stabilne środowisko dla polerowania. W kontekście dobrych praktyk w branży optycznej, kluczowe jest unikanie metod, które mogą wprowadzać wilgoć lub zanieczyszczenia, a także stosowanie odpowiedniej atmosfery do obróbki, co w przypadku higroskopijnych materiałów staje się niezbędne dla osiągnięcia wysokiej jakości wyrobu końcowego.

Pytanie 34

Zgodnie z przedstawionym schematem optycznym można sprawdzić

A. absorpcję.

B. smużystość.

C. dwójłomność.

D. pęcherzowatość.

Prawidłowa odpowiedź to pęcherzowatość, co jest zgodne z funkcją przedstawionego schematu optycznego. W tym układzie, światło przechodzi przez materiał szkła, a wszelkie niejednorodności, takie jak pęcherzyki powietrza, wpływają na jego propagację. Przy obserwacji na czarnym ekranie, pęcherzyki te powodują lokalne zakłócenia, widoczne jako jasne plamki lub zmiany w intensywności światła. Wykrywanie pęcherzowatości jest kluczowe w kontroli jakości szkła, szczególnie w przemyśle optycznym, gdzie wymagane są standardy jak ISO 10110, które definiują normy jakościowe dla materiałów optycznych. Zastosowanie schematu optycznego w praktyce umożliwia identyfikację wad i poprawę jakości wyrobów, co jest niezbędne w produkcji soczewek, paneli szklanych czy przeszkleń architektonicznych.

Pytanie 35

Za pomocą przedstawionego przyrządu w soczewce można dokonać pomiaru

A. strzałki ugięcia.

B. szerokości fazy.

C. ogniskowej czołowej.

D. grubości w środku.

W przypadku pomiaru strzałek ugięcia, mamy do czynienia z innym rodzajem analizy, który nie jest bezpośrednio związany z funkcjonalnością mikroskopu fazowego. Strzałki ugięcia odnoszą się do odkształceń materiałów pod wpływem obciążeń, co jest bardziej związane z mechaniką ciał stałych, a nie optyką. Dobre praktyki w pomiarach mechanicznych wymagają użycia specjalistycznych przyrządów, takich jak tensometry czy maszyny wytrzymałościowe, które dostarczają precyzyjnych danych na temat zachowania materiałów pod wpływem sił. Z kolei pomiar grubości w środku nie odzwierciedla rzeczywistych możliwości mikroskopu fazowego, ponieważ ten przyrząd jest zaprojektowany do analizy różnic w fazie światła, a nie do bezpośredniego pomiaru grubości. Dodatkowo, analiza ogniskowej czołowej również nie znajduje zastosowania w kontekście mikroskopii fazowej, gdyż ogniskowa jest parametrem optycznym, który nie odpowiada za pomiary fazy. Szerokość fazy jest kluczowym parametrem dla charakterystyki soczewek, a wszelkie inne podejścia nie tylko wprowadzają w błąd, ale również nie spełniają wymogów technicznych w kontekście analizy optycznej.

Pytanie 36

Jakim materiałem pokrywane są narzędzia do polerowania optyki?

A. Pastylkami diamentowymi

B. Gipsem

C. Folią poliuretanową

D. Karborundem

Wybór materiału pokrywającego narzędzia do polerowania elementów optycznych jest kluczowy dla uzyskania pożądanej jakości wykończenia. Odpowiedzi, które wskazują na karborund, gips lub pastylki diamentowe, nie są zgodne z najlepszymi praktykami w tej dziedzinie. Karborund, znany jako węglik krzemu, jest stosunkowo szorstkim materiałem, który jest bardziej odpowiedni do szlifowania niż do polerowania. Użycie karborundu do polerowania mogłoby prowadzić do zarysowań na delikatnych powierzchniach optycznych, co jest nieakceptowalne w precyzyjnych aplikacjach optycznych. Gips, z kolei, jest materiałem kruchym i mało odpornym na uszkodzenia mechaniczne, co czyni go nieodpowiednim do zastosowań polerskich, gdzie wymagane jest wysokie ciśnienie i precyzja. Z kolei pastylki diamentowe są używane głównie w procesach szlifowania i cięcia, a ich zastosowanie w bezpośrednim polerowaniu byłoby nieefektywne. Zrozumienie, które materiały są odpowiednie dla konkretnych procesów technologicznych, jest kluczowe, aby uniknąć błędów, które mogą prowadzić do uszkodzenia obrabianych przedmiotów oraz zwiększenia kosztów produkcji. W kontekście standardów branżowych, dobór odpowiednich narzędzi i materiałów polerskich ma fundamentalne znaczenie dla zachowania wysokiej jakości produktów optycznych.

Pytanie 37

Do mocowania obiektywów w mikroskopach stosuje się pokazany na rysunku zespół rewolwerowego zmieniacza obiektywów. W zespole zmieniacza zastosowana jest prowadnica

A. na kulkach.

B. prostokątna.

C. aerostatyczna.

D. na jaskółczy ogon.

Prowadnica "na jaskółczy ogon" jest kluczowym elementem w mechanizmie zmieniacza obiektywów w mikroskopach, ze względu na swoje właściwości kształtu i funkcjonalności. Charakteryzuje się ona klinowym kształtem, co pozwala na precyzyjne prowadzenie obiektywu w trakcie jego wymiany. Zastosowanie tego typu prowadnicy jest zgodne z najlepszymi praktykami w inżynierii optycznej, gdzie precyzja i stabilność są kluczowe dla uzyskania wysokiej jakości obrazów. Prowadnice na jaskółczy ogon minimalizują luz i umożliwiają łatwe i pewne osadzenie obiektywu, co jest szczególnie ważne w badaniach mikroskopowych, gdzie nawet najmniejsze błędy w ustawieniu mogą prowadzić do zniekształceń obrazu. Przykładowo, w mikroskopach biologicznych stosuje się je do szybkiej wymiany obiektywów o różnych powiększeniach, co zwiększa efektywność pracy laboratorium. Znajomość tego typu elementów mechanicznych jest niezbędna dla każdego technika lub naukowca pracującego w dziedzinie mikroskopii, dlatego warto zwrócić uwagę na ich właściwości i zastosowanie.

Pytanie 38

Co oznacza symbol ΔN w dokumentacji technicznej dotyczącej wypolerowanej powierzchni szkła?

A. błąd owalizacji

B. odchyłkę od promienia

C. pęcherzowatość

D. czystość powierzchni

Wybór odpowiedzi dotyczący czystości powierzchni jest błędny, ponieważ czystość odnosi się do braku zanieczyszczeń na powierzchni szkła, a nie do jej geometricalnych właściwości. W kontekście technicznym czystość powierzchni jest istotna, ale nie jest to aspekt, który jest określany przez symbol ΔN. Pęcherzowatość, z kolei, oznacza występowanie pęcherzyków powietrza w strukturze materiału, co również jest innym zagadnieniem związanym z jakością powierzchni, ale nie dotyczy bezpośrednio błędu owalizacji. Jeśli chodzi o odchyłkę od promienia, to jest to termin, który odnosi się do różnicy między rzeczywistym promieniem powierzchni a promieniem nominalnym, co również jest różnym zagadnieniem. Typowym błędem logicznym w tym przypadku jest utożsamianie terminu błędu owalizacji z innymi parametrami jakościowymi, które dotyczą innych aspektów produktu. W kontekście projektowania i produkcji szkła, zrozumienie różnic między tymi terminami jest kluczowe dla zapewnienia wysokiej jakości produktów i uniknięcia nieporozumień w specyfikacji technicznej. Analizowanie i stosowanie różnych wymagań dotyczących jakości w inżynierii materiałowej wymaga ścisłej współpracy z normami branżowymi, co może pomóc w lepszym zrozumieniu złożoności tych zagadnień.

Pytanie 39

Jakim symbolem określa się akceptowalną odchyłkę od średniej dyspersji?

A. Δ(nf – nc)

B. Δ(δF – δC)

C. ΔN

D. Δnd

Wybór nieprawidłowego symbolu na oznaczenie dopuszczalnej odchyłki dyspersji średniej może wynikać z kilku powszechnych błędów myślowych. Odpowiedzi takie jak Δnd czy Δ(δF – δC) są mylące, ponieważ nie odnoszą się bezpośrednio do konceptu dyspersji średniej. Na przykład, Δnd może być mylone z innymi rodzajami odchylek, które nie mają zastosowania w kontekście analizy dyspersji. Z kolei symbol Δ(δF – δC) sugeruje różnicę między dwiema innymi zmiennymi, co nie jest odpowiednim podejściem do opisania odchyłki średniej. W wielu przypadkach, błędy polegają na pomieszaniu pojęć związanych z różnymi rodzajami statystyki, co prowadzi do nieporozumień. Ważne jest, aby w analizie danych jasno zrozumieć, jakie parametry są używane do opisu rozkładów i jakie mają one zastosowanie w praktyce. Dlatego kluczowe jest, aby przy podejmowaniu decyzji opierać się na solidnych podstawach teoretycznych oraz stosować odpowiednie symbole zgodnie z ich definicjami w literaturze fachowej. Zrozumienie tych różnic jest fundamentem do właściwej analizy danych, która ma kluczowe znaczenie w wielu dziedzinach, takich jak statystyka, inżynieria, czy analizy finansowe.

Pytanie 40

Jakiego rodzaju szkła optycznego dotyczy symbol BK516-64?

A. barowy kron

B. ciężki flint

C. kron

D. lekki flint

Szkło ciężki flint, chociaż również jest materiałem optycznym, ma znacznie wyższy współczynnik załamania w porównaniu do barowego kron. W przypadku ciężkiego flinta, jego właściwości optyczne są związane z wyższą gęstością, co może prowadzić do bardziej znaczącego rozpraszania światła, a przez to do gorszej jakości obrazu. Z kolei lekki flint charakteryzuje się niższym współczynnikiem załamania, ale jego właściwości optyczne są ograniczone w porównaniu do barowego kron, co czyni go mniej efektywnym w zastosowaniach wymagających wysokiej precyzji. W kontekście szkła barowego kron, jego przewaga polega na zdolności do ograniczenia aberracji chromatycznych, co jest niezwykle istotne w zaawansowanych systemach optycznych. Soczewki wykonane z ciężkiego flinta mogą być użyteczne w aplikacjach, gdzie wymagana jest większa gęstość materiału, ale ich zastosowanie w systemach o wysokiej jakości obrazu jest ograniczone. Natomiast szkło barowe kron znajduje zastosowanie w szerokim zakresie optyki precyzyjnej, gdzie kluczowe jest uzyskanie czystych i klarownych obrazów. Warto podkreślić, że wybór odpowiedniego rodzaju szkła optycznego powinien być zgodny z wymaganiami konkretnej aplikacji i oparty na analizie właściwości optycznych dostępnych materiałów. Dlatego znajomość różnic między różnymi typami szkła optycznego jest fundamentalna dla inżynierów i technologów zajmujących się projektowaniem systemów optycznych.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej