Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik weterynarii
Kwalifikacja: ROL.12 - Wykonywanie weterynaryjnych czynności pomocniczych
Data rozpoczęcia: 1 stycznia 2026 18:43
Data zakończenia: 1 stycznia 2026 19:30

Egzamin zdany!

Wynik: 24/40 punktów (60,0%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Przemiany endogenne mięsa po ubojowych następują na skutek działania

A. produktów metabolizmu pleśni

B. własnych enzymów tkankowych

C. toksycznych substancji wydzielanych przez bakterie

D. bakterii rozkładających białka

Zakładając, że toksyny bakteryjne miałyby wpływ na poubojowe przemiany mięsa, należy zauważyć, że ich działanie nie jest bezpośrednio powiązane z endogennymi procesami biochemicznymi. Toksyny te mogą prowadzić do zanieczyszczenia mięsa, ale nie są odpowiedzialne za naturalne procesy biochemiczne zachodzące w tkankach. Również bakterie proteolityczne, które mogą występować na powierzchni mięsa, mają inny mechanizm oddziaływania. Ich działanie polega na rozkładzie białek, jednak to procesy endogenne, takie jak aktywność enzymów tkankowych, są kluczowe dla zmian zachodzących wewnątrz mięsa. Metabolity pleśni, chociaż mogą w niektórych przypadkach wpływać na jakość mięsa, nie są odpowiedzialne za procesy poubojowe. Często można popełnić błąd, myśląc, że czynniki zewnętrzne mają większy wpływ niż naturalne enzymy obecne w produktach. Kluczowe jest zrozumienie, że procesy biochemiczne po uboju są w dużej mierze wynikiem działania enzymów tkankowych, co jest zgodne z normami jakości w przemyśle mięsnym oraz z zasadami HACCP, które mówią o monitorowaniu i kontrolowaniu czynników wpływających na bezpieczeństwo i jakość żywności.

Pytanie 2

Którym terminem określa się opisane szmery oddechowe?

Zmiany powstają przy zapaleniach błony śluzowej oskrzeli, tchawicy lub płuc w wyniku przesuwania się lub fałowania śluzu czy wysięku zapalnego. Do powstawania zmian przyczynia się także obrzęk błony śluzowej, który powoduje zwężenie światła dróg oddechowych. W zależności od ilości i charakteru wysięku rozróżnia się zmiany wilgotne lub suche.

A. Tarcie.

B. Trzeszczenie.

C. Rzężenie.

D. Pluskanie.

Trzeszczenie, tarcie oraz pluskanie to terminy, które często mogą być mylone z rzężeniem, jednak każde z nich odnosi się do innego zjawiska medycznego. Trzeszczenie to dźwięki, które powstają w trakcie tarcia o siebie wyschniętych struktur anatomicznych, na przykład w stawach, a w kontekście oddechowym mogą występować, gdy w płucach występują zgrubienia w tkance płucnej. Tarcie odnosi się do dźwięków powstających podczas ruchu opłucnej, które mogą być wywołane stanem zapalnym, co nie jest bezpośrednio związane z obecnością śluzu. Pluskanie jest terminem opisującym dźwięki, które są wynikiem przemieszczenia się płynów w drogach oddechowych, co również nie odpowiada charakterystyce rzężeń. Typowe błędy myślowe prowadzące do niepoprawnych odpowiedzi często obejmują niedostateczne zrozumienie fizjologii układu oddechowego oraz mylenie objawów klinicznych. W praktyce, wiedza ta jest kluczowa dla poprawnej diagnostyki i podejmowania decyzji terapeutycznych, dlatego tak istotne jest, aby wyraźnie rozróżniać te terminy i ich znaczenie w kontekście medycznym.

Pytanie 3

U krowy o masie 600 kilogramów zidentyfikowano zakażenie dróg oddechowych spowodowane przez Pasteurella multocida. Wprowadzono terapię preparatem Marbocyl S, którego zalecana dawka to 8 mg/kg masy ciała, co odpowiada 2 ml na 25 kg masy ciała. Ile wyniesie dawka leku dla tej krowy?

A. 52 ml

B. 48 ml

C. 58 ml

D. 62 ml

Obliczenie dawki leku Marbocyl S dla 600-kilogramowej krowy polega na zastosowaniu dawkowania wynoszącego 8 mg/kg masy ciała. Aby obliczyć całkowitą dawkę, należy pomnożyć masę ciała krowy przez wartość dawkowania: 600 kg x 8 mg/kg = 4800 mg. Następnie, aby przeliczyć miligramy na mililitry, musimy wiedzieć, że 2 ml leku odpowiada 25 kg masy ciała. Zatem dla 600 kg krowy obliczamy: 600 kg / 25 kg/ml = 24. Następnie mnożymy przez 2 ml: 24 x 2 ml = 48 ml. Dlatego dawka leku dla tej krowy wyniesie 48 ml. Obliczenia te są zgodne z dobrymi praktykami weterynaryjnymi, które kładą nacisk na precyzyjne dawkowanie leków, co ma kluczowe znaczenie dla skuteczności terapii oraz bezpieczeństwa zwierząt. W przypadku podawania leków, zawsze należy upewnić się, że stosuje się odpowiednie miary, aby uniknąć potencjalnych błędów w dawkowaniu, które mogą prowadzić do niepożądanych efektów lub braku skuteczności leczenia.

Pytanie 4

Aby przygotować psa do przeprowadzenia badania, należy ułożyć go na prawym boku, skutecznie unieruchomić oraz mocno trzymać za kończyny

A. lewą miedniczną i lewą piersiową

B. lewą miedniczną i prawą piersiową

C. prawą miedniczną i lewą piersiową

D. prawą miedniczną i prawą piersiową

Odpowiedź prawą miedniczną i prawą piersiową jest poprawna, ponieważ przy unieruchamianiu psa na prawym boku, należy skupić się na stabilizacji kończyn, które znajdują się bliżej podłoża, co w tym przypadku są kończyny prawe. W praktyce, unieruchomienie psa polega na kontrolowaniu zarówno kończyny przedniej, jak i tylniej po stronie, która leży na podłożu, co zapobiega przypadkowemu ruchowi zwierzęcia podczas badania. W sytuacjach klinicznych, takich jak przeprowadzanie ultrasonografii czy zdjęć rentgenowskich, kluczowe jest zapewnienie, że pies jest odpowiednio unieruchomiony, aby uzyskać nieprzerwane i dokładne obrazy. Dobrą praktyką jest także stosowanie odpowiednich technik trzymania psa, aby minimalizować stres i dyskomfort zwierzęcia, co ma znaczenie dla wyników badania oraz ogólnego samopoczucia pacjenta. Warto również zauważyć, że w ramach zasad etycznych dotyczących opieki nad zwierzętami, niezbędne jest działania, które zapewniają im komfort oraz bezpieczeństwo, a także współpraca z zespołem weterynaryjnym, aby skutecznie przeprowadzić diagnostykę.

Pytanie 5

Oblicz, ile preparatu AGRISAN 8090 będzie konieczne do posypania ściółki w pomieszczeniu inwentarskim o wymiarach 2 m x 4 m, mając na uwadze, że zalecana dawka preparatu wynosi 50 g na 1 m²?

A. 40 g

B. 400 g

C. 20 g

D. 80 g

Żeby wyliczyć, ile preparatu AGRISAN 8090 potrzebujemy do posypania ściółki w pomieszczeniu inwentarskim o wymiarach 2 m na 4 m, zaczynamy od obliczenia powierzchni. Mamy tu 2 m razy 4 m, co daje nam 8 m². Z tego, co się mówi, optymalna dawka tego środka to 50 g na każdy metr kwadratowy. Więc, żeby dowiedzieć się, ile tego preparatu w sumie potrzebujemy, musimy pomnożyć powierzchnię przez tę dawkę: 8 m² razy 50 g/m², co daje 400 g. To mega ważne, bo poprawne stosowanie takich preparatów jak owadobójcze czy dezynfekujące ma kluczowe znaczenie dla ich skuteczności i bezpieczeństwa w hodowli zwierząt. Jak damy za mało, to może być niewystarczająca ochrona, a jak za dużo, to może zaszkodzić. Dlatego tak istotne jest, by przestrzegać zaleceń producenta i przepisów, co zapewni nie tylko skuteczność, ale też bezpieczeństwo dla zwierząt.

Pytanie 6

Narzędzie sekcyjne przedstawione na zdjęciu to

A. piła.

B. nóż.

C. skalpel.

D. odgryzacz kostny.

Nóż sekcyjny, zaprezentowany na zdjęciu, jest narzędziem kluczowym w anatomii oraz medycynie sądowej. Służy do precyzyjnego cięcia tkanek podczas sekcji zwłok, co jest niezbędne do uzyskania dokładnych wyników i analizy. Ostry brzeg noża pozwala na minimalizację uszkodzeń otaczających struktur, co jest istotne dla zachowania integralności narządów oraz ich późniejszego badania. Przykładowo, w przypadku autopsji, zastosowanie noża sekcyjnego ułatwia zidentyfikowanie patologii, co przyczynia się do lepszego zrozumienia przyczyn zgonu. W medycynie sądowej, precyzyjne narzędzia są zgodne z najlepszymi praktykami i normami, które wskazują na potrzebę staranności i dokładności działań. Oprócz zastosowania w sekcjach, noże sekcyjne mogą być również używane w laboratoriach do cięcia próbek do dalszych badań histopatologicznych. Właściwe posługiwanie się tym narzędziem jest niezbędne dla uzyskania wiarygodnych wyników i jest kluczowe dla procesu diagnostycznego.

Pytanie 7

Mięso jakich zwierząt podlega obowiązkowemu badaniu na obecność larw włośni?

A. świn, koni, nutrii

B. bydła, nutrii, koni

C. świn, nutrii, bydła

D. świn, nutrii, bydła

Analizując pozostałe odpowiedzi, można dostrzec szereg nieścisłości oraz błędnych interpretacji dotyczących wymagań w zakresie badań mięsa na obecność larw włośni. Niektóre z tych odpowiedzi wskazują na mięso bydła, co jest dużym nieporozumieniem, ponieważ mięso bydła nie jest objęte obowiązkowym badaniem w kontekście włośnicy. Włośnica, jako choroba wywoływana przez Trichinella, jest przede wszystkim związana z konsumpcją mięsa zwierząt, które są bardziej narażone na zakażenie tym pasożytem, jak świnie czy konie. Bydło w tej kwestii nie jest istotnym źródłem ryzyka. Ponadto, odpowiedzi te mogą sugerować, że wszystkie wymienione zwierzęta wymagają takiego samego nadzoru, co prowadzi do błędnego rozumienia zasadności i celowości badań weterynaryjnych. W kontekście hodowli nutrii, powinniśmy być świadomi, że choć nutria jest mniej powszechnie hodowana, to także wymaga odpowiednich badań z uwagi na ryzyko włośnicy. Ważne jest, aby zrozumieć, iż nie tylko sama obecność larw włożni w mięsie, ale także właściwe praktyki w zakresie hodowli oraz przetwarzania mięsa są kluczowe dla zapewnienia zdrowia publicznego. Stąd wynikają standardy weterynaryjne, które są ustalane przez organizacje zajmujące się bezpieczeństwem żywności.

Pytanie 8

W jakich komórkach namnaża się Babesia canis?

A. w leukocytach

B. w erytrocytach

C. w granulocytach

D. w trombocytach

Babesia canis to pasożyt, który należy do grupy pierwotniaków i rozwija się w erytrocytach, czyli czerwonych krwinkach. Te krwinki są naprawdę ważne, bo transportują tlen w ciele zwierząt, w tym psów. Jak pies się zarazi Babesia canis, to może rozwinąć się babeszjoza, co niestety prowadzi do różnych problemów zdrowotnych, takich jak anemia czy nawet uszkodzenia organów. W weterynarii, aby zdiagnozować tę chorobę, trzeba znaleźć pasożyta w próbce krwi. Zwykle używa się do tego mikroskopu, co jest dość standardowe. W ostatnich latach powstają też nowe testy, jak serologiczne czy PCR, które pomagają szybciej i dokładniej wykrywać zakażenia. Ogólnie rzecz biorąc, zrozumienie cyklu rozwojowego Babesia canis oraz tego, jak działa z erytrocytami, jest super ważne dla skutecznych metod zapobiegania i leczenia w praktykach weterynaryjnych.

Pytanie 9

Narzędzie pokazane na ilustracji przeznaczone jest do poskramiania

A. owiec.

B. bydła.

C. świń.

D. koni.

Odpowiedź "bydła" jest prawidłowa, ponieważ narzędzie przedstawione na ilustracji to poganiacz elektryczny, który jest używany w hodowli bydła do kierowania i poskramiania zwierząt. Zastosowanie tego narzędzia jest powszechne w rolnictwie, szczególnie w kontekście zarządzania dużymi stado bydła, gdzie precyzyjne kierowanie i mobilizacja zwierząt są kluczowe dla efektywności pracy. Poganiacz elektryczny dostarcza krótkie impulsy elektryczne, które pobudzają zwierzęta do ruchu, co jest niezwykle przydatne podczas ich przemieszczania, na przykład podczas załadunku na transport. W praktyce, stosowanie poganiaczy elektrycznych powinno odbywać się zgodnie z zasadami dobrostanu zwierząt oraz regulacjami prawnymi, które mają na celu minimalizację cierpienia zwierząt. Właściwa obsługa i zastosowanie tego narzędzia przyczyniają się do bezpieczeństwa zarówno zwierząt, jak i osób pracujących w ich otoczeniu.

Pytanie 10

W przypadku jakiej choroby nie występują wyraźne zmiany przedubojowe?

A. toksoplazmozy

B. pomoru świń

C. pryszczycy

D. różycy

Toksoplazmoza jest chorobą wywoływaną przez pasożyta Toxoplasma gondii, który zwykle nie powoduje wyraźnych zmian przedubojowych u zwierząt. U większości zdrowych zwierząt, zakażenie tym pasożytem przebiega bezobjawowo, co oznacza, że nie obserwuje się charakterystycznych symptomów, które mogłyby wskazywać na chorobę przed ubojem. Toksoplazmoza jest szczególnie istotna w kontekście zdrowia publicznego, ponieważ może przenosić się na ludzi, zwłaszcza przez surowe lub niedogotowane mięso. Praktyki związane z bioasekuracją oraz odpowiednim przygotowaniem mięsa do spożycia są kluczowe w minimalizowaniu ryzyka zakażenia. Ważne jest, aby osoby zajmujące się hodowlą zwierząt oraz przemysłem mięsnym były świadome możliwości zakażeń i stosowały odpowiednie środki ostrożności, takie jak regularne badania sanitarno-weterynaryjne i przestrzeganie zasad higieny podczas obróbki mięsa.

Pytanie 11

W kurniku, w którym przebywa 18 000 brojlerów, jednego dnia zmarło 15 ptaków. Jaki jest wskaźnik śmiertelności dziennej?

A. 0,83%

B. 83%

C. 8,3%

D. 0,083%

Wskaźnik śmiertelności dziennej to miara, która pozwala ocenić straty w populacji brojlerów w danym okresie, a w tym przypadku oblicza się go według wzoru: (liczba padłych ptaków / całkowita liczba ptaków) x 100. W naszym przykładzie, mamy 15 padłych brojlerów na 18 000. Obliczenia wyglądają następująco: (15 / 18000) x 100 = 0,083%. Tak niski wskaźnik śmiertelności jest pożądany w chowie brojlerów, ponieważ może wskazywać na dobre warunki hodowlane, zdrową paszę oraz odpowiednie zarządzanie, co jest kluczowe dla efektywności produkcji. Warto również zauważyć, że wskaźniki śmiertelności mogą się różnić w zależności od wielu czynników, takich jak wiek ptaków, warunki środowiskowe i zdrowotne. Regularne monitorowanie tego wskaźnika pozwala na wczesne wykrywanie problemów w stadzie, co stanowi fundament dla efektywnego zarządzania fermą.

Pytanie 12

Na podstawie fragmentu ustawy o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych, posiadacz zwierząt w przypadku podejrzenia wystąpienia choroby zakaźnej zwierząt powinien

Art. 42. 1.W przypadku podejrzenia wystąpienia choroby zakaźnej zwierząt, posiadacz zwierzęcia jest obowiązany do:

1) niezwłocznego zawiadomienia o tym organu Inspekcji Weterynaryjnej albo najbliższego podmiotu świadczącego usługi z zakresu medycyny weterynaryjnej, albo wójta (burmistrza, prezydenta miasta);

2) pozostawienia zwierząt w miejscu ich przebywania i niewprowadzania tam innych zwierząt;

3) uniemożliwienia osobom postronnym dostępu do pomieszczeń lub miejsc, w których znajdują się zwierzęta podejrzane o zakażenie lub chorobę, lub zwłoki zwierzęce;

4) wstrzymania się od wywożenia, wynoszenia i zbywania produktów, w szczególności mięsa, zwłok zwierzęcych, środków żywienia zwierząt, wody, ściółki, nawozów naturalnych w rozumieniu przepisów o nawozach i nawożeniu i innych przedmiotów znajdujących się w miejscu, w którym wystąpiła choroba;

5) udostępnienia organom Inspekcji Weterynaryjnej zwierząt i zwłok zwierzęcych do badań i zabiegów weterynaryjnych, a także udzielania pomocy przy ich wykonywaniu;

6) udzielania organom Inspekcji Weterynaryjnej oraz osobom działającym w imieniu tych organów wyjaśnień i podawania informacji, które mogą mieć znaczenie dla wykrycia choroby i źródeł zakażenia lub zapobiegania jej szerzeniu.

A. zamknąć pomieszczenia dla zwierząt i nikogo do nich nie wpuszczać.

B. przeprowadzić zwierzęta do innego pomieszczenia.

C. pozostawić zwierzęta w miejscu ich przebywania.

D. wywieźć z gospodarstwa padłe zwierzęta.

Odpowiedź "pozostawić zwierzęta w miejscu ich przebywania" jest zgodna z art. 42 ustawy o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych. W sytuacji podejrzenia wystąpienia choroby zakaźnej, kluczowe jest, aby posiadacz zwierząt nie przenosił ich ani nie wprowadzał nowych do strefy, gdzie zwierzęta już są. Pozostawienie ich w znanym środowisku pozwala na monitorowanie ich stanu zdrowia oraz na wczesne wykrycie ewentualnych objawów chorobowych. Działanie to ma na celu ograniczenie rozprzestrzeniania się choroby, co jest zgodne z zasadami bioasekuracji. W praktyce, w przypadku podejrzenia choroby zakaźnej, warto również powiadomić odpowiednie służby weterynaryjne, które mogą przeprowadzić potrzebne badania oraz zalecić dalsze kroki. Dzięki temu możliwe jest zminimalizowanie ryzyka epidemiologicznego i ochronienie zdrowia innych zwierząt oraz ludzi.

Pytanie 13

Pierwsze dwie cyfry w weterynaryjnym numerze identyfikacyjnym przyznanym zakładzie produkcji wskazują na

A. typ działalności

B. kod województwa

C. kod powiatu

D. numer przedsiębiorstwa

W weterynaryjnym numerze identyfikacyjnym zakładu produkcyjnego, dwie pierwsze cyfry rzeczywiście wskazują na kod województwa, w którym dany zakład się znajduje. Ta klasyfikacja jest istotna dla zapewnienia odpowiedniego nadzoru weterynaryjnego oraz ścisłej współpracy pomiędzy różnymi instytucjami odpowiedzialnymi za bezpieczeństwo żywności i zdrowie publiczne. Przykładowo, zakład zarejestrowany w województwie mazowieckim otrzyma identyfikator zaczynający się od cyfr przypisanych temu regionowi. Wiedza o tym, gdzie znajduje się zakład, jest kluczowa w kontekście inspekcji oraz monitorowania procesów produkcyjnych. Dobrą praktyką w branży jest zrozumienie regionalnych różnic w przepisach oraz regulacjach, co może wpływać na prowadzenie działalności. Oprócz tego, znajomość kodów województw ułatwia komunikację między instytucjami, co jest niezwykle ważne w przypadku konieczności szybkiego reagowania na kryzysy zdrowotne związane z produktami pochodzenia zwierzęcego.

Pytanie 14

Gleba może być źródłem zakażeń w przypadku

A. brucelozy

B. tężca

C. babeszjozy

D. wścieklizny

Tężec jest chorobą zakaźną wywoływaną przez bakterie Clostridium tetani, które produkują toksynę odpowiedzialną za objawy kliniczne. Gleba stanowi naturalne środowisko, w którym te bakterie często występują, zwłaszcza w obszarach wiejskich i ogrodowych. Bakterie te wnikają do organizmu przez zranienia, zwłaszcza gdy dochodzi do kontaktu z zanieczyszczonymi przedmiotami, takimi jak gwoździe czy ostre narzędzia. Dlatego tak ważne jest przestrzeganie zasad higieny oraz profilaktyka poprzez szczepienia, szczególnie w przypadku osób pracujących w rolnictwie czy mających kontakt z ziemią. Regularne szczepienia przeciw tężcowi są kluczowym elementem ochrony zdrowia publicznego, a ich skuteczność opiera się na precyzyjnych standardach ustalonych przez organizacje zdrowia, takie jak WHO. Przykładowo, w przypadku ran przenikających, należy zawsze uwzględnić ryzyko zakażenia tężcem i, jeśli to konieczne, podać dawkę przypominającą szczepionki. Właściwe postępowanie w przypadku ran oraz znajomość źródeł zakażeń to podstawy skutecznej profilaktyki.

Pytanie 15

Przed sterylizacją narzędzi chirurgicznych w autoklawie, należy je najpierw

A. opalić nad płomieniem

B. osuszyć

C. wyczyścić, przepłukać w bieżącej wodzie

D. wyczyścić, przepłukać i osuszyć

Odpowiedź "wymyć, opłukać i osuszyć" jest prawidłowa, ponieważ przed sterylizacją narzędzi chirurgicznych, niezwykle istotne jest usunięcie wszelkich resztek organicznych oraz zanieczyszczeń, które mogą być obecne na ich powierzchni. Przeprowadzając proces mycia, opłukiwania i osuszania, zapewniamy, że narzędzia będą dokładnie oczyszczone przed umieszczeniem ich w autoklawie, co jest kluczowe dla skuteczności sterylizacji. W praktyce, mycie narzędzi chirurgicznych powinno odbywać się w specjalnych basenach z detergentami enzymatycznymi, które ułatwiają rozkładanie białek i innych substancji. Następnie, narzędzia powinny być opłukane czystą wodą, aby usunąć wszelkie pozostałości detergentów. Końcowym krokiem jest osuszenie narzędzi, co zapobiega powstawaniu korozji i umożliwia skuteczne przeprowadzenie procesu sterylizacji. Te czynności są zgodne z normami ISO 17664 oraz wytycznymi Światowej Organizacji Zdrowia, które definiują zasady dotyczące przygotowania narzędzi do sterylizacji. Właściwe przygotowanie narzędzi chirurgicznych jest fundamentem zapewnienia bezpieczeństwa pacjentów oraz jakości świadczonej opieki zdrowotnej.

Pytanie 16

Które z wymienionych zanieczyszczeń występują w paszach roślinnych jako efekt naturalnych procesów?

A. Dioksyny

B. Mykotoksyny

C. Trucizny roślinne

D. Metale ciężkie

Pestycydy to chemikalia, które używamy w rolnictwie, żeby chronić rośliny przed różnymi szkodnikami, chorobami i chwastami. Choć ich obecność w paszach może budzić pewne obawy, to pestycydy są efektem działań ludzi, a nie natury. Tak samo metale ciężkie, jak ołów czy kadm, to zanieczyszczenia, które mogą pochodzić z przemysłu czy zanieczyszczeń z powietrza, a nie są efektem biologicznym. Dioksyny też są chemikaliami, które powstają głównie w czasie procesów przemysłowych oraz spalania odpadów, a ich obecność w paszach znowu jest związana z zanieczyszczeniem środowiska. Często ludzie mylą naturalne zanieczyszczenia z tymi spowodowanymi działalnością człowieka, co może prowadzić do błędnych wniosków. W praktyce ważne jest, żeby zrozumieć, że mykotoksyny są zupełnie innymi zanieczyszczeniami niż te chemiczne wprowadzane przez ludzi. Więc hodowcy zwierząt i producenci pasz muszą przestrzegać norm, żeby zminimalizować ryzyko wystąpienia tych zanieczyszczeń w końcowych produktach.

Pytanie 17

Jaka powinna być temperatura sterylizacji narzędzi w autoklawie?

A. 150-180°C

B. 190-230°C

C. 120-135°C

D. 80-110°C

Temperatura sterylizacji w autoklawie powinna wynosić 120-135°C, aby skutecznie eliminować bakterie, wirusy i grzyby. Przy tej temperaturze, w połączeniu z odpowiednim ciśnieniem, dochodzi do denaturacji białek i zniszczenia struktur komórkowych mikroorganizmów. Standardy takie jak ISO 17665 oraz wytyczne Światowej Organizacji Zdrowia wskazują, że cykle sterylizacji w tej temperaturze są optymalne dla uzyskania wysokiego poziomu bezpieczeństwa i skuteczności. Przykładem zastosowania tych wytycznych jest sterylizacja narzędzi chirurgicznych, która musi spełniać rygorystyczne normy, aby zapobiec zakażeniom. Również w laboratoriach, gdzie wymagana jest najwyższa czystość, wykorzystuje się autoklawy działające w tym zakresie temperatur. Ponadto, proces ten powinien być monitorowany i weryfikowany przy użyciu wskaźników chemicznych i biologicznych, aby zapewnić, że wszystkie elementy zostały poddane właściwej sterylizacji. Znajomość tych zasad jest kluczowa dla personelu medycznego oraz laborantów, którzy muszą dbać o bezpieczeństwo pacjentów i jakość wykonywanych usług.

Pytanie 18

Jaką chorobę przenoszą wody?

A. leptospiroza

B. leiszmanioza

C. borelioza

D. babeszjoza

Babeszjoza to choroba wywoływana przez pasożyty z rodzaju Babesia, które przenoszone są głównie przez kleszcze. Choroba ta jest związana z ukąszeniami tych owadów, a nie z drogą wodną, co powoduje, że nie jest właściwą odpowiedzią na to pytanie. Borelioza, również przenoszona przez kleszcze, jest inną infekcją, która objawia się m.in. rumieniem wędrującym oraz objawami neurologicznymi. Leiszmanioza to z kolei choroba wywoływana przez pierwotniaki z rodzaju Leishmania, przenoszone przez ukąszenia owadów, a nie przez wodę. W kontekście tego pytania kluczowym błędem myślowym jest mylenie dróg transmisji chorób zakaźnych. Odpowiedzi, które wskazują na choroby przenoszone przez kleszcze, ukazują brak zrozumienia, że każda z tych infekcji ma inną biologię i mechanizm transmisji. Ponadto, zrozumienie drogi zakażeń jest kluczowe dla skutecznego zarządzania zdrowiem publicznym oraz wdrażania odpowiednich środków ochrony. Wiedza na temat leptospirozy, jako choroby, która może być przenoszona drogą wodną, podkreśla znaczenie monitorowania środowiska wodnego oraz edukacji na temat ryzyka związanego z kontaktami z zanieczyszczonymi wodami.

Pytanie 19

Jaką chorobą jest infekcja wywołana przez pasożyty?

A. anisakioza

B. gruźlica

C. tężec

D. różyca

Anisakioza jest chorobą pasożytniczą wywołaną przez larwy nicieni z rodzaju Anisakis, które najczęściej występują w surowych lub niedogotowanych rybach i owocach morza. W procesie zarażenia człowieka, larwy te mogą przekształcić się w dorosłe postacie w przewodzie pokarmowym, co prowadzi do objawów takich jak ból brzucha, nudności czy wymioty. Aby zminimalizować ryzyko wystąpienia anisakiozy, zaleca się dokładne gotowanie ryb oraz unikanie spożywania surowych potraw rybnych, co jest zgodne z wytycznymi organizacji zajmujących się zdrowiem publicznym. Anisakioza stanowi istotne zagrożenie dla zdrowia, zwłaszcza w kontekście gastronomii i diety bogatej w ryby. Wiedza na temat tej choroby jest szczególnie ważna dla kucharzy oraz osób pracujących w przemyśle spożywczym, aby skutecznie zapobiegać zarażeniom i zachować najwyższe standardy sanitarno-epidemiologiczne.

Pytanie 20

U zwierząt z wodopiersiem można zaobserwować proces oddychania

A. głębokie i przyspieszone

B. przyspieszone i płytkie

C. wolne i płytkie

D. głębokie i wolne

Oddychanie u zwierząt z wodopiersiem, takich jak niektóre ryby lub płazy, charakteryzuje się przyspieszonym i płytkim stylem oddychania. Wodopiersie jest adaptacją do życia w środowisku wodnym, które umożliwia wykorzystanie tlenu w wodzie. W tym kontekście, przyspieszone oddychanie jest odpowiedzią na zwiększone zapotrzebowanie na tlen w sytuacjach stresowych lub w czasie intensywnej aktywności. Płytkie oddychanie, z kolei, pozwala na szybkie wymienianie gazów, co jest kluczowe w wodnych warunkach, gdzie dostępność tlenu jest ograniczona. Przykładem mogą być ryby, które w sytuacjach zagrożenia lub podczas zakończenia okresu spoczynku, mogą szybko zwiększyć częstotliwość oddychania, co pozwala na lepsze wykorzystanie rozpuszczonego w wodzie tlenu. W praktyce, zrozumienie tych mechanizmów jest istotne w hodowli ryb, gdzie optymalizacja warunków życia i zdrowia ryb wymaga monitorowania ich zachowań oddychania i dostosowywania parametrów wody, aby zapewnić odpowiednią jakość życia zwierząt.

Pytanie 21

Producent bydła, starając się o uzyskanie atestu weterynaryjnego dla gospodarstwa zajmującego się produkcją mleka surowego do skupu, nie musi przestrzegać wymagań dotyczących

A. jakości bakteriologicznej wody

B. stanu technicznego sprzętu do dojenia

C. higieny przy pozyskiwaniu mleka

D. krów formalnie wolnych od listeriozy

Myślenie, że hodowca nie musi dbać o stan techniczny dojarki, jakość wody czy to, czy krowy są wolne od listeriozy, to duży błąd. Stan dojarki jest kluczowy dla tego, jak dobre będzie mleko, bo nowoczesne maszyny muszą być regularnie serwisowane, żeby uniknąć zanieczyszczeń podczas dojenia. Jakość wody też jest super ważna, bo jeśli nie spełnia norm, może to prowadzić do problemów zdrowotnych zarówno u krów, jak i ludzi. Krowy urzędowo wolne od listeriozy to wymóg nie tylko dla zdrowia zwierząt, ale też dla zdrowia ludzi. Listerioza to poważna sprawa, a jej obecność może prowadzić do poważnych problemów zdrowotnych. Ignorowanie tych kwestii może skończyć się źle nie tylko dla gospodarstwa, ale też dla bezpieczeństwa żywności. Więc wszystko powinno być dopięte na ostatni guzik, żeby produkcja mleka była na wysokim poziomie i zgodna z przepisami.

Pytanie 22

Analiza osadu z moczu umożliwia ustalenie obecności

A. ciał ketonowych

B. wałeczków

C. białka

D. mocznika

Mocnik, ciała ketonowe i białko to substancje, które mogą być analizowane w moczu, ale ich obecność nie jest bezpośrednio związana z badaniem osadu moczu, co prowadzi do błędnych wniosków. Mocznikiem jest produkt końcowy metabolizmu białek, którego stężenie w moczu jest ważne w ocenie funkcji nerek, jednak nie stanowi elementu osadu moczu. Jego poziom można badać w teście moczu, ale nie jest on widoczny w osadzie. Ciała ketonowe, będące produktami niepełnego utlenienia tłuszczów, mogą być obecne w moczu w stanach takich jak cukrzyca, jednak ich wykrycie również nie jest związane z analizą osadu. Z kolei białko w moczu, choć istotne w diagnostyce stanów patologicznych, nie jest elementem osadu, ponieważ jego obecność może być wynikiem filtracji kłębuszkowej. Stąd, wybierając odpowiedzi, kluczowe jest zrozumienie, jakie substancje są analizowane w danym teście oraz jakie metody diagnostyczne są stosowane w praktyce medycznej. Często zdarza się, że studenci mylą te pojęcia, co może prowadzić do nieprawidłowych interpretacji wyników i diagnoz. Ostatecznie, właściwe zrozumienie różnic między tymi substancjami a wałeczkami jest niezbędne dla prawidłowej oceny stanu zdrowia pacjentów.

Pytanie 23

Bioketan w dawce 100 mg/ml to roztwór do iniekcji dla psów i kotów. Dawkowanie dla psów wynosi 3 mg/kg m.c. dożylnie oraz 5-10 mg/kg m.c. domięśniowo. Jaką ilość preparatu należy podać dożylnie psu ważącemu 25 kg?

A. 2,50 ml

B. 7,50 ml

C. 0,75 ml

D. 0,50 ml

Prawidłowa odpowiedź to 0,75 ml preparatu Bioketan 100 mg/ml dla psa o wadze 25 kg. Dawkowanie dożylne wynosi 3 mg/kg masy ciała. Aby obliczyć wymaganą ilość preparatu, należy najpierw obliczyć całkowitą dawkę: 25 kg x 3 mg/kg = 75 mg. Preparat Bioketan ma stężenie 100 mg/ml, dlatego do obliczenia objętości roztworu, który odpowiada 75 mg, należy podzielić tę wartość przez stężenie: 75 mg / 100 mg/ml = 0,75 ml. Przy stosowaniu leków u zwierząt domowych kluczowe jest precyzyjne obliczanie dawek, aby uniknąć zarówno niedodawania, jak i przedawkowania. Przedawkowanie może prowadzić do poważnych efektów ubocznych, takich jak depresja oddechowa czy uszkodzenie narządów, co podkreśla znaczenie starannego dawkowania zgodnie z zaleceniami weterynaryjnymi.

Pytanie 24

Aby wspierać rozwój korzystnych mikroorganizmów w układzie trawiennym, wykorzystuje się

A. prebiotyki

B. premiksy

C. bakteriostatyki

D. antybiotyki

Prebiotyki są substancjami, które wspierają rozwój pożądanych drobnoustrojów w układzie pokarmowym, takich jak probiotyki. Stanowią one pożywienie dla korzystnych bakterii jelitowych, co przyczynia się do poprawy mikroflory jelitowej. Przykłady prebiotyków to błonnik pokarmowy, inulina oraz oligosacharydy. Ich działanie polega na stymulowaniu wzrostu i aktywności korzystnych mikroorganizmów, co z kolei prowadzi do lepszej absorpcji składników odżywczych i wzmocnienia odporności organizmu. Zgodnie z zaleceniami Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) oraz Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA), regularne spożywanie prebiotyków może przyczynić się do redukcji ryzyka chorób jelitowych oraz poprawy ogólnego stanu zdrowia. W praktyce, prebiotyki można znaleźć w żywności takiej jak cebula, czosnek, banany, a także w suplementach diety, co czyni je łatwo dostępnymi dla osób pragnących wspierać zdrowie jelit.

Pytanie 25

Aby zapobiec niedokrwistości u prosiąt, należy im podawać suplementy

A. wapnia

B. cynku

C. fosforu

D. żelaza

Niedokrwistość prosiąt jest powszechnym problemem, który może prowadzić do poważnych konsekwencji zdrowotnych, w tym osłabienia wzrostu i zwiększonej podatności na choroby. Zapobieganie temu schorzeniu polega przede wszystkim na dostarczaniu prosiętom odpowiednich preparatów żelaza, ponieważ ten pierwiastek jest kluczowy dla produkcji hemoglobiny, białka odpowiedzialnego za transport tlenu w organizmie. Prosięta, szczególnie te urodzone w dużych miotach, mają ograniczone zapasy żelaza, które są dostarczane przez matkę w mleku. Dlatego konieczne jest wprowadzenie suplementacji żelaza, aby zapobiec niedoborom. Prawo i dobre praktyki w hodowli świń rekomendują podawanie żelaza w formie iniekcji lub preparatów doustnych, co powinno być realizowane w pierwszych dniach życia prosięcia. Oprócz tego, w systemach produkcji świń zaleca się również stosowanie odpowiednich strategii żywieniowych oraz monitorowanie poziomu żelaza u prosiąt w celu dostosowania suplementacji do ich indywidualnych potrzeb. Wiedza na temat roli żelaza w diecie prosiąt jest niezbędna dla każdego hodowcy, aby zapewnić zdrowy rozwój i minimalizować straty związane z chorobami.

Pytanie 26

Zwalczaniu podlegają następujące schorzenia

A. choroba niebieskiego języka

B. myksomatoza

C. włośnica

D. toksoplazmoza

Choroba niebieskiego języka to wirusowa choroba zwierząt, szczególnie przeżuwaczy, która jest objęta obowiązkowym zwalczaniem w wielu krajach. Jest to choroba, która może prowadzić do poważnych strat w hodowli zwierząt, a jej przenoszenie odbywa się głównie poprzez ukąszenia owadów, takich jak komary. Zwalczanie tej choroby polega na monitorowaniu populacji zwierząt, stosowaniu szczepień oraz kontroli wektora przenoszącego wirusa. Przykładem skutecznych działań w zwalczaniu choroby niebieskiego języka jest wprowadzenie programów szczepień w regionach, gdzie choroba jest endemiczna. Ponadto, wdrożenie zasad bioasekuracji i ograniczenie kontaktu zwierząt z dzikimi gatunkami może znacznie zmniejszyć ryzyko rozprzestrzenienia się wirusa. Dzięki tym praktykom możliwe jest nie tylko ograniczenie występowania choroby, ale także ochrona zdrowia publicznego i zapewnienie bezpieczeństwa łańcucha dostaw produktów zwierzęcych. W związku z powyższym, choroba niebieskiego języka wymaga szczególnej uwagi i skutecznego zarządzania, aby zminimalizować jej skutki w hodowli zwierząt.

Pytanie 27

Próbki moczu do testów bakteriologicznych powinny być przekazane do laboratorium w ciągu

A. 24 godzin, przechowując w temperaturze poniżej 0°C

B. 4 godzin, przechowując w temperaturze 2-8°C

C. 12 godzin, przechowując w temperaturze około 15°C

D. 8 godzin, przechowując w temperaturze pokojowej

Wielu użytkowników może być skłonnych do przyjęcia, że dłuższe terminy dostarczenia próbek moczu, jak 24 godziny lub 12 godzin, są akceptowalne. Jednakże, takie podejście może prowadzić do poważnych nieprawidłowości w wynikach badań. Przechowywanie próbki przez 24 godziny w temperaturze poniżej 0°C może spowodować, że komórki bakteryjne ulegną zniszczeniu, co uniemożliwi uzyskanie rzetelnych wyników. Ponadto, przechowywanie próbki w temperaturze około 15°C przez 12 godzin również nie jest optymalne, ponieważ w tej temperaturze może dochodzić do namnażania się bakterii, co zafałszuje wyniki badania. Z kolei pozostawienie próbki w temperaturze pokojowej przez 8 godzin przyspiesza proces degradacji oraz rozwój kontaminacji. W praktyce laboratoria diagnostyczne ściśle przestrzegają standardów dotyczących transportu i przechowywania próbek, aby zapewnić ich integralność oraz dokładność wyników. Z tego względu, konieczne jest przestrzeganie ściśle określonych warunków, w tym zarówno czasu, jak i temperatury, co pozwala na uzyskanie optymalnych wyników badań oraz podjęcie właściwych decyzji klinicznych.

Pytanie 28

Badanie kolonoskopowe jest techniką diagnostyczną

A. jelita grubego

B. krtani

C. pochwy

D. pęcherza moczowego

Kolonoskopia to procedura medyczna służąca do zbadania jelita grubego, która polega na wprowadzeniu elastycznego endoskopu przez odbyt w celu oceny stanu błony śluzowej jelita. Ta technika pozwala na identyfikację chorób takich jak polipy, zapalenie jelita, choroba Leśniowskiego-Crohna oraz nowotwory jelita grubego. W praktyce, kolonoskopię wykonuje się zazwyczaj w przypadku wystąpienia objawów takich jak krwawienie z jelit, zmiany w rytmie wypróżnień czy ból brzucha. Zgodnie z wytycznymi organizacji medycznych, zaleca się wykonywanie kolonoskopia jako rutynowego badania przesiewowego u osób powyżej 50. roku życia, oraz u osób z rodzinną historią chorób jelit. Dzięki tej metodzie można nie tylko diagnozować, ale również przeprowadzać niektóre interwencje terapeutyczne, takie jak usuwanie polipów, co jest istotne w profilaktyce raka jelita grubego.

Pytanie 29

Znieczulenie ogólne jest konieczne do realizacji

A. pobrania zeskrobin ze skóry

B. przycięcia pazurów

C. opróżnienia gruczołów okołoodbytowych

D. endoskopii

Znieczulenie ogólne jest kluczowym elementem podczas przeprowadzania endoskopii, ponieważ procedura ta wymaga pełnej kontroli nad pacjentem oraz zapewnienia mu komfortu. Endoskopia może obejmować różne techniki, takie jak gastroskopia czy kolonoskopowo, które polegają na wprowadzeniu kamery do wnętrza ciała. Takie manipulacje mogą wywoływać silny dyskomfort, a pacjent musi pozostać nieruchomo, co czyni znieczulenie ogólne niezbędnym. W praktyce, znieczulenie ogólne może również zapobiec niepożądanym reakcjom, które mogłyby wystąpić w trakcie zabiegu, a także umożliwia lekarzom dokładniejsze wykonanie procedury. Standardy medyczne, takie jak te określone przez American Society of Anesthesiologists, podkreślają znaczenie odpowiedniego znieczulenia w kontekście bezpieczeństwa oraz skuteczności zabiegów endoskopowych. W przypadku pacjentów z problemami kardiologicznymi, neurodegeneracyjnymi lub psychiatrycznymi, znieczulenie ogólne może również pomóc w minimalizacji stresu i niepokoju, co przyczynia się do lepszego przebiegu zabiegu i szybszej rekonwalescencji.

Pytanie 30

Zanieczyszczenie piaskiem w produktach pochodzenia zwierzęcego klasyfikuje się jako

A. fizyczne

B. chemiczne

C. biologiczne

D. toksyczne

Kiedy rozważamy różne typy zanieczyszczeń w kontekście produktów pochodzenia zwierzęcego, istotne jest zrozumienie, że każdy z proponowanych terminów odnosi się do innego aspektu zanieczyszczenia. Zanieczyszczenia toksyczne dotyczą substancji chemicznych, które mogą powodować szkodliwe skutki zdrowotne, ale piasek nie mieści się w tej kategorii. Z kolei zanieczyszczenia chemiczne odnoszą się do obecności niepożądanych substancji chemicznych, takich jak pestycydy lub metale ciężkie, które również nie są reprezentowane przez piasek. Wreszcie, zanieczyszczenia biologiczne dotyczą mikroorganizmów, takich jak bakterie czy wirusy, które mogą powodować choroby. Głównym błędem w klasyfikacji obecności piasku jest mylenie go ze zanieczyszczeniami biologicznymi i chemicznymi. Zrozumienie różnic między tymi kategoriami jest kluczowe dla efektywnego zarządzania jakością produktów spożywczych i zapewnienia bezpieczeństwa konsumentów. W praktyce, skuteczne kontrole jakości powinny skupiać się na identyfikacji i eliminacji zanieczyszczeń fizycznych, takich jak piasek, aby chronić zdrowie ludzi i spełniać normy branżowe, takie jak ISO 22000, które koncentrują się na zapewnieniu bezpieczeństwa żywności na różnych etapach produkcji.

Pytanie 31

Przedstawiony na rysunku obraz świadczy o

A. bąblowicy.

B. babeszjozie.

C. nużycy.

D. brucelozie.

Analizując inne odpowiedzi, warto zwrócić uwagę na brucelozę, nużycę i bąblowicę, które są zupełnie innymi schorzeniami, choć mogą mieć swoje własne, specyficzne objawy. Bruceloza jest bakteryjną chorobą zakaźną, najczęściej przenoszoną przez kontakt z zakażonymi zwierzętami lub ich produktami. Jej objawy obejmują gorączkę, osłabienie oraz bóle stawów, a nie zmiany w erytrocytach, co wyklucza możliwość rozpoznania na podstawie przedstawionego obrazu. Nużyca, z drugiej strony, jest schorzeniem dermatologicznym wywołanym przez pasożytnicze roztocza, które atakują skórę, prowadząc do stanów zapalnych i swędzenia, co również nie ma związku z obrazem krwi. Bąblowica to choroba wywoływana przez larwy tasiemców, prowadząca do tworzenia torbieli w organach wewnętrznych, a jej diagnostyka opiera się głównie na badaniach obrazowych oraz serologicznych. Typowe błędy myślowe, które mogą prowadzić do błędnych odpowiedzi, to mylenie objawów klinicznych różnych chorób oraz niewłaściwa interpretacja wyników badań laboratoryjnych. Właściwe zrozumienie tych schorzeń oraz ich objawów jest kluczowe dla właściwej diagnostyki i terapii.

Pytanie 32

Dokumenty związane z leczeniem zwierząt gospodarskich powinny być archiwizowane

A. 3 miesiące

B. 3 lata

C. 5 lat

D. 6 miesięcy

Przechowywanie dokumentów weterynaryjnych przez okres krótszy niż 3 lata jest niewłaściwe i niezgodne z przepisami prawa. Wybór okresu 6 miesięcy, 3 miesięcy lub 5 lat może prowadzić do niepełnej dokumentacji, co ma poważne konsekwencje zdrowotne i prawne. Przechowywanie dokumentacji przez 6 miesięcy może wydawać się wystarczające w przypadku niektórych mniej poważnych przypadków, jednak nie uwzględnia to potencjalnych długoterminowych problemów zdrowotnych, które mogą wystąpić po zakończeniu leczenia. Z kolei 3 miesiące to zdecydowanie zbyt krótki czas, aby zbudować rzetelną historię leczenia, co jest kluczowe dla rozwoju i zdrowia zwierząt. Wydłużenie czasu przechowywania do 5 lat mogłoby wydawać się zaletą, jednak może prowadzić do zbędnych kosztów związanych z archiwizacją oraz trudności w zarządzaniu przestrzenią i danymi. Dlatego kluczowe jest przestrzeganie ustalonych norm, które nakładają na hodowców i weterynarzy obowiązek przechowywania dokumentacji przez co najmniej 3 lata, co zapewnia zrównoważone podejście do zdrowia zwierząt oraz zgodność z przepisami.

Pytanie 33

Podczas analizy próbek mięsa pod kątem obecności larw włośni, stosując metodę wytrawiania, temperatura roztworu trawiącego powinna wynosić

A. od 50°C do 55°C

B. od 12°C do 15°C

C. od 44°C do 46°C

D. od 20°C do 25°C

Temperatura płynu trawiącego w metodzie wytrawiania próbek mięsa na obecność larw włośni powinna wynosić od 44°C do 46°C, ponieważ w tym zakresie temperatur enzymy trawienne działają najbardziej efektywnie. Wytrawianie to proces, w którym substancje chemiczne są używane do rozkładu tkanek, co pozwala na uwolnienie i identyfikację larw włośni. Taki zakres temperatury sprzyja odpowiedniej denaturacji białek oraz skutecznemu działaniu enzymów proteolitycznych, co jest kluczowe dla precyzyjnego przeprowadzenia analizy. W praktyce, stosowanie właściwych warunków temperaturowych jest zgodne z wytycznymi takich organizacji jak Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) i Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA), które zalecają standardowe procedury w badaniach mikrobiologicznych. Przykładem zastosowania tej wiedzy mogą być laboratoria kontrolujące jakość mięsa, gdzie przestrzeganie takich norm jest niezbędne do zapewnienia bezpieczeństwa żywności i ochrony zdrowia publicznego.

Pytanie 34

Rodentycydy to substancje

A. działające na owady

B. skuteczne w zwalczaniu gryzoni

C. działające przeciw grzybom

D. stosowane do dezynfekcji

Rodentycydy to substancje chemiczne stosowane do zwalczania gryzoni, takich jak szczury i myszy. Z definicji rodentycydów wynika, że ich głównym celem jest eliminacja szkodników, które mogą powodować zagrożenia dla zdrowia publicznego oraz szkody materialne. W praktyce rodentycydy są używane w różnych środowiskach, w tym w gospodarstwach rolnych, magazynach, obiektach przemysłowych oraz w domach prywatnych. Wiele rodentycydów działa na zasadzie toksycznego działania na układ pokarmowy lub neurologiczny gryzoni, co prowadzi do ich śmierci. Firmy zajmujące się zarządzaniem szkodnikami muszą stosować się do standardów dotyczących bezpieczeństwa i efektywności rodentycydów, aby zminimalizować ryzyko dla ludzi i innych zwierząt. Ważne jest również, aby użytkownicy stosowali rodentycydy zgodnie z zaleceniami producenta, co obejmuje odpowiednie zabezpieczenie miejsc aplikacji, aby zapobiec przypadkowemu zatruciu innych organizmów. Przykładem rodentycydów są substancje z grupy antykoagulantów, które powodują wewnętrzne krwawienie u gryzoni, co czyni je skutecznymi środkami w walce z tymi szkodnikami.

Pytanie 35

Jeśli w trakcie terapii zapalenia ucha u psa użyto neomycyny, to co mogło być przyczyną tej dolegliwości?

A. świerzbowce

B. bakterie

C. wirusy

D. grzyby

Neomycyna jest antybiotykiem stosowanym w leczeniu zakażeń bakteryjnych, co czyni ją odpowiednim wyborem w przypadku zapalenia ucha spowodowanego przez bakterie. Zakażenia ucha zewnętrznego i środkowego u psów najczęściej mają podłoże bakteryjne, a stosowanie neomycyny pozwala na skuteczne zwalczanie patogenów takich jak Pseudomonas aeruginosa czy Staphylococcus spp. W praktyce weterynaryjnej, przed rozpoczęciem leczenia, zaleca się przeprowadzenie badań diagnostycznych, takich jak cytologia lub posiew, w celu potwierdzenia obecności bakterii oraz określenia ich wrażliwości na antybiotyki. Dobre praktyki wskazują, że każde leczenie powinno być dostosowane do konkretnej etiologii zakażenia, aby zapewnić skuteczność terapii i minimalizować ryzyko oporności na leki. Warto również pamiętać, że nieodpowiednie stosowanie antybiotyków, takich jak terapia na podstawie przypuszczeń, może prowadzić do powstawania szczepów odpornych na leczenie.

Pytanie 36

W jakim przypadku stosuje się zakaz szczepień?

A. wściekliźnie

B. pryszczycy

C. nosówce

D. włośnicy

Pojęcia związane z wścieklizną, nosówką i włośnicą często mylone są z pryszczycą, co może prowadzić do nieporozumień w kontekście szczepień. Wścieklizna to choroba wirusowa, która jest niebezpieczna zarówno dla zwierząt, jak i ludzi, a szczepienia przeciwko niej są obowiązkowe w wielu krajach. Nie ma zatem mowy o zakazie szczepień, ponieważ to właśnie szczepienia są kluczowym narzędziem w prewencji tej choroby. Nosówka to kolejna choroba wirusowa, która dotyka przede wszystkim psy, a dostępne szczepionki są standardem w profilaktyce. W przypadku włośnicy, która jest chorobą pasożytniczą, również nie stosuje się zakazu szczepień, ponieważ jej kontrola opiera się głównie na właściwej higienie, sanitarno-epidemiologicznej i stosowaniu środków ochrony zwierząt. Typowe błędy myślowe mogą obejmować mylenie regulacji dotyczących różnych chorób oraz zrozumienie, że zakaz szczepień stosuje się tylko w specyficznych sytuacjach, takich jak epidemie pryszczycy, gdzie inne metody kontroli są priorytetowe. Właściwe zrozumienie różnic między chorobami oraz stosownymi metodami ich zwalczania jest kluczowe w pracy z zwierzętami i w ochronie zdrowia publicznego.

Pytanie 37

Zgodnie z przepisami dotyczącymi ochrony zdrowia oraz walki z chorobami zakaźnymi zwierząt, kto podejmuje decyzję o uznaniu ogniska gruźlicy bydła za wygasłe?

A. wójt gminy

B. powiatowy lekarz weterynarii

C. wojewoda

D. wojewódzki lekarz weterynarii

Wybór innych odpowiedzi, takich jak wójt gminy, wojewódzki lekarz weterynarii czy wojewoda, opiera się na niepełnym zrozumieniu struktury administracyjnej w zakresie ochrony zdrowia zwierząt. Wójt gminy, jako lokalny przedstawiciel władzy samorządowej, nie posiada kompetencji do podejmowania decyzji w sprawach weterynaryjnych, które wymagają specjalistycznej wiedzy medycznej i technicznej. Wojewódzki lekarz weterynarii, mimo że ma szerszy zasięg działania, zajmuje się koordynacją działań na poziomie województwa i nie ma bezpośredniej odpowiedzialności za konkretne przypadki w powiecie, a jego rola koncentruje się na strategiach i politykach ogólnowojewódzkich. Z kolei wojewoda, jako przedstawiciel rządu w terenie, również nie jest uprawniony do wydawania decyzji w sprawach dotyczących lokalnych ognisk chorób zakaźnych, co potwierdzają regulacje prawne oraz praktyki administracyjne. Typowym błędem myślowym, który prowadzi do takich nieprawidłowych wniosków, jest założenie, że wyższa instytucja może przejąć odpowiedzialność za decyzje na poziomie lokalnym. W rzeczywistości, każdy poziom administracji ma swoje ściśle określone zadania i odpowiedzialności, co jest kluczowe dla efektywnego funkcjonowania systemu ochrony zdrowia zwierząt.

Pytanie 38

Czarny kolor kału może świadczyć o

A. zbyt dużej ilości wydalanej żółci

B. krwawieniu z jelita grubego

C. krwawieniu z żołądka lub dwunastnicy

D. nadmiernym wydzielaniu enzymów trzustkowych

Błędne odpowiedzi na temat czarnego koloru kału często wynikają z niepełnego zrozumienia mechanizmów zachodzących w przewodzie pokarmowym oraz związku między krwawieniem a jego zabarwieniem. Odpowiedź sugerująca krwawienie z jelita grubego jest nieprawidłowa, ponieważ krwawienie z dolnych odcinków jelita zazwyczaj prowadzi do kału czerwonego, a nie czarnego. W przypadku nadmiernego wydzielania enzymów trzustki, zjawisko to nie ma związku z kolorem kału, gdyż enzymy te są odpowiedzialne za trawienie składników pokarmowych, a nie za zabarwienie kału. Z kolei nadmiar wydalanej żółci powoduje zabarwienie kału na kolor żółty lub brązowy, co również nie jest związane z czarnym kałem. Zrozumienie, że kolor kału może być wskaźnikiem stanu zdrowia, a czarny kał jest specyficznym objawem związanym z górnym odcinkiem przewodu pokarmowego, jest kluczowe. Edukacja w zakresie objawów i ich znaczenia jest niezbędna, aby uniknąć błędnych interpretacji oraz opóźnienia w diagnozowaniu potencjalnie groźnych schorzeń. Ważne jest, aby każdy, kto zauważy zmiany w kolorze kału, skonsultował się z lekarzem, aby wykluczyć poważne problemy zdrowotne.

Pytanie 39

Zgony świń, które prowadzą do redukcji liczby zwierząt w stadzie, muszą być zgłoszone do ARiMR w terminie

A. 30 dni

B. 14 dni

C. 7 dni

D. 28 dni

Wybór dłuższego terminu, takiego jak 14, 28 czy 30 dni, jest nieprawidłowy i odzwierciedla nieporozumienie co do pilności zgłaszania upadków zwierząt. W praktyce, każde opóźnienie w zgłoszeniu może prowadzić do poważnych konsekwencji zdrowotnych, zarówno dla pozostałych zwierząt w stadzie, jak i dla całej hodowli. Ważne jest zrozumienie, że terminy zgłoszeń są ustalane na podstawie przepisów, które mają na celu zminimalizowanie ryzyka wystąpienia epidemii oraz zapewnienie szybkiej reakcji służb weterynaryjnych. Zgłaszanie upadków po upływie 7 dni może nie tylko narazić hodowcę na konsekwencje prawne, ale także utrudnić podejmowanie skutecznych działań w przypadku wystąpienia choroby. Często błędne myślenie polega na założeniu, że krótszy czas zgłoszenia nie ma znaczenia, jednak w hodowli zwierząt każda godzina ma znaczenie. Długie terminy zgłoszeń mogą prowadzić do okaleczeń zdrowotnych w stadzie, a w skrajnych przypadkach do całkowitego zniszczenia hodowli. Dlatego również ważne jest ścisłe przestrzeganie wymogów dotyczących zgłaszania takich zdarzeń w przewidzianych przez prawo terminach, co stanowi fundament dla odpowiedzialnego zarządzania hodowlą.

Pytanie 40

Zwierzęta podczas uboju gospodarczego mogą być zabijane jedynie po wcześniejszym pozbawieniu ich świadomości przez

A. lekarza weterynarii

B. właściciela zwierzęcia

C. przyuczonego ubojowca

D. technika weterynarii

Odpowiedzi wskazujące na właściciela zwierzęcia, technika weterynarii czy lekarza weterynarii jako osoby odpowiedzialne za pozbawienie świadomości zwierzęcia w trakcie uboju, są niepoprawne z kilku istotnych powodów. Właściciel zwierzęcia, choć jest zainteresowany dobrostanem swojego stada, nie posiada odpowiednich kwalifikacji ani przeszkolenia, aby przeprowadzać ten proces zgodnie z obowiązującymi normami. Nieprzemyślane podejście do uboju, oparte na emocjach lub osobistych przekonaniach właściciela, może prowadzić do praktyk, które są niehumanitarne i mogą narazić zwierzęta na zbędny stres. Technicy weterynarii oraz lekarze weterynarii mają z kolei inną rolę w łańcuchu produkcji – ich zadania koncentrują się głównie na zdrowiu i dobrostanie zwierząt oraz nadzorze medycznym, a nie na bezpośrednim przeprowadzaniu uboju. Właściwe procedury wymagają, aby ubojowcy byli przeszkoleni i certyfikowani w zakresie technik uboju, co pozwala na zastosowanie najnowszych standardów i najlepszych praktyk dotyczących humanitarnego traktowania zwierząt. W ten sposób ogranicza się ryzyko związane z niewłaściwym przeprowadzeniem procesu, co może negatywnie wpływać na jakość mięsa oraz dobrostan zwierząt. W praktyce, odpowiedzialność za humanitarny ubój spoczywa na osobach odpowiednio przeszkolonych, a nie na tych, którzy nie mają doświadczenia w tym zakresie.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej