Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik farmaceutyczny
Kwalifikacja: MED.09 - Sporządzanie i wytwarzanie produktów leczniczych oraz prowadzenie obrotu produktami leczniczymi, wyrobami medycznymi, suplementami diety i środkami spożywczymi specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz innymi produktami dopuszczonymi do obrotu w aptece
Data rozpoczęcia: 1 lutego 2026 19:48
Data zakończenia: 1 lutego 2026 20:48

Egzamin niezdany

Wynik: 8/40 punktów (20,0%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Udostępnij swój wynik

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Aby uniknąć niezgodności przy przygotowaniu leku według podanej recepty, należy

Rp.
Targesini                           0,2
Glyceroli                           2,0
0,9% Sol. Natrii chloridi ad       30,0
M.f. guttae rhinologicae
D.S. 3 x dziennie po 2 krople do nosa.

A. zastąpić roztwór chlorku sodu parafiną ciekłą.

B. zwiększyć ilość glicerolu.

C. zastąpić roztwór chlorku sodu 5% roztworem glukozy.

D. zamienić targezynę na protargol.

Wybór odpowiedzi zamieniającej targezynę na protargol jest błędny, ponieważ pomimo, że oba preparaty zawierają srebro, mają różne właściwości i zastosowania. Protargol, będący koloidalnym roztworem srebra, ma inne właściwości farmakologiczne i zastosowanie kliniczne niż targezyna, co sprawia, że takie zamienienie mogłoby prowadzić do niepożądanych efektów terapeutycznych. Kolejną nieprawidłową koncepcją jest sugestia zastąpienia roztworu chlorku sodu parafiną ciekłą. Parafina nie jest substancją rozpuszczalną w wodzie i nie może pełnić roli środka izotonicznego, co jest kluczowe dla prawidłowego sporządzania leków. Ostatecznie, zwiększenie ilości glicerolu również nie rozwiązuje problemu, ponieważ glicerol, mimo że jest substancją pomocniczą, nie eliminowałby ryzyka koagulacji koloidów w obecności elektrolitów. Typowe błędy myślowe prowadzące do takich wniosków obejmują ignorowanie specyfiki i chemicznych interakcji między składnikami oraz niepełne zrozumienie, jak różne substancje wpływają na właściwości fizykochemiczne preparatów farmaceutycznych. Kluczowe jest, aby przy sporządzaniu recept zawsze znać charakterystykę używanych substancji, aby uniknąć błędów mogących wpłynąć na skuteczność i bezpieczeństwo terapii.

Pytanie 2

Jak powinna być udzielona pierwsza pomoc osobie, która podczas przygotowywania leku recepturowego rozbiła zlewkę i ma duży fragment szkła w dłoni, przed konsultacją z lekarzem?

A. Nałożyć opatrunek uciskowy na ranę z odłamkiem

B. Usunąć szkło z rany, odkazić ją spirytusem salicylowym i nałożyć opatrunek z wacików

C. Zostawić odłamek szkła w ranie i zabezpieczyć go przed przemieszczaniem za pomocą opatrunku ochronnego

D. Wyjąć szkło z rany i założyć jałowy opatrunek ochronny

Pozostawienie odłamka szkła w ranie jest kluczowym działaniem w sytuacji, gdy doszło do zranienia. W przypadku, gdy odłamek szkła jest głęboko w tkance, usunięcie go może spowodować dodatkowe uszkodzenia, takie jak krwawienie, infekcje, a nawet uszkodzenie nerwów czy naczyń krwionośnych. Zabezpieczenie odłamka przed przemieszczaniem się za pomocą opatrunku osłaniającego ma na celu zminimalizowanie ryzyka dodatkowych urazów. Ważne jest, aby nie stosować substancji drażniących, takich jak spirytus salicylowy, które mogą spowodować podrażnienie i dodatkowe uszkodzenia tkanek. W takiej sytuacji należy założyć jałowy opatrunek, który ochroni ranę przed zakażeniem i pozwoli na bezpieczne dotarcie do specjalisty. W przypadku ran z ciałem obcym, zaleca się niezwłoczne skonsultowanie się z lekarzem, który podejmie dalsze kroki w celu usunięcia odłamka oraz oceny stanu rany. Zachowanie to jest zgodne z wytycznymi dotyczących pierwszej pomocy w sytuacjach urazowych, które podkreślają znaczenie ochrony rany oraz unikania działań mogących pogorszyć stan pacjenta.

Pytanie 3

Olej z oliwek, uzyskiwany metodą, posiada największą liczbę związków o działaniu antyoksydacyjnym?

A. wytłaczania na gorąco

B. wytłaczania na zimno

C. ekstrakcji na zimno

D. ekstrakcji na gorąco

Wytłaczanie na zimno jest metodą, która pozwala na uzyskanie oleju z oliwek przy minimalnym zastosowaniu ciepła, co sprzyja zachowaniu cennych składników odżywczych oraz związków o działaniu antyoksydacyjnym. Proces ten polega na mechanicznym odciskaniu oliwek, co nie tylko pozwala na uzyskanie wyższej jakości oleju, ale również maksymalizuje ilość polifenoli, które są odpowiedzialne za działanie antyoksydacyjne. Wysoka zawartość tych związków w oleju z oliwek wytłaczanego na zimno jest jednym z powodów, dla których ten produkt jest uznawany za zdrowy dodatek do diety. Polifenole, takie jak oleuropeina czy hydroksytyrozol, wykazują szereg korzystnych właściwości zdrowotnych, w tym działanie przeciwzapalne i ochronne dla układu sercowo-naczyniowego. W branży istnieją wytyczne, które zalecają stosowanie metody wytłaczania na zimno dla uzyskania najwyższej jakości oleju, co czyni tę technikę standardem w produkcji oliwy z oliwek. Przykładem jest oliwa extra virgin, która musi spełniać określone normy jakościowe i smakowe, co jest możliwe właśnie dzięki tej metodzie.

Pytanie 4

Analiza ścieralności tabletek przeprowadza się, aby ustalić

A. dostępność farmaceutyczną

B. czas rozpadu

C. dostępność biologiczną

D. wytrzymałość mechaniczną

Badanie ścieralności tabletek jest kluczowym elementem oceny wytrzymałości mechanicznej form farmaceutycznych. Wytrzymałość mechaniczna odnosi się do zdolności tabletki do zachowania swojej integralności pod wpływem sił mechanicznych, które mogą wystąpić podczas transportu, przechowywania oraz podawania. Standardowe metody testowania ścieralności, takie jak testy na aparatach typu friabilator, pozwalają na ocenę, jak tabletki reagują na mechaniczne obciążenia, co ma ogromne znaczenie dla zapewnienia ich jakości. Przykładowo, tablety o wysokiej ścieralności mogą ulegać uszkodzeniom, co może prowadzić do zmniejszenia biodostępności leku w organizmie. Zgodnie z wytycznymi międzynarodowych agencji regulacyjnych, takich jak FDA czy EMA, badania te są integralną częścią procesu rozwoju leków, a ich wyniki wpływają na decyzje dotyczące formuł oraz technologii produkcji. Ostatecznie, właściwa ocena wytrzymałości mechanicznej ma kluczowe znaczenie dla zapewnienia, że leki będą skuteczne oraz bezpieczne dla pacjentów.

Pytanie 5

Który z wymienionych preparatów nie może być wydany przez technika farmaceutycznego?

A. Ampicillinum

B. Doxycyclinum

C. Digoxinum

D. Allopurinolum

Wybór ampicyliny, allopurynolu lub doksycykliny jako leków, które mogą być wydawane przez technika farmaceutycznego, może wynikać z niepełnego zrozumienia przepisów dotyczących uprawnień zawodowych w farmacji. Ampicylina to antybiotyk, który, choć wymaga ostrożnego stosowania ze względu na ryzyko oporności bakterii, jest lekiem, który technik farmaceutyczny może wydawać. Allopurynol, stosowany w leczeniu dny moczanowej, również nie jest ograniczony do wydania przez farmaceutę, natomiast wymaga edukacji pacjenta na temat stosowania i potencjalnych skutków ubocznych. Z kolei doksycyklina, antybiotyk z grupy tetracyklin, również podlega regulacjom, ale technik farmaceutyczny może go wydawać, jeśli lekarz wyda stosowne zalecenia. Pojęcie wąskiego zakresu terapeutycznego jest często mylone z pojęciem leków, które wymagają szczególnej uwagi, co prowadzi do błędnych wniosków. Ważne jest, aby zrozumieć, że każdy z tych leków ma swoje miejsce w klasyfikacji i nie ma tak surowych ograniczeń jak w przypadku digoksyny, co wymaga stałego nadzoru i przemyślanej obsługi pacjenta. Wiedza na temat tych różnic jest kluczowa dla prawidłowego funkcjonowania systemu opieki zdrowotnej i zapewnienia pacjentom maksymalnego bezpieczeństwa w leczeniu.

Pytanie 6

Pacjent nabył szczepionkę VAXIGRIP w aptece i planuje udać się do punktu szczepień za dwa dni. Należy go poinformować, w jaki sposób powinien przechowywać szczepionkę

A. w suchym miejscu, w temperaturze pokojowej

B. w ciemnym miejscu, w temperaturze pokojowej

C. w lodówce

D. w zamrażarce

Przechowywanie szczepionek w odpowiednich warunkach jest kluczowe dla ich skuteczności i bezpieczeństwa. Szczepionka VAXIGRIP powinna być przechowywana w lodówce w temperaturze od 2 do 8 stopni Celsjusza. Tego rodzaju konserwacja zapewnia, że składniki aktywne szczepionki zachowują swoje właściwości immunogenne, co jest kluczowe dla osiągnięcia pożądanego efektu ochronnego w organizmie. Przechowywanie w temperaturze zbyt wysokiej, np. w temperaturze pokojowej, może prowadzić do degradacji substancji czynnych, co skutkuje obniżeniem skuteczności szczepienia. W praktyce, apteki oraz punkty szczepień są zobowiązane do monitorowania temperatury przechowywania szczepionek do standardów określonych przez Światową Organizację Zdrowia oraz krajowe przepisy sanitarno-epidemiologiczne. Przykładem dobrych praktyk jest użycie urządzeń do ciągłego monitorowania temperatury oraz protokołów postępowania w przypadku stwierdzenia nieprawidłowych warunków przechowywania, aby zapewnić pacjentom maksymalne bezpieczeństwo.

Pytanie 7

Jakie utensylia apteczne są wymagane do przygotowania leku na podstawie podanej recepty?

Rp.
 Sulfuris ad usum ext.    1,0
 Adipis suilli        ad 30,0
 M.f. ung.
 D.S. Zewnętrznie

A. Moździerz, bagietka i łaźnia wodna.

B. Parownica, bagietka i łaźnia wodna.

C. Moździerz, pistel i karta celuloidowa.

D. Parownica, pistel i karta celuloidowa.

Wybór zestawów utensyliów, które nie zawierają moździerza, pistela i karty celuloidowej, prowadzi do nieprawidłowych praktyk farmaceutycznych. Użycie parownicy, bagietki lub łaźni wodnej nie jest adekwatne w kontekście sporządzania maści, gdyż te narzędzia są dedykowane do innych zadań. Parownica jest wykorzystywana w procesach, które wymagają odparowania rozpuszczalników, co jest zbędne w przypadku, gdy celem jest stworzenie maści, a nie jej odparowywanie. Bagietka, mimo że często towarzyszy procesom mieszania, nie jest wystarczająco efektywna do mechanicznego mielenia substancji, co może prowadzić do niedoszacowania właściwości leku. Użycie karty celuloidowej jest kluczowe dla precyzyjnego pakowania, co w kontekście maści jest niezbędne; jednak zastąpienie jej innym narzędziem z zestawu, które nie zostało zaprojektowane z myślą o tym celu, może skutkować nieodpowiednią konsystencją lub zanieczyszczeniem preparatu. Tego typu błędy w rozumieniu funkcji utensyliów mogą prowadzić do nieefektywnej produkcji farmaceutyków, co jest sprzeczne z zasadami zapewnienia jakości w branży farmaceutycznej. Ważne jest, aby każdy farmaceuta znał nie tylko funkcje różnych narzędzi, ale także ich zastosowanie w kontekście konkretnych procesów, co jest kluczowe dla uzyskania wysokiej jakości produktów leczniczych.

Pytanie 8

Jest to metabolit fenacetyny o większej skuteczności oraz niższej toksyczności. Dobrze wchłania się z układu pokarmowego. W dzisiejszych czasach często używany jako środek przeciwbólowy oraz przeciwgorączkowy. Ktoś może wskazać, do kogo odnosi się ta charakterystyka?

A. tramadolu

B. ibuprofenu

C. paracetamolu

D. kwasu acetylosalicylowego

Paracetamol, znany również jako acetaminofen, jest metabolitem fenacetyny i jest szeroko stosowany jako lek przeciwbólowy i przeciwgorączkowy. Jego działanie przeciwbólowe jest silniejsze od fenacetyny, a przy tym jest mniej toksyczny, co czyni go bezpieczniejszym wyborem w terapii bólu. Paracetamol jest szybko wchłaniany z przewodu pokarmowego, co zapewnia jego skuteczność w łagodzeniu objawów bólu i gorączki. Jego farmakokinetyka charakteryzuje się dużą biodostępnością oraz zdolnością do penetracji do tkanek, co czyni go preferowanym lekiem w wielu sytuacjach klinicznych, takich jak bóle głowy, bóle mięśniowe oraz w terapii stanów gorączkowych. Paracetamol jest także często stosowany w połączeniu z innymi lekami, co zwiększa jego efektywność w przypadku silniejszych bólów. Warto także zaznaczyć, że zgodnie z wytycznymi Światowej Organizacji Zdrowia, paracetamol jest zalecany jako pierwszy wybór w leczeniu bólu i gorączki, co potwierdza jego istotną rolę w terapii.

Pytanie 9

Jak długo maksymalnie od chwili złożenia recepty w aptece powinno zostać przygotowane lekarstwo, jeśli na recepcie widnieje notatka "cito"?

A. Do 4 godzin

B. Do 3 godzin

C. Do 6 godzin

D. Do 1 godziny

Adnotacja 'cito' na recepcie oznacza, że lek powinien być przygotowany w trybie przyspieszonym, co w praktyce oznacza maksymalny czas 4 godzin od momentu złożenia recepty w aptece. Zgodnie z wytycznymi i standardami zawodowymi, farmaceuci są zobowiązani do przestrzegania tego terminu, aby zapewnić pacjentowi potrzebną terapię w możliwie najkrótszym czasie. Przykładowo, w przypadku pacjentów z nagłymi schorzeniami wymagającymi szybkiego działania leku, takich jak astma czy reakcje alergiczne, kluczowe jest, aby preparat był dostępny jak najszybciej. Z tego względu, pierwszeństwo w realizacji recept z adnotacją 'cito' jest nie tylko praktyką, ale także odpowiedzialnością farmaceuty, który powinien monitorować czas realizacji i współpracować z personelem aptecznym w celu przyspieszenia procesu. Prawidłowe zarządzanie czasem w aptece jest więc niezbędne dla zapewnienia bezpieczeństwa i zdrowia pacjentów.

Pytanie 10

Jaka jest zawartość kwasu salicylowego w maści przygotowanej według podanej recepty?

Rp.
Acidi salicylici                            10,0
2,0% Sol. Acidi borici
Vaselini albi
Lanolini                           aa       30,0
M.f.ung.
S. Zewnętrznie

A. 0,6%

B. 3,0%

C. 10,0%

D. 0,3%

Odpowiedź 10,0% jest właściwa, jednak z uwagi na brak danych dotyczących masy roztworu kwasu borowego, nie możemy jednoznacznie stwierdzić, jakie stężenie kwasu salicylowego uzyskamy. W praktyce, stężenie w maściach jest kluczowym czynnikiem wpływającym na ich skuteczność terapeutyczną. W przypadku kwasu salicylowego, jego stężenie powinno być dostosowane do wskazania, np. stężenie 5-10% stosuje się przy leczeniu brodawek, a niższe stężenia w preparatach przeznaczonych do pielęgnacji skóry. Warto zauważyć, że podczas sporządzania maści farmaceutycznych, należy ściśle przestrzegać receptur i standardów jakości, takich jak Farmakopea Polska, co zapewnia nie tylko skuteczność, ale i bezpieczeństwo stosowania. Dodatkowo, dobrym zwyczajem jest dokumentowanie wszystkich użytych składników oraz ich mas, aby móc później dokonać analizy skuteczności i odpowiednio dostosować stężenia.

Pytanie 11

W jakiej formie stosuje się metamizol sodowy?

A. w insertach, kapsułkach

B. w maściach, nanokapsułkach

C. w postaci tabletek, roztworu do wstrzykiwań

D. jako aerozol do inhalacji, czopki

Wybór nieprawidłowej formy dawkowania metamizolu sodowego może wynikać z nieporozumień dotyczących charakterystyki leków. Na przykład, odpowiedzi sugerujące maści czy aerozole wziewne, wskazują na błędne zrozumienie zasadności stosowania danego leku w przypadkach bólu i gorączki. Metamizol nie jest substancją, która mogłaby być skutecznie zastosowana w formie maści, ponieważ nie działa miejscowo, a jego działanie wymaga dostania się do krwiobiegu, co jest możliwe jedynie przez usta lub drogą dożylną. Podobnie czopki, choć stosowane w niektórych lekach, nie są typową formą metamizolu, co może wprowadzać w błąd co do jego zastosowania. Inna nieprawidłowa propozycja, dotycząca insertów, również nie ma uzasadnienia w praktyce medycznej, gdyż nie istnieją takie formy dawkowania dla tego leku. Należy pamiętać, że dobór formy leku powinien być uzależniony od chociażby jego właściwości farmakokinetycznych, które w przypadku metamizolu są najlepiej realizowane przez tabletki oraz roztwory do wstrzykiwań. Z tego powodu niepoprawne odpowiedzi mogą prowadzić do niewłaściwego stosowania leku, a tym samym do pogorszenia stanu zdrowia pacjentów. Właściwe zrozumienie, jakie formy dawkowania są dostępne oraz ich mechanizmy działania, jest kluczowe dla skuteczności terapii.

Pytanie 12

Olej przeznaczony do kropli do oczu

A. nie wymaga spełniania specjalnych norm

B. powinien być wyjałowiony w autoklawie po przesączeniu przez bibułę na gorąco

C. musi spełniać standardy oleju do iniekcji

D. powinien być poddany sterylizacji w suszarce w temperaturze 45 °C po przesączeniu przez bibułę

Podejście, według którego olej do kropli do oczu nie powinien spełniać szczególnych wymagań, jest błędne, ponieważ oleje przeznaczone do stosowania w okulistyce muszą charakteryzować się wysoką jakością i czystością. Twierdzenie, że olej po przesączeniu przez bibułę na ciepło musi być wyjałowiony w autoklawie, sugeruje, że przedłużony proces sterylizacji jest jedynie opcją. W rzeczywistości, aby zapewnić bezpieczeństwo pacjentów, oleje muszą być nie tylko sterylne, ale i spełniać odpowiednie standardy farmakopealne. Odpowiedź sugerująca, że olej może być sterylizowany w suszarce w temperaturze 45 °C jest nieprawidłowa, ponieważ ta temperatura nie gwarantuje efektywnej eliminacji patogenów. Właściwa temperatura i czas sterylizacji są kluczowe dla zachowania integralności chemicznej oleju. Zrozumienie tych zasad jest istotne, aby uniknąć błędów w ocenie jakości produktów do stosowania w oczach, które mogą prowadzić do poważnych komplikacji zdrowotnych. Kluczowe jest także stosowanie standardów ISO oraz norm farmaceutycznych w produkcji takich olejów, co zapewnia ich bezpieczeństwo i skuteczność w praktyce klinicznej.

Pytanie 13

W wodnym roztworze substancje o odczynie zasadowym (pH>7) dają

A. fenobarbital sodowy

B. chlorowodorek papaweryny

C. kwas askorbinowy

D. bromek amonowy

Fenobarbital sodowy jest solą sodową kwasu barbiturowego, która w roztworze wodnym wykazuje odczyn zasadowy (pH > 7). Jako lek stosowany w terapii zaburzeń snu oraz w leczeniu padaczki, fenobarbital wpływa na układ nerwowy, działając jako środek uspokajający i nasenny. Jego zasadowy charakter wynika z obecności grupy karboksylowej, która po reakcji z wodą może oddać proton, co podnosi pH roztworu. W praktyce, zrozumienie właściwości fenobarbitalu ma istotne znaczenie w kontekście jego podawania pacjentom, gdzie kontrola pH roztworu może wpływać na jego rozpuszczalność i biodostępność. Dobry stan farmaceutyczny leków oraz ich odpowiednie przygotowanie zgodnie z normami jakości, takimi jak ISO 9001, są kluczowe dla zapewnienia bezpieczeństwa i skuteczności terapii. Warto również zaznaczyć, że fenobarbital jest klasyfikowany jako lek kontrolowany, co podkreśla potrzebę dokładnej wiedzy o jego właściwościach chemicznych i farmakologicznych.

Pytanie 14

Koszt produkcji leku recepturowego zawierającego antybiotyk (tzw. taksa laborum), zgodnie z aktualnymi regulacjami, jest uzależniony od

A. tego, czy lek został wytworzony w warunkach aseptycznych.

B. wartości zastosowanych surowców farmaceutycznych.

C. ilości przygotowywanego leku.

D. użytych opakowań.

Koszt wykonania leku recepturowego nie zależy od użytych opakowań, ilości sporządzanego leku czy wartości użytych surowców farmaceutycznych w pierwszej kolejności, chociaż te elementy mogą mieć wpływ na ogólne koszty produkcji. W przypadku opakowań, ich cena jest zazwyczaj ustalana niezależnie od metody wytwarzania leku, co oznacza, że nie są one kluczowym czynnikiem wpływającym na koszt taksy laborum. Ilość sporządzanego leku rzeczywiście wpływa na całkowity koszt, ale nie definiuje go w kontekście procedur aseptycznych. Wartość surowców farmaceutycznych również odgrywa rolę, jednak jest bardziej związana z ceną jednostkową leku niż z jego produkcją czy kosztami operacyjnymi. Typowym błędem myślowym jest założenie, że podstawowe składniki i ich ceny są najistotniejsze w kalkulacji kosztu wytwarzania leku, co ignoruje kluczowe aspekty jakościowe i bezpieczeństwa, które są zapewniane przez odpowiednie procedury aseptyczne. Dobrze zrozumieć, że w farmacji, gdzie bezpieczeństwo pacjentów jest priorytetem, koszty związane z jakością i procedurami aseptycznymi mają zasadnicze znaczenie dla całkowitego kosztu produkcji leku.

Pytanie 15

Przy przygotowywaniu wody miętowej olejek eteryczny powinno się

A. wprowadzić do glicerolu 85% m/m

B. rozpuścić w etanolu 96% v/v

C. zemulgować z użyciem oleju rycynowego

D. rozproszyć za pomocą talku

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Odpowiedź 'rozproszyć za pośrednictwem talku' jest prawidłowa, ponieważ talk działa jako nośnik, który umożliwia równomierne rozprowadzenie olejku eterycznego w solankach i innych preparatach. Proces ten jest zgodny z normami wytwarzania produktów kosmetycznych i farmaceutycznych, gdzie kluczowe jest uzyskanie stabilnej emulsji. Talk, jako substancja mineralna, ma właściwości adsorpcyjne, co pozwala na skuteczne 'zatrzymywanie' olejków eterycznych, zapobiegając ich odparowaniu i zapewniając dłuższe działanie aromatyczne. Przykładowo, w produkcie końcowym, takim jak woda miętowa, talk wspomaga również stabilność aromatyczną i teksturalną, co wpływa na ogólne wrażenia sensoryczne. Zastosowanie talku jest także preferowane w przemyśle ze względu na jego bezpieczeństwo i powszechną akceptację w przepisach dotyczących żywności i kosmetyków.

Pytanie 16

Leki takie jak nabumeton oraz meloksykam (inhibitory cyklooksygenazy) zaliczają się do kategorii

A. niesteroidowych leków przeciwzapalnych

B. narkotycznych leków przeciwbólowych

C. B2 (beta 2) - adrenolityków

D. leków moczopędnych oszczędzających potas

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Nabumeton i meloksykam są klasyfikowane jako niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), które działają poprzez inhibicję enzymów cyklooksygenazy (COX). Te leki są powszechnie stosowane w terapii bólu oraz stanów zapalnych, takich jak zapalenie stawów. Ich mechanizm działania polega na zmniejszeniu produkcji prostaglandyn, które są substancjami chemicznymi odpowiedzialnymi za wywoływanie bólu i stanu zapalnego. Dobre praktyki w leczeniu bólu wskazują, że NLPZ są często pierwszym krokiem w terapii bólów o umiarkowanym natężeniu. Przykładem ich zastosowania może być kontrola bólu pooperacyjnego lub łagodzenie objawów choroby zwyrodnieniowej stawów. Istotne jest także monitorowanie działań niepożądanych, takich jak uszkodzenie błony śluzowej żołądka, co może prowadzić do wrzodów. Dlatego kluczowe jest stosowanie ich zgodnie z zaleceniami lekarza oraz przemyślane podejście do leczenia.

Pytanie 17

Gdzie znajdują się zestawienia dawek leków w Farmakopei Polskiej IX?

A. w II tomie

B. w II suplemencie

C. w I suplemencie

D. w I tomie

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Odpowiedź 'w II tomie' jest jak najbardziej na miejscu. Tabele dawek substancji leczniczych to kluczowa rzecz, jaka znajduje się w Farmakopei Polskiej IX. Właśnie w II tomie mamy różne szczegóły dotyczące dawkowania i klasyfikacji leków, co jest super ważne dla farmaceutów i tych, co zajmują się lekami. Dzięki tym tabelom można ustalić właściwe dawki i stosować je w praktyce klinicznej. To pozwala na bezpieczne i skuteczne leczenie pacjentów. Wydaje mi się, że przestrzeganie tych zasad to podstawa, bo można wtedy uniknąć różnych niepożądanych interakcji. Farmakopea to też dokument, który trzyma się dobrej praktyki i międzynarodowych standardów – to naprawdę istotne w codziennej pracy medyków.

Pytanie 18

Jakie informacje można odnaleźć w monografii substancji leczniczej znajdującej się w Farmakopei Polskiej IX?

A. Dawkowanie substancji leczniczej

B. Działanie oraz zastosowanie substancji leczniczej

C. Tożsamość substancji

D. Przynależność do spisu substancji leczniczej

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Monografia substancji leczniczej w Farmakopei Polskiej IX zawiera szereg kluczowych informacji, które są niezbędne do prawidłowego stosowania leków. Jednym z najważniejszych elementów jest tożsamość substancji, która określa jej charakterystykę chemiczną oraz sposób identyfikacji. W praktyce, znajomość tożsamości substancji jest kluczowa, aby uniknąć pomyłek w lekach, co może prowadzić do poważnych konsekwencji zdrowotnych. Przykładowo, w laboratoriach analitycznych przeprowadza się testy identyfikacyjne, aby upewnić się, że substancja, która ma być zastosowana, jest rzeczywiście tą, którą zamierzano użyć. Zgodność z dokumentacją Farmakopei jest również istotna z punktu widzenia regulacji prawnych, ponieważ substancje lecznicze muszą spełniać określone normy jakości, bezpieczeństwa i skuteczności. Dlatego też, tożsamość substancji jest fundamentem, na którym opiera się cała farmakoterapia, a znajomość tego aspektu jest niezbędna dla farmaceutów i lekarzy w ich codziennej praktyce.

Pytanie 19

Jakie jest apteczne lekarstwo?

A. mikstura z sodowym metamizolem

B. 1% roztwór chlorowodorku papaweryny

C. maść siarkowa

D. zawiesina do stosowania zewnętrznego z benzokainą

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Maść siarkowa jest lekiem aptecznym, który zawiera siarkę jako substancję czynną i jest stosowany w leczeniu różnych schorzeń dermatologicznych, takich jak łuszczyca, trądzik czy grzybica. Siarka działa przeciwzapalnie, przeciwbakteryjnie i keratolitycznie, co czyni ją skuteczną w redukcji nadmiernego rogowacenia oraz w walce z infekcjami skórnymi. Maści siarkowe najczęściej stosuje się miejscowo, co pozwala na bezpośrednie działanie na zmienioną chorobowo skórę, a ich zastosowanie jest zgodne z aktualnymi standardami dermatologicznymi. W praktyce, terapeuci często rekomendują stosowanie maści siarkowej jako uzupełnienia terapii farmakologicznej, co może zwiększyć skuteczność leczenia. Warto jednak pamiętać, że przed rozpoczęciem kuracji należy skonsultować się z lekarzem lub farmaceutą, aby dostosować leczenie do indywidualnych potrzeb pacjenta oraz uniknąć potencjalnych interakcji z innymi lekami oraz działań niepożądanych. Dobre praktyki w zakresie stosowania maści siarkowej obejmują dokładne oczyszczanie skóry przed aplikacją oraz regularne monitorowanie reakcji skóry na terapię.

Pytanie 20

Jak długo należy parzyć surowce roślinne, aby uzyskać odwar (uwaga: pytanie może być niejednoznaczne)?

A. 30 minut wodą o temperaturze powyżej 90°C

B. 45 minut wrzącą wodą

C. 45 minut na łaźni wodnej o temperaturze 60°C

D. 30 minut na łaźni olejowej o temperaturze 150°C

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Odpowiedź wskazująca na użycie wody o temperaturze powyżej 90°C przez 30 minut jest prawidłowa, ponieważ proces ekstrakcji wód roślinnych bazuje na zjawisku rozpuszczania substancji czynnych w wysokotemperaturowym medium. Wysoka temperatura wody wspomaga rozkład ścian komórkowych roślin, co sprzyja uwalnianiu związków bioaktywnych, takich jak flawonoidy, alkaloidy czy garbniki. Przykładowo, w medycynie naturalnej, odwary z korzeni czy liści często przygotowuje się w temperaturze powyżej 90°C, aby uzyskać maksymalne stężenie substancji czynnych. W praktyce, przeprowadzanie ekstrakcji w temperaturze powyżej 90°C przez zalecany czas 30 minut umożliwia efektywne wydobycie składników terapeutycznych i smakowych, co jest zgodne z normami farmakopealnymi i praktykami stosowanymi w fitoterapii. Dobrą praktyką jest także monitorowanie czasu oraz temperatury ekstrakcji, aby zapewnić optymalne właściwości finalnego produktu.

Pytanie 21

Jakiej z wymienionych czynności nie przeprowadza się w trakcie przygotowywania naparu z roślin zawierających glikozydy nasercowe?

A. Zalanie surowca wrzącą wodą i podgrzewanie na łaźni wodnej przez 15 minut

B. Przecedzenie naparu

C. Odważenie surowca

D. Zalanie surowca zimną wodą i podgrzewanie na łaźni wodnej przez 30 minut

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Zalanie surowca zimną wodą i ogrzanie na łaźni wodnej przez 30 minut jest niewłaściwą metodą przygotowania naparu z surowców roślinnych zawierających glikozydy nasercowe, ponieważ glikozydy te są wrażliwe na wysoką temperaturę. Dlatego odpowiednia technika przygotowania naparu polega na zalaniu surowca wrzącą wodą i utrzymaniu go na łaźni wodnej przez określony czas (najczęściej 15 minut). Wysoka temperatura umożliwia skuteczne wydobycie substancji aktywnych, co jest kluczowe dla uzyskania właściwego działania terapeutycznego. Przykładem zastosowania tej metody może być przygotowanie herbaty z liści pokrzywy, gdzie proces ekstrakcji substancji czynnych jest kluczowy dla uzyskania korzyści zdrowotnych, takich jak działanie przeciwzapalne czy moczopędne. W praktyce, przestrzeganie tych zasad jest zgodne z wytycznymi farmakopealnymi, które określają metody ekstrakcji substancji czynnych z surowców roślinnych.

Pytanie 22

Zgodnie z FP, czym jest roztwór wodny?

A. jodyna

B. Collodium

C. płyn Lugola

D. Gargarisma prophylacticum

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Płyn Lugola to roztwór wodny jodu, który jest powszechnie stosowany jako środek antyseptyczny i dezynfekujący. Jego skład oparty jest na jodzie rozpuszczonym w wodzie, co czyni go klasycznym przykładem roztworu wodnego. Płyn ten ma szerokie zastosowanie w medycynie, przede wszystkim w leczeniu stanów zapalnych oraz zakażeń. Przykładem jego zastosowania jest stosowanie go do dezynfekcji ran czy w profilaktyce przedoperacyjnej. Płyn Lugola jest także wykorzystywany w diagnostyce medycznej, na przykład w badaniach tarczycy, gdzie jod odgrywa kluczową rolę w syntezie hormonów tarczycy. Warto zaznaczyć, że płyn Lugola powinien być stosowany zgodnie z zaleceniami lekarskimi oraz w odpowiednich dawkach, aby uniknąć potencjalnych działań niepożądanych, takich jak podrażnienia czy reakcje alergiczne. Znajomość rozwiązań wodnych, takich jak płyn Lugola, jest istotna w kontekście standardów bezpieczeństwa i skuteczności w medycynie, co potwierdzają wytyczne WHO oraz krajowe normy dotyczące stosowania środków dezynfekujących.

Pytanie 23

Ile kodeiny fosforanu przyjmuje pacjent w ciągu dnia, spożywając lek sporządzony zgodnie z poniższą receptą?

Rp.
 Decocti Valerianae radicis     10,0/180,0
 Codeini phosphatis              0,5
 Natrii bromidi                  3,5
 Visci albi intracti            16,0
 Aquae                         100,0
 M.f.mixt.
 D.S. 3 x dziennie łyżeczkę (5,0 g)

A. 0,075 g

B. 0,500 g

C. 0,025 g

D. 0,042 g

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Odpowiedź 0,025 g jest prawidłowa, ponieważ obliczenia dotyczące dawkowania kodeiny fosforanu powinny opierać się na dokładnych proporcjach zawartych w recepturze. W praktyce farmaceutycznej, dla uzyskania poprawnego dawkowania, istotne jest przeliczenie ilości substancji czynnej na jednostki miary stosowane w medycynie. Kodeina, będąca opiatem stosowanym w łagodzeniu bólu oraz w terapii kaszlu, musi być podawana w ściśle określonych dawkach, aby zminimalizować ryzyko działań niepożądanych oraz uzależnienia. Standardowe dawkowanie kodeiny dla dorosłych często nie przekracza 60 mg na dawkę, co przekłada się na około 0,025 g na dobę w przypadku wielokrotnego stosowania. Dlatego, jeśli pacjent stosuje lek zgodnie z zaleceniem, to podana przez niego ilość jest zgodna z wytycznymi. Ponadto, ważne jest, aby zawsze przestrzegać zaleceń lekarza oraz farmaceuty, a także monitorować reakcje organizmu na leki, co jest kluczowe w terapii farmakologicznej.

Pytanie 24

Zawartość jonów Ca²⁺ w próbce wyznaczono metodą miareczkowania kompleksometrycznego przy użyciu roztworu EDTA o znanym stężeniu. Do zmiareczkowania próbki o objętości 20 mL zastosowano 15 mL roztworu EDTA o stężeniu 0,020 mol/L. Jakie jest stężenie jonów Ca²⁺ w analizowanej próbce, jeśli reagujące substancje występują w stosunku równomolowym?

A. 0,200 mol/L

B. 0,015 mol/L

C. 0,030 mol/L

D. 0,020 mol/L

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Obliczenie stężenia jonów Ca2+ w próbce o objętości 20 mL, przy użyciu metody miareczkowania kompleksometrycznego z mianowanym roztworem EDTA, polega na zastosowaniu podstawowych zasad chemii analitycznej. W tym przypadku, 15 mL roztworu EDTA o stężeniu 0,020 mol/L zostało zużyte do zmiareczkowania próbki. Aby obliczyć liczbę moli EDTA, korzystamy ze wzoru: liczba moli = stężenie × objętość. Zatem liczba moli EDTA wynosi 0,020 mol/L × 0,015 L = 0,0003 mol. Ponieważ reakcja zachodzi w stosunku równomolowym, ilość jonów Ca2+ w próbce jest równa ilości moli EDTA. Stąd liczba moli Ca2+ to również 0,0003 mol. Stężenie jonów w próbce obliczamy, dzieląc liczbę moli przez objętość próbki w litrach: 0,0003 mol / 0,020 L = 0,015 mol/L. To podejście jest zgodne z dobrymi praktykami w chemii analitycznej, a także pokazuje, jak wykorzystać zasady stechiometrii do analizy ilościowej.

Pytanie 25

Czym jest polopiryna?

A. kwasem salicylowym

B. kwasem barbiturowym

C. kwasem p-aminosalicylowym

D. kwasem acetylosalicylowym

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Polopiryna to taka popularna nazwa leku, który w rzeczywistości jest kwasem acetylosalicylowym. Świetnie sprawdza się jako lek, bo pomaga w bólu, zmniejsza stan zapalny i obniża gorączkę. Działa to tak, że hamuje enzym cyklooksygenazę (COX), co sprawia, że nie wytwarzają się prostaglandyny, a one to substancje, które odpowiedzialne są za ból i stany zapalne. W praktyce często bierze się Polopirynę, gdy głowa boli, czy mięśnie są obolałe. Moim zdaniem, fajnie, że pomaga też w stanach zapalnych, jak zapalenie stawów. Oprócz tego, ma też właściwości, które zapobiegają chorobom serca, jak zawał, co jest bardzo ważne. Ale warto pamiętać, że z Polopiryną trzeba uważać, zwłaszcza u osób z problemami żołądkowymi czy astmą. To pokazuje, że każdy przypadek jest inny i warto podejść do niego indywidualnie, żeby sobie nie zaszkodzić.

Pytanie 26

Jaki rodzaj niezgodności chemicznej może wystąpić podczas przygotowywania leku według podanej receptury?

Rp.
Salis Erlenmeyeri         16,0
Phenobarbitali natrici     2,5
Aquae purificatae     ad 200,0
M.f.sol.
D.S. 2 x dziennie łyżeczkę

A. reakcja podwójnej wymiany.

B. wytrącanie słabych kwasów.

C. wytrącanie słabych zasad.

D. tworzenie kompleksów.

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Wytrącanie słabych kwasów jest typem niezgodności chemicznej, która może wystąpić w przypadku sporządzania leku na podstawie analizowanej recepty. W omawianym przypadku mamy do czynienia z kwasem fenobarbitalowym, który jest słabym kwasem. Jego obecność w połączeniu z silniejszą zasadą, taką jak salicylan sodu, prowadzi do wytrącania się fenobarbitalu, co może destabilizować formulację leku. W praktyce, wytrącanie słabych kwasów jest istotnym zjawiskiem, które trzeba brać pod uwagę podczas sporządzania rozmaitych preparatów farmaceutycznych. Dobrą praktyką jest przeprowadzanie testów stabilności formuły w różnych warunkach pH oraz w obecności potencjalnych interakcji z innymi składnikami. Ponadto, znajomość właściwości chemicznych substancji czynnych i ich współdziałania w roztworach to kluczowy element w farmacji, który pozwala na unikanie niepożądanych reakcji i zapewnienie bezpieczeństwa pacjentów. Właściwe zrozumienie i przewidywanie takich niezgodności chemicznych przyczyni się do lepszego projektowania i produkcji leków.

Pytanie 27

W kapsułkach skrobiowych nie powinno się stosować proszków zawierających substancje

A. wilgotniejące

B. barwne

C. trudno rozpuszczalne w wodzie

D. o intensywnym zapachu

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Odpowiedź "wilgotniejące" jest prawidłowa, ponieważ substancje o właściwościach higroskopijnych mogą wchłaniać wilgoć z otoczenia, co prowadzi do rozkładu i destabilizacji struktury kapsułek skrobiowych. Kapsułki takie są projektowane w celu ochrony substancji czynnych przed wpływem czynników zewnętrznych, a ich integralność może zostać naruszona przez wilgoć, co w rezultacie obniża efektywność farmaceutyczną preparatu. Praktyczne przykłady obejmują stosowanie kapsułek skrobiowych w suplementach diety zawierających witaminy lub minerały, które są wrażliwe na wilgoć. W takich przypadkach, dodanie substancji wilgotniejących, jak np. sole czy niektóre oleje, może prowadzić do rozkładu kapsułek i utraty ich właściwości. Dlatego ważne jest, aby produkty zawierające składniki o właściwościach higroskopijnych były starannie przechowywane w odpowiednich warunkach, co jest zgodne z zaleceniami farmakopealnymi oraz dobrymi praktykami produkcyjnymi (GMP).

Pytanie 28

Zgodnie z FP IV, skład Spirytusu kamforowego przedstawia się następująco:
- Camphora 10,0 cz.
- Ethanolum (760 g/l) 65,0 cz.
- Aqua Purificata 25,0 cz.
Jaką ilość etanolu 96 wykorzysta się do przygotowania 250,0 g Spirytusu kamforowego?

A. 200,0 g

B. 100,0 g

C. 162,5 g

D. 150,0 g

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Odpowiedź 162,5 g jest prawidłowa, ponieważ aby obliczyć ilość etanolu 96% potrzebnego do sporządzenia 250 g spirytusu kamforowego, należy najpierw zrozumieć, jakie proporcje składników są wymagane. Z danych wynika, że do przygotowania 250 g mieszaniny, w skład której wchodzi 10,0 cz. kamfory, 65,0 cz. etanolu i 25,0 cz. wody, musimy obliczyć, ile etanolu 96% jest potrzebne. Ilość etanolu w końcowym produkcie to 65% z 250 g, co daje 162,5 g. Jest to zgodne z zasadami przygotowywania roztworów oraz standardami jakości, które podkreślają konieczność precyzyjnego przestrzegania proporcji składników. Dodatkowo, w praktyce farmaceutycznej, podczas sporządzania roztworów alkoholowych, dokładne obliczenia są kluczowe, aby zapewnić odpowiednie właściwości terapeutyczne oraz stabilność preparatu. Na przykład, w aptecznych formułach, właściwe proporcje składników aktywnych i rozpuszczalników są niezbędne do osiągnięcia oczekiwanej skuteczności leku.

Pytanie 29

Doustne leki przeciwcukrzycowe, które stymulują komórki trzustki do działania?

A. obniżają poziom glukozy we krwi przy częściowej niewydolności trzustki.

B. mogą być używane, gdy organizm nie produkuje insuliny.

C. działają w przypadkach całkowitego braku insuliny w organizmie.

D. zmniejszają ilość insuliny we krwi

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Doustne leki przeciwcukrzycowe, takie jak sulfonylomoczniki, działają poprzez stymulację komórek beta trzustki do wydzielania insuliny, co skutkuje obniżeniem stężenia glukozy we krwi. Są one stosowane w przypadkach, gdy trzustka wytwarza pewne ilości insuliny, ale nie jest ona wystarczająca do efektywnego kontrolowania poziomu glukozy. Kluczowym aspektem jest to, że ich działanie opiera się na częściowej niewydolności trzustki, co oznacza, że produkcja insuliny nie jest całkowicie zatrzymana, a leki te mogą zwiększyć jej wydzielanie. Przykładem ich zastosowania są pacjenci z cukrzycą typu 2, którzy nie wymagają jeszcze terapii insulinowej, ale potrzebują wsparcia w regulacji poziomu glukozy. W praktyce stosowanie tych leków może prowadzić do poprawy jakości życia pacjentów, poprzez umożliwienie im lepszej kontroli metabolicznej, co jest zgodne z zaleceniami American Diabetes Association, które podkreślają znaczenie zindywidualizowanego podejścia do terapii cukrzycy.

Pytanie 30

Mak lekarski (Papaver somniferum L.) zawiera papawerynę, która posiada właściwości

A. uspokajające

B. miotoniczne

C. spazmolityczne

D. przeczyszczające

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Papaweryna, czyli ten alkaloid z maku, naprawdę działa na mięśnie gładkie. To znaczy, że pomaga w relaxie i zmniejsza skurcze. Fajnie, bo jest to przydatne, kiedy mówimy o problemach z brzuszkiem, jak kolki, ale też w przypadku bólu związanym z naczyniami krwionośnymi czy układem moczowym. W szpitalach papawerynę podaje się w zastrzykach albo w tabletkach, co dość skutecznie łagodzi ból. A tak ogólnie, to jest też używana w leczeniu chorób naczyń, jak choroba Raynauda, oraz w miarę skurczów naczyniowych. Wydaje mi się, że specjaliści to poważnie traktują, bo te jej działania są uznawane w medycynie i naprawdę pomagają w radzeniu sobie z napięciem mięśniowym.

Pytanie 31

Mleko Bebilon Pepti w aptece powinno być składowane w części przeznaczonej dla

A. produktów leczniczych

B. dietetycznych środków spożywczych

C. wyrobów medycznych

D. suplementów diety

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Mleko Bebilon Pepti to specjalistyczny produkt dietetyczny, który jest przeznaczony do stosowania w diecie dzieci z alergią na białka mleka krowiego oraz innymi problemami pokarmowymi. Zgodnie z obowiązującymi przepisami, produkty tego typu klasyfikowane są jako dietetyczne środki spożywcze, które są regulowane przez odpowiednie normy dotyczące bezpieczeństwa i jakości żywności. W praktyce oznacza to, że mleko to powinno być przechowywane w wyspecjalizowanych warunkach, które zapewniają jego właściwą jakość oraz skuteczność. Przykładem dobrych praktyk w magazynowaniu dietetycznych środków spożywczych jest zapewnienie właściwej temperatury oraz wilgotności, aby zapobiec degradacji składników odżywczych. Ponadto, należy stosować odpowiednie oznakowanie, co ułatwia identyfikację produktu i jego właściwe przechowywanie. W kontekście aptecznym, przestrzeganie tych zasad jest kluczowe dla zdrowia pacjentów, dlatego ważne jest, aby personel apteczny był dobrze zaznajomiony z klasyfikacją i wymaganiami dotyczącymi takich produktów.

Pytanie 32

Które z poniższych grup antybiotyków są ototoksyczne?

A. antybiotyki polipeptydowe

B. polipeptydowe oraz tetracykliny

C. antybiotyki beta-laktamowe

D. aminoglikozydy

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Aminoglikozydy stanowią grupę antybiotyków, które działają na bakterie Gram-ujemne oraz niektóre Gram-dodatnie, w szczególności poprzez hamowanie syntezy białek. Ich mechanizm działania opiera się na wiązaniu z podjednostką 30S rybosomu, co prowadzi do błędnego odczytu mRNA i produkcji nieprawidłowych białek, co w efekcie prowadzi do śmierci komórki bakteryjnej. Antybiotyki te są szczególnie skuteczne w leczeniu poważnych zakażeń, takich jak sepsa czy zapalenie płuc, a także w terapii infekcji wywołanych przez Pseudomonas aeruginosa. Ze względu na potencjalną nefrotoksyczność i ototoksyczność aminoglikozydy powinny być stosowane z ostrożnością, a ich dawkowanie wymaga monitorowania stężenia leku w surowicy. W praktyce klinicznej, często stosuje się je w terapii skojarzonej z innymi antybiotykami, co pozwala na szersze spektrum działania i zmniejsza ryzyko oporności. Standardy leczenia zawarte w wytycznych, takich jak te opracowane przez IDSA (Infectious Diseases Society of America), podkreślają znaczenie odpowiedniej selekcji i zastosowania aminoglikozydów w terapii zakażeń.

Pytanie 33

Który z dodatków pomocniczych charakteryzuje się najwyższą zdolnością do emulgowania wody?

A. Cacao oleum

B. Adeps suillus

C. Vaselinum flavum

D. Adeps lanae

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Adeps lanae, znany również jako lanolina, jest substancją pomocniczą o wyjątkowych właściwościach emulgowania, co czyni go doskonałym wyborem do formulacji kosmetyków i farmaceutyków. Lanolina jest naturalnym emulgatorem, otrzymywanym z wełny owczej, który ma zdolność do stabilizacji emulsji wody w oleju i jest w stanie wchłaniać dużą ilość wody, tworząc jednocześnie trwałe emulsje. Dzięki swojej unikalnej strukturze chemicznej, lanolina jest w stanie formować film na powierzchni skóry, co zwiększa zatrzymywanie wilgoci oraz zabezpiecza skórę przed działaniem niekorzystnych czynników zewnętrznych. W praktyce, lanolina znajduje zastosowanie w produktach nawilżających, maściach, balsamach oraz kremach ochronnych, gdzie jej zdolności emulgujące są kluczowe dla osiągnięcia pożądanej konsystencji i poprawy właściwości użytkowych. W branży kosmetycznej oraz farmaceutycznej, lanolina spełnia rygorystyczne standardy jakości i czystości, co czyni ją preferowanym składnikiem wielu formulacji. Stosując adekwatne ilości lanoliny, można osiągnąć optymalne rezultaty emulgujące, co potwierdzają liczne badania i praktyki branżowe.

Pytanie 34

Zgodnie z aktualnymi przepisami, przeterminowane leki w aptece powinny być

A. przechowywane w wyodrębnionym pomieszczeniu przez 5 lat.

B. przekazywane do utylizacji profesjonalnej firmie na podstawie protokołu.

C. spalane w specjalnym piecu.

D. zwracane do hurtowni, w której zostały zakupione.

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Nieźle, że wskazałeś na konieczność oddania przeterminowanych leków do specjalistycznej firmy! To naprawdę ważne, bo według przepisów te leki traktuje się jako odpady medyczne. Musimy pamiętać, że dobre zarządzanie nimi jest kluczowe dla zdrowia publicznego i ochrony środowiska. Utylizacja powinna być zgodna z Ustawą o odpadach, a firmy zajmujące się tym powinny mieć wszystkie potrzebne pozwolenia. Fajnie by było prowadzić rejestr, kto i kiedy przekazał leki, żeby uniknąć problemów w przyszłości. W ten sposób dbamy nie tylko o naturę, ale też o siebie i innych, żeby nie było żadnych nieprzyjemnych sytuacji związanych z niewłaściwym zarządzaniem odpadami medycznymi.

Pytanie 35

Jaką formę preparatu paracetamolu najlepiej zastosować u 6-miesięcznego pacjenta, który ma gorączkę i wymioty?

A. czopka

B. zawiesiny do użytku wewnętrznego

C. tabletki

D. tabletki dojelitowej

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Podawanie paracetamolu w postaci czopka jest szczególnie korzystne u 6-miesięcznego pacjenta, który zmaga się z gorączką i wymiotami. W takiej sytuacji, doustne formy leku, takie jak tabletki czy zawiesina, mogą być trudne do przyjęcia, ponieważ wymioty mogą prowadzić do ich wydalenia przed wchłonięciem. Czopki są formą stosowaną drogą doodbytniczą, co pozwala na szybsze wchłanianie substancji czynnej do krwiobiegu, nawet jeśli pacjent ma problemy z przyjmowaniem leków doustnie. Zgodnie z wytycznymi dotyczącymi leczenia gorączki u dzieci, czopki mogą być również stosowane, gdy pacjent nie jest w stanie pić płynów. Dodatkowo, czopki mogą być preferowane w przypadku pacjentów, u których występuje ryzyko odwodnienia spowodowanego wymiotami. Stosując paracetamol w tej postaci, można skutecznie obniżyć gorączkę oraz poprawić komfort pacjenta, co jest kluczowe w opiece pediatrycznej.

Pytanie 36

Pacjent objęty ubezpieczeniem dostarczył receptę na przygotowanie 40 proszków dzielonych do stosowania wewnętrznego. Jaką kwotę pacjent musi zapłacić?

A. wynosi 1 ryczałt

B. wynosi 2 ryczałty

C. pokrywa NFZ

D. wynosi 50% kosztów wykonania

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Poprawna odpowiedź wynika z zasad dotyczących odpłatności pacjentów za leki recepturowe. W przypadku recepty na proszki dzielone, odpłatność jest ustalana na podstawie ilości jednostek miary. W Polsce odpłatność za leki apteczne, w tym proszki dzielone, może być różna w zależności od ich rodzaju. Dla proszków dzielonych, w sytuacji, gdy pacjent zamawia 40 sztuk, odpłatność wynosi 2 ryczałty. To oznacza, że pacjent ponosi koszty w wysokości dwóch stawek ryczałtowych, co jest praktycznym podejściem do obliczania kosztów recepturowych. Przy tym warto zauważyć, że ryczałt jest formą płatności, która upraszcza proces rozliczania, zarówno dla pacjentów, jak i aptek, spełniając jednocześnie wymogi NFZ. Przykładowo, jeśli ryczałt wynosi 10 zł, pacjent zapłaci 20 zł za realizację tej recepty. Wiedza na temat zasad odpłatności jest niezbędna dla farmaceutów i pracowników medycznych, aby prawidłowo informować pacjentów o kosztach związanych z ich leczeniem.

Pytanie 37

Na podstawie danych zawartych we fragmencie ulotki, jaką dawkę leku powinno otrzymać dziecko ważące 15 kg?

Lek występuje jako zawiesina o stężeniu 125 mg/5 mL. Zalecana dawka zwykle stosowana u dzieci wynosi 20 mg/kg mc. na dobę w dawkach podzielonych podawanych co 8 godzin.

A. 3 x dziennie po 12 mL.

B. 3 x dziennie po 4 mL.

C. 2 x dziennie po 6 mL.

D. 2 x dziennie po 18 mL.

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Odpowiedź, którą wybrałeś, jest prawidłowa, ponieważ dawkowanie 3 x dziennie po 4 mL spełnia normy dotyczące bezpiecznego stosowania leków u dzieci. Dawkowanie leku powinno być dostosowane do masy ciała pacjenta, a w tym przypadku 15 kg dziecka wymaga obliczenia całkowitej dawki na dobę. Na podstawie ulotki przyjmujemy, że dziecko powinno otrzymać 300 mg leku dziennie. Dzieląc tę dawkę przez 3, uzyskujemy 100 mg na dawkę, co w przeliczeniu na objętość wynosi 4 mL, jeśli stężenie leku wynosi 25 mg/mL. Takie podejście jest zgodne z wytycznymi dotyczącymi farmakoterapii pediatrycznej, które zalecają precyzyjne obliczenia i monitorowanie efektywności oraz bezpieczeństwa terapii. Przykładem praktycznego zastosowania jest konieczność dostosowania dawkowania na podstawie różnych parametrów pacjenta, co pozwala uniknąć działań niepożądanych i zapewnić skuteczność leczenia. Pamiętaj, że zawsze powinno się konsultować dawkowanie z lekarzem lub farmaceutą, aby uniknąć błędów w terapii.

Pytanie 38

Preparat Brilique (tikagrelor), stosowany razem z kwasem salicylowym (ASA), ma na celu zapobieganie

A. zdarzeniom sercowo-naczyniowym

B. atakom kolki nerkowej

C. poważnej niewydolności nerek

D. złamaniom osteoporotycznym

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Brilique (tikagrelor) jest lekiem z grupy inhibitorów agregacji płytek krwi, a jego połączenie z kwasem acetylosalicylowym (ASA) jest stosowane w profilaktyce zdarzeń sercowo-naczyniowych, takich jak zawał serca czy udar mózgu. Działanie tikagreloru polega na blokowaniu receptorów P2Y12 na powierzchni płytek krwi, co hamuje ich aktywację i agregację, stanowiąc ważny aspekt terapii w chorobach układu krążenia. W praktyce klinicznej, stosowanie tego skojarzenia jest szczególnie zalecane u pacjentów z ostrym zespołem wieńcowym czy po wszczepieniu stentu. Zgodnie z wytycznymi Europejskiego Towarzystwa Kardiologicznego, odpowiednia terapia przeciwpłytkowa jest kluczowa w zmniejszaniu ryzyka ponownych zdarzeń kardiologicznych, co potwierdzają liczne badania kliniczne. Takie podejście do leczenia ma na celu poprawę jakości życia pacjentów oraz zwiększenie ich przeżywalności, co jest zgodne z najlepszymi praktykami medycznymi.

Pytanie 39

Czym jest ataksja?

A. migotanie przedsionków

B. napady paniki

C. niezręczność ruchowa

D. utrata zdolności mówienia

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Ataksja to zaburzenie koordynacji ruchowej, które może wynikać z uszkodzenia móżdżku, dróg mózgowych lub innych struktur układu nerwowego. Objawia się ona niezbornością ruchów, co sprawia, że chory ma trudności z precyzyjnym wykonywaniem czynności, takich jak chodzenie, pisanie czy chwytanie przedmiotów. W praktyce, osoby z ataksją mogą doświadczać problemów z utrzymaniem równowagi, co prowadzi do zwiększonego ryzyka upadków. Ważne jest, aby w przypadkach ataksji wprowadzić odpowiednie terapie rehabilitacyjne, które skupiają się na poprawie koordynacji i równowagi. Dobrymi praktykami są m.in. zajęcia z terapeutą zajęciowym oraz ćwiczenia fizyczne, które mogą pomóc w redukcji objawów. Ponadto, w diagnostyce ataksji kluczowe jest przeprowadzanie szczegółowych badań neurologicznych oraz obrazowych, takich jak MRI, które pozwalają na ocenę stanu mózgu i struktur nerwowych. Zrozumienie ataksji jest kluczowe dla skutecznej interwencji terapeutycznej i poprawy jakości życia pacjentów.

Pytanie 40

Który z podanych leków recepturowych jest maścią roztworem?

Rp.
Acidi borici       1,0
Aquae             50,0
Eucerini      ad 100,0
M.f. ung.
A.

Rp.
Acidi salicylici         3,0
Paraffini liq.           5,0
Vaselini flavi      ad 100,0
M.f. ung.
B.

Rp.
Camphorae           2,0
Vaselini albi      50,0
M.f. ung.
C.

Rp.
Acidi salicylici      3,0
Vaselini flavi       47,0
M.f. ung.
D.

A. B.

B. A.

C. D.

D. C.

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Maść roztwór to specyficzna forma leku recepturowego, która ma swoje fundamentalne znaczenie w farmakoterapii. Odpowiedź C jest prawidłowa, ponieważ zawiera kamforę, substancję czynną, która w ilości 2,0 gramów jest rozpuszczona w 50,0 gramach białej wazeliny. Kamfora, jako substancja stała, wymaga odpowiedniego podłoża, aby mogła skutecznie przenikać przez skórę i wywierać swoje działanie terapeutyczne. Maść roztwór jest często stosowana w leczeniu schorzeń dermatologicznych, takich jak stany zapalne skóry czy bóle mięśniowe, ze względu na właściwości rozgrzewające kamfory. W praktyce farmaceutycznej, przygotowanie maści roztworu zgodnie z zasadami receptury aptecznej jest kluczowe, aby zapewnić właściwe proporcje i skuteczność leku. Podczas przygotowywania tego typu preparatów ważne jest przestrzeganie norm, takich jak Dobre Praktyki Wytwarzania (GMP), aby zapewnić jakość i bezpieczeństwo produktów farmaceutycznych.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej