Wyniki egzaminu

Informacje o egzaminie:
  • Zawód: Technik programista
  • Kwalifikacja: INF.04 - Projektowanie, programowanie i testowanie aplikacji
  • Data rozpoczęcia: 12 czerwca 2026 07:44
  • Data zakończenia: 12 czerwca 2026 07:44

Egzamin niezdany

Wynik: 0/40 punktów (0,0%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Udostępnij swój wynik
Szczegółowe wyniki:
Pytanie 1

Programista może wykorzystać framework Angular do realizacji aplikacji

A. mobilnej
B. desktopowej
C. typu front-end
D. typu back-end

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Angular to naprawdę fajny framework, stworzony przez Google, który głównie skupia się na tworzeniu aplikacji webowych po stronie klienta, czyli na front-endzie. Umożliwia programistom tworzenie dynamicznych i interaktywnych interfejsów użytkownika. Dzięki tej modularnej budowie, można łatwo zarządzać różnymi częściami aplikacji, co jest super przydatne. Z własnego doświadczenia mogę powiedzieć, że Angular świetnie nadaje się do aplikacji jednoekranowych (SPA), bo pozwala na ładowanie danych asynchronicznie. Przykładem może być aplikacja do zarządzania projektami, gdzie użytkownik może dodawać, edytować i usuwać zadania bez przeładowywania strony. Angular integruje się też z RxJS, co sprawia, że zarządzanie zdarzeniami i strumieniami danych staje się efektywniejsze. Warto również dodać, że Angular CLI pozwala szybko generować komponenty i inne elementy aplikacji, co przyspiesza cały proces tworzenia i pomaga utrzymać spójność projektu.

Pytanie 2

Jaką wartość zwróci poniższa funkcja dla argumentu n = 5?

function silnia(n) {
  if (n <= 1) return 1;
  return n * silnia(n - 1);
}
A. 120
B. 60
C. 24
D. 5

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Funkcja silnia(n) oblicza wartość silni z liczby n, co jest matematyczną operacją polegającą na mnożeniu wszystkich liczb całkowitych dodatnich od 1 do n. Dla argumentu n = 5, obliczamy silnię w następujący sposób: silnia(5) = 5 * silnia(4). Następnie, silnia(4) = 4 * silnia(3), a silnia(3) = 3 * silnia(2), gdzie silnia(2) = 2 * silnia(1), a silnia(1) zwraca 1, ponieważ jest to warunek bazowy. Teraz możemy podstawić wartości: silnia(2) = 2 * 1 = 2, silnia(3) = 3 * 2 = 6, silnia(4) = 4 * 6 = 24, a na końcu silnia(5) = 5 * 24 = 120. Tak więc, wartość zwrócona przez funkcję dla n = 5 to 120. W praktyce, obliczanie silni jest przydatne w różnych dziedzinach, takich jak kombinatoryka, statystyka czy analiza danych. Zrozumienie tej koncepcji jest kluczowe w programowaniu, ponieważ często wykorzystuje się rekurencję do rozwiązywania problemów, które można podzielić na mniejsze podproblemy. Korzystając z rekurencyjnych funkcji, warto pamiętać o podstawowych warunkach, które kończą wywołania rekurencyjne, aby uniknąć nieskończonych pętli.

Pytanie 3

Jaką strukturę danych obrazuje zamieszczony kod w języku C#?

int[,] array = new int[3, 3];
A. listę
B. tablicę dwuwymiarową
C. stos
D. tablicę jednowymiarową

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Kod, który widzisz, tworzy tablicę dwuwymiarową w języku C#. Zapis int[,] array = new int[3, 3]; oznacza, że deklarujesz strukturę, gdzie każdy element jest dostępny przez dwa indeksy – pierwszy wskazuje wiersz, drugi kolumnę. Tablice dwuwymiarowe są bardzo popularne przy przechowywaniu macierzy, plansz w grach (na przykład szachownicy czy sudoku), a nawet obrazów, gdzie każdy piksel opisuje się przez współrzędne. Moim zdaniem, znajomość takich struktur naprawdę ułatwia tworzenie bardziej złożonych algorytmów, bo niekiedy dostępu do danych nie da się zamknąć w jednej linii, tylko trzeba się poruszać w dwóch wymiarach. Jeżeli chodzi o dobre praktyki, to warto pamiętać, że tablica dwuwymiarowa w .NET jest strukturą "prostokątną", czyli każdy wiersz ma tyle samo kolumn – coś jak klasyczna tabela w Excelu. To różni się od tzw. tablic tablic (ang. jagged arrays), które pozwalają mieć nierówną liczbę elementów w wierszach, ale to już trochę inna bajka. W twoim przykładzie stworzyłeś tablicę o rozmiarze 3x3, czyli 9 elementów, do których odwołujesz się za pomocą array[wiersz, kolumna]. Może się to wydawać proste, ale z mojego doświadczenia to właśnie takie zrozumienie podstawowych konstrukcji pozwala pisać czytelny i wydajny kod. W branży często spotyka się sytuacje, gdzie optymalizacja działania na tablicach – zwłaszcza tych dwuwymiarowych – robi różnicę, więc warto to mieć dobrze opanowane.

Pytanie 4

Które z poniższych nie jest językiem programowania?

A. Kotlin
B. HTML
C. Ruby
D. Python

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
HTML (HyperText Markup Language) jest językiem znaczników, który służy do tworzenia struktury stron internetowych. Jest fundamentalnym elementem w budowie aplikacji webowych, ponieważ umożliwia definiowanie elementów takich jak nagłówki, akapity, obrazy, linki i wiele innych. HTML nie jest językiem programowania w sensie, w jakim są nimi Python, Ruby, czy Kotlin, ponieważ nie obsługuje logiki programowania, takiej jak zmienne, pętle czy warunki. Jego głównym celem jest struktura i prezentacja treści w przeglądarkach internetowych. HTML współpracuje z CSS (Cascading Style Sheets) do stylizacji oraz JavaScript do obsługi logiki i interakcji. Przykładowo, podczas tworzenia strony internetowej można użyć HTML do zbudowania struktury, CSS do nadania jej estetyki, a JavaScript do dodawania dynamicznych elementów, takich jak formularze czy interaktywne mapy. Dobrą praktyką jest również używanie semantycznego HTML, co poprawia dostępność oraz SEO, co jest szczególnie ważne w współczesnym internecie.

Pytanie 5

Które z poniższych NIE jest typem wartości zwracanej przez funkcję w języku JavaScript?

A. Method
B. Undefined
C. Number
D. Object

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
W języku JavaScript funkcje mogą zwracać różne typy wartości, takie jak obiekty, liczby czy typ undefined. Wśród wymienionych opcji, 'Method' nie jest typem wartości zwracanej przez funkcję. W rzeczywistości, metoda w JavaScript to funkcja przypisana do obiektu. Jeżeli definiujemy funkcję wewnątrz obiektu, to możemy ją nazwać metodą tego obiektu, ale nie jest to typ wartości. Przykładowo, jeżeli mamy obiekt o nazwie 'person' i metodę 'greet', która zwraca powitanie: const person = { name: 'Jan', greet: function() { return 'Cześć, ' + this.name; } }; W powyższym przypadku, 'greet' jest metodą, ale jej wartością zwracaną jest typ string, co jest typowym zachowaniem funkcji. Dobrą praktyką jest zrozumienie różnicy między funkcjami a ich zastosowaniami w obiektach, co pozwala na lepsze projektowanie kodu oraz ukierunkowanie na zasady programowania obiektowego, które są kluczowe w JavaScript.

Pytanie 6

Co to jest CI/CD w kontekście rozwoju oprogramowania?

A. Component Isolation/Component Deployment - izolacja i wdrażanie komponentów aplikacji
B. Code Implementation/Code Delivery - metodyka implementacji i dostarczania kodu
C. Ciągła integracja i ciągłe dostarczanie - praktyki automatyzujące proces wdrażania kodu
D. Customer Interface/Customer Design - projektowanie interfejsów zorientowane na klienta

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
CI/CD, czyli ciągła integracja i ciągłe dostarczanie, to zbiór praktyk i narzędzi stosowanych w rozwoju oprogramowania w celu automatyzacji procesów budowy, testowania i wdrażania aplikacji. CI polega na regularnym integrowaniu kodu do wspólnego repozytorium, co pozwala na wczesne wykrywanie błędów i konfliktów. Umożliwia to zespołom deweloperskim wykrywanie problemów w kodzie na wczesnym etapie, co znacząco przyspiesza cykl rozwoju. CD natomiast odnosi się do automatyzacji procesu wdrażania aplikacji na środowiska produkcyjne, co minimalizuje czas potrzebny na dostarczenie nowych funkcji do użytkowników. Przykłady praktycznego zastosowania CI/CD obejmują użycie narzędzi takich jak Jenkins, GitLab CI, czy CircleCI, które umożliwiają automatyczne uruchamianie testów oraz wdrażanie aplikacji na różnych platformach. Dobre praktyki w CI/CD obejmują tworzenie małych i częstych aktualizacji, co pozwala na łatwiejsze zarządzanie projektami i szybsze reagowanie na potrzeby klientów.

Pytanie 7

Co oznacza termin 'immutability' w programowaniu funkcyjnym?

A. Obiekty są automatycznie usuwane z pamięci
B. Stan obiektu nie może być modyfikowany po jego utworzeniu
C. Funkcje mogą być przypisywane do zmiennych
D. Kod może być wykonywany równolegle

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Termin 'immutability' w programowaniu funkcyjnym odnosi się do właściwości obiektów, które po utworzeniu nie mogą być modyfikowane. W kontekście programowania funkcyjnego, gdzie funkcje są kluczowym składnikiem, immutability jest fundamentalnym założeniem, które pozwala na tworzenie bardziej przewidywalnych i bezpiecznych aplikacji. Kiedy obiekty są niemodyfikowalne, każde ich 'zmiana' generuje nowy obiekt, zamiast aktualizować istniejący, co eliminuję problemy związane z nieprzewidywalnym stanem aplikacji. Przykładem może być język programowania Scala, gdzie kolekcje, takie jak List, są niemodyfikowalne z założenia. Z perspektywy dobrych praktyk, immutability przyczynia się do łatwiejszej analizy kodu, testowania jednostkowego oraz równoległego przetwarzania danych. Ponadto, programowanie funkcyjne, bazujące na tej koncepcji, sprzyja tworzeniu czystych, modularnych i łatwych do przetestowania aplikacji.

Pytanie 8

Wskaż programowanie, w którym możliwe jest stworzenie aplikacji mobilnej dla systemu Android?

A. Java
B. C++
C. Obiective-C
D. Swift

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Java jest jednym z najważniejszych języków programowania wykorzystywanych do tworzenia aplikacji mobilnych na platformę Android. Został stworzony przez firmę Sun Microsystems i obecnie jest rozwijany przez Oracle. Java jest językiem obiektowym, co oznacza, że umożliwia programistom tworzenie aplikacji w sposób modularny i zorganizowany. W kontekście Androida, Java jest podstawowym językiem, w którym bazowe API (Application Programming Interface) zostało opracowane. Wysoka wydajność, bogata biblioteka klas oraz wsparcie dla programowania wielowątkowego sprawiają, że Java jest idealnym wyborem dla deweloperów aplikacji mobilnych. Przykładowo, do stworzenia prostego interfejsu użytkownika w aplikacji Android, programista może wykorzystać takie elementy jak TextView czy Button, które są częścią frameworka Android SDK. Współczesne praktyki wskazują również na wykorzystanie Java w połączeniu z Kotlinem, co pozwala na osiągnięcie lepszych rezultatów i zwiększa efektywność w pracy nad projektami mobilnymi.

Pytanie 9

Co to jest event bubbling w JavaScript?

A. Proces, w którym zdarzenie zaczyna się od najbardziej szczegółowego elementu i propaguje w górę hierarchii DOM
B. Metoda zarządzania kolejką zdarzeń w aplikacjach asynchronicznych
C. Technika optymalizacji wydajności zdarzeń na stronie
D. System powiadomień o błędach w konsoli JavaScript

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Event bubbling to kluczowy mechanizm w modelu zdarzeń JavaScript, który polega na tym, że gdy zdarzenie zostaje wywołane na danym elemencie DOM, propaguje się ono w górę hierarchii DOM, zaczynając od najniższego elementu (czyli elementu, który bezpośrednio wywołuje zdarzenie) i kierując się ku elementom nadrzędnym. To podejście umożliwia efektywne zarządzanie zdarzeniami, gdyż pozwala na przypisanie pojedynczej funkcji obsługi zdarzeń do elementu nadrzędnego, zamiast do każdego z podrzędnych elementów. Na przykład, jeśli mamy listę elementów <li> w <ul>, możemy ustawić jeden nasłuchiwacz zdarzeń na <ul>, co pozwoli na przechwytywanie kliknięć na wszystkich <li>, wykorzystując obiekt Event do określenia, który element został kliknięty. W praktyce, event bubbling przyczynia się do zmniejszenia liczby nasłuchiwaczy zdarzeń i optymalizacji wydajności aplikacji webowych, a także ułatwia organizację kodu. Warto również pamiętać o metodzie stopPropagation(), która może być używana, aby zatrzymać propagację zdarzenia, gdy zajdzie taka potrzeba. Zrozumienie event bubbling jest istotne w kontekście standardów W3C, które definiują zasady dla przetwarzania zdarzeń.

Pytanie 10

Algorytmy, które są wykorzystywane do rozwiązywania problemów przybliżonych lub takich, które nie mogą być opisane za pomocą algorytmu dokładnego, na przykład w prognozowaniu pogody czy identyfikacji nowych wirusów komputerowych, to algorytmy.

A. rekurencyjne
B. iteracyjne
C. liniowe
D. heurystyczne

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Algorytmy heurystyczne są metodami rozwiązywania problemów, które są stosowane w sytuacjach, gdy nie ma jednoznacznego algorytmu dokładnego lub gdy problem jest zbyt skomplikowany, aby można go było rozwiązać w rozsądnym czasie. Przykłady zastosowań algorytmów heurystycznych obejmują przewidywanie pogody, gdzie różne modele atmosferyczne mogą być łączone w celu uzyskania lepszej prognozy, oraz rozpoznawanie nowych wirusów komputerowych, gdzie algorytmy heurystyczne pozwalają na identyfikację wzorców i anomalii w zachowaniu oprogramowania. Algorytmy te różnią się od tradycyjnych algorytmów liniowych, które działają na podstawie z góry określonych kroków oraz algorytmów rekurencyjnych, które polegają na rozwiązywaniu problemu poprzez dzielenie go na mniejsze podproblemy. Heurystyki są bardziej elastyczne, ponieważ pozwalają na zastosowanie intuicji i doświadczenia w procesie rozwiązywania. W praktyce algorytmy heurystyczne często łączą różne podejścia, aby uzyskać wyniki, które są wystarczająco dobre w krótkim czasie, co czyni je idealnymi do zastosowania w dynamicznie zmieniających się dziedzinach, takich jak analiza danych i sztuczna inteligencja.

Pytanie 11

Jakie znaczenie ma termin "hierarchia dziedziczenia" w kontekście programowania obiektowego?

A. Zbiór klas, które nie mają wspólnych powiązań
B. Układ klas, który ogranicza występowanie dziedziczenia wielokrotnego
C. Zespół metod i pól posiadających ten sam modyfikator dostępu
D. Układ klas w strukturę, w której klasy pochodne dziedziczą cechy od klas bazowych

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Hierarchia dziedziczenia to fundamentalna koncepcja programowania obiektowego, polegająca na organizacji klas w strukturę, w której klasy pochodne dziedziczą właściwości (pola i metody) od klas bazowych. Pozwala to na wielokrotne wykorzystanie kodu, co zwiększa jego modularność i zmniejsza redundancję. Klasa bazowa dostarcza ogólne cechy i metody, podczas gdy klasy pochodne rozszerzają lub modyfikują tę funkcjonalność, dostosowując ją do bardziej specyficznych wymagań. Przykładem jest klasa 'Pojazd', po której mogą dziedziczyć klasy 'Samochód' i 'Motocykl', zachowując wspólne atrybuty, takie jak 'maksymalna prędkość' czy 'masa'.

Pytanie 12

Jakie działanie powinno się wykonać w pierwszym kroku, oceniając stan osoby poszkodowanej?

A. Rozpocząć resuscytację krążeniowo-oddechową
B. Zadbać o własne bezpieczeństwo
C. Sprawdzić, czy występuje krwawienie
D. Wezwać ambulans

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Właśnie o to chodzi — zadbanie o własne bezpieczeństwo jako pierwszy krok to fundament całej pierwszej pomocy i temat, który się często przecenia, a moim zdaniem jest kluczowy. Chodzi o to, że nawet najlepsze chęci nie mają sensu, jeśli ratujący sam staje się kolejną ofiarą. W praktyce oznacza to, że zanim podejdziesz do poszkodowanego, musisz się zastanowić, czy miejsce wypadku jest bezpieczne. Przykładowo na drodze – trzeba rozejrzeć się, czy nie nadjeżdżają inne samochody, zabezpieczyć teren (trójkąt ostrzegawczy, kamizelka odblaskowa). W przypadku porażenia prądem – odłączyć źródło napięcia. To wcale nie są banały; tego uczą na wszystkich kursach BLS (Basic Life Support) i w zasadzie każda książka ratownicza stawia to na pierwszym miejscu. Często się o tym zapomina, bo emocje biorą górę. Prawda jest taka, że każda akcja ratunkowa zaczyna się od sekundy refleksji: czy ja tu jestem bezpieczny? Dopiero później można oceniać stan poszkodowanego i dalej działać. W sumie jak się o tym pomyśli, to takie myślenie ratuje zdrowie nie tylko nam, ale i tym, którym chcemy pomóc — bo nie zwiększamy liczby poszkodowanych. Niektórym wydaje się, że od razu trzeba robić masaż serca czy wołać karetkę, ale bez oceny zagrożenia można narobić sobie i innym więcej problemów. Takie są realia pracy w terenie, nie tylko w teorii.

Pytanie 13

Pierwszym krokiem w procesie tworzenia aplikacji jest

A. analiza wymagań klienta
B. stworzenie przypadków testowych
C. wybór zestawu typów i zmiennych dla aplikacji
D. opracowanie architektury systemu

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Analiza wymagań klienta to taki trochę fundament całego procesu tworzenia aplikacji. Bez niej ciężko ruszyć dalej, bo nie wiadomo, co właściwie trzeba zbudować i jakie cele ma spełniać projekt. Z mojego doświadczenia wynika, że rozmowy z klientem potrafią odkryć wiele niewypowiedzianych oczekiwań – czasem nawet takie, o których sam klient nie pomyślał, ale są kluczowe dla sukcesu produktu. Bez szczegółowego zrozumienia, czego dokładnie potrzebuje użytkownik końcowy, łatwo wpaść w pułapkę budowania funkcjonalności na ślepo lub tworzenia rozwiązań, które nikomu się nie przydadzą. W branży IT mówi się, że im lepsza analiza na starcie, tym mniej poprawek i niespodzianek później w trakcie realizacji. Standardy takie jak IEEE 830 czy metodyki typu Agile i Scrum mocno podkreślają rolę rozmów z klientem oraz dokumentowania wymagań, zanim przejdzie się dalej. Praktycznie każda większa firma najpierw zbiera wymagania – czy to poprzez warsztaty, wywiady, czy analizę procesów biznesowych. Takie podejście pozwala lepiej zaplanować zakres projektu, oszacować koszty i ustalić priorytety. Bez tego nawet najlepsza architektura czy testy nie uratują projektu przed nieporozumieniami i opóźnieniami.

Pytanie 14

Która z wymienionych bibliotek pozwala na obsługę zdarzeń związanych z myszą w aplikacjach desktopowych?

A. TensorFlow
B. Qt
C. Django
D. Numpy

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Qt to jedna z najpopularniejszych bibliotek, która umożliwia obsługę zdarzeń myszy i klawiatury w aplikacjach desktopowych. Dzięki Qt możliwe jest tworzenie interaktywnych aplikacji, które reagują na kliknięcia, przesunięcia kursora oraz inne zdarzenia generowane przez urządzenia wejściowe. Qt oferuje obszerną dokumentację i gotowe klasy, takie jak QPushButton, QLabel czy QSlider, które mogą nasłuchiwać zdarzeń i dynamicznie zmieniać stan aplikacji. Co więcej, Qt pozwala na implementację niestandardowych zdarzeń i tworzenie zaawansowanych interfejsów graficznych, które są w pełni interaktywne i responsywne.

Pytanie 15

W którym przypadku algorytm sortowania bąbelkowego działa z optymalną wydajnością?

A. Dla tablicy losowej
B. Dla tablicy z dużą liczbą powtórzeń
C. Dla tablicy uporządkowanej rosnąco
D. Dla tablicy uporządkowanej malejąco

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Algorytm sortowania bąbelkowego działa z optymalną wydajnością w przypadku, gdy tablica jest już posortowana rosnąco. W takiej sytuacji algorytm wykona jedynie jedno przejście przez tablicę, bez konieczności dokonywania zamian, co sprawia, że jego złożoność wynosi O(n). To znacząco zwiększa jego efektywność w przypadku niemal posortowanych danych, choć nadal pozostaje mniej wydajny niż algorytmy takie jak QuickSort czy MergeSort dla dużych zbiorów. Sortowanie bąbelkowe jest jednak łatwe do zrozumienia i implementacji, co czyni je popularnym narzędziem edukacyjnym.

Pytanie 16

Jakie narzędzie umożliwia testowanie API w aplikacjach internetowych?

A. Microsoft Excel
B. Node.js
C. Postman
D. Blender

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Postman to jedno z najczęściej wykorzystywanych narzędzi do testowania API aplikacji webowych. Umożliwia wysyłanie żądań HTTP, testowanie endpointów oraz monitorowanie odpowiedzi serwera. Dzięki Postmanowi programiści mogą w łatwy sposób analizować dane przesyłane między frontendem a backendem, co jest kluczowe w trakcie budowania nowoczesnych aplikacji opartych na architekturze REST lub GraphQL. Narzędzie oferuje możliwość automatyzacji testów, co przyspiesza proces wykrywania błędów i zwiększa jakość dostarczanych aplikacji. Postman pozwala także na tworzenie skryptów pre-request i testowych, umożliwiając weryfikację poprawności danych oraz sprawdzanie integralności aplikacji na różnych etapach jej rozwoju.

Pytanie 17

W metodach klasy GoldCustomer dostępne są tylko pola

public class Customer {
    public string Name;
    protected int Id;
    private int Age;
}
public class GoldCustomer: Customer {
    private GoldPoints: int;
}
A. GoldPoints
B. GoldPoints, Name, Id, Age
C. GoldPoints, Name, Id
D. GoldPoints, Name

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Ta odpowiedź dobrze pokazuje, jak działa dziedziczenie i modyfikatory dostępu w C#. W klasie GoldCustomer masz dostęp do własnych pól, czyli GoldPoints, oraz do pól odziedziczonych po klasie bazowej Customer. Tutaj kluczowe jest rozumienie, które pola są faktycznie dostępne. Skoro Name jest publiczne, to bez żadnych kombinacji można się do niego dobrać z dowolnego miejsca – nawet spoza klasy. Id jest chronione (protected), więc według zasad OOP dostępne jest w klasie bazowej oraz wszystkich pochodnych – czyli właśnie w GoldCustomer. To bardzo praktyczne, bo często się zdarza, że potrzebujemy pracować na polach z klasy bazowej, ale nie chcemy, żeby były one widoczne na zewnątrz klasy (np. przez innych programistów korzystających z API). Age jest prywatne i tu już nie da się go bezpośrednio użyć w klasie pochodnej. Z mojego doświadczenia korzystanie z protected dla rzeczy, które mają być dostępne tylko w hierarchii dziedziczenia, to codzienność – pozwala zachować elastyczność, ale i bezpieczeństwo enkapsulacji. Praktycznie rzecz biorąc, jak piszesz klasy dziedziczące po innych, zawsze warto zerknąć na poziomy dostępu, bo od nich zależy, do czego masz dostęp i co możesz odziedziczyć. Wzorce projektowe, jak np. Template Method, mocno polegają na mechanizmach dziedziczenia i odpowiedniego ustawienia widoczności pól czy metod. Przemyślany dobór public, protected, private ułatwia utrzymanie kodu oraz chroni przed przypadkowym wykorzystaniem nieodpowiednich elementów klasy, co w większych projektach bywa naprawdę kluczowe.

Pytanie 18

Zaprezentowany wykres ilustruje wyniki przeprowadzonych testów

Ilustracja do pytania
A. użyteczności
B. wydajności
C. ochrony
D. funkcjonalności

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Wykres przedstawia czasy odpowiedzi strony internetowej co jest kluczowe w kontekście testów wydajnościowych. Testy wydajnościowe mają na celu zmierzenie jak system radzi sobie pod określonym obciążeniem i jak szybko potrafi odpowiedzieć na zapytania użytkowników. Tego typu analiza pomaga zidentyfikować potencjalne wąskie gardła w infrastrukturze IT. Przykładowo jeżeli czasy odpowiedzi DNS lub połączenia są zbyt długie może to wskazywać na potrzebę optymalizacji serwerów DNS lub infrastruktury sieciowej. Testy te są nieodłącznym elementem zapewnienia jakości oprogramowania a ich prawidłowe wykonanie wpływa na doświadczenia użytkowników końcowych. Dobra praktyka w branży IT zakłada regularne przeprowadzanie testów wydajnościowych w celu monitorowania stabilności systemu w warunkach zbliżonych do rzeczywistych. Warto również zauważyć że narzędzia takie jak JMeter czy LoadRunner są powszechnie używane do przeprowadzania takich testów co umożliwia symulację różnorodnych scenariuszy obciążenia i analizę wyników w czasie rzeczywistym.

Pytanie 19

Która z niżej wymienionych pozycji jest ekwiwalentem biblioteki jQuery?

A. Express.js
B. Lodash
C. TypeScript
D. Bootstrap

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Lodash to popularna biblioteka JavaScript, która dostarcza gotowe funkcje umożliwiające manipulację tablicami, obiektami oraz danymi. Lodash upraszcza wiele złożonych operacji, takich jak filtrowanie, mapowanie, sortowanie i grupowanie danych. Dzięki Lodash programiści mogą efektywnie zarządzać złożonymi strukturami danych, co prowadzi do zwiększenia czytelności i efektywności kodu. Biblioteka jest szeroko stosowana w aplikacjach frontendowych i backendowych, a jej funkcje są zoptymalizowane pod kątem wydajności, co czyni ją nieocenionym narzędziem w dużych projektach. Lodash często bywa porównywany do jQuery, jednak jego głównym celem jest manipulacja danymi, a nie elementami DOM. Dzięki swojej wszechstronności Lodash znajduje zastosowanie w niemal każdym projekcie JavaScript, zarówno w prostych aplikacjach webowych, jak i dużych projektach korporacyjnych.

Pytanie 20

Który z wymienionych parametrów określa prędkość procesora?

A. Rodzaj złącza
B. Częstotliwość taktowania
C. Wielkość pamięci podręcznej
D. Liczba rdzeni

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Częstotliwość taktowania procesora, wyrażana najczęściej w gigahercach (GHz), jest kluczowym parametrem opisującym szybkość działania jednostki centralnej. Określa, ile cykli zegara procesor jest w stanie wykonać w ciągu jednej sekundy. Wyższa częstotliwość oznacza większą ilość operacji, które procesor może przetworzyć w danym czasie, co bezpośrednio wpływa na jego wydajność. Przykładowo, procesor o częstotliwości 3,0 GHz może wykonać 3 miliardy cykli na sekundę, co sprawia, że jest w stanie przeprowadzać bardziej skomplikowane obliczenia i efektywniej zarządzać zadaniami. W praktyce jednak sama częstotliwość nie jest jedynym wskaźnikiem wydajności; istotne są też inne czynniki, takie jak architektura procesora, liczba rdzeni czy szybkość pamięci RAM. Standardy, takie jak Intel Core i9 czy AMD Ryzen 5000, dostarczają informacji na temat maksymalnej częstotliwości taktowania, co pozwala konsumentom lepiej dobierać sprzęt do swoich potrzeb. Warto również zauważyć, że wielu nowoczesnych procesorów stosuje technologię Turbo Boost, która pozwala na chwilowe zwiększenie częstotliwości w celu uzyskania lepszej wydajności przy intensywnych obciążeniach.

Pytanie 21

Która z poniższych informacji o pojęciu obiekt jest prawdziwa?

A. obiekt pozwala na zdefiniowanie klasy
B. obiekt jest instancją klasy
C. obiekt oraz klasa są identyczne
D. obiekt to typ złożony

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Prawidłowo, obiekt w programowaniu obiektowym to konkretny egzemplarz, czyli instancja klasy. Wyobraź sobie klasę jako przepis (np. instrukcja budowy samochodu), a obiekt to już gotowy samochód wyprodukowany według tej instrukcji. W praktyce, kiedy definiujesz klasę w języku takim jak Java, C++ czy Python, tworzysz pewnego rodzaju szablon opisujący, co dany obiekt będzie mógł robić (metody) i jakie będzie miał dane (pola/atrybuty). Dopiero utworzenie instancji tej klasy, czyli wywołanie np. new Car(), powoduje, że powstaje prawdziwy, działający obiekt, z którym możesz coś zrobić – na przykład ustawić mu kolor, zapalić światła czy uruchomić silnik. Z mojego doświadczenia wynika, że właśnie rozróżnienie klasy i obiektu pozwala pisać kod bardziej uniwersalny i czytelny. W dobrych praktykach, na przykład zgodnie z zasadami SOLID, klasa powinna być zrozumiała i opisująca pewien spójny koncept, zaś obiekty powstające na jej podstawie mogą zachowywać się różnie zależnie od wprowadzonych danych. To podejście jest fundamentem programowania nowoczesnych aplikacji, bo pozwala łatwo zarządzać złożonością, testować kod i rozwijać projekty. Warto też pamiętać, że instancja klasy może mieć swój własny, unikalny stan, co odróżnia ją od samej definicji klasy. Bez tworzenia obiektów klasy nie mają praktycznego zastosowania – to właśnie obiekty wykonują zadania w programie.

Pytanie 22

Co zostanie wyświetlone w konsoli po wykonaniu poniższego kodu?

console.log(typeof null);
console.log(typeof undefined);
console.log(typeof []);
console.log(typeof NaN);
A. object, undefined, object, number
B. null, undefined, array, number
C. null, undefined, object, NaN
D. object, undefined, array, number

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Wynikowy wyraz z konsoli, czyli 'object, undefined, object, number' jest zgodny z zachowaniem typu danych w JavaScript. Funkcja typeof zwraca typ zmiennej, a w przypadku null to zaskakujący wynik, bo według standardów ECMAScript, null jest traktowane jako obiekt. To historyczny błąd w języku, który z biegiem czasu się utrzymał. Z kolei undefined oznacza, że zmienna nie została przypisana, co jest jasne i zrozumiałe. Jeśli chodzi o tablice, w JavaScript są one traktowane jako obiekty, dlatego wynik typeof dla pustej tablicy również to pokazuje. NaN, będące skrótem od 'Not-a-Number', jest szczególnym przypadkiem, który wskazuje, że coś poszło nie tak z operacją arytmetyczną. Jego typ to number, ponieważ w JavaScript wszystko jest na poziomie liczbowym. Wiedza na temat typów danych jest kluczowa w programowaniu, szczególnie przy pracy z danymi i funkcjami, które oczekują konkretnego typu. Użycie typeof jest bardzo praktyczne, gdy chcemy dynamicznie zarządzać typami w kodzie.

Pytanie 23

Jakie jest źródło błędu w podanym kodzie przez programistę?

class Dokument {
    public string nazwa;
    protected string autor;
}
// .... w kodzie funkcji main
Dokument doc = new Dokument();
Console.WriteLine(doc.autor);
A. Pole autor jest niedostępne z tego poziomu.
B. Argumenty konstruktora powinny być przekazane podczas inicjalizacji obiektu.
C. Brak konstruktora w definicji klasy.
D. Inicjalizacja obiektu została błędnie zapisana.

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Błąd związany z polem 'autor' wynika z problemu dostępu do pól prywatnych w klasie. W programowaniu obiektowym, pola prywatne (oznaczone jako private) są dostępne tylko wewnątrz danej klasy i nie mogą być bezpośrednio modyfikowane lub odczytywane z zewnątrz. Aby umożliwić dostęp do takich pól, programista powinien utworzyć odpowiednie metody dostępowe – tzw. gettery i settery. Jest to przykład hermetyzacji (encapsulation), jednego z filarów programowania obiektowego, który pozwala na kontrolę nad tym, jak dane są przechowywane i modyfikowane. Hermetyzacja zwiększa bezpieczeństwo aplikacji i zapobiega przypadkowym zmianom wartości pól obiektu.

Pytanie 24

Które z wymienionych stwierdzeń najtrafniej charakteryzuje WPF?

A. Framework przeznaczony do budowy aplikacji stacjonarnych w systemie Windows
B. Framework przeznaczony do budowy aplikacji internetowych
C. Biblioteka do obróbki danych w Pythonie
D. Framework umożliwiający zarządzanie urządzeniami IoT

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
No dobra, WPF to framework, którego używamy, żeby robić aplikacje na Windowsa. Jest częścią platformy .NET i super się nadaje do tworzenia ładnych interfejsów z użyciem XAML, co jest takim językiem, który pozwala na zaprojektowanie interfejsu. Dzięki WPF możemy korzystać z fajnych animacji i ogólnie mieć niezłe wizualizacje. W dodatku, wspiera model MVVM, co ułatwia rozdzielenie logiki aplikacji od tego, co widzi użytkownik. Także w wielu firmach, gdzie potrzebna jest zaawansowana grafika, WPF jest chętnie wykorzystywane.

Pytanie 25

Jakie z wymienionych narzędzi służy do testowania aplikacji?

A. Selenium
B. Git
C. WordPress
D. Photoshop

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Selenium to potężne narzędzie do automatycznego testowania aplikacji webowych. Umożliwia ono symulowanie działań użytkownika na stronie internetowej, takich jak klikanie przycisków, wypełnianie formularzy czy nawigowanie po witrynie. Dzięki Selenium programiści mogą automatyzować testy funkcjonalne i regresyjne, co pozwala na szybkie wykrywanie błędów i sprawdzanie zgodności aplikacji z wymaganiami. Selenium obsługuje wiele języków programowania, takich jak Python, Java, C# czy JavaScript, co czyni je wszechstronnym narzędziem do testowania aplikacji webowych na różnych platformach i przeglądarkach. Jest to jedno z najważniejszych narzędzi w arsenale testerów oprogramowania i deweloperów dbających o jakość swoich produktów.

Pytanie 26

Jakie mogą być konsekwencje długotrwałego narażenia na hałas w pracy?

A. Wzrost efektywności pracy
B. Choroby skórne
C. Obniżenie ostrości wzroku
D. Uszkodzenie słuchu i zmęczenie

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Długotrwały hałas w miejscu pracy może prowadzić do poważnych konsekwencji zdrowotnych, takich jak uszkodzenie słuchu oraz przewlekłe zmęczenie. Stała ekspozycja na hałas o wysokim natężeniu może powodować stopniową utratę słuchu, szumy uszne, a także zwiększać poziom stresu i obniżać koncentrację. Zmęczenie wynikające z hałasu wpływa negatywnie na produktywność i samopoczucie pracowników, prowadząc do spadku efektywności oraz wzrostu ryzyka popełniania błędów. W celu ochrony przed hałasem zaleca się stosowanie środków ochrony indywidualnej, takich jak nauszniki lub zatyczki do uszu, a także instalowanie ekranów dźwiękochłonnych i ograniczenie źródeł hałasu w środowisku pracy.

Pytanie 27

Zalecenia standardu WCAG 2.0 dotyczące percepcji koncentrują się na

A. zrozumieniu i wiarygodności prezentowanych treści na stronie
B. zapewnieniu odpowiedniej ilości czasu na przeczytanie i zrozumienie treści
C. umożliwieniu interakcji między komponentami użytkownika za pomocą klawiatury
D. prezentacji elementów interfejsu użytkownika

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Rekomendacje standardu WCAG 2.0 dotyczące percepcji koncentrują się na tym, jak użytkownicy postrzegają i interpretują treści na stronach internetowych, co obejmuje również komponenty interfejsu użytkownika. Standardy te nakładają obowiązek projektowania elementów interaktywnych w sposób, który umożliwia ich łatwe identyfikowanie i zrozumienie przez wszystkich użytkowników, w tym osoby z niepełnosprawnościami. Przykłady obejmują odpowiednie etykietowanie przycisków, stosowanie kontrastujących kolorów oraz zapewnienie wyraźnych granic dla interaktywnych elementów. Komponenty takie jak formularze, menu nawigacyjne czy przyciski akcji muszą być intuicyjnie zrozumiałe i łatwe w obsłudze. Odniesienia do standardów WCAG 2.0, szczególnie do wytycznych związanych z percepcją, podkreślają znaczenie dostosowania treści do różnych percepcyjnych sposobów odbioru, co jest kluczowe dla zapewnienia dostępności. Właściwe zastosowanie tych zasad sprzyja lepszej użyteczności, co przekłada się na pozytywne doświadczenia użytkowników.

Pytanie 28

Przedstawione w filmie działania wykorzystują narzędzie

A. debuggera analizującego wykonujący kod
B. generatora kodu java
C. generatora GUI przekształcającego kod do języka XAML
D. kompilatora dla interfejsu graficznego

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Wybrana odpowiedź jest trafna, bo faktycznie narzędzie pokazane w filmie to generator GUI, który potrafi przekształcać kod do języka XAML. XAML (czyli Extensible Application Markup Language) jest powszechnie używany do deklaratywnego opisywania interfejsów użytkownika, na przykład w aplikacjach WPF czy UWP na platformie .NET. Jak dla mnie, korzystanie z takich generatorów to ogromna wygoda, bo pozwala błyskawicznie przenosić projekt graficzny do formatu czytelnego dla platformy Microsoftu. Z mojego doświadczenia, wiele zespołów programistycznych stosuje takie rozwiązania, żeby oszczędzić czas na ręcznym pisaniu XAML-a (co potrafi być naprawdę żmudne przy dużych projektach). Co ciekawe, takie narzędzia bardzo dobrze współpracują z designerskimi edytorami UI i potrafią zautomatyzować konwersję nawet z innych formatów graficznych, np. Sketch czy Adobe XD do XAML-a. Branżowe standardy zalecają, by wykorzystywać generatorów GUI właśnie do tego celu, bo minimalizuje to liczbę błędów, przyspiesza wdrożenie zmian i ułatwia współpracę między programistami a projektantami. Warto pamiętać, że XAML jest bardzo elastyczny i umożliwia potem ręczną edycję wygenerowanego kodu – czasem powstają drobne poprawki, ale ogólnie to naprawdę przydatne narzędzie. Ogólnie – jeśli tylko projektujesz UI pod .NET, to automatyczna konwersja do XAML-a to jest coś, co warto znać i wykorzystywać w praktyce.

Pytanie 29

Którą konwencję nazewnictwa najczęściej stosuje się w JavaScript?

A. camelCase
B. kebab-case
C. PascalCase
D. snake_case

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
CamelCase to konwencja nazewnictwa, która jest powszechnie stosowana w JavaScript, szczególnie w kontekście definiowania zmiennych i funkcji. W tej metodzie, każde nowe słowo zaczyna się dużą literą, co czyni tekst bardziej czytelnym. Przykładami mogą być zmienne takie jak `userName` czy `getUserInfo`, gdzie pierwsza część jest zapisana małymi literami, a każde kolejne słowo zaczyna się od dużej litery. Stosowanie camelCase jest zgodne z przyjętymi standardami i dobrymi praktykami w Javascript, gdzie wskazano, że zmienne i funkcje powinny być nazwane w sposób, który jasno określa ich przeznaczenie. Dzięki temu, kod staje się bardziej zrozumiały i łatwiejszy do utrzymania. Warto również zauważyć, że wiele z popularnych bibliotek i frameworków JavaScript, takich jak React czy Angular, również korzysta z tej konwencji, co sprawia, że jest to umiejętność niezbędna dla każdego programisty JavaScript. Dobrą praktyką jest również przestrzeganie tej konwencji w nazwach klas i obiektów, co further enhances readability and maintainability of the code.

Pytanie 30

Jaki typ złośliwego oprogramowania funkcjonuje w tle, zbierając dane o wprowadzanych hasłach?

A. Keylogger
B. Adware
C. Trojan
D. Spyware

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Keylogger to takie złośliwe oprogramowanie, które działa w tle i rejestruje wszystkie naciśnięcia klawiszy. To naprawdę niebezpieczne, bo może przechwytywać hasła i inne ważne dane osobowe. Keyloggery mogą się dostawać na komputer na różne sposoby, na przykład przez zainfekowane pliki, złośliwe reklamy albo w ramach innych niebezpiecznych programów. Przykładami takich keyloggerów są Spyrix czy Perfect Keylogger, które mogą monitorować, co robisz na komputerze. Z punktu widzenia bezpieczeństwa, standardy takie jak ISO/IEC 27001 mówią, jak ważna jest ochrona informacji. Dlatego tak istotne jest, żeby użytkownicy mieli świadomość zagrożeń, jakie niosą keyloggery i używali dobrego oprogramowania antywirusowego, żeby chronić swoje urządzenia i dane.

Pytanie 31

W jaki sposób definiuje się konstruktor kopiujący w ramach klasy?

A. Generuje nowy obiekt i usuwa wcześniejszy
B. Inicjuje obiekt klasy na podstawie klasy dziedziczącej
C. Tworzy nowy obiekt jako wierną kopię innego obiektu
D. Generuje nowy obiekt klasy bez przypisywania wartości

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Konstruktor kopiujący to specjalny typ konstruktora, który tworzy nowy obiekt będący dokładną kopią innego obiektu tej samej klasy. Jest to niezwykle przydatne, gdy chcemy zduplikować istniejący obiekt, zachowując jego stan i wartości wszystkich składowych. Konstruktor kopiujący przyjmuje jako argument referencję do obiektu tej samej klasy, co pozwala na kopiowanie zarówno podstawowych typów danych, jak i dynamicznie alokowanych zasobów. Jego zastosowanie jest kluczowe w sytuacjach, gdy musimy pracować z obiektami dynamicznymi lub kopiować obiekty zarządzające wskaźnikami, aby uniknąć problemów związanych z wielokrotnym zwalnianiem tej samej pamięci.

Pytanie 32

W zamieszczonym fragmencie kodu Java wskaż nazwę zmiennej, która może przechować wartość 'T'.

int zm1;
float zm2;
char zm3;
boolean zm4;
A. zm4
B. zm1
C. zm2
D. zm3

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Poprawnie wskazana została zmienna 'zm3', której typ to 'char'. To właśnie zmienne typu 'char' w Javie służą do przechowywania pojedynczych znaków, takich jak na przykład litera 'T'. Zmienna 'char' przechowuje znak jako wartość liczbową zgodnie z kodowaniem Unicode, co pozwala na obsługę szerokiego zakresu znaków z różnych alfabetów. W praktyce często spotyka się sytuacje, gdzie potrzebujemy przechować czy odczytać pojedynczy znak – np. literę przy przetwarzaniu tekstu, analizowaniu plików, czy nawet w prostych grach tekstowych, gdzie np. sterowanie postacią opiera się o pojedyncze litery wciskane na klawiaturze. Moim zdaniem dobre zrozumienie typu 'char' to podstawa, bo łatwo pomylić go z typem 'String', który przechowuje jednak całe ciągi znaków, a nie pojedyncze znaki. Z punktu widzenia dobrych praktyk, zawsze warto dobierać możliwie najwęższy typ danych do zadania – jeżeli chcemy przechować jedną literę, typ 'char' jest po prostu najefektywniejszy. Nawiasem mówiąc, w Javie znak umieszczamy w pojedynczych apostrofach (np. 'T'), co jednoznacznie odróżnia je od tekstów (podwójne cudzysłowy). Osobiście zdarzało mi się kiedyś pomylić te typy i potem szukać błędów, więc warto zapamiętać tę różnicę. Warto też wiedzieć, że typ 'char' przydaje się np. do operacji na znakach w tablicach, przy konwersjach kodów ASCII czy nawet szyfrowaniu prostych tekstów. Zdecydowanie jest to typ, którego nie można pominąć w nauce Javy.

Pytanie 33

Które z poniższych twierdzeń najlepiej charakteryzuje metodę wirtualną?

A. Metoda, która może być przesłonięta w klasie dziedziczącej
B. Metoda, która może być wywoływana tylko przez klasę nadrzędną
C. Metoda, która jest zawsze stosowana w konstruktorach danej klasy
D. Metoda, która działa wyłącznie dla statycznych pól danej klasy

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Wirtualna metoda to taka, która jest zdefiniowana w klasie bazowej i można ją nadpisać w klasie pochodnej. Fajna sprawa z tą metodą wirtualną jest taka, że działa na zasadzie dynamicznego wiązania, co w praktyce oznacza, że program decyduje w czasie działania, którą wersję metody wywołać. Dzięki temu mamy polimorfizm – możemy użyć różnych wersji tej samej metody, w zależności od typu obiektu, na którym pracujemy. To naprawdę ważny aspekt programowania obiektowego, bo pozwala na większą elastyczność i łatwiejsze rozwijanie kodu. W hierarchiach klas to się sprawdza, bo klasa bazowa ma ogólne metody, a klasy pochodne mogą je dostosować do swoich potrzeb.

Pytanie 34

Który element HTML5 służy do osadzania wideo na stronie?

A. &lt;media&gt;
B. &lt;movie&gt;
C. &lt;video&gt;
D. &lt;player&gt;

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Element HTML5 &lt;video&gt; jest standardowym tagiem służącym do osadzania wideo na stronach internetowych. Umożliwia on integrację multimediów w sposób, który jest zgodny z aktualnymi standardami sieciowymi. W porównaniu do starszych metod, które wymagały użycia zewnętrznych wtyczek, takich jak Flash, &lt;video&gt; pozwala na bezproblemowe odtwarzanie wideo w przeglądarkach nowej generacji, co zwiększa bezpieczeństwo i wydajność. Element ten oferuje wiele atrybutów, takich jak controls, autoplay, loop, preload, oraz width i height, które pozwalają na dostosowanie odtwarzacza do potrzeb użytkownika. Na przykład, używając atrybutu controls, można dodać przyciski odtwarzania, zatrzymywania lub regulacji głośności, co poprawia interaktywność i użyteczność. Dodatkowo, aby zapewnić dostępność treści wideo, warto stosować atrybuty takie jak &lt;track&gt;, który umożliwia dodawanie napisów, co jest szczególnie ważne dla osób z niepełnosprawnościami słuchowymi. Używanie &lt;video&gt; w projektach webowych to najlepsza praktyka, która wspiera rozwój dostępnych i przyjaznych dla użytkownika doświadczeń wizualnych.

Pytanie 35

Co zostanie wyświetlone po wykonaniu poniższego kodu JavaScript?

const promise = new Promise((resolve, reject) => {
  setTimeout(() => {
    resolve('success');
  }, 1000);
});

promise
  .then(res => {
    console.log(res);
    return 'first then';
  })
  .then(res => {
    console.log(res);
  });
A. first then, success
B. success, first then
C. first then
D. success

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Podany kod JavaScript korzysta z obietnic (Promises), co jest nowoczesnym podejściem do zarządzania asynchronicznością w JavaScript. W momencie, gdy tworzymy nową obietnicę, wykorzystujemy funkcję `setTimeout`, która po 1 sekundzie wywołuje metodę `resolve`, przekazując tekst 'success'. To jest pierwszy krok, w którym obietnica zostaje spełniona. Następnie, w łańcuchu `then`, pierwsza funkcja `then` przyjmuje wynik obietnicy, czyli 'success', loguje go na konsolę, a następnie zwraca nowy tekst 'first then'. Druga funkcja `then` odbiera ten wynik i również go loguje. W rezultacie na konsoli pojawią się kolejno: 'success' oraz 'first then'. Taki sposób tworzenia łańcuchów obietnic jest zgodny z najlepszymi praktykami programowania asynchronicznego w JavaScript, ponieważ pozwala na czytelniejsze i bardziej zrozumiałe zarządzanie kodem asynchronicznym, eliminując złożoność związaną z tzw. „callback hell”. Warto zaznaczyć, że obietnice mogą być stosowane do radzenia sobie z żądaniami sieciowymi, operacjami na plikach czy innymi długotrwałymi procesami, co czyni je niezbędnym narzędziem w nowoczesnym programowaniu webowym.

Pytanie 36

Który typ testów jest wykonywany na pojedynczych komponentach lub funkcjach w izolacji?

A. Testy integracyjne
B. Testy systemowe
C. Testy jednostkowe
D. Testy akceptacyjne

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Testy jednostkowe to podstawowy rodzaj testów, które koncentrują się na weryfikacji pojedynczych komponentów lub funkcji aplikacji w izolacji. Ich celem jest upewnienie się, że dany element kodu działa zgodnie z oczekiwaniami. Przykładowo, jeśli mamy funkcję, która oblicza sumę dwóch liczb, test jednostkowy sprawdzi, czy ta funkcja poprawnie zwraca wynik dla różnych zestawów danych wejściowych. Zastosowanie testów jednostkowych jest kluczowe w nowoczesnym programowaniu, ponieważ pozwala na szybkie wykrywanie błędów na wczesnym etapie rozwoju oprogramowania. Dzięki nim można również łatwiej wprowadzać zmiany w kodzie, gdyż mając pewność, że pojedyncze komponenty działają prawidłowo, można modyfikować całą aplikację bez obaw o wprowadzenie nowych błędów. W praktyce, testy jednostkowe są często zautomatyzowane i stanowią integralną część ciągłej integracji (CI), co pozwala na szybkie i efektywne testowanie kodu przy każdej zmianie. Dobre praktyki w zakresie testów jednostkowych obejmują pisanie testów przed właściwą implementacją kodu (tzw. TDD - Test Driven Development) oraz stosowanie odpowiednich narzędzi, takich jak JUnit dla Javy czy NUnit dla .NET.

Pytanie 37

Jakie są kluczowe różnice pomiędzy strukturą (struct) a unią (union) w języku C?

A. Struktura przechowuje wiele wartości równocześnie, unia tylko jedną
B. Unia nie jest obsługiwana przez kompilatory współczesnych języków
C. Unia umożliwia dynamiczne przypisywanie typów danych, struktura natomiast nie
D. Struktura wymaga więcej miejsca w pamięci niż unia

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Główna różnica między strukturą ('struct') a unią ('union') w języku C polega na sposobie przechowywania danych. Struktura przechowuje wszystkie pola jednocześnie, przydzielając każdemu z nich osobne miejsce w pamięci, natomiast unia używa wspólnej przestrzeni pamięci dla wszystkich swoich pól – w danym momencie można przechowywać tylko jedną wartość. Unia jest bardziej efektywna pod względem pamięci, ale mniej wszechstronna, ponieważ zmiana wartości jednego pola nadpisuje pozostałe. Struktury są powszechnie wykorzystywane w aplikacjach, gdzie konieczne jest przechowywanie wielu niezależnych danych, podczas gdy unie są używane do oszczędzania pamięci.

Pytanie 38

Jaką instrukcję należy wykorzystać do poprawnej deklaracji zmiennej typu string w C++?

A. float name = "Jan"
B. bool name = "Jan"
C. string name = "Jan"
D. int name = "Jan"

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Ta deklaracja 'string name = "Jan"' to naprawdę dobry sposób na zdefiniowanie zmiennej łańcuchowej w C++. Wiesz, 'string' to typ danych, 'name' to nazwa tej zmiennej, a 'Jan' to wartość, która jest jej przypisana. Typ 'string' jest częścią biblioteki <string> i daje nam wiele możliwości, gdy pracujemy z tekstem. Możemy łączyć, porównywać i modyfikować różne łańcuchy znaków bez większego problemu. To jest mega ważne w aplikacjach, które mają do czynienia z danymi tekstowymi, interfejsami użytkownika czy analizą danych, które wprowadzamy.

Pytanie 39

W C++ mechanizm programowania obiektowego, który wykorzystuje funkcje wirtualne (ang. Virtual) i umożliwia programiście pominięcie kontroli klasy pochodnej podczas wywoływania metod, nazywa się

A. hermetyzacją
B. przeciążeniem
C. polimorfizmem
D. dziedziczeniem

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Polimorfizm to mechanizm w programowaniu obiektowym, który pozwala na wywoływanie metod na obiektach różnych klas przez wspólny interfejs lub klasę bazową. Dzięki temu programista może pisać bardziej elastyczny i modułowy kod, w którym konkretna implementacja metody jest wybierana w czasie działania programu. Kluczową rolę w polimorfizmie odgrywają funkcje wirtualne (virtual), które umożliwiają nadpisanie metod w klasach dziedziczących. Polimorfizm upraszcza rozbudowę aplikacji i minimalizuje potrzebę wielokrotnego pisania tego samego kodu, co jest istotne w dużych projektach programistycznych. Przykładem jest klasa Figura, która może mieć metody obliczania pola powierzchni, a klasy dziedziczące, takie jak Kolo i Kwadrat, implementują te metody w sposób specyficzny dla swojej geometrii.

Pytanie 40

Co to jest zasięg (scope) zmiennej w programowaniu?

A. Obszar kodu, w którym zmienna jest dostępna
B. Maksymalny zakres wartości, jakie może przyjąć zmienna danego typu
C. Ilość pamięci, jaką zmienna zajmuje podczas wykonywania programu
D. Czas życia zmiennej podczas wykonywania programu

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Zasięg (scope) zmiennej w programowaniu odnosi się do obszaru kodu, w którym dana zmienna jest dostępna i może być używana. W praktyce oznacza to, że zmienne mogą być zdefiniowane lokalnie w funkcjach lub blokach kodu, co oznacza, że są dostępne tylko w tym określonym kontekście. Na przykład, zmienna zdefiniowana wewnątrz funkcji nie będzie dostępna na zewnątrz tej funkcji. Taki mechanizm sprawia, że kod jest bardziej zorganizowany i zmniejsza ryzyko konfliktów nazw, co jest szczególnie istotne w większych projektach. Zasięg zmiennej można podzielić na zasięg lokalny i zasięg globalny. Zmienne globalne są dostępne w całym kodzie, natomiast lokalne ograniczają swoje działanie do funkcji, w której zostały zadeklarowane. Praktyczne wykorzystanie zasięgu zmiennych pomaga w utrzymaniu porządku w kodzie oraz w unikaniu niezamierzonych błędów wynikających z ponownego użycia nazw zmiennych. Dobrą praktyką jest ograniczanie zasięgu zmiennych do jak najmniejszych bloków, aby zwiększyć czytelność i kontrolę nad kodem. Zrozumienie zasięgu zmiennych jest kluczowe dla programistów, aby tworzyć efektywne i łatwe w utrzymaniu aplikacje.