Wyniki egzaminu

Nowy egzamin
Informacje o egzaminie:
  • Zawód: Technik informatyk
  • Kwalifikacja: INF.03 - Tworzenie i administrowanie stronami i aplikacjami internetowymi oraz bazami danych
  • Data rozpoczęcia: 20 kwietnia 2026 13:46
  • Data zakończenia: 20 kwietnia 2026 14:11

Egzamin zdany!

Wynik: 24/40 punktów (60,0%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe
Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania
Pochwal się swoim wynikiem!
Facebook
X.com
LinkedIn
Szczegółowe wyniki:
Pytanie 1

W tabeli podzespoly należy zaktualizować wartość pola URL na "toshiba.pl" dla wszystkich rekordów, w których pole producent jest równe TOSHIBA. Jak będzie wyglądała ta zmiana w języku SQL?

A. UPDATE podzespoly.producent='TOSHIBA' SET URL = 'toshiba.pl';
B. UPDATE podzespoly SET URL='toshiba.pl' WHERE producent='TOSHIBA';
C. UPDATE producent='TOSHIBA' SET URL = 'toshiba.pl';
D. UPDATE podzespoly SET URL = 'toshiba.pl';
Aby zaktualizować wartość pola URL w tabeli podzespoly na 'toshiba.pl' dla wszystkich rekordów, gdzie pole producent jest równe 'TOSHIBA', należy użyć instrukcji UPDATE w języku SQL. Właściwa składnia tej instrukcji to: UPDATE podzespoly SET URL='toshiba.pl' WHERE producent='TOSHIBA';. W tej instrukcji UPDATE najpierw wskazujemy, której tabeli dotyczy modyfikacja, w tym przypadku 'podzespoly'. Następnie określamy, jakie pole chcemy zaktualizować, czyli 'URL', oraz ustawiamy nową wartość, którą w tym przypadku jest 'toshiba.pl'. Kluczowym elementem tej operacji jest klauzula WHERE, która filtruje rekordy, które mają być zaktualizowane; w tym przypadku tylko te, które mają producenta 'TOSHIBA'. Bez klauzuli WHERE wszystkie rekordy w tabeli zostałyby zmodyfikowane, co mogłoby prowadzić do utraty danych. Przykład ilustruje, jak precyzyjnie można zarządzać danymi w bazie poprzez odpowiednie warunki. Tego typu operacje są zgodne z normami SQL, co zapewnia ich efektywność i bezpieczeństwo w zarządzaniu danymi.
Pytanie 2

Wskaż styl CSS za pomocą, którego uzyskano przedstawiony efekt

Styl 1.
img {
  width: 100px;
  border-radius: 10%;
}
Styl 2.
img {
  width: 100px;
  border-radius: 50px;
}
Styl 3.
img {
  width: 100px;
  border: 50% green;
}
Styl 4.
img {
  width: 100px;
  shape: circle;
}
Ilustracja do pytania
A. Styl 1.
B. Styl 2.
C. Styl 3.
D. Styl 4.
Dobrze! Wybrałeś właściwą odpowiedź, która jest 'Styl 2.'. Ten styl CSS składa się z właściwości border-radius z wartością 50px. Właściwość border-radius jest używana do zaokrąglania rogów elementu. Wartość tej właściwości może być ustawiona na dowolną liczbę pikseli, a w tym przypadku ustawiona jest na 50px, co daje efekt widoczny na obrazie. Jest to ważna cecha w CSS, ponieważ pozwala na dodanie subtelnego zaokrąglenia do elementów na stronie internetowej, co może zdecydowanie poprawić jej wygląd. Pamiętaj, że dobre praktyki projektowania stron internetowych polegają na wykorzystywaniu tej właściwości z umiarem, aby uniknąć przekombinowania i utraty profesjonalizmu strony.
Pytanie 3

Algorytm przedstawiony na rysunku można zapisać w języku JavaScript za pomocą instrukcji

A. for(i = 0; i > 10; i++)

B. var i = 0;
   while(i <= 10)
     i += 2;

C. var i = 0;
   do
     i++;
   while(i > 10);

D. var i = 0;
   do
     i = i + 2;
   while(i < 10);
Ilustracja do pytania
A. C.
B. B.
C. A.
D. D.
Dobrze! Wybrałeś prawidłową odpowiedź B. Biorąc pod uwagę wykres przepływu, zmienna 'i' jest inicjalizowana wartością 0 i następnie w pętli zwiększana o 2, dopóki jej wartość nie przekroczy 10. Wprowadzona instrukcja w JavaScript (var i = 0; while(i <= 10) { i += 2; }) idealnie odzwierciedla proces przedstawiony na diagramie. Inicjalizacja zmiennej jest ważnym krokiem w programowaniu, który pozwala na użycie zmiennej w kodzie, a pętla 'while' jest często stosowana do wykonywania części kodu wielokrotnie do momentu, aż warunek przestanie być spełniony. W tym przypadku, warunkiem jest 'i' mniejsze lub równe 10, a kod wewnątrz pętli zwiększa wartość 'i' o 2 za każdym razem, gdy jest wykonywany. Jest to typowy przykład użycia pętli i operatorów w języku JavaScript.
Pytanie 4

W języku PHP wyniki zapytania z bazy danych zostały pobrane przy użyciu polecenia mysql_query(). Aby uzyskać dane w postaci wierszy z tej zwróconej kwerendy, należy użyć polecenia:

A. mysql_field_len()
B. mysql_fetch_lengths()
C. mysql_fetch_row()
D. mysql_list_fields()
Funkcja mysql_fetch_row() to naprawdę ważne narzędzie w PHP, które pomaga w pracy z wynikami zapytań SQL. Kiedy wykonasz zapytanie za pomocą mysql_query(), dostajesz zestaw wyników, który można traktować jak tablicę. Używając mysql_fetch_row(), możesz pobrać jeden wiersz danych z tego zestawu, a to przychodzi w formie tablicy numerycznej. To bardzo przydatne, szczególnie gdy chcesz przejść przez wszystkie wiersze, które zwraca zapytanie. Na przykład, przy wyświetlaniu danych w HTML. Super jest to, że ta funkcja jest prosta w użyciu i działa efektywnie, dlatego tak wielu programistów ją ceni. Pamiętaj, żeby zawsze zabezpieczać zapytania przed SQL Injection. Możesz to zrobić, stosując przygotowane zapytania (prepared statements) albo funkcje, jak mysqli_query() z mysqli_fetch_row(). Warto też wiedzieć, że jeśli nie ma już więcej wierszy do pobrania, to mysql_fetch_row() zwróci false. Można to wykorzystać do kontrolowania pętli w kodzie, co jest przydatne.
Pytanie 5

W analizowanym fragmencie algorytmu wykorzystano

Ilustracja do pytania
A. trzy bloki operacyjne (procesy).
B. jedną pętlę.
C. jeden blok decyzyjny.
D. dwie pętle.
Na tym schemacie blokowym mamy jedną pętlę, co oznacza, że jeden z kroków powtarza się aż do momentu, kiedy spełni się określony warunek. Pętle to podstawa programowania, bo dzięki nim możemy wielokrotnie coś robić, co jest super przydatne. Używamy ich na przykład do sortowania danych w tablicy albo przetwarzania informacji w aplikacjach. Warto pamiętać, żeby nie robić zbyt skomplikowanych pętli, bo mogą potem sprawiać problemy, co do łatwości w utrzymaniu kodu. Dobrze jest też dodawać komentarze do warunków kończących pętle, bo to znacznie poprawia czytelność. Na prezentowanym schemacie pętla jest przedstawiona jako połączenie bloku decyzyjnego z wcześniejszym krokiem, co pokazuje, że proces się powtarza – to całkiem typowe w takich schematach.
Pytanie 6

Który z protokołów umożliwia publikację strony internetowej na serwerze?

A. NNTP
B. ICMP
C. FTP
D. SMTP
To, że wybrałeś FTP, to strzał w dziesiątkę! Ten protokół jest super przydatny do przesyłania plików między komputerami, zwłaszcza kiedy chcemy wrzucić naszą stronę na serwer. Działa tak, że logujesz się zdalnie na serwer, przeglądasz, co tam jest, i możesz łatwo przesyłać, pobierać albo nawet usuwać pliki. Jak twórcy stron chcą się podzielić swoimi plikami, jak HTML czy CSS, to sięgają po programy FTP, takie jak FileZilla. W momencie, kiedy połączysz się z serwerem, praca z plikami staje się naprawdę prosta. Warto pamiętać, że są też bezpieczniejsze wersje tego protokołu, czyli SFTP lub FTPS, które szyfrują dane, co jest ważne, bo zwiększa bezpieczeństwo przesyłanych plików.
Pytanie 7

Warunek zapisany w JavaScript będzie prawdziwy, gdy zmienna x posiada

Ilustracja do pytania
A. dowolną dodatnią wartość liczbową
B. pusty ciąg znaków
C. dowolną całkowitą wartość liczbową
D. wartość, która nie jest liczbą
W JavaScript warunek zapisany jako if (!isNaN(x) && x > 0) sprawdza dwie rzeczy jednocześnie. Po pierwsze, użycie funkcji isNaN(x) w negacji oznacza, że zmienna x musi być wartością liczbową. Funkcja isNaN() zwraca true, jeśli wartość nie jest liczbą, więc jego negacja wymaga, aby x było liczbą. Po drugie, x > 0 wymaga, aby liczba była większa od zera, czyli dodatnia. To sprawia, że warunek jest prawdziwy tylko wtedy, gdy x jest dowolną dodatnią wartością liczbową. W praktyce takie sprawdzenie jest używane na przykład w walidacji danych wejściowych, kiedy chcemy upewnić się, że użytkownik podał poprawną wartość liczbową, która ma znaczenie w kontekście aplikacji, na przykład w przypadku formularzy zamówień, gdzie cena produktu musi być dodatnia. Użycie takich warunków odzwierciedla dobre praktyki programistyczne, gdzie walidacja i sprawdzanie poprawności danych są kluczowe dla stabilności i bezpieczeństwa aplikacji. Podsumowując, poprawne rozumienie i implementacja takiego warunku pomaga unikać błędów logicznych i zapewnia, że aplikacja działa zgodnie z oczekiwaniami.
Pytanie 8

Przedstawiono kod tabeli 3×2. Jaką modyfikację należy wprowadzić w drugim wierszu, aby tabela wyglądała jak na obrazie z niewidocznym wierszem? 

<table>
  <tr>
    <td style="border: solid 1px;">Komórka 1</td>
    <td style="border: solid 1px;">Komórka 2</td>
  </tr>
  <tr>
    <td style="border: solid 1px;">Komórka 3</td>
    <td style="border: solid 1px;">Komórka 4</td>
  </tr>
  <tr>
    <td style="border: solid 1px;">Komórka 5</td>
    <td style="border: solid 1px;">Komórka 6</td>
  </tr>
</table>
Komórka 1Komórka 2
Komórka 3Komórka 4
Komórka 5Komórka 6
A. <tr style="clear: none">
B. <tr style="display: table-cell">
C. <tr style="visibility: hidden">
D. <tr style="display: none">
Wybrana odpowiedź jest niepoprawna, ale nie martw się, to jest okazja do nauki. Jeśli chcesz ukryć element na stronie, ale zachować jego miejsce w układzie, powinieneś użyć właściwości CSS 'visibility: hidden'. Takie podejście jest zgodne z dobrymi praktykami w tworzeniu stron internetowych. Inne opcje, takie jak 'display: none', 'display: table-cell' i 'clear: none' nie są odpowiednie w tym kontekście. 'display: none' całkowicie usuwa element z układu strony, co powoduje przesunięcie pozostałych elementów, aby zapełnić puste miejsce. 'display: table-cell' jest właściwością, która pozwala elementowi zachowywać się jak komórka tabeli, co nie ma tutaj zastosowania, gdyż chcemy ukryć cały wiersz, a nie pojedynczą komórkę. 'clear: none' jest właściwością używaną do kontroli przepływu elementów w stosunku do elementów z lewej lub prawej strony, ale nie ma wpływu na ukrywanie elementów. Dobra praktyka polega na zrozumieniu i właściwym stosowaniu różnych właściwości CSS, aby uzyskać zamierzony efekt na stronie.
Pytanie 9

W języku JavaScript, w celu przekształcenia specjalnie przygotowanego tekstu w tablicę, można wykorzystać metodę

A. trim()
B. split()
C. replace()
D. slice()
Użycie metod takich jak trim(), replace() czy slice() w kontekście zamiany tekstu na tablicę jest nieprawidłowe z kilku powodów. Metoda trim() służy do usuwania białych znaków (spacji, tabulatorów itp.) z początku i końca ciągu znaków. Choć jest to przydatne w wielu sytuacjach, nie ma ona żadnego wpływu na strukturę samego tekstu, a tym samym nie może być używana do przekształcania ciągu w tablicę. Z kolei replace() jest metodą, która zastępuje podciąg w łańcuchu, ale nie dzieli go na elementy. Na przykład, użycie replace() na ciągu "Jan,Kasia,Piotr" z celem uzyskania tablicy spowoduje, że nadal będziemy mieć jeden łańcuch, w którym nie będą mogły wystąpić oddzielne elementy. Natomiast metoda slice() służy do wycinania określonej części łańcucha, co również nie prowadzi do generowania tablicy. Powszechnym błędem myślowym jest założenie, że te metody mogą spełniać funkcję podziału tekstu, podczas gdy ich rzeczywiste zastosowanie jest zupełnie inne. W praktyce, stosując metody, które nie są przeznaczone do dzielenia tekstu, programiści mogą napotkać problemy z wydajnością i czytelnością kodu, co jest sprzeczne z zasadami dobrego programowania. Zrozumienie różnicy między tymi metodami oraz ich odpowiednim zastosowaniem jest kluczowe dla efektywnej pracy z danymi tekstowymi i zapewnia, że procesy przetwarzania informacji w aplikacjach są zarówno efektywne, jak i łatwe do utrzymania.
Pytanie 10

Na zaprezentowanym schemacie bazy danych biblioteka, elementy takie jak: czytelnik, wypożyczenie oraz książka stanowią

Ilustracja do pytania
A. encje
B. pola
C. atrybuty
D. krotki
Na tym schemacie bazy danych warto najpierw odróżnić kilka podstawowych pojęć: encja, atrybut, krotka i pole. To jest taki fundament, bez którego łatwo się pogubić. Prostokąty podpisane „czytelnik”, „wypożyczenie” i „książka” reprezentują ogólne typy obiektów, które występują w systemie. W języku modelowania danych nazywamy je encjami. Encja to nie pojedynczy rekord, tylko pewien rodzaj bytu, np. każdy konkretny czytelnik będzie instancją encji CZYTELNIK. Częsty błąd polega na myleniu encji z atrybutami. Atrybut to pojedyncza cecha encji – na przykład imię, nazwisko, tytuł, rok wydania. Na diagramie są one wypisane wewnątrz prostokąta, pod nazwą encji. Gdyby „czytelnik” był atrybutem, to musiałby opisywać jakąś inną encję, co tu nie ma sensu. Podobnie jest z pojęciem pola: w praktyce pola kojarzymy z kolumnami w tabeli lub polami formularza. Pole to techniczna reprezentacja atrybutu w konkretnej tabeli, a nie osobny obiekt biznesowy. Zdarza się też, że uczniowie zaznaczają odpowiedź „krotki”, bo widzą powiązanie z relacyjną bazą danych. Krotka (rekord, wiersz tabeli) oznacza jednak pojedyńczy wpis w tabeli, np. jednego konkretnego Kowalskiego jako czytelnika albo jedną konkretną książkę. Na diagramie nie widzimy pojedynczych rekordów, tylko definicję struktur, z których te rekordy będą się składać. Innymi słowy: encja to wzór, a krotka to jego konkretne wystąpienie. Moim zdaniem najbezpieczniejsza metoda zapamiętania jest taka: na etapie projektowania koncepcyjnego mówimy o encjach i atrybutach, na etapie fizycznej bazy – o tabelach, kolumnach (polach) i rekordach (krotkach). W tym pytaniu mówimy właśnie o poziomie modelu koncepcyjnego, dlatego poprawnym pojęciem są encje, a nie atrybuty, krotki czy pola.
Pytanie 11

Tabele: Studenci, Zapisy, Zajecia są powiązane relacją. Aby wybrać jedynie nazwiska studentów oraz odpowiadające im idZajecia dla studentów z grupy 15, należy wydać kwerendę

Ilustracja do pytania
A. SELECT nazwisko, idZajecia FROM Studenci INNER JOIN Zapisy ON Studenci.id = Zapisy.idStudenta;
B. SELECT nazwisko, idZajecia FROM Studenci INNER JOIN Zapisy WHERE grupa= 15;
C. SELECT nazwisko, idZajecia FROM Studenci JOIN Zapisy ON Studenci.id = Zapisy.idZajecia WHERE grupa = 15;
D. SELECT nazwisko, idZajecia FROM Studenci JOIN Zapisy ON Studenci.id = Zapisy.idStudenta WHERE grupa = 15;
Wśród proponowanych rozwiązań pojawiają się charakterystyczne błędy, często spotykane przy pierwszych próbach pracy z relacyjnymi bazami danych. Bardzo łatwo jest pomylić się na etapie łączenia tabel, zwłaszcza gdy nie do końca rozumie się, jak działa klucz główny i obcy w praktyce. Jeden z typowych problemów polega na pominięciu warunku określającego, w jaki sposób tabele mają być połączone – wtedy system bazodanowy tworzy tzw. iloczyn kartezjański, czyli paruje każdy rekord z jednej tabeli z każdym z drugiej, co zwykle daje absurdalnie dużo wyników i nie ma nic wspólnego z rzeczywistością. Popularny błąd to też użycie niewłaściwych pól do łączenia – np. próba połączenia idStudenta z idZajecia, które są ze sobą kompletnie niepowiązane, bo reprezentują dwa różne byty. Z mojego doświadczenia wynika, że często myli się pole id w tabeli Studenci z polem idZajecia w tabeli Zapisy – to są zupełnie inne klucze i nie mają prawa się zgadzać. Inna pułapka pojawia się, gdy zapomni się o warunku WHERE filtrującym po konkretnej grupie, przez co wynik zawiera dane wszystkich studentów, a nie tylko tych z interesującej nas grupy. Trzeba też pamiętać, że poprawna kolejność oraz jawne stosowanie JOIN z warunkiem ON to nie tylko kwestia składni, ale i wydajności oraz czytelności kodu. Warto mocno utrwalić sobie, że łączenie przez JOIN i jasno określony warunek ON to podstawa dobrej praktyki i niemal zawsze sprawdza się przy pracy z większymi, złożonymi bazami danych – zupełnie inaczej niż domyślne, niejawne łączenia czy łączenie po złych polach.
Pytanie 12

Która jednostka miary CSS ma charakter względny i wyraża wielkość proporcjonalną do rozmiaru aktualnej czcionki?

A. px
B. in
C. em
D. pt
Jednostki px, pt i in kuszą, bo wydają się „konkretne” i przewidywalne, ale w kontekście pytania o jednostki względne powiązane z rozmiarem czcionki prowadzą na manowce. px (piksel) w CSS jest traktowany jako jednostka absolutna – przeglądarka stara się odwzorować go w sposób stały, niezależnie od bieżącego font-size elementu. W nowoczesnych specyfikacjach CSS piksel jest co prawda jednostką „referencyjną”, ale nadal nie skaluje się automatycznie z rozmiarem tekstu w taki sposób, jak em czy rem. Używanie px do wszystkiego bywa wygodne na początku, ale potem utrudnia dostępność, bo użytkownikom trudniej powiększyć tekst wraz z otoczeniem. pt (punkt typograficzny) to z kolei jednostka historycznie związana z drukiem. W CSS jest mapowana na fizyczne rozmiary (1pt to 1/72 cala), a nie na rozmiar aktualnej czcionki. Sprawdza się raczej w mediach drukowanych (media print) albo w specyficznych projektach, gdzie ktoś próbuje zbliżyć wygląd strony do layoutu DTP. W codziennym front-endzie jest rzadko używana właśnie dlatego, że jest sztywna i słabo współgra z responsywnym web designem. Jednostka in (cal) też jest jednostką absolutną, zdefiniowaną fizycznie. 1in to 2.54 cm, a przeglądarka odwzorowuje ją w oparciu o DPI urządzenia lub założenia referencyjne. Z mojego doświadczenia stosowanie in w layoucie ekranowym mija się z celem – to bardziej ciekawostka niż realne narzędzie w CSS dla stron WWW. Ani pt, ani in nie reagują na zmianę font-size tak, jak oczekujemy po jednostkach względnych. Typowy błąd myślowy polega na założeniu, że skoro px czy pt są powiązane z jakimś „rozmiarem”, to automatycznie będą zależeć od czcionki. W rzeczywistości tylko jednostki takie jak em czy rem są projektowane specjalnie po to, by skalować się względem font-size. Dlatego przy projektowaniu nowoczesnych, dostępnych interfejsów lepiej świadomie wybierać jednostki względne, a jednostek absolutnych używać tylko tam, gdzie naprawdę ma to sens.
Pytanie 13

Zademonstrowano efekt stylizacji CSS oraz kod HTML. W jaki sposób należy ustawić styl, aby uzyskać takie formatowanie?

Ilustracja do pytania
A. p.first-line {font-size: 200%; color:brown;}
B. p::first-line {font-size: 200%; color:brown;}
C. .first-line {font-size: 200%; color:brown;}
D. #first-line {font-size: 200%; color:brown;}
Pozostałe odpowiedzi zawierają błędy koncepcyjne dotyczące zastosowania selektorów CSS. W przypadku odpowiedzi .first-line {font-size: 200%; color:brown;} zastosowano selektor klasy, który jest stosowany do elementów posiadających atrybut class. Jednak to nie dotyczy pierwszej linii tekstu, a całego elementu z przypisaną klasą. Z kolei #first-line {font-size: 200%; color:brown;} używa selektora identyfikatora, który jest unikalny dla całego dokumentu i odnosi się do konkretnego elementu z przypisanym id. Nie jest jednak przeznaczony do formatowania pierwszej linii tekstu. Odpowiedź p.first-line {font-size: 200%; color:brown;} błędnie łączy selektor elementu z klasą, sugerując, że wszystkie elementy <p> z klasą first-line będą tak sformatowane. Aby poprawnie sformatować pierwszą linię w paragrafie, należy użyć selektora pseudo-elementu ::first-line. Powszechnym błędem w rozumieniu tych koncepcji jest mylenie pseudo-elementów z klasami czy identyfikatorami, co prowadzi do błędnych założeń w stylizacji CSS. Zrozumienie różnic między selektorami i ich odpowiednie zastosowanie jest kluczowe w efektywnym projektowaniu stylów CSS, zgodnym z najlepszymi praktykami w branży.
Pytanie 14

Wskaż element, który definiuje pole edycyjne formularza zgodne z ilustracją

Ilustracja do pytania
A. <input type="date" id=" minutes" name="hours">
B. <input type="time" id="minutes" name="hours">
C. <input type="number" id="mm" name="hh" min="0" max="24">
D. <input type="month" id="hh" name="mm">
Prawidłowy wybór to <input type="time" id="minutes" name="hours">, ponieważ dokładnie taki element HTML5 służy do wprowadzania godziny w formacie hh:mm, czyli tak jak na ilustracji. Atrybut type="time" mówi przeglądarce, że pole ma przyjmować tylko wartości czasu, bez daty, miesięcy czy liczb dowolnego typu. Zgodnie ze specyfikacją HTML Living Standard oraz HTML5, przeglądarka powinna wtedy wyświetlić natywne kontrolki do wyboru godziny (np. rozwijane listy, suwak, mały zegarek – zależy od systemu i przeglądarki). Dzięki temu użytkownik ma mniejsze ryzyko pomyłki, a walidacja odbywa się częściowo automatycznie. Z mojego doświadczenia warto korzystać z type="time" zawsze, gdy formularz dotyczy konkretnych godzin, np. godzina rozpoczęcia pracy, rezerwacja wizyty, planowanie spotkania online. Po stronie serwera (np. w PHP) to pole przychodzi jako tekst w formacie „HH:MM”, co jest łatwe do dalszego przetwarzania, parsowania do obiektu DateTime albo zapisu w bazie danych w typie TIME. Dobra praktyka jest też taka, żeby nazwy atrybutów id i name były semantyczne. W tym zadaniu nie ma to wpływu na poprawność odpowiedzi, ale w realnym projekcie lepiej byłoby użyć np. id="endTime" i name="end_time". Ułatwia to później pracę z JavaScriptem i po stronie backendu. Warto też pamiętać o dodaniu atrybutów min i max, jeśli chcemy ograniczyć zakres godzin (np. od 08:00 do 20:00), oraz pattern lub dodatkowej walidacji JS, jeśli mamy specyficzne wymagania. Mimo że ilustracja nie pokazuje tych szczegółów, sam mechanizm type="time" jest tu absolutnie kluczowy i zgodny z dobrymi praktykami front-endowymi.
Pytanie 15

Z tabel Klienci oraz Uslugi należy wyodrębnić tylko imiona klientów oraz odpowiadające im nazwy usług, które kosztują więcej niż 10 zł. Kwerenda uzyskująca te informacje ma formę

Ilustracja do pytania
A. SELECT imie, nazwa FROM klienci JOIN uslugi ON uslugi.id = klienci.id
B. SELECT imie, nazwa FROM klienci JOIN uslugi ON uslugi.id = uslugi_id
C. SELECT imie, nazwa FROM klienci, uslugi WHERE cena < 10
D. SELECT imie, nazwa FROM klienci JOIN uslugi ON uslugi.id = uslugi_id WHERE cena > 10
Odpowiedź 4 jest prawidłowa, ponieważ prawidłowo wykorzystuje składnię SQL do połączenia dwóch tabel oraz filtrowania danych na podstawie podanego warunku. Kwerenda używa JOIN, aby połączyć tabele Klienci i Uslugi na podstawie wspólnej kolumny uslugi_id, co jest zgodne z zasadami relacyjnej bazy danych, gdzie klucz obcy w jednej tabeli odnosi się do klucza głównego w innej tabeli. Następnie, kwerenda stosuje filtrację WHERE cena > 10, co pozwala na wybór tylko tych rekordów, gdzie cena usługi przekracza 10 zł. Jest to zgodne z praktyką selektywnego pobierania danych, co jest kluczowe w optymalizacji zapytań i skutecznym zarządzaniu zasobami bazy danych. Zastosowanie takich technik jest standardem w branży, umożliwiając efektywne zarządzanie dużymi zbiorami danych oraz zwiększenie wydajności aplikacji poprzez ograniczenie liczby zwracanych wierszy do tych, które spełniają określone kryteria. Zrozumienie i umiejętność implementacji takich zapytań SQL to podstawowa umiejętność dla specjalistów IT pracujących z bazami danych.
Pytanie 16

Efekt przedstawiony w filmie powinien być zdefiniowany w selektorze

A. tr:active { background-color: Pink; }
B. tr:hover { background-color: Pink; }
C. td, th { background-color: Pink; }
D. tr { background-color: Pink; }
Poprawny selektor to tr:hover { background-color: Pink; }, bo dokładnie opisuje sytuację pokazaną na filmie: efekt pojawia się dopiero po najechaniu kursorem na cały wiersz tabeli. Pseudo-klasa :hover w CSS służy właśnie do definiowania stylów w momencie, gdy użytkownik „najeżdża” myszką na dany element. Jeśli więc chcemy, żeby podświetlał się cały rząd tabeli, logiczne i zgodne z dobrymi praktykami jest przypięcie efektu do znacznika tr, a nie do pojedynczych komórek. W praktyce taki zapis stosuje się bardzo często w interfejsach webowych: w panelach administracyjnych, listach zamówień, tabelach z uczniami, produktami, logami systemowymi itd. Dzięki temu użytkownik łatwiej śledzi, który wiersz właśnie ogląda. To niby detal, ale z punktu widzenia UX robi sporą różnicę. Z mojego doświadczenia to jeden z tych prostych trików CSS, które od razu poprawiają „odczuwalną” jakość strony. Ważne jest też to, że :hover jest częścią standardu CSS (opisane m.in. w specyfikacji CSS Selectors Level 3/4) i działa w praktycznie wszystkich współczesnych przeglądarkach. Nie trzeba do tego żadnego JavaScriptu, żadnych skomplikowanych skryptów – czysty CSS. Dobrą praktyką jest również używanie bardziej stonowanych kolorów niż Pink w prawdziwych projektach, np. #f5f5f5 albo lekki odcień niebieskiego, tak żeby kontrast był czytelny i nie męczył wzroku. Warto też pamiętać, że podobny mechanizm możesz zastosować na innych elementach: np. a:hover dla linków, button:hover dla przycisków czy nawet div:hover dla całych kafelków w layoutach. Kluczowe jest to, żeby pseudo-klasa :hover była przypięta dokładnie do tego elementu, który ma reagować na interakcję użytkownika.
Pytanie 17

Wskaż poprawne stwierdzenie dotyczące przedstawionego kodu HTML.
<video width="640" height="480" controls>
<source src="animacja.mp4" type="video/mp4">
</video>

A. Lokalizacja pliku jest nieprawidłowa, brak w niej ścieżki bezwzględnej.
B. Użytkownik nie będzie miał możliwości kontrolowania odtwarzania wideo.
C. Plik animacja.mp4 powinien mieć rozdzielczość 640x480 pikseli, aby był odtwarzany.
D. Kod może nie działać w przeglądarkach, które nie obsługują HTML5.
Pierwsze stwierdzenie sugeruje, że plik animacja.mp4 musi mieć dokładnie rozdzielczość 640x480 pikseli, co jest nieprawdziwe. Format &lt;video&gt; w HTML umożliwia odtwarzanie filmów w różnych rozdzielczościach, a przeglądarka automatycznie dostosuje odtwarzanie w zależności od dostępnych zasobów i jakości pliku wideo. Drugie stwierdzenie, że użytkownik nie będzie miał możliwości sterowania odtwarzaniem, jest sprzeczne z definicją atrybutu 'controls', który dodaje elementy sterujące do odtwarzacza, takie jak play, pause i seek. Trzecie stwierdzenie odnosi się do lokalizacji pliku, podczas gdy w rzeczywistości plik animacja.mp4 może być lokalizowany w różnych folderach, a nie tylko w ścisłej ścieżce bezwzględnej. HTML5 wprowadza wiele standardów i uproszczeń, a deweloperzy są zobowiązani do przestrzegania tych standardów, aby zapewnić, że ich treści będą dostępne na różnych platformach. Typowe błędy myślowe prowadzące do takich wniosków obejmują nieznajomość zasad działania znaczników HTML oraz niepełne zrozumienie mechanizmów, jakie przeglądarki stosują w kontekście odtwarzania multimediów.
Pytanie 18

Aby strona internetowa poprawnie dostosowała się do urządzeń mobilnych, należy określić rozmiar czcionki

A. w pikselach
B. tylko z wykorzystaniem znaczników big i small
C. w milimetrach
D. w procentach
Aby witryna internetowa prawidłowo skalowała się na urządzeniach mobilnych, zaleca się definiowanie wielkości czcionki w procentach. Używanie procentów zapewnia elastyczność i responsywność interfejsu użytkownika, co jest kluczowe w kontekście różnorodności rozmiarów ekranów. Procentowe jednostki (np. 100%, 150%) są relatywne do rodzica (elementu, w którym się znajdują), co pozwala na automatyczne dostosowywanie się do zmieniających się warunków wyświetlania. Takie podejście jest zgodne z zasadami responsywnego projektowania, które kładzie nacisk na dostosowanie zawartości do różnych rozmiarów ekranów. Ponadto, używanie procentów w połączeniu z jednostkami em i rem, które również są skalowalne, pozwala na tworzenie bardziej dostępnych i przyjaznych dla użytkownika interfejsów. Przykładem może być zdefiniowanie wielkości czcionki nagłówka jako 120%, co sprawi, że będzie ona 20% większa od wielkości czcionki tekstu bazowego, co poprawi czytelność na mniejszych urządzeniach. Warto również zauważyć, że takie podejście wspiera standardy dostępności, co jest istotne w kontekście SEO i doświadczenia użytkownika.
Pytanie 19

Jednym z atrybutów tabeli ksiazki jest pole czyWypozyczona, które może mieć dwie wartości: true lub false. Jaki typ danych będzie najbardziej odpowiedni dla tego pola?

A. DOUBLE
B. CHAR
C. BOOLEAN
D. VARCHAR(5)
Wybór typów DOUBLE, CHAR oraz VARCHAR(5) do reprezentowania stanu wypożyczenia książki jest nieadekwatny i może prowadzić do nieefektywnego zarządzania danymi. Typ DOUBLE, będący typem liczbowym zmiennoprzecinkowym, jest przeznaczony do przechowywania wartości numerycznych z wysoką precyzją, co jest całkowicie zbędne w kontekście binaryjnej reprezentacji stanu wypożyczenia. Użycie typu DOUBLE zwiększa obciążenie pamięci i niepotrzebnie komplikuje zapytania, co negatywnie wpływa na wydajność bazy danych. CHAR oraz VARCHAR(5) są typami tekstowymi, które również są niewłaściwe w tym kontekście. W przypadku CHAR, którego długość jest stała, musielibyśmy zarezerwować miejsce na cały ciąg znaków, co jest nieefektywne. Z kolei VARCHAR(5), choć jest dynamiczny, nadal nie odzwierciedla logicznego charakteru pola 'czyWypozyczona'. Zamiast prostego true/false, wprowadzamy zbędne komplikacje przy operacjach porównawczych i filtracji. Tego rodzaju błędne podejście może wynikać z mylenia reprezentacji danych - niektóre osoby mogą sądzić, że tekstowe lub liczbowe reprezentacje zapewniają większą elastyczność, co jest mylnym przekonaniem. Kluczowe w projektowaniu baz danych jest dobieranie typów danych odpowiednio do ich przeznaczenia, a w przypadku wartości logicznych najlepszym wyborem jest typ BOOLEAN.
Pytanie 20

Co wykonuje poniższy fragment kodu w JavaScript?

n = "Napis1";
s = n.length;
A. Przypisze zmienną n do zmiennej s
B. Wyświetli długość tekstu ze zmiennej n
C. Przypisze zmiennej s fragment tekstu ze zmiennej n, o długości określonej przez zmienną length
D. Przypisze zmiennej s wartość, która odpowiada długości tekstu ze zmiennej n
Analizując błędne odpowiedzi można zauważyć kilka typowych nieporozumień związanych z właściwością length w JavaScript. Pierwszym z nich jest mylne założenie że length służy do wycinania fragmentu napisu co sugeruje odpowiedź o przypisaniu zmiennej s fragmentu napisu. W rzeczywistości length to właściwość która zwraca liczbę elementów w stringu a nie jego część. Aby wyciąć fragment stringa należy użyć metod takich jak slice lub substring które są przeznaczone do tego celu. Kolejne nieporozumienie polega na traktowaniu length jako funkcji która wyświetla długość napisu. Właściwość length po prostu zwraca wartość dlatego jeśli chcemy ją wyświetlić musimy użyć dodatkowych konstrukcji takich jak console.log w środowisku programistycznym przeglądarki. Następne potencjalne nieporozumienie związane jest z przypisaniem zmiennej n do zmiennej s. Bezpośrednie przypisanie całego stringa do innej zmiennej wymagałoby użycia operatora przypisania (=) bez kontekstu length. Takie błędne rozumowanie często wynika z nieuwagi lub braku doświadczenia w pracy z właściwościami obiektów w JavaScript. Programując w tym języku warto pamiętać że każda właściwość i metoda ma swoje konkretne zastosowanie i przeznaczenie stąd znajomość ich specyfiki jest kluczowa dla efektywnego kodowania. Dzięki tej wiedzy programista może unikać typowych pułapek i optymalizować procesy przetwarzania danych co jest szczególnie istotne w kontekście aplikacji webowych rozwijanych w JavaScript.
Pytanie 21

Cookie stworzony za pomocą polecenia PHP

setcookie("osoba", "Anna Kowalska", time() + (3600 * 24));
A. będzie przechowywany na serwerze przez jedną godzinę
B. będzie przechowywany na serwerze przez 24 godziny
C. wygaśnie po dobie od momentu jego utworzenia
D. wygaśnie po jednej godzinie od momentu jego utworzenia
Wybór odpowiedzi, że ciasteczko wygaśnie po jednej godzinie od jego utworzenia, jest błędny, ponieważ czas wygaśnięcia ciasteczka jest jasno określony w wywołaniu funkcji setcookie(). Przypisanie wartości time() + (3600 * 24) oznacza, że ciasteczko będzie ważne przez 24 godziny, a nie jedną. Pojęcia związane z czasem życia ciasteczek są kluczowe w kontekście zarządzania sesjami i stanami użytkowników w aplikacjach webowych. Wiele osób myli jednostki czasu, co prowadzi do nieprawidłowych założeń dotyczących działania ich aplikacji. Kolejny błąd polega na przeświadczeniu, że ciasteczka są przechowywane na serwerze, gdy w rzeczywistości są one zapisywane na komputerze użytkownika. Serwer ustala zasady dotyczące ciasteczek, ale ich fizyczne miejsce przechowywania to urządzenie klienckie. Często zdarza się również, że użytkownicy nie są świadomi, jak długo ciasteczka mogą pozostać aktywne, co wpływa na ich doświadczenia i może prowadzić do nieporozumień w kontekście logowania czy ustawień prywatności. W związku z tym właściwe zrozumienie działania i życia ciasteczek jest kluczowe dla zapewnienia prawidłowego funkcjonowania aplikacji oraz ochrony danych użytkowników.
Pytanie 22

Aby wykonać usunięcie tabeli, należy użyć kwerendy

A. UNIQUE
B. TRUNCATE TABLE
C. DELETE
D. DROP TABLE
Poprawna odpowiedź to DROP TABLE, ponieważ jest to standardowa komenda SQL używana do całkowitego usunięcia tabeli z bazy danych. Użycie tej komendy powoduje nie tylko usunięcie samej struktury tabeli, ale również wszystkich danych, które były w niej przechowywane. Przykładowo, jeśli mamy tabelę 'Użytkownicy' i chcemy ją usunąć, piszemy: DROP TABLE Użytkownicy; Należy jednak pamiętać, że po wykonaniu tej operacji nie można odzyskać ani tabeli, ani jej danych, dlatego ważne jest, aby przed takim krokiem wykonać odpowiednie kopie zapasowe lub upewnić się, że dane są już zbędne. W kontekście dobrych praktyk, przed usunięciem tabeli warto przeanalizować wpływ na inne obiekty bazy danych, takie jak klucze obce, które mogą być związane z usuwaną tabelą. Istotne jest również zrozumienie, że DROP TABLE nie można użyć, jeśli w tabeli istnieją aktywne ograniczenia lub jeśli jest ona częścią jakiejś transakcji. W takiej sytuacji, czynności te należy zrealizować w odpowiedniej kolejności, aby uniknąć błędów.
Pytanie 23

W SQL, aby dodać nowy wiersz do bazy danych, należy użyć polecenia

A. CREATE INTO
B. CREATE ROW
C. SELECT ROW
D. INSERT INTO
Wybór innych opcji zamiast 'INSERT INTO' wskazuje na nieporozumienie dotyczące podstawowych komend SQL. 'SELECT ROW' nie jest poprawnym poleceniem w SQL i nie służy do wstawiania danych. W SQL 'SELECT' jest używane do pobierania danych z bazy, a nie do ich wstawiania. Takie myślenie może prowadzić do błędnego założenia, że wystarczy jedynie wybrać dane, aby je dodać. Z kolei 'CREATE ROW' i 'CREATE INTO' są także niepoprawnymi komendami, ponieważ nie istnieją w standardzie SQL. 'CREATE' jest używane do definicji nowych struktur, takich jak tabele czy bazy danych, a nie do operacji wstawiania danych. Użytkownicy mogą mylić proces tworzenia z procesem dodawania, co prowadzi do zamieszania w zakresie funkcji każdej z komend. To zrozumienie jest kluczowe, ponieważ skutkuje tym, że nieprawidłowe komendy mogą prowadzić do błędów przy próbie interakcji z bazą danych, a w konsekwencji do utraty danych lub naruszenia integralności bazy. Właściwe przyswojenie funkcji 'INSERT INTO' jest zatem niezbędne dla efektywnej pracy z bazami danych.
Pytanie 24

Przemiana kodu źródłowego wykonanego przez programistę w zrozumiały dla maszyny kod maszynowy to

A. analizowanie błędów
B. wykonywanie
C. wdrażanie
D. kompilowanie
Kompilowanie to kluczowy proces w inżynierii oprogramowania, który polega na przekształceniu kodu źródłowego napisanego w języku wysokiego poziomu (takim jak C++, Java czy Python) na kod maszynowy zrozumiały dla komputera. Proces ten jest krytyczny, ponieważ komputery nie są w stanie interpretować kodu źródłowego bezpośrednio. Kompilator przeprowadza analizę syntaktyczną i semantyczną kodu, optymalizuje go, a następnie generuje kod maszynowy. W praktyce, kompilacja pozwala na wykrycie błędów w kodzie przed jego uruchomieniem, co jest zgodne z najlepszymi praktykami programistycznymi. Kompilatory często oferują dodatkowe narzędzia, takie jak debugery, które umożliwiają programistom śledzenie błędów w kodzie. W kontekście dużych projektów, dobrym podejściem jest również wykorzystanie systemów CI/CD, które automatyzują proces kompilacji i testowania, co znacząco przyspiesza cykl rozwoju oprogramowania oraz zwiększa jego jakość.
Pytanie 25

W dokumencie XHTML znajduje się fragment kodu, który posiada błąd w walidacji. Na czym ten błąd polega? ```

tekst

pierwsza linia
Druga linia

```
A. Znacznik <b> nie może być umieszczany wewnątrz znacznika <p>
B. Znacznik <br> musi być zamknięty
C. Znaczniki powinny być zapisywane dużymi literami
D. Nie ma nagłówka szóstego stopnia
Niektóre odpowiedzi sugerują błędne interpretacje zasad XHTML. Po pierwsze, stwierdzenie, że znacznik <b> nie może być zagnieżdżany w znaczniku <p>, jest nieprawdziwe. W rzeczywistości, znacznik <b> jest dozwolony w kontekście tekstu wewnątrz znacznika <p>, ponieważ oba należą do tej samej kategorii elementów inline. Wiele elementów inline, takich jak <i>, <u> czy <strong>, może być zagnieżdżanych bez problemu w znaczniku <p>, co czyni tę odpowiedź błędną. Z kolei twierdzenie o braku nagłówka szóstego stopnia jest również mylące, ponieważ znacznik <h6> jest częścią standardu HTML i XHTML, a jego użycie jest jak najbardziej zasadne. Przechodząc do kwestii pisania znaczników wielkimi literami, warto zauważyć, że XHTML jest czuły na wielkość liter, a właściwe stosowanie wielkich liter w przypadku znaczników nie jest wymogiem, ale zaleceniem w kontekście stylu. Ostatecznie, błędne uznanie zamknięcia znacznika <br> za opcjonalne w XHTML prowadzi do problemów z walidacją i interpretacją dokumentu, co może skutkować problemami w wyświetlaniu strony w różnych przeglądarkach. Takie nieprawidłowe podejście do składni może prowadzić do poważnych problemów w przyszłości, ponieważ poprawne zamykanie znaczników jest kluczowe dla każdego dokumentu XHTML, co podkreśla znaczenie znajomości i stosowania dobrych praktyk w pracy z kodem.
Pytanie 26

Które zdarzenie języka JavaScript jest wyzwalane w momencie, gdy kursor myszy znajduje się na elemencie do którego jest przypisane?

A. onmouseout
B. onmouseover
C. onmouseup
D. onmousedown
Prawidłowa odpowiedź to onmouseover, bo właśnie to zdarzenie w JavaScript uruchamia się w momencie, kiedy kursor myszy *wchodzi* na dany element i znajduje się nad nim. Przeglądarka monitoruje położenie kursora i gdy tylko „najedziesz” na element z przypisanym zdarzeniem onmouseover, wywoływany jest podpięty handler, na przykład funkcja w JavaScript. W praktyce często używa się tego do tworzenia efektów typu podświetlanie przycisków, rozwijane menu, podpowiedzi (tooltips) albo lekkie animacje po najechaniu. Przykładowo: `<button onmouseover="this.style.backgroundColor='orange'">Najedź na mnie</button>` – w chwili najechania myszką kolor tła przycisku się zmienia. Moim zdaniem to jedno z bardziej podstawowych zdarzeń, które warto ogarnąć na początku nauki frontendu, bo pozwala szybko zrobić stronę bardziej „żywą”. W nowoczesnym kodzie raczej unika się pisania atrybutów typu onmouseover bezpośrednio w HTML i zamiast tego stosuje się `addEventListener("mouseover", handler)` w JavaScript. Jest to zgodne z dobrymi praktykami i oddziela logikę od struktury dokumentu. Warto też wiedzieć, że onmouseover różni się od onmouseenter: onmouseover propaguje się (bąbelkuje) w górę drzewa DOM, co ma znaczenie przy bardziej złożonych interfejsach. Standardowe API DOM dokładnie opisuje te różnice i przy projektowaniu interakcji dobrze jest świadomie wybierać odpowiedni typ zdarzenia. W typowych projektach webowych onmouseover jest używany głównie do prostych reakcji na najechanie, ale trzeba pamiętać, by nie przesadzać z efektami, żeby nie przeciążyć użytkownika i nie zepsuć użyteczności strony.
Pytanie 27

Instrukcja SQL przedstawiona w formie graficznej

ALTER TABLE 'miasta'
ADD 'kod' text;
A. wprowadza do tabeli dwie kolumny o nazwach: kod i text
B. dodaje do tabeli kolumnę o nazwie kod typu text
C. w tabeli miasta zmienia nazwę kolumny kod na nazwę text
D. zmienia nazwę tabeli miasta na nazwę kod
Polecenie ALTER TABLE w SQL to naprawdę przydatne narzędzie, które pozwala na modyfikowanie struktury tabeli w bazie danych. W Twoim przypadku dodajesz nową kolumnę o nazwie 'kod' typu text do tabeli 'miasta'. To słowo kluczowe ADD oznacza, że chcemy coś dorzucić do tej tabeli. Typ text jest fajny, bo jest używany do przechowywania różnych dłuższych tekstów, co sprawia, że idealnie nadaje się do takich danych jak opisy czy kody pocztowe. Pamiętaj, że przed robieniem zmian w tabelach warto pomyśleć, jak to wpłynie na całe działanie aplikacji i procesów w firmie. Na przykład, jeśli musisz przechować dodatkowe info o miastach, jak właśnie kody pocztowe, to dodanie tego jest super pomysłem. Znajomość ALTER TABLE jest mega przydatna w zarządzaniu bazami danych, bo pozwala na elastyczne dostosowanie tabel do zmieniających się potrzeb. To naprawdę może zwiększyć efektywność systemu, jeśli dobrze to ogarniesz.
Pytanie 28

W języku PHP zapis

//
pozwala na:
A. dodanie komentarza jednoliniowego
B. użycie tablicy superglobalnej
C. użycie operatora dzielenia bez reszty
D. dodanie komentarza wieloliniowego
W języku PHP zapis <pre>//</pre> służy do wstawiania komentarzy jednoliniowych. Komentarze są istotnym elementem kodu, ponieważ pozwalają programistom na dokumentowanie i wyjaśnianie fragmentów kodu, co ułatwia jego zrozumienie i utrzymanie. W PHP, komentarze jednoliniowe zaczynają się od dwóch ukośników i rozciągają się do końca danej linii. Przykładowo, zapis <pre>// To jest komentarz jednoliniowy</pre> informuje innych programistów, że dany tekst jest komentarzem, który nie zostanie wykonany przez interpreter PHP. Stosowanie komentarzy jest zgodne z najlepszymi praktykami programowania, ponieważ poprawia czytelność kodu oraz pozwala na szybszą analizę struktury i logiki aplikacji. Dobrą praktyką jest dokumentowanie nie tylko skomplikowanych fragmentów, ale również takich, które mogą wydawać się oczywiste, aby zminimalizować ryzyko nieporozumień w przyszłości. Komentarze pomagają także w pracy zespołowej, gdzie wiele osób może pracować nad tym samym projektem.
Pytanie 29

W tabeli zadania znajduje się pole tekstowe status. Jakie zapytanie należy użyć, aby usunąć te zadania, które mają status 'zamknięte'?

A. DELETE FROM zadania WHERE status = 'zamknięte';
B. TRUNCATE TABLE zadania WHERE status = 'zamknięte';
C. TRUNCATE TABLE zadania;
D. DELETE FROM zadania;
Odpowiedź DELETE FROM zadania WHERE status = 'zamknięte' jest poprawna, ponieważ wykorzystuje standardową składnię SQL do usuwania rekordów z tabeli na podstawie zadanych warunków. W tym przypadku, kwerenda ta usuwa tylko te wiersze, które mają wartość 'zamknięte' w polu status. Jest to podejście zgodne z dobrymi praktykami, ponieważ pozwala na precyzyjne określenie, które dane mają zostać usunięte, co minimalizuje ryzyko przypadkowego usunięcia innych rekordów. Na przykład, w systemie zarządzania projektami, możemy mieć wiele zadań z różnymi statusami, takimi jak 'otwarte', 'w trakcie', czy 'zamknięte'. Użycie tej kwerendy pozwala na oczyszczenie bazy danych z nieaktualnych zadań, co jest kluczowe dla utrzymania porządku i efektywności w zarządzaniu projektami. Ponadto, stosując tę metodę, możemy w przyszłości łatwo modyfikować warunki usuwania, na przykład zmieniając status na 'wstrzymane', zachowując elastyczność w zarządzaniu danymi.
Pytanie 30

Jaki styl CSS umożliwi ustawienie tekstu do prawej strony?

A. <p style="position: right">tekst</p>
B. <p style="font: right">tekst</p>
C. <p style="align: right">tekst</p>
D. <p style="text-align: right">tekst</p>
Właściwe wyrównanie tekstu do prawej strony w CSS można osiągnąć za pomocą właściwości 'text-align'. Używając deklaracji 'text-align: right', umożliwiamy umiejscowienie zawartości elementu blokowego, takiego jak <p>, w taki sposób, aby tekst był wyrównany do prawej krawędzi kontenera. Przykładowo, stosując <p style='text-align: right'>Tekst wyrównany do prawej</p>, uzyskujemy efekt, w którym cały tekst w obrębie akapitu zostaje przesunięty do prawej strony. Warto również zaznaczyć, że 'text-align' jest zgodne z W3C CSS Specifications, co oznacza, że jest standardową właściwością CSS uznawaną przez większość przeglądarek. W praktyce, stosowanie 'text-align' jest nie tylko ograniczone do akapitów, ale może być używane także w innych elementach, takich jak nagłówki, divy i inne bloki, co czyni go bardzo wszechstronnym narzędziem w stylizacji stron internetowych. Dodatkowo, właściwość ta jest fundamentalna w kontekście responsywnego projektowania stron, gdzie dopasowanie tekstu do różnych układów jest kluczowe dla odbioru treści.
Pytanie 31

W aplikacji PHP do bazy danych została wysłana kwerenda SELECT przy pomocy funkcji mysqli_query. Jaką funkcję powinien wykorzystać użytkownik, aby ustalić, ile rekordów zostało zwróconych przez zapytanie?

A. mysqli_num_rows
B. mysqli_connect
C. mysqli_fetch_row
D. mysqli_query
Przy wyborze niewłaściwych funkcji jako alternatywy dla mysqli_num_rows pojawia się wiele nieporozumień dotyczących operacji na wynikach zapytań w PHP. Wybór mysqli_fetch_row sugeruje, że użytkownik mylnie zakłada, iż ta funkcja zwraca liczbę rekordów. W rzeczywistości, mysqli_fetch_row służy do pobierania kolejnych wierszy z wyniku zapytania jako tablicy, co oznacza, że do zliczenia rekordów musielibyśmy wielokrotnie wywoływać tę funkcję w pętli, co jest nieefektywne i niezgodne z zasadami optymalizacji. Z kolei mysqli_query, choć fundamentem do wykonania zapytania, nie ma funkcji zliczającej rekordy. Użytkownicy często mylą jej wydajność z funkcją zliczania, co prowadzi do nieefektywnego kodu. Funkcja mysqli_connect jest przeznaczona do nawiązywania połączenia z bazą danych, a nie do operacji na wynikach zapytań. Jest to typowy błąd nowicjuszy, którzy nie rozumieją, że użycie funkcji do zaistnienia w bazie nie ma związku ze zliczaniem rekordów. W praktyce, aby uzyskać informacje o liczbie rekordów, kluczowe jest zrozumienie, że każda z tych funkcji ma swoje zdefiniowane zadania i użycie ich w nieodpowiednich kontekstach prowadzi do nieoptymalnych rozwiązań, co jest sprzeczne z najlepszymi praktykami programowania.
Pytanie 32

Jak utworzyć klucz obcy na wielu kolumnach podczas definiowania tabeli?

A. CONSTRAINT (nazwisko, imie) FOREIGN KEY REFERENCES osoby (nazwisko, imie)
B. CONSTRAINT fk_osoba_uczen FOREIGN KEY ON(nazwisko, imie) REFERENCES osoby (nazwisko, imie)
C. CONSTRAINT fk_osoba_uczen FOREIGN KEY(nazwisko, imie) REFERENCES osoby (nazwisko, imie)
D. CONSTRAINT (nazwisko, imie) FOREIGN REFERENCES KEY osoby (nazwisko, imie)
Pierwsza z niepoprawnych odpowiedzi zawiera błąd w składni, ponieważ nieprawidłowo łączy elementy definicji klucza obcego oraz niepoprawnie używa słowa kluczowego 'REFERENCES' przed 'FOREIGN KEY', co narusza standard SQL. W drugiej niepoprawnej odpowiedzi również występuje błąd w kolejności słów kluczowych, co czyni konstrukcję naruszającą zasady składni SQL. W trzeciej odpowiedzi z kolei mamy do czynienia z błędnym użyciem 'ON', które nie jest częścią definicji klucza obcego w tym kontekście. Ponadto, konstrukcja 'FOREIGN REFERENCES KEY' nie ma sensu w kontekście SQL, ponieważ nie istnieje pojęcie 'REFERENCES' obok 'FOREIGN KEY'. W związku z tym, wszystkie trzy niepoprawne odpowiedzi nie spełniają wymogów poprawnej definicji klucza obcego, co prowadzi do problemów z integralnością danych i błędami podczas wykonywania zapytań w bazie danych. Rekomendowane jest zawsze przestrzeganie standardów SQL i testowanie zapytań w bezpiecznym środowisku przed ich zastosowaniem w produkcji.
Pytanie 33

Z uwagi na zaprezentowany styl CSS, plik rysunek.gif jest używany jako tło strony:

body {
    background-image: url("rysunek.gif");
    background-repeat: repeat-y;
}
A. zarówno w pionowym, jak i poziomym kierunku ze skalowaniem
B. zarówno w pionowym, jak i poziomym kierunku z kadrowaniem
C. w pionowym kierunku
D. w poziomym kierunku
Pierwsza nieprawidłowa koncepcja zakłada, że obraz tła może być powtarzany w poziomie, co nie jest zgodne z zastosowaną wartością `repeat-y`. Właściwość `background-repeat` z wartością `repeat-y` powoduje powtarzanie jedynie w osi pionowej, co wyklucza powtarzanie w poziomie. Kolejnym błędnym podejściem jest założenie, że obraz tła jest powtarzany jednocześnie w pionie i w poziomie z kadrowaniem. Kadrowanie, czyli dostosowanie wymiarów obrazu w tło, nie jest związane z ustawieniem `repeat-y`. To ustawienie kontroluje jedynie sposób powtarzania obrazu, a nie jego rozmiar czy kadrowanie. Ostatnia błędna odpowiedź zakłada, że występuje skalowanie tła zarówno w pionie, jak i poziomie. Skalowanie obrazu tła wymaga użycia `background-size`, a nie `background-repeat`. Jest to częsty błąd polegający na mieszaniu właściwości CSS, co może prowadzić do nieprzewidywalnych efektów wizualnych na stronie. Rozumienie rozróżnienia między powtarzaniem, skalowaniem a kadrowaniem obrazu tła jest kluczowe w projektowaniu nowoczesnych layoutów webowych.
Pytanie 34

Aby w JavaScript wykonać wymienione kroki:

1. Wyświetlić okno do wpisania wartości z poleceniem "Podaj kwalifikację: ",
   następnie po zatwierdzeniu
2. Umieścić napis na stronie internetowej, gdzie w miejscu kropek znajduje się
   wartość pobrana z okna "Kwalifikacja: ..."
należy w znaczniku <script> umieścić kod 
A. A = prompt("Podaj kwalifikację: ");
   document.write("Kwalifikacja: " + A);

B. A = prompt("Podaj kwalifikację: ");
   document.write("Kwalifikacja: " .A);

C. A = alert("Podaj kwalifikację: ");
   document.write("Kwalifikacja: " + A);

D. A << prompt("Podaj kwalifikację: ");
   document.write("Kwalifikacja: " + A);
A. C.
B. B.
C. A.
D. D.
Dobra robota! W JavaScript, aby wyświetlić okno, w którym użytkownik może wpisać swoje kwalifikacje, najlepiej użyć funkcji `prompt`. Ta funkcja wyświetla okienko, w które można coś wpisać, a to co wprowadzisz, zostaje zwrócone. Potem, żeby pokazać te dane na stronie, używamy funkcji `document.write`. Dzięki temu możemy dynamicznie dodawać tekst na stronę, co jest super przydatne, gdy chcemy, żeby użytkownik wpisał jakieś informacje, które od razu wyświetlamy. Moim zdaniem, to fajny sposób na interakcję z użytkownikami!
Pytanie 35

W SQL instrukcja INSERT INTO

A. modyfikuje rekordy przypisaną wartością.
B. dodaje kolumny do istniejącej tabeli.
C. wprowadza dane do tabeli.
D. wprowadza nową tabelę.
Odpowiedź 'wprowadza dane do tabeli' jest poprawna, ponieważ polecenie INSERT INTO w języku SQL służy dokładnie do tego celu - do dodawania nowych rekordów (wierszy) do istniejącej tabeli w bazie danych. W praktyce, polecenie to pozwala na wprowadzenie danych zgodnych z określoną strukturą tabeli, co oznacza, że musimy dostarczyć wartości dla odpowiednich pól. Przykład użycia polecenia INSERT INTO: 'INSERT INTO pracownicy (imie, nazwisko, wiek) VALUES ('Jan', 'Kowalski', 30);' W tym przypadku, dodawany jest nowy rekord do tabeli 'pracownicy', wskazując konkretne wartości dla kolumn 'imie', 'nazwisko' oraz 'wiek'. Zgodnie z dobrą praktyką, przed wprowadzeniem danych do tabeli warto upewnić się, że są one zgodne z definicją kolumn, aby uniknąć błędów w czasie wykonywania polecenia. Ponadto, często zaleca się stosowanie transakcji, aby mieć możliwość wycofania wprowadzonych zmian w przypadku wystąpienia błędów. INSERT INTO jest fundamentalną częścią operacji CRUD (Create, Read, Update, Delete), które są podstawą zarządzania danymi w bazach danych, a jego właściwe zrozumienie jest kluczowe dla każdego, kto pracuje z SQL.
Pytanie 36

W pliku CSS znajdują się poniższe style. Kiedy klikniemy na hiperłącze i wrócimy na stronę, jego kolor zmieni się na

a { color: Brown; }
a:link { color: Green; }
a:visited { color: Red; }
a:hover { color: Yellow; }
A. zielony
B. żółty
C. czerwony
D. brązowy
W stylach CSS dla hiperłączy istnieją różne pseudoklasy które określają ich wygląd w zależności od stanu. W tym przypadku kolor czerwony przypisany jest do pseudoklasy a:visited co oznacza że po odwiedzeniu i późniejszym powrocie na stronę hiperłącze przyjmie kolor czerwony. Pseudoklasa a:visited jest używana aby oznaczyć linki które użytkownik już odwiedził co jest przydatne w nawigacji i pozwala użytkownikom zidentyfikować które strony już odwiedzili. Dobre praktyki w projektowaniu stron internetowych zalecają użycie wyraźnych i kontrastujących kolorów aby użytkownicy mogli łatwo rozpoznać odwiedzone linki co poprawia doświadczenie użytkownika. Warto pamiętać że przeglądarki mają różne poziomy wsparcia dla pseudoklasy a:visited w kontekście stylizacji innych właściwości niż kolor co wynika z wymogów prywatności. Dlatego w standardowych przypadkach kolorowe oznaczenie linków przynosi pożądany efekt zapewniając zgodność z wytycznymi WCAG dotyczącymi dostępności stron internetowych. Bardzo ważne jest aby projektując strony internetowe dbać o klarowność i intuicyjność nawigacji co zwiększa satysfakcję z użytkowania serwisu.
Pytanie 37

W celu modyfikacji danych w bazie danych można wykorzystać

A. kwerendą SELECT
B. raportem
C. filtrowaniem
D. formularzem
Raporty, filtracja oraz kwerendy SELECT to różne podejścia do pracy z danymi, ale nie są to metody edytowania danych w bazie danych. Raporty są narzędziem do generowania przeglądów danych, które pozwalają na analizę i wizualizację danych w różnych formatach, jednak nie umożliwiają bezpośredniego modyfikowania tych danych. Zwykle są one używane do prezentowania wyników na podstawie kwerend, a ich celem jest informowanie użytkowników o stanie bazy danych, a nie jej edytowanie. Filtracja, z drugiej strony, to proces selekcjonowania konkretnego zbioru danych z większej bazy, który ma na celu ograniczenie widocznych informacji, ale nie zmienia samych danych. Wyszukiwanie za pomocą filtrów jest kluczowe przy analizie danych, jednak samo w sobie nie prowadzi do ich edytowania. Kwerenda SELECT jest z kolei używana do pobierania danych z bazy, co oznacza, że pozwala na odczyt danych, ale nie na ich modyfikację. Kwerendy, które służą do edytowania danych, to kwerendy typu UPDATE czy INSERT, które bezpośrednio manipulują danymi w bazie. Obserwując te różnice, można zauważyć, że niektóre z tych narzędzi mogą być mylnie interpretowane jako metody edytowania, mimo że ich głównym celem jest analiza lub przetwarzanie informacji.
Pytanie 38

Semantyczny znacznik sekcji języka HTML 5 przeznaczony do umieszczenia stopki strony WWW to

A. <aside> 
B. <header>
C. <footer>
D. <figcaption>
Poprawna odpowiedź to <footer>, bo właśnie ten znacznik w HTML5 jest semantycznie przeznaczony na stopkę strony lub stopkę sekcji. W specyfikacji HTML5 wyraźnie podkreślono, że <footer> służy do umieszczania informacji końcowych: praw autorskich (copyright), linków do polityki prywatności, kontaktu, autorów, krótkich podsumowań czy nawigacji pomocniczej. Moim zdaniem warto traktować <footer> jak miejsce na „meta‑informacje” o stronie albo o danej części dokumentu. Co ważne, <footer> nie musi występować tylko raz – możesz mieć stopkę całej strony w obrębie <body>, ale też osobne stopki np. dla artykułu (<article>) czy sekcji (<section>). To jest dobra praktyka, bo poprawia strukturę dokumentu i czytelność kodu. W praktyce wygląda to np. tak: <footer><p>© 2026 Firma XYZ</p><nav><a href="/regulamin">Regulamin</a> | <a href="/kontakt">Kontakt</a></nav></footer>. Czytniki ekranowe i roboty wyszukiwarek lepiej rozumieją wtedy, że ta część strony to zakończenie i informacje dodatkowe. To się przekłada na lepszą dostępność (WCAG) i trochę sensowniejsze SEO. Z mojego doświadczenia warto pilnować, żeby nie wrzucać do <footer> całej reszty layoutu, tylko właśnie elementy typowo „stopkowe”. Dobrą praktyką jest też trzymanie się spójnej struktury na wszystkich podstronach, żeby użytkownik intuicyjnie wiedział, że w stopce znajdzie np. link do pliku RODO albo dane firmy. HTML5 mocno stawia na semantykę, więc używanie <footer> zamiast jakiegoś bezsensownego <div id="stopka"> to po prostu nowocześniejsze i zgodne ze standardami podejście.
Pytanie 39

W formularzu umieszczono kontrolki do podania imienia oraz nazwiska. Który z atrybutów odpowiada za wyświetlanie sugestii w polu kontrolki, która znika, gdy użytkownik zaczyna wpisywanie wartości?

<label for="imie">Imię: </label> 
<input id="imie" value="Wpisz dane" title="Wpisz imię"><br>
<label for="nazw">Nazwisko: </label> 
<input id="nazw" placeholder="Wpisz dane" title="Wpisz nazwisko">
A. value
B. title
C. placeholder
D. for
Atrybut "placeholder" jest kluczowym elementem w formularzach HTML, który definiuje tekst podpowiedzi umieszczony w polu kontrolki. Tekst ten zniknie, gdy użytkownik zacznie wpisywać dane, co pozwala na zapewnienie bardziej intuicyjnego interfejsu. W przypadku przykładowego formularza, atrybut "placeholder" jest użyty w polu nazwiska, co stanowi doskonały przykład jego praktycznego zastosowania. Dobrą praktyką jest stosowanie atrybutu "placeholder" w formularzach, ponieważ wprowadza on klarowność i ułatwia użytkownikom wypełnianie formularzy, jednocześnie zmniejszając ryzyko błędów. Atrybut ten nie tylko poprawia doświadczenia użytkownika, ale także zwiększa dostępność formularzy, ponieważ pozwala osobom korzystającym z czytników ekranu lepiej zrozumieć, jakie dane są wymagane. Warto również zauważyć, że "placeholder" nie powinien być używany jako substytut etykiety, która jest niezbędna do poprawnej dostępności i użyteczności. Etykiety powinny być zawsze stosowane, a "placeholder" powinien pełnić jedynie funkcję pomocniczą.
Pytanie 40

Tabela faktury w bazie danych zawiera pola: numer, data, id_klienta, wartość oraz status. Każdego dnia tworzony jest raport dotyczący faktur z dnia bieżącego. Zawiera on jedynie numery oraz wartości faktur. Która z poniższych kwerend SQL pozwoli na wygenerowanie tego raportu?

A. SELECT numer, wartość FROM faktury;
B. SELECT * FROM faktury WHERE data=CURRENT_DATE();
C. SELECT numer, wartosc FROM faktury WHERE data=CURRENT_DATE();
D. SELECT * FROM faktury;
Aby wygenerować raport faktur z bieżącego dnia, kluczowe jest zastosowanie odpowiednich filtrów oraz wybranie tylko tych pól, które są istotne w kontekście raportu. Kwerenda SQL, która prawidłowo odpowiada na postawiony problem, to 'SELECT numer, wartosc FROM faktury WHERE data=CURRENT_DATE();'. Dzięki temu zapytaniu, system wyciąga z bazy danych jedynie numery i wartości faktur, które zostały wystawione w dniu dzisiejszym. Użycie funkcji CURRENT_DATE() pozwala na dynamiczne filtrowanie danych według aktualnej daty, co jest niezbędne do stworzenia codziennego raportu. W praktyce, taka kwerenda może być używana w aplikacjach do zarządzania finansami, gdzie użytkownicy chcą szybko uzyskać podsumowanie transakcji z danego dnia. Standardy SQL wymagają precyzyjnego określenia, które kolumny mają być wyświetlane, a także jakiego rodzaju dane mają być filtrowane. W związku z tym, zastosowanie warunku WHERE jest kluczowe, aby ograniczyć wyniki do faktur z dzisiaj, co zwiększa efektywność analizy danych.
Rozpocznij nowy egzamin
Powrót do strony głównej