Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik informatyk
Kwalifikacja: INF.03 - Tworzenie i administrowanie stronami i aplikacjami internetowymi oraz bazami danych
Data rozpoczęcia: 8 czerwca 2026 19:38
Data zakończenia: 8 czerwca 2026 19:58

Egzamin niezdany

Wynik: 16/40 punktów (40,0%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe

Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania

Przebieg egzaminu

Udostępnij swój wynik

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Ile razy zostanie wykonana poniższa pętla w PHP?

for($i = 0; $i < 25; $i += 5) { ... }

A. 25

B. 0

C. 5

D. 26

W programowaniu pętle są kluczowymi konstrukcjami kontrolnymi pozwalającymi na wielokrotne wykonywanie kodu. W analizowanym przykładzie mamy do czynienia z pętlą for, która jest jedną z najczęściej używanych, z uwagi na jej elastyczność i czytelność. Pętla ta jest zdefiniowana jako for($i = 0; $i < 25; $i += 5). W tym kontekście błędem jest zakładanie, że pętla wykona 0 iteracji, ponieważ zmienna $i zaczyna od wartości 0 i spełnia warunek $i < 25, co rozpoczyna proces iteracji. Kolejną błędną koncepcją jest myślenie, że pętla wykona 25 lub 26 iteracji. Taki błąd może wynikać z niezrozumienia mechanizmu przyrostu zmiennej iteracyjnej $i. W tym przypadku, przyrost wynosi 5, co oznacza, że wartości przyjmowane przez $i to 0, 5, 10, 15 i 20, zanim warunek pętli przestanie być spełniony. Takie myślenie może prowadzić do nadmiernej ilości iteracji w pętlach, co jest typowym błędem projektowym. Warto zwrócić uwagę na poprawne formułowanie warunków pętli oraz zrozumienie wpływu inkrementacji na liczbę iteracji. Starannie zaplanowane i przemyślane pętle są kluczowe dla efektywności działania programu, a ich niepoprawne zrozumienie prowadzi do błędów, które są trudne do wykrycia i naprawy w większych projektach.

Pytanie 2

Co w pasku adresu przeglądarki sygnalizuje, że połączenie ze stroną jest bezpieczne (szyfrowane HTTPS)?

A. dane whois domeny

B. adres IP serwera

C. ikona kłódki

D. nazwa serwera w nagłówku

Pozostałe elementy nie informują o bezpieczeństwie połączenia. Dane whois opisują rejestrację domeny (właściciela, daty) i nie pojawiają się w pasku adresu ani nie świadczą o szyfrowaniu. Adres IP serwera to tylko jego numer w sieci - strona pod dowolnym IP może być szyfrowana lub nie. Nazwa serwera również nic nie mówi o ochronie transmisji. Szyfrowane, zweryfikowane połączenie HTTPS sygnalizuje ikona kłódki przy adresie https://, dlatego to ona jest poprawna.

Pytanie 3

Podane w ramce polecenie SQL nadaje prawo SELECT

GRANT SELECT ON hurtownia.* TO 'sprzedawca'@'localhost';

A. dla użytkownika 'root' na serwerze sprzedawca.

B. do wszystkich tabel w bazie hurtownia.

C. dla użytkownika 'root' na serwerze localhost.

D. do wszystkich pól w tabeli hurtownia.

To polecenie GRANT jest typowym przykładem, gdzie drobny szczegół składni całkowicie zmienia znaczenie. Wiele osób intuicyjnie myśli, że skoro pojawia się nazwa hurtownia, to chodzi o tabelę o takiej nazwie, albo że skoro często pracuje się na koncie root, to uprawnienia dotyczą właśnie jego. Tutaj jednak kluczowe są dwie rzeczy: zapis hurtownia.* oraz dokładna forma 'sprzedawca'@'localhost'.
W MySQL konstrukcja nazwa_bazy.* jednoznacznie oznacza całą bazę danych, czyli wszystkie tabele znajdujące się w tej bazie. Gwiazdka nie oznacza „wszystkich pól w tabeli”, jak w SELECT * FROM tabela; tylko „wszystkie obiekty danego typu w tym kontekście”, czyli w tym wypadku wszystkie tabele w bazie hurtownia. Błąd myślowy bierze się stąd, że ludzie przenoszą swoje skojarzenia z SELECT * na GRANT, a to są jednak różne miejsca w składni SQL.
Jeśli chcielibyśmy nadać uprawnienie tylko do jednej tabeli, używamy zapisu nazwa_bazy.nazwa_tabeli, bez gwiazdki. Na przykład GRANT SELECT ON hurtownia.klienci TO 'sprzedawca'@'localhost'; dotyczyłoby tylko tabeli klienci. Wtedy dopiero można by mówić o dostępie do wszystkich pól w tej konkretnej tabeli, bo SELECT z założenia domyślnie widzi wszystkie kolumny, chyba że zastosujemy uprawnienia na poziomie kolumn, co jest już bardziej zaawansowanym tematem.
Druga częsta pomyłka to utożsamianie każdego polecenia GRANT z użytkownikiem root. W MySQL użytkownik jest identyfikowany przez parę login@host. W naszym przykładzie stoi tam wyraźnie 'sprzedawca'@'localhost', więc nie ma tu żadnego roota. Gdyby chodziło o konto root, składnia musiałaby wyglądać np. 'root'@'localhost'. Co więcej, host sprzedawca w ogóle nie występuje w tym poleceniu – pojawia się tylko jako nazwa użytkownika. To powoduje czasem dodatkowe zamieszanie: ktoś widzi słowo sprzedawca i myśli, że to nazwa serwera, a localhost to użytkownik, co jest całkowicie odwrotnie.
Z punktu widzenia dobrych praktyk administracji bazą danych, nadawanie uprawnień rootowi poleceniem GRANT w aplikacjach produkcyjnych jest zresztą złym pomysłem. Standardem jest tworzenie osobnych kont, takich jak sprzedawca, księgowy czy aplikacja_web, z precyzyjnie dobranymi uprawnieniami do konkretnych baz. Wtedy dokładnie wiemy, kto może co czytać i modyfikować. Z mojego doświadczenia wynika, że większość problemów z bezpieczeństwem wynika właśnie z używania zbyt szerokich uprawnień, głównie konta root tam, gdzie absolutnie nie jest potrzebne.
Podsumowując: to polecenie nie nadaje dostępu do „wszystkich pól w tabeli hurtownia”, bo hurtownia jest tu bazą, a nie tabelą. Nie dotyczy też użytkownika root ani żadnego serwera o nazwie sprzedawca. Nadaje ono prawo SELECT do wszystkich tabel w bazie hurtownia konkretnemu użytkownikowi o nazwie sprzedawca, który łączy się z hosta localhost. Zrozumienie tej składni jest kluczowe przy zarządzaniu uprawnieniami w MySQL i ogólnie w systemach baz danych.

Pytanie 4

Która z wymienionych grup znaczników HTML zawiera elementy przeznaczone do grupowania oraz tworzenia struktury dokumentu?

A. span, strong, em

B. table, tr, td

C. div, article, header

D. br, img, hr

Odpowiedź 'div, article, header' jest poprawna, ponieważ te znaczniki HTML są kluczowymi elementami umożliwiającymi grupowanie i organizację treści w dokumentach webowych. Znacznik 'div' jest uniwersalnym kontenerem, który można wykorzystać do grupowania innych elementów w celu lepszej strukturyzacji strony. 'article' jest przeznaczony do oznaczania niezależnych fragmentów treści, takich jak posty na blogach, które mogą być samodzielnie dystrybuowane. Z kolei 'header' zazwyczaj zawiera nagłówki i elementy wprowadzające dla sekcji strony. Zastosowanie tych znaczników zgodnie z wytycznymi W3C sprzyja poprawnej hierarchii dokumentu, co z kolei zwiększa użyteczność strony oraz jej dostępność dla technologii asystujących. Przykładowo, użycie 'article' pozwala wyszukiwarkom i czytnikom ekranu lepiej zrozumieć strukturę treści, co może pozytywnie wpłynąć na SEO oraz doświadczenia użytkowników.

Pytanie 5

Projektant stworzył logo dla witryny internetowej. Jest to czarny symbol na przezroczystym tle. Aby zachować wszystkie cechy obrazu i umieścić go na stronie, projektant powinien zapisać obraz w formacie

A. PNG

B. BMP

C. CDR

D. JPEG

Format JPG (Joint Photographic Experts Group) jest powszechnie stosowany do zdjęć i grafik z dużą ilością kolorów, ale nie obsługuje przezroczystości. Z tego powodu nie sprawdzi się w przypadku logo, które wymaga przezroczystego tła. JPG jest formatem kompresji stratnej, co oznacza, że z każdym zapisaniem obrazu, jakość ulega pogorszeniu, co jest nieakceptowalne w kontekście profesjonalnego logo. BMP (Bitmap) to format, który oferuje bardzo wysoką jakość obrazu, ale jego pliki są znacznie większe, co może wpływać na czas ładowania strony internetowej. BMP nie obsługuje przezroczystości tła, co również czyni go niewłaściwym wyborem dla logo, które ma być umieszczone na różnych kolorowych tłach. CDR (CorelDRAW) to natomiast format plików wektorowych używany przede wszystkim w aplikacji CorelDRAW. Chociaż grafika wektorowa jest doskonała do tworzenia logo, format CDR nie jest standardem w sieci i nie może być bezpośrednio użyty na stronach internetowych bez konwersji do odpowiednich formatów rastrowych, jak PNG czy JPG. Dla powyższych powodów, wybór formatu PNG jest najbardziej logiczny i praktyczny w kontekście umieszczania logo na stronie internetowej.

Pytanie 6

Który fragment kodu stanowi zamiennik dla kodu umieszczonego w ramce?

A. C

B. B

C. D

D. A

Odpowiedzi B i D są nieprawidłowe ponieważ ignorują kluczową część logiki oryginalnego kodu mianowicie filtrację parzystych liczb. Odpowiedź B iteruje przez wszystkie liczby od 1 do 55 wypisując je wszystkie bez wyjątku co diametralnie odbiega od zamierzonego wyniku kodu źródłowego. Odpowiedź D jest identyczna z B z tym że format zapisu jest nieco odmienny nie ma to jednak wpływu na logikę działania co czyni ją również błędną. Odpowiedź C inicjuje pętlę od 2 i inkrementuje x o 2 co teoretycznie powinno zbliżyć się do rozwiązania jednak zakres iteracji kończy się na 56 co wykracza poza zadany limit 55 oraz wypisuje nieistniejącą w oryginalnej pętli dodatkową liczbę co jest błędne. Wybory te mogą wynikać z niewłaściwego zrozumienia zakresu pętli lub metody przeskakiwania wartości co jest częstym błędem przy interpretacji pętli iteracyjnych. Kluczowe jest zrozumienie jak zastosowana logika i zakres wpływają na wynik końcowy oraz jak można optymalnie odwzorować te zasady w alternatywnym kodzie.

Pytanie 7

Aby utworzyć relację wiele do wielu między tabelami A i B, wystarczy, że

A. tabela A będzie miała identyczne pola jak tabela B

B. wiele wpisów z tabeli A powtórzy się w tabeli B

C. zostanie zdefiniowana trzecia tabela z kluczami obcymi do tabel A i B

D. połączenie tabeli A z tabelą B nastąpi poprzez określenie kluczy obcych

Podejścia zaprezentowane w niepoprawnych odpowiedziach są mylące i nie odpowiadają zasadom modelowania baz danych stosowanym w praktyce. Łączenie tabeli A z tabelą B poprzez klucze obce bez użycia tabeli asocjacyjnej prowadzi do trudności w zarządzaniu relacjami, ponieważ w takiej konfiguracji relacja będzie co najwyżej jeden do wielu, co nie odzwierciedla zamierzonej relacji wiele do wielu. Duplicacja rekordów z tabeli A w tabeli B jest nie tylko nieefektywna, ale również narusza zasady normalizacji, prowadząc do redundancji danych i potencjalnych problemów z integralnością. Ponadto, posiadanie tabeli A z takimi samymi polami co tabela B nie ma sensu w kontekście relacji wiele do wielu, ponieważ nie rozwiązuje problemu powiązań między rekordami tych tabel. Ważne jest zrozumienie, że prawidłowe modelowanie baz danych powinno opierać się na zdefiniowanych relacjach i zastosowaniu kluczy obcych w odpowiedni sposób. Niezrozumienie tej koncepcji może prowadzić do błędnych wniosków i niewłaściwego projektowania baz danych, co w dłuższej perspektywie może powodować trudności w przetwarzaniu i analizie danych.

Pytanie 8

W języku PHP do zmiennej a przypisano tekst, w którym słowo Kowalski pojawia się wielokrotnie. Aby jednym poleceniem zamienić wszystkie wystąpienia słowa Kowalski na słowo Nowak, trzeba użyć polecenia

A. $a = str_rep('Kowalski','Nowak',$a);

B. $a = str_replace('Nowak','Kowalski');

C. $a = str_replace('Nowak', 'Kowalski',$a);

D. $a = str_replace('Kowalski','Nowak',$a);

Pierwsza odpowiedź jest nieprawidłowa, ponieważ funkcja str_rep nie istnieje w PHP. Wszelkie próby użycia takiego polecenia skutkują błędami, ponieważ PHP nie rozpoznaje tej funkcji. Zrozumienie właściwych nazw funkcji oraz ich składni jest kluczowe w programowaniu, aby uniknąć błędów. W drugiej odpowiedzi, funkcja str_replace została wywołana z niewłaściwymi parametrami, ponieważ brakuje trzeciego argumentu, który jest wymagany do zdefiniowania zmiennej, w której dokonujemy zamiany. Nieprawidłowe podejście do składni funkcji prowadzi do nieefektywnego kodu. Kolejna odpowiedź, w której zamieniamy 'Nowak' na 'Kowalski', także jest błędna, ponieważ nie spełnia celu zamiany wskazanego w pytaniu. Całkowicie odwrotne podejście do problemu może prowadzić do wprowadzenia błędnych danych. Warto zwrócić uwagę, że typowe błędy myślowe, takie jak nieprawidłowe przypisanie argumentów funkcji, mogą wynikać z braku znajomości dokumentacji lub niewłaściwego zrozumienia działania funkcji. Ostatecznie, kluczem do skutecznego programowania jest nie tylko znajomość składni, ale także umiejętność analizy i testowania kodu, co można osiągnąć poprzez praktykę oraz korzystanie z zasobów edukacyjnych.

Pytanie 9

Znacznik <ins> w języku HTML jest używany do wskazania

A. tekstu o zmienionym formacie

B. tekstu, który został dodany

C. cytowanego fragmentu tekstu

D. tekstu, który został usunięty

Odpowiedzi dotyczące oznaczania cytowanego bloku tekstu, tekstu przeformatowanego oraz tekstu, który został usunięty, nie są poprawne w kontekście znacznika <ins>. Znacznik używany do cytowania tekstu to <blockquote>, który służy do wyodrębnienia dłuższych cytatów, zazwyczaj z innymi źródłami. Z kolei do oznaczania tekstu, który został usunięty, stosuje się znacznik <del>, który wskazuje na treść, która została usunięta z dokumentu, co jest sprzeczne z funkcją <ins>. Oznaczenie tekstu przeformatowanego nie ma związku z tagiem, ponieważ nie ma on bezpośredniego związku z formatowaniem; formatowanie tekstu odbywa się przy użyciu znaczników takich jak lub , które nadają różne style wizualne, ale nie zmieniają semantyki tekstu. W związku z tym, wszystkie te niepoprawne odpowiedzi dotyczą różnych aspektów zarządzania treścią w HTML, ale nie są związane z oznaczaniem tekstu dodanego, co jest kluczowym zastosowaniem znacznika <ins>. Zrozumienie różnic między tymi znacznikami jest istotne, aby poprawnie stosować HTML w praktyce oraz zapewniać jasność i dostępność treści w sieci.

Pytanie 10

Jak nazywa się proces, w trakcie którego identyfikuje się oraz eliminuje błędy w kodzie źródłowym aplikacji?

A. Kompilacja

B. standaryzacja

C. Normalizacja

D. Debugowanie

Debugowanie to proces, który polega na identyfikacji, analizie i usuwaniu błędów w kodzie źródłowym programów. Jest to kluczowy etap w cyklu życia oprogramowania, który zapewnia, że aplikacje działają zgodnie z zamierzonymi specyfikacjami. W praktyce debugowanie może obejmować różnorodne techniki, takie jak używanie narzędzi do analizy statycznej, wykonanie testów jednostkowych oraz korzystanie z debuggerów, które pozwalają na śledzenie wykonania kodu w czasie rzeczywistym. Dobre praktyki debugowania obejmują dokumentowanie napotkanych błędów, co może ułatwić ich ponowne wystąpienie oraz szybsze ich usunięcie w przyszłości. Debugowanie nie tylko poprawia jakość kodu, ale również ułatwia rozwój i utrzymanie oprogramowania, co jest zgodne z zasadami Agile i DevOps, gdzie ciągła integracja i dostarczanie są kluczowymi elementami procesu. W ten sposób debugowanie stanowi integralną część programowania, która wpływa na wydajność i stabilność tworzonych aplikacji.

Pytanie 11

Rezultatem realizacji zaprezentowanego kodu PHP jest wyświetlenie wartości

A. 47

B. 14

C. 147

D. 136

W pytaniu testowym dotyczącym przedstawionego kodu PHP niektóre odpowiedzi mogą wydawać się intuicyjnie poprawne jednak takie podejście często prowadzi do błędów. Kod PHP wykorzystuje pętlę for która jest formą kontrolowanej iteracji. Rozpoczyna się ona od ustalenia pierwszej wartości zmiennej kontrolnej $i na 1 a pętla kontynuuje swoją pracę tak długo jak długo warunek $i <= 7 jest spełniony. Każdorazowo $i zwiększa się o 3. Niewłaściwe zrozumienie tego mechanizmu może prowadzić do niepoprawnych estymacji wyniku zwłaszcza gdy nie analizuje się kolejnych wyrazów ciągu. Pierwsza wartość to 1 następnie 4 i kończy się na 7. Częstym błędem jest przeoczenie faktu że $i zwiększa się o 3 w każdej iteracji co może skutkować błędnym założeniem że pętla iteruje po wszystkich liczbach od 1 do 7 bezpośrednio. Innym częstym błędem jest błędne odczytanie wyników jako sumy wartości co wynika z niepełnej interpretacji działania funkcji print w kontekście pętli. Warto podkreślić że język PHP w kontekście iteracji wymaga szczególnej uwagi w interpretacji warunków sterujących co jest kluczowe dla prawidłowego działania aplikacji w środowisku produkcyjnym. Unikanie tych błędów wymaga zrozumienia podstawowych zasad działania pętli i dokładnego śledzenia logiki programu co jest esencją programowania proceduralnego i imperatywnego w PHP. To podejście zapobiega prostym błędom logicznym które mogą prowadzić do nieoczekiwanych rezultatów w bardziej złożonych aplikacjach webowych i skryptach.

Pytanie 12

GRANT SELECT, INSERT, UPDATE ON klienci TO anna;

Zakładając, że użytkownik wcześniej nie posiadał żadnych uprawnień, to polecenie SQL przyzna użytkownikowi anna prawa jedynie do:

A. wybierania, wstawiania oraz aktualizacji danych tabeli o nazwie klienci

B. wybierania, dodawania rekordów oraz modyfikacji struktury tabeli o nazwie klienci

C. wybierania, wstawiania oraz aktualizacji danych wszystkich tabel w bazie o nazwie klienci

D. wybierania, dodawania rekordów oraz zmiany struktury wszystkich tabel w bazie o nazwie klienci

Odpowiedź jest prawidłowa, ponieważ polecenie SQL 'GRANT SELECT, INSERT, UPDATE ON klienci TO anna;' przyznaje użytkownikowi 'anna' określone prawa do tabeli o nazwie 'klienci'. Prawa te obejmują możliwość wybierania, wstawiania oraz aktualizacji danych w tej tabeli, co jest zgodne z zasadami zarządzania uprawnieniami w systemach baz danych. W praktyce oznacza to, że użytkownik 'anna' będzie mógł wykonywać zapytania SELECT, co pozwoli mu na odczyt danych, a także wstawiać nowe rekordy (INSERT) oraz modyfikować istniejące (UPDATE). To jest standardowa praktyka w zarządzaniu dostępem do danych, która pozwala na precyzyjne kontrolowanie, jakie operacje mogą być wykonywane przez poszczególnych użytkowników. Dobrą praktyką jest ograniczenie uprawnień do minimum, które użytkownik potrzebuje do wykonania swoich zadań, co jest zgodne z zasadą najmniejszych uprawnień. Na przykład, jeżeli 'anna' jest odpowiedzialna tylko za wstawianie nowych klientów, to przyznawanie jej uprawnień do aktualizacji danych może nie być konieczne. W teorii i praktyce bazy danych, rozróżnienie pomiędzy różnymi rodzajami uprawnień jest kluczowe dla bezpieczeństwa i integralności danych.

Pytanie 13

Który zapis definiuje w JavaScripcie komentarz JEDNOLINIOWY?

//

/*

# rozpoczyna komentarz w PHP lub Pythonie, nie w JS. /* otwiera komentarz BLOKOWY (zamykany */). ? to część operatora warunkowego. Komentarz do końca linii daje //.

Pytanie 14

Funkcję o nazwie policz, napisaną w PHP, wywołano z argumentem $Z = 1. Jaki wynik zostanie zwrócony?

function policz($Z) { while($Z < 5) { $Z += 2 * $Z + 1; } return $Z; }

A. 7

B. 1

C. 13

D. 4

Wybór nieprawidłowych odpowiedzi często wynika z niepełnego zrozumienia działania pętli oraz sposobu aktualizacji zmiennych w programie. Odpowiedzi takie jak 7 czy 4 mogą sugerować, że osoba odpowiadająca mogła mylnie obliczyć pierwszą iterację pętli, myśląc, że $Z wzrasta tylko o 1, a nie o wartość wynikającą z równania 2 * $Z + 1. Z kolei odpowiedź 1 jest efektem nieznajomości zasady działania pętli while, ponieważ opiera się na niezaktualizowanej wartości $Z, co prowadzi do błędnych wniosków o braku zmian w wartościach zmiennej. Takie błędne rozumienie może prowadzić do sytuacji, w których programista podejmuje niewłaściwe decyzje przy implementacji algorytmów, co w dłuższej perspektywie wpływa na efektywność oraz prawidłowość działania aplikacji. Ważne jest, aby podczas korzystania z pętli zrozumieć, jak wartości zmiennych są aktualizowane w każdej iteracji oraz jakie są warunki przerywające działanie pętli. Odpowiednie zrozumienie tych mechanizmów jest kluczowe dla skutecznego programowania w PHP oraz w innych językach programowania, gdzie podobne struktury kontrolne są wykorzystywane.

Pytanie 15

Przedstawiono efekt formatowania CSS oraz kod HTML. Jak należy zdefiniować styl, aby osiągnąć takie formatowanie?

<p>
Mimozami jesień się zaczyna,<br>
Złotawa, krucha i miła.<br>
To ty, to ty jesteś ta dziewczyna,<br>
Która do mnie na ulicę wychodziła.
</p>

A. p::first-line { font-size: 200%; color: brown; }

B. .first-line { font-size: 200%; color: brown; }

C. #first-line { font-size: 200%; color: brown; }

D. p.first-line { font-size: 200%; color: brown; }

Niestety, wybrana przez ciebie odpowiedź jest niepoprawna. Najważniejszym błędem jest brak zrozumienia, jak działają pseudoelementy i selektory CSS. Pseudoelement ::first-line jest używany specyficznie do formatowania pierwszej linii paragrafu. Zastosowanie selektora typu ID (#first-line) lub klasy (.first-line) nie dałoby oczekiwanego efektu, ponieważ te selektory odnoszą się do elementów o określonym identyfikatorze lub klasie, a nie do pierwszej linii paragrafu. Podobnie, selektor p.first-line oznacza paragraf o klasie 'first-line', a nie pierwszą linię paragrafu. Dlatego w tym przypadku prawidłowym rozwiązaniem jest zastosowanie pseudoelementu ::first-line w połączeniu z selektorem paragrafu (p), co umożliwi formatowanie tylko pierwszej linii paragrafu. Pamiętaj, że prawidłowe rozumienie selektorów CSS jest kluczowe do efektywnego stylowania stron internetowych i tworzenia responsywnych, atrakcyjnych layoutów.

Pytanie 16

Którego polecenia SQL użyć, aby usunąć CAŁĄ tabelę (wraz ze strukturą)?

DROP TABLE

UNIQUE

TRUNCATE TABLE

DELETE

Aby usunąć CAŁĄ tabelę wraz ze strukturą, używa się DROP TABLE - kasuje definicję tabeli i wszystkie dane. Dlatego poprawne jest DROP TABLE.

Pytanie 17

Która dyrektywa w pliku php.ini decyduje o ZAPISYWANIU błędów PHP do pliku dziennika (logu)?

memory_limit

max_execution_time

display_errors

log_errors

Pozostałe dyrektywy nie odpowiadają za zapis błędów do pliku. display_errors steruje wyświetlaniem komunikatów w wyniku skryptu - to coś przeciwnego do dyskretnego logowania. max_execution_time ogranicza maksymalny czas działania skryptu, chroniąc serwer przed zawieszeniem, ale z błędami nie ma związku. memory_limit ustala, ile pamięci może zużyć skrypt. Zapisywanie błędów do dziennika włącza log_errors (a plik wskazuje error_log), dlatego to ona jest poprawna.

Pytanie 18

W CSS, aby ustawić wcięcie pierwszej linii akapitu na 30 pikseli, należy użyć zapisu

A. p {text-spacing: 30px;}

B. p {text-indent: 30px;}

C. p {line-indent: 30px;}

D. p {line-height: 30px;}

Pierwsza z odpowiedzi, p {line-height: 30px;}, odnosi się do interlinii, czyli przestrzeni między poszczególnymi liniami tekstu. Ustawienie line-height na 30 pikseli wpłynie na odległość między liniami, ale nie wprowadzi wcięcia, co jest kluczowe w przypadku tego pytania. Użytkownicy często mylą te właściwości, co prowadzi do nieporozumień w zakresie formatowania tekstu. Druga odpowiedź, p {text-spacing: 30px;}, jest błędna, ponieważ text-spacing nie jest standardową właściwością CSS. CSS nie definiuje takiej właściwości, co może prowadzić do frustracji podczas pracy nad stylizacją dokumentów. W przypadku trzeciej odpowiedzi, p {line-indent: 30px;}, również nie jest to poprawne podejście, gdyż line-indent nie jest uznawane za standardową właściwość CSS, więc jego zastosowanie nie przyniesie oczekiwanych efektów. Typowym błędem jest zakładanie, że każda właściwość związana z tekstem może być zastosowana w podobny sposób, co prowadzi do niepoprawnych wyników. Kluczowe jest zrozumienie różnicy między właściwościami, takimi jak line-height, text-indent i inne, aby skutecznie stylizować tekst na stronach internetowych.

Pytanie 19

Jaki minimalny kontrast tekstu (standardowego rozmiaru) do tła wymaga WCAG 2.x na poziomie AA?

A. 1,5 : 1

B. 4,5 : 1

C. 2,0 : 1

D. 2,5 : 1

Pozostałe wartości są zbyt niskie, by spełnić AA dla zwykłego tekstu. Kontrasty 1,5:1, 2,0:1 czy 2,5:1 dają tekst trudny do odczytania na tle. Wymagane minimum WCAG AA dla standardowego tekstu to 4,5:1.

Pytanie 20

Funkcja przedstawiona w kodzie JavaScript ma na celu

A. zwrócić wynik potęgowania an

B. wyświetlić kolejne liczby od a do n

C. zwrócić iloczyn kolejnych liczb od 1 do a

D. pokazać wynik mnożenia a przez n

Wśród przedstawionych odpowiedzi, niektóre mogą wydawać się kuszące, ale są niepoprawne z powodu złego zrozumienia działania pętli for i operacji arytmetycznych w JavaScript. Opcja, że funkcja miałaby wypisać kolejne liczby od a do n, jest błędna. Kod nie zawiera żadnej instrukcji wyświetlania czy logowania, a jedynie operacje arytmetyczne i zwracanie wyniku. Podobnie, wypisywanie wyniku mnożenia a przez n jest niepoprawne, gdyż funkcja nie wykonuje jednokrotnego mnożenia a i n. Zamiast tego, wykonuje wielokrotne mnożenie a, co jest typowe dla operacji potęgowania. W końcu, mylne byłoby sądzenie, że funkcja oblicza iloczyn kolejnych liczb od 1 do a. Taki proces wymagałby zagnieżdżonej logiki, iteracji po zmiennej innej niż a, co nie jest obecne w danym kodzie. Błędne odpowiedzi mogą wynikać z niepełnego zrozumienia jak działa pętla for lub jak przypisuje się wartości w operacjach iteracyjnych. Kluczową umiejętnością jest umiejętność odczytywania i interpretowania kodu w kontekście wykonywanych operacji, co wymaga doświadczenia w pracy z językiem programowania i jego strukturami kontrolnymi.

Pytanie 21

Który efekt został zaprezentowany na filmie?

A. Zmniejszenie kontrastu zdjęcia.

B. Przenikanie zdjęć.

C. Zmiana jasności zdjęć.

D. Zwiększenie ostrości zdjęcia.

Poprawnie wskazany efekt to przenikanie zdjęć, często nazywane też płynnym przejściem (ang. crossfade). Polega to na tym, że jedno zdjęcie stopniowo zanika, jednocześnie drugie pojawia się z narastającą widocznością. W praktyce technicznej realizuje się to najczęściej przez zmianę przezroczystości (opacity) dwóch warstw – jedna warstwa z pierwszym obrazem ma zmniejszaną wartość opacity z 1 do 0, a druga z kolejnym zdjęciem zwiększaną z 0 do 1. Na stronach WWW taki efekt robi się zwykle za pomocą CSS (transition, animation, keyframes) albo JavaScriptu, czasem z użyciem bibliotek typu jQuery czy gotowych sliderów. Moim zdaniem to jest jeden z podstawowych efektów, który warto umieć odtworzyć, bo pojawia się w galeriach, sliderach na stronach głównych, prezentacjach produktów czy prostych pokazach slajdów. W materiałach multimedialnych, np. w edycji wideo, dokładnie ten sam efekt nazywa się przejściem typu „cross dissolve” lub „fade”, i zasada działania jest identyczna – płynne nakładanie się dwóch klatek obrazu w czasie. Dobre praktyki mówią, żeby nie przesadzać z czasem trwania przenikania: zwykle 0,5–1,5 sekundy daje przyjemny, profesjonalny wygląd, bez wrażenia „zamulenia” interfejsu. Warto też pilnować spójności – jeśli na stronie używasz przenikania w jednym miejscu, dobrze jest utrzymać podobny styl animacji w innych elementach, żeby całość wyglądała konsekwentnie i nie rozpraszała użytkownika. W kontekście multimediów na WWW przenikanie jest też korzystne wydajnościowo, bo operuje głównie na właściwości opacity i transformacjach, które przeglądarki potrafią optymalizować sprzętowo.

Pytanie 22

W CSS, aby zmienić kolor tekstu dowolnego elementu HTML po najechaniu na niego myszą, należy wykorzystać pseudoklasę

A. :visited

B. :hover

C. :coursor

D. :active

Wybór nieodpowiednich pseudoklas, takich jak :visited, :cursor oraz :active, może prowadzić do nieporozumień w zakresie ich funkcji i zastosowania w stylizacji elementów na stronach internetowych. Pseudoklasa :visited jest używana do stylizacji linków, które zostały już odwiedzone przez użytkownika, co oznacza, że nie jest ona związana z interakcją w czasie rzeczywistym. Może być stosowana do zmiany koloru lub stylu linków, lecz nie wpływa na ich wygląd w momencie, gdy użytkownik z nimi współdziała za pomocą kursora. Z kolei :cursor nie jest rzeczywistą pseudoklasą CSS; zamiast tego, właściwości związane z kursorem definiuje się poprzez `cursor`, co nie dotyczy bezpośrednio efektów hover. Użytkownicy często mylą te pojęcia, co prowadzi do nieefektywnego stylizowania elementów. Na koniec, :active odnosi się do elementów, które są aktualnie aktywowane, np. podczas kliknięcia, co również nie koreluje z najechaniem kursorem. W praktyce, pomyłki w wyborze tych pseudoklas mogą obniżyć interaktywność oraz estetykę strony, co jest sprzeczne z zasadami dobrego designu i użyteczności. Właściwe wykorzystanie :hover zamiast powyższych pseudoklas nie tylko poprawia funkcjonalność, ale także podnosi ogólną jakość projektu.

Pytanie 23

Na podstawie tabeli Towar zrealizowano poniższe zapytanie SQL:

SELECT nazwa_towaru FROM `Towar` WHERE cena_katalogowa < 65 ORDER BY waga DESC

Jaki będzie rezultat tej operacji?

A. Zeszyt A5, Zeszyt A5 w linie, Kredki 24 kolory, Papier ksero A4

B. Zeszyt A5 w linie, Zeszyt A5, Kredki 24 kolory, Papier ksero A4

C. Papier ksero A4, Kredki 24 kolory, Zeszyt A5, Zeszyt A5 w linie

D. Papier ksero A4, Kredki 24 kolory, Zeszyt A5 w linie, Zeszyt A5

Przy analizie pytania należy zwrócić uwagę na kluczowe elementy zapytania SQL, które wpływają na wynik. W zapytaniu SELECT nazwa_towaru FROM Towar WHERE cena_katalogowa < 65 ORDER BY waga DESC kluczowe są dwa elementy: filtracja po cenie katalogowej mniejszej niż 65 oraz sortowanie wyników malejąco według kolumny waga. Błąd w rozumowaniu może wynikać z braku uwzględnienia jednego z tych kryteriów. Częstym błędem jest nieuwzględnienie kolejności sortowania lub niewłaściwe zrozumienie, które kolumny są używane do sortowania. W podanej tabeli, po zastosowaniu filtra cenowego, zostają cztery towary: Papier ksero A4, Zeszyt A5, Zeszyt A5 w linie i Kredki 24 kolory. Istotne jest, aby zrozumieć, że sortowanie malejące według wagi wymaga umieszczenia towarów od najcięższego do najlżejszego. Zatem nieprawidłowe odpowiedzi mogą wynikać z nieprawidłowej kolejności sortowania, co jest częstym błędem wśród osób początkujących w SQL. Aby uniknąć takich błędów, warto wizualizować wyniki po każdej operacji SQL i upewnić się, że każdy krok jest zgodny z oczekiwaniami, co jest dobrą praktyką w analizie danych.

Pytanie 24

Aby ułatwić wprowadzanie oraz modyfikację danych w tabeli, konieczne jest zdefiniowanie

A. formularza

B. filtra

C. kwerendy SELECT

D. raportu

Odpowiedzi, które nie obejmują formularza, wskazują na pewne nieporozumienia dotyczące sposobu, w jaki użytkownicy wchodzą w interakcje z danymi w bazie danych. Kwerenda SELECT, mimo że jest fundamentalnym narzędziem do pobierania informacji, nie jest odpowiednia do wprowadzania czy edytowania danych. Kwerendy są stosowane głównie do filtrowania i prezentowania danych istniejących, a nie do ich wprowadzania. W kontekście zarządzania danymi, kwerendy powinny być używane w celu analizy danych, a nie ich modyfikacji. Z kolei filtry są narzędziami, które umożliwiają użytkownikom przeszukiwanie i wyświetlanie określonych zestawów danych, ale również nie są przeznaczone do edytowania danych. Filtry są bardziej funkcjonalne w kontekście przeglądania już wprowadzonych informacji, co nie spełnia wymogu prostoty wprowadzania danych. Raporty natomiast są używane do generowania zestawień i podsumowań danych, co jest zupełnie innym procesem niż ich wprowadzanie. Powszechnym błędem jest zrozumienie tych narzędzi jako równoważnych formularzom, co jest mylne. Właściwe podejście do zarządzania danymi w bazach danych wymaga zrozumienia ról różnych narzędzi i ich zastosowań w praktyce, co jest kluczowe dla efektywnego zbierania i zarządzania informacjami.

Pytanie 25

Jaki mechanizm kontroli bezpieczeństwa uruchamiania aplikacji zawiera środowisko .NET Framework?

A. przeznaczony wyłącznie dla bibliotek klas

B. realizowany przez funkcje Windows API

C. oparty na uprawnieniach kodu (CAS - Code Access Security) i na rolach (RBS - Role-Based Security)

D. realizowany przez frameworki aplikacji webowych (ASP.NET)

.NET Framework ma wbudowany model kontroli bezpieczeństwa uruchamianego kodu oparty na dwóch filarach: CAS (Code Access Security) przyznaje uprawnienia w zależności od POCHODZENIA i zaufania kodu (np. kod z sieci ma mniej praw niż lokalny), a RBS (Role-Based Security) decyduje o dostępie na podstawie ROLI i tożsamości użytkownika. Razem ograniczają, co dany kod i użytkownik mogą zrobić. Zapamiętaj: CAS = prawa kodu, RBS = prawa wg roli użytkownika.

Pytanie 26

Który z przedstawionych kodów HTML sformatuje tekst według wzoru?
(uwaga: słowo "stacji" jest zapisane większą czcionką niż reszta słów w tej linii)

Lokomotywa

Stoi na stacji lokomotywa ...

A.
<h1>Lokomotywa</h1>
<p>Stoi na <big>stacji lokomotywa ...</p>

B.
<h1>Lokomotywa</h1>
<p>Stoi na <big>stacji</big> lokomotywa ...</p>

C.
<h1>Lokomotywa</p>
<p>Stoi na <big>stacji</big> lokomotywa ...</p>

D.
<p><small>Lokomotywa</small></p>
<p>Stoi na <big>stacji<big> lokomotywa ...</p>

A. B.

B. D.

C. C.

D. A.

Wybrana odpowiedź nie jest poprawna. Kluczowym elementem tego pytania było zrozumienie, jak konkretny kod HTML wpływa na formatowanie tekstu. Znacznik <big> jest używany do powiększania czcionki, ale musi być poprawnie umieszczony w kodzie, aby efekt był zgodny z oczekiwaniami. Odpowiedzi A, C i D, mimo że używają tego znacznika, nie spełniają tego kryterium. W odpowiedzi A, znacznik <big> jest używany do powiększenia całego tekstu, a nie tylko słowa 'stacji'. W odpowiedzi C, znacznik <big> jest używany w niewłaściwym miejscu. W odpowiedzi D, zastosowano znacznik , który w rzeczywistości zmniejsza rozmiar czcionki. To pytanie pokazuje, jak ważne jest zrozumienie struktury kodu HTML i umiejętność poprawnego stosowania znaczników formatujących. Warto również pamiętać, że znacznik <big> jest przestarzały i zaleca się stosowanie CSS do manipulowania rozmiarem czcionki.

Pytanie 27

Która wartość tekstowa nie pasuje do podanego w ramce wzorca wyrażenia regularnego?

(([A-ZŁŻ][a-ząęóżźćńłś]{2,})(-[A-ZŁŻ][a-ząęóżźćńłś]{2,})?)

A. Nowakowska-Kowalska

B. Kasprowicza

C. Jelenia Góra

D. Kowalski

Wyrażenie regularne, które zostało podane w pytaniu, to [A-ZŁŻ][a-ząęóżźćńłś]{2,}-[A-ZŁŻ][a-ząęóżźćńłś]{2,}. Wyrażenie to jest używane do walidacji polskich nazwisk, gdzie pierwsza litera musi być dużą literą z zakresu A-Z oraz polskimi znakami diakrytycznymi, następnie muszą występować co najmniej dwa znaki małe, również z zestawu polskich liter. Po pierwszej części, która odpowiada za pierwsze nazwisko, mamy opcjonalny fragment, który zaczyna się od znaku '-', co oznacza, że można podać drugie nazwisko, które także musi spełniać te same warunki. Przykład poprawnych wartości to Kowalski oraz Nowakowska-Kowalska. Wartość 'Jelenia Góra' nie pasuje do tego wzorca, ponieważ zawiera spację, która nie jest dozwolona w tym kontekście. Dodatkowo, spację można interpretować jako rozdzielenie dwóch słów, co wykracza poza przyjęty format. W związku z tym, prawidłowa odpowiedź to 'Jelenia Góra'.

Pytanie 28

Dana jest tabela firmy zawierająca następujące kolumny: nazwa, adres, NIP, obrot (obrót w ostatnim miesiącu), rozliczenie, status. Wykonanie kwerendy SQL SELECT sprawi, że zostaną wyświetlone

SELECT nazwa, NIP FROM firmy WHERE obrot < 4000;

A. jedynie nazwa oraz numer NIP firm, które w ostatnim miesiącu miały obrót co najmniej 4000 zł.

B. jedynie nazwa oraz numer NIP firm, które w ostatnim miesiącu miały obrót mniejszy niż 4000 zł.

C. wszystkie dane firm, które w ostatnim miesiącu miały obrót mniejszy niż 4000 zł.

D. wszystkie dane firm, które w ostatnim miesiącu miały obrót co najmniej 4000 zł.

Twoja odpowiedź jest poprawna. Przy wykonywaniu zapytań SQL często wybieramy nie wszystkie, a jedynie niektóre kolumny z tabeli. W tym przypadku, pytanie dotyczyło wybrania tylko nazwy i NIPu firm, które w ostatnim miesiącu miały obrót mniejszy niż 4000 zł. Do realizacji tego zadania użyliśmy kwerendy SELECT z określeniem kolumn oraz warunku w klauzuli WHERE. Jest to częsty scenariusz w praktyce, gdy potrzebujemy wyfiltrować dane według określonych kryteriów. Ważne jest zrozumienie, że instrukcja SELECT jest używana do wybrania jednej lub wielu kolumn, które chcemy zobaczyć w wynikach, a klauzula WHERE służy do definiowania warunków, które muszą spełniać dane wyświetlane w wynikach.

Pytanie 29

Tabela uczniowie ma data_ur w formacie rrrr-mm-dd. Która kwerenda wyświetli imiona i nazwiska uczniów urodzonych w 2001?

SELECT imie, nazwisko FROM uczniowie WHERE data_ur LIKE "2001-%-%";

SELECT * FROM uczniowie WHERE data_ur LIKE "2001";

SELECT id, imie, nazwisko, data_ur FROM uczniowie WHERE data_ur LIKE "2001-*-*";

SELECT * FROM uczniowie WHERE data_ur == 2001-%-%;

Data ma format rrrr-mm-dd, więc samego roku nie da się porównać liczbą - trzeba dopasować POCZĄTEK tekstu wzorcem LIKE. Wzorzec "2001-%-%" oznacza rok 2001 oraz dowolny miesiąc i dzień (% to dowolny ciąg): SELECT imie, nazwisko FROM uczniowie WHERE data_ur LIKE "2001-%-%";. Dlatego ta kwerenda jest poprawna.

Pytanie 30

Wskaż zdanie, które jest fałszywe w odniesieniu do poniższej definicji funkcji w języku C++?

void zamien(float &x, float &y) {
    float tmp;
    tmp = x;
    x = y;
    y = tmp;
}

A. Funkcja korzysta z parametrów przez referencję

B. Funkcja zwraca wartość

C. Funkcja nie zwraca żadnej wartości

D. Funkcja ma dwa argumenty

Funkcja w języku C++ z deklaracją 'void' na początku oznacza, że nie zwraca żadnej wartości. Jest to zgodne z poprawną odpowiedzią nr 3. Tego typu funkcje używane są często w sytuacjach, gdy nie jest konieczne przekazywanie wyniku, a operacje są wykonywane na danych wejściowych. Deklaracja parametrów przez referencję 'float &x, float &y' pozwala na bezpośrednią modyfikację wartości przekazanych do funkcji zmiennych. Oznacza to, że wszelkie zmiany dokonane na tych parametrach wewnątrz funkcji są odzwierciedlane w zmiennych oryginalnych. Taka technika jest szeroko stosowana w programowaniu, aby zwiększyć efektywność i zmniejszyć ilość niepotrzebnych kopii danych. Funkcja 'zamien' ilustruje wymianę wartości dwóch zmiennych przy użyciu tymczasowej zmiennej 'tmp', co jest klasycznym podejściem do tego problemu programistycznego. Zachowanie funkcji bez zwracania wartości jest zgodne z zasadami projektowania funkcji użytkowych, które realizują pewne operacje proceduralne na danych. Stosowanie referencji zwiększa kontrolę nad pamięcią i wydajność programu, co jest krytyczne w aplikacjach o wysokiej wydajności. Zrozumienie tego aspektu jest istotne dla prawidłowego biegu programu i efektywnego zarządzania zasobami.

Pytanie 31

Aby strona poprawnie skalowała się na urządzeniach mobilnych, rozmiar czcionki należy zdefiniować:

A. w pikselach

B. w milimetrach

C. w procentach

D. tylko znacznikami big i small

W projektowaniu responsywnym rozmiary, w tym wielkość czcionki, podaje się w jednostkach względnych - na przykład w procentach (albo em/rem). Tekst skaluje się wtedy proporcjonalnie do ustawień i urządzenia, zamiast mieć sztywną wartość. Dzięki temu strona pozostaje czytelna zarówno na telefonie, jak i na dużym monitorze. Dlatego rozmiar czcionki definiuje się w procentach.

Pytanie 32

void wypisz(int n) {
    for (int i = 1; i <= n; i++) {
        System.out.println("Wykonanie operacji po raz " + i);
    }
    System.out.println("Wykonanie kolejnej operacji!");
}

Złożoność obliczeniowa prezentowanego kodu wynosi:

A. O(n²)

B. O(n!)

C. O(n)

D. O(1)

Kod z zadania jest klasycznym przykładem na to, jak wygląda złożoność liniowa i gdzie łatwo się pomylić przy jej ocenie. Wiele osób, widząc pętlę, próbuje od razu dopasować jedną z „groźnie” wyglądających złożoności, jak n² czy n!, bo brzmią bardziej skomplikowanie. Tymczasem analiza powinna być spokojna i oparta na policzeniu, ile razy realnie wykonuje się dana instrukcja.

W zaprezentowanej funkcji mamy jedną pętlę for, która startuje od 1 i kończy na n, więc iteruje dokładnie n razy. W każdej iteracji wykonywane jest jedno wywołanie System.out.println z prostą konkatenacją tekstu i zmiennej i. To oznacza, że liczba tych wywołań rośnie liniowo wraz z n. Po pętli jest jeszcze jedno, pojedyncze wypisanie. Dodanie stałej liczby operacji (tu: +1) nie zmienia charakteru wzrostu – w notacji O() takie stałe są pomijane, bo dla dużych n nie mają znaczenia.

Złożoność O(n²) pojawiłaby się, gdyby wewnątrz tej pętli była kolejna pętla, zależna również od n, np. for (int j = 1; j <= n; j++). Wtedy liczba iteracji wyniosłaby n * n, czyli n². W tym kodzie tego nie ma, więc przypisywanie mu n² jest typowym przeszacowaniem związanym z automatycznym kojarzeniem „pętla = kwadrat”. To błąd myślowy: jedna pętla → O(n), dwie zagnieżdżone → często O(n²), ale trzeba to zawsze policzyć, a nie zgadywać.

Z kolei O(n!) opisuje algorytmy ekstremalnie kosztowne, jak pełne permutowanie elementów (np. brutalne generowanie wszystkich możliwych ustawień). W naszym przykładzie nie ma ani permutacji, ani rekurencji, ani eksplodującej liczby kombinacji. Jedynie proste przejście po kolejnych liczbach od 1 do n, więc factorial tutaj kompletnie nie pasuje.

O(1) oznaczałoby, że czas działania nie zależy w ogóle od n – na przykład pojedyncze wywołanie metody, prosta operacja arytmetyczna, odczyt elementu z tablicy po indeksie. Tutaj jednak im większe n, tym więcej razy wykonuje się pętla i tym dłużej program działa. To już wyklucza złożoność stałą.

Z mojego doświadczenia warto zawsze zadać sobie dwa pytania: ile razy wykona się pętla i czy wewnątrz niej nie ma kolejnych pętli lub wywołań kosztownych algorytmów. Taka spokojna analiza krok po kroku pozwala uniknąć mylenia złożoności liniowej z kwadratową, stałą czy nawet silnią.

Pytanie 33

W języku PHP zamieszczono fragment kodu. Plik cookie utworzony przez to polecenie

setcookie("osoba", "Anna Kowalska", time()+(3600*24));

A. będzie przechowywany na serwerze przez jedną godzinę

B. będzie przechowywany na serwerze przez jeden dzień

C. zostanie usunięty po jednym dniu od jego utworzenia

D. zostanie usunięty po jednej godzinie od jego utworzenia

Niepoprawne odpowiedzi na to pytanie opierają się na nieprawidłowym rozumieniu działania funkcji setcookie w PHP, a także na błędnej interpretacji czasu przechowywania plików cookie. Odpowiedzi sugerujące, że plik cookie będzie przechowywany przez jeden dzień lub jedną godzinę, są oparte na mylnych założeniach dotyczących obliczeń czasowych. Czas przechowywania ciasteczka jest określany przez wartość przekazywaną do funkcji setcookie, a w tym przypadku maksymalny czas wynosi 24 godzin. Błędne stwierdzenia mogą wynikać z mylnego założenia, że funkcja time() i dodatkowe sekundy nie są prawidłowo sumowane. Ważne jest, aby zrozumieć, że ciasteczka nie są przechowywane na serwerze, lecz w przeglądarkach użytkowników, co oznacza, że dostępność ich danych zależy od ustawień przeglądarki oraz polityki prywatności. Typowym błędem jest również mylenie pojęć związanych z czasem przechowywania – ciasteczka nie są usuwane w momencie wygaśnięcia, ale po upływie ustalonego czasu, co wyklucza możliwość poprawnych odpowiedzi, które sugerowałyby krótszy okres ich przechowywania. Kluczowym aspektem w pracy z ciasteczkami jest znajomość ich parametrów i ich wpływu na interakcję użytkownika z aplikacją, co może mieć duże znaczenie w kontekście zarządzania sesjami oraz personalizacją doświadczeń użytkownika.

Pytanie 34

Określ złożoność obliczeniową algorytmu prostego (standardowego) wyszukiwania najmniejszej wartości w zestawie liczb?

A. O(n!)

B. O(n)

C. O(n2 )

D. O(n3 )

Algorytm naiwnego wyszukiwania minimum jest dość prosty, bo jego złożoność obliczeniowa to O(n). To znaczy, że im więcej mamy elementów w zbiorze, tym dłużej trwa jego działanie, ale w prosty sposób, czyli liniowo. W praktyce algorytm przeszukuje każdy element, porównując go z innymi, co jest dosyć klasyczne i używane w wielu podstawowych programach. Na przykład, gdy programujemy w Pythonie, możemy użyć pętli do przejścia przez listę, co sprawia, że łatwo to zrozumieć. W branży programistycznej często mówimy o tym w kontekście analizy złożoności obliczeniowej, co czyni go naprawdę istotnym tematem dla każdego programisty. Moim zdaniem, zrozumienie O(n) jest kluczowe, gdy chcemy optymalizować nasz kod i oceniać, jak nasze algorytmy radzą sobie z większymi zbiorami danych. To chyba jeden z podstawowych tematów w inżynierii oprogramowania i analizie danych.

Pytanie 35

W CSS zapis selektora p > i { color: red; } wskazuje, że kolor czerwony zostanie zastosowany do

A. wszelkiego tekstu w znaczniku lub wszelkiego tekstu w znaczniku

B. tylko tego tekstu w znaczniku , który ma przypisaną klasę o nazwie i

C. wyłącznie tekstu w znaczniku , który znajduje się bezpośrednio wewnątrz znacznika

D. wszystkiego tekstu w znaczniku z wyjątkiem tekstu w znaczniku

Zrozumienie selektorów CSS jest kluczowe dla ich poprawnego zastosowania. W przypadku analizy odpowiedzi, które nie są poprawne, istnieją podstawowe błędy w interpretacji selektorów. Wskazanie, że każdy tekst w znaczniku lub miałby być sformatowany, świadczy o mylnym rozumieniu, jak działają selektory CSS. Selekcja całej zawartości lub ignoruje kluczowy element selektora, jakim jest symbol '>', który precyzyjnie definiuje relację między elementami. Z kolei stwierdzenie, że każdy tekst w znaczniku za wyjątkiem tych w znaczniku byłby formatowany, także wprowadza w błąd, ponieważ nie ma to zastosowania do selektora dzieci. W rzeczywistości, forma ta nie wprowadza w życie żadnych reguł CSS i prowadzi do nieporozumień. Pojęcie przypisania klasy w kontekście selektora określającego jest również mylące; klasy są definiowane oddzielnie i nie mają wpływu na znaczniki bezpośrednio. Kluczowe jest, aby w zrozumieniu CSS zwracać uwagę na hierarchię i relacje między elementami, co pozwala na efektywną kontrolę nad stylem prezentacji treści w dokumentach HTML.

Pytanie 36

Zawarty w ramce fragment kodu w języku JavaScript

A. przypisze zmiennej s długość tekstu ze zmiennej t

B. wyświetli długość tekstu ze zmiennej t

C. przypisze do zmiennej s zmienną t

D. przypisze do zmiennej s fragment tekstu ze zmiennej t o długości określonej przez zmienną length

Funkcja length w JavaScript jest prostą i potężną metodą, która zwraca długość łańcucha znaków. W przypadku zmiennej t przypisanej do wartości Ala ma kota., kiedy wywołujemy t.length, otrzymujemy liczbę znaków w tym łańcuchu, która wynosi 12, wliczając spacje i znak kropki. Przypisanie s=t.length; oznacza, że zmienna s przyjmie wartość liczbową 12. Jest to standardowy sposób mierzenia długości tekstu w większości języków programowania i jest szeroko stosowany w codziennym programowaniu, np. przy walidacji danych wejściowych, budowaniu dynamicznych interfejsów użytkownika czy przetwarzaniu tekstu. Metoda ta jest częścią podstawowej składni JavaScriptu i jest dobrze wspierana przez wszystkie współczesne przeglądarki, co czyni ją niezawodnym narzędziem w pracy z tekstem. Rozumienie tego mechanizmu jest kluczowe dla efektywnego zarządzania danymi tekstowymi i może być rozwijane poprzez praktyczne ćwiczenia w projektach związanych z analizą tekstu czy tworzeniem dynamicznych aplikacji webowych.

Pytanie 37

Przypisanie wartości do zmiennej $dana = 125; zapisane jest w języku

A. Python

B. C++

C. JavaScript

D. PHP

Instrukcja $dana = 125; jest charakterystyczna dla języka PHP, bo po pierwsze używa znaku dolara przed nazwą zmiennej, a po drugie ma średnik na końcu, tak jak wymagają tego standardy składni PHP. W PHP każda zmienna zaczyna się od $, np. $liczba, $imie, $userId. Jest to jedna z najbardziej rozpoznawalnych cech tego języka, od razu widać, że chodzi o kod wykonywany po stronie serwera, a nie np. o Pythona.
W typowym pliku PHP taki zapis pojawi się wewnątrz znacznika <?php ... ?>, na przykład:
<?php
$dana = 125;
echo $dana;
?>
To jest klasyczny przykład przypisania wartości typu całkowitego do zmiennej. PHP jest językiem słabo typowanym (dynamicznie typowanym), więc nie trzeba wcześniej deklarować typu zmiennej. Wystarczy ją po prostu utworzyć przez przypisanie. Z mojego doświadczenia to jest bardzo wygodne przy szybkim tworzeniu aplikacji webowych, np. liczników, prostych kalkulatorów, obsługi formularzy.
W praktyce takie przypisanie wykorzystuje się choćby przy pobieraniu danych z formularza: $wiek = (int)$_POST['wiek']; albo przy obliczeniach: $suma = $a + $b;. Dobrą praktyką jest nadawanie zmiennym czytelnych nazw i pilnowanie, żeby typ danych był przewidywalny, nawet jeśli PHP pozwala na sporą dowolność. W nowoczesnych projektach PHP (np. w frameworkach typu Laravel czy Symfony) nadal używa się dokładnie takiej składni przypisania, tylko zazwyczaj w bardziej rozbudowanych strukturach, np. w klasach, kontrolerach czy modelach. Moim zdaniem warto od początku kojarzyć znak $ jednoznacznie z PHP, bo to bardzo pomaga przy szybkim rozpoznawaniu przykładowego kodu w dokumentacji czy na forach.

Pytanie 38

Gdzie umieścić informacje o autorze, opisie i słowach kluczowych strony?

A. w <head>, w znaczniku <meta>

B. w <body>, w znaczniku <html>

C. w <body>, w znaczniku <meta>

D. w <head>, w znaczniku <style>

Metadane należą do nagłówka, nie do treści. <style> zawiera reguły CSS, a nie opis strony. <meta> w <body> jest niepoprawne, a <html> to znacznik nadrzędny całego dokumentu. Autora, opis i słowa kluczowe podaje <meta> w <head>.

Pytanie 39

W SQL polecenie INSERT INTO służy do

A. dodawania danych do tabeli

B. wprowadzania nowych pól do tabeli

C. tworzenia nowej tabeli

D. zmiany rekordów na wskazaną wartość

Polecenie INSERT INTO w języku SQL jest kluczowym narzędziem do wprowadzania danych do tabeli w bazie danych. Umożliwia dodawanie nowych rekordów, co jest niezwykle istotne w kontekście zarządzania danymi. Przykładowo, jeśli mamy tabelę 'Klienci' z kolumnami 'ID', 'Imię', 'Nazwisko', można użyć polecenia INSERT INTO, aby dodać nowego klienta: 'INSERT INTO Klienci (ID, Imię, Nazwisko) VALUES (1, 'Jan', 'Kowalski');'. Poprawne użycie tego polecenia zgodnie z najlepszymi praktykami SQL wymaga również przestrzegania reguł dotyczących typów danych oraz unikalności kluczy głównych, co pozwala na zachowanie integralności danych. Dzięki INSERT INTO można efektywnie zarządzać danymi w aplikacjach biznesowych, takich jak systemy CRM czy ERP, gdzie regularne dodawanie nowych informacji jest niezbędne do bieżącego funkcjonowania organizacji. Dodatkowo, polecenie to może być używane w połączeniu z innymi instrukcjami SQL, takimi jak SELECT, co pozwala na bardziej złożone operacje na danych.

Pytanie 40

Z ilustracji można odczytać, że użytkownik bazy danych posiada uprawnienia do:

A. wyświetlania, dodawania i aktualizacji danych.

B. wyświetlania, aktualizacji i usuwania danych.

C. dodawania, aktualizacji i usuwania danych.

D. wyświetlania, dodawania i usuwania danych.

Na ilustracji widać listę uprawnień do bazy danych w typowym narzędziu administracyjnym (bardzo podobne okno można spotkać np. w phpMyAdminie). Zaznaczone są pola SELECT, UPDATE i DELETE, a niezaznaczone INSERT oraz FILE. W praktyce oznacza to, że użytkownik może odczytywać dane (SELECT), modyfikować istniejące rekordy (UPDATE) oraz je usuwać (DELETE), ale nie ma prawa dodawać nowych wierszy (INSERT) ani operować na plikach na serwerze (FILE). Dlatego poprawna odpowiedź to: „wyświetlania, aktualizacji i usuwania danych”. SELECT odpowiada za wyświetlanie/odczyt danych, UPDATE za aktualizację rekordów, a DELETE za kasowanie danych w tabelach. W administracji bazą danych takie precyzyjne rozróżnienie uprawnień jest jedną z podstawowych dobrych praktyk bezpieczeństwa: użytkownik powinien mieć dokładnie takie prawa, jakich potrzebuje do pracy (zasada najmniejszych uprawnień – least privilege). Na przykład: typowy użytkownik aplikacji raportującej potrzebuje zwykle tylko SELECT, bo ma jedynie oglądać dane. Pracownik działu obsługi klienta może mieć SELECT i UPDATE, aby poprawiać błędne dane klientów, ale niekoniecznie DELETE, żeby przypadkiem nie usuwać rekordów. Z kolei konto techniczne używane przez skrypty migracyjne albo instalator systemu może mieć pełen zestaw: SELECT, INSERT, UPDATE, DELETE. Moim zdaniem warto od razu kojarzyć te nazwy z typowymi poleceniami SQL, bo później, przy pisaniu zapytań w kodzie (PHP, JavaScript z backendem, itp.), dokładnie te same słowa kluczowe pojawiają się w instrukcjach. Jeśli system pokazuje uprawnienia tak jak na obrazku, zawsze patrz najpierw, które checkboxy są zaznaczone, i od razu tłumacz je sobie na: odczyt, dodawanie, zmiana, usuwanie danych.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej