Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik programista
Kwalifikacja: INF.04 - Projektowanie, programowanie i testowanie aplikacji
Data rozpoczęcia: 13 czerwca 2026 21:06
Data zakończenia: 13 czerwca 2026 21:13

Egzamin zdany!

Wynik: 32/40 punktów (80,0%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe

Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania

Przebieg egzaminu

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Który z przedstawionych poniżej przykładów ilustruje prawidłową deklarację zmiennej typu całkowitego w języku C++?

A. bool liczba;

B. int liczba;

C. char liczba;

D. float liczba;

W języku C++ zmienna typu całkowitego jest deklarowana za pomocą słowa kluczowego `int`. Przykładowa poprawna deklaracja to `int liczba;`, co oznacza, że `liczba` jest zmienną, która może przechowywać wartości całkowite, takie jak 1, 42 lub -15. Deklarowanie zmiennych w C++ pozwala na statyczne typowanie, co oznacza, że każda zmienna ma określony typ i nie może przechowywać wartości innego typu. Dzięki temu kod jest bardziej przejrzysty i mniej podatny na błędy związane z niezgodnością typów.

Pytanie 2

Co to jest ESLint?

A. Framework do testowania aplikacji napisanych w JavaScript

B. System zarządzania zależnościami w projektach Node.js

C. Kompilator kodu ECMAScript do starszych wersji JavaScript

D. Narzędzie do statycznej analizy kodu i identyfikacji problemów w kodzie JavaScript

Wybór odpowiedzi, która nie odnosi się do statycznej analizy kodu, wskazuje na pewne nieporozumienia dotyczące roli różnych narzędzi w ekosystemie JavaScript. Na przykład, kompilatory kodu ECMAScript, które są używane do przekształcania nowoczesnego JavaScriptu na jego wcześniejsze wersje, nie są odpowiednikiem narzędzi analitycznych, takich jak ESLint. Kompilacja to proces, który syntaktycznie przekształca kod, co odgrywa kluczową rolę w utrzymaniu kompatybilności z różnymi środowiskami wykonawczymi, ale nie pomaga w ocenie jakości i stylu kodu. Również frameworks do testowania aplikacji, takie jak Jest czy Mocha, służą do weryfikacji poprawności działania kodu poprzez pisanie testów jednostkowych, a nie do analizy samego kodu. Z drugiej strony, systemy zarządzania zależnościami, takie jak npm czy Yarn, koncentrują się na kontroli i instalacji zewnętrznych bibliotek wykorzystywanych w projektach, co również jest odrębnym zagadnieniem od analizy statycznej. Często można natknąć się na błędne przekonanie, że wszystkie te technologie mają podobny cel, co prowadzi do mylnego postrzegania ich funkcji. W rzeczywistości, każde z tych narzędzi pełni swoją unikalną rolę i zrozumienie ich specyfiki jest kluczowe dla efektywnego korzystania z ekosystemu JavaScript. Właściwe podejście do wyboru narzędzi pomaga w opracowaniu bardziej wydajnych, czytelnych i łatwych w utrzymaniu aplikacji.

Pytanie 3

Dziedziczenie jest używane, gdy zachodzi potrzeba

A. określenia zasięgu dostępności metod i pól danej klasy

B. sformułowania klasy bardziej szczegółowej niż już stworzona

C. asynchronicznej realizacji długotrwałych zadań

D. wykorzystania stałych wartości, niezmieniających się w trakcie działania aplikacji

Często zdarza się, że osoby uczące się programowania mylą dziedziczenie z innymi pojęciami, takimi jak asynchroniczność czy zarządzanie stałymi. Zacznijmy od tego, że asynchroniczna realizacja długotrwałych zadań to zupełnie inny temat – tutaj chodzi o wielowątkowość, operacje asynchroniczne czy użycie mechanizmów typu async/await, które pozwalają na nieblokujące wykonywanie operacji, np. zapytania do bazy czy pobieranie plików z sieci. Dziedziczenie nie ma z tym absolutnie nic wspólnego. Jeżeli chodzi o stałe wartości, to są one definiowane zazwyczaj przy pomocy słów kluczowych takich jak "const" czy "final" albo przez odpowiednią konfigurację, a nie przez dziedziczenie. To raczej kwestia zarządzania niezmiennymi danymi w klasach, nie ich rozszerzania. No i jeszcze kwestia zasięgu dostępności metod oraz pól – tutaj w grę wchodzą modyfikatory dostępu, takie jak public, private czy protected. To one decydują, co jest widoczne na zewnątrz klasy, a nie sam mechanizm dziedziczenia. W sumie, często widzę, że osoby początkujące próbują wykorzystać dziedziczenie do rozwiązywania problemów, które są dużo lepiej adresowane przez inne mechanizmy języka. Najczęstszy błąd myślowy to uznawanie dziedziczenia za narzędzie "do wszystkiego" – a ono ma swoje bardzo konkretne, logiczne zastosowanie, głównie wtedy, gdy tworzysz strukturę klas od ogólnych do coraz bardziej szczegółowych. Po prostu warto od początku rozumieć, że dziedziczenie służy dokładnie temu – organizacji kodu wokół wspólnych cech i zachowań, nie zaś rozwiązywaniu każdego problemu napotkanego w kodzie.

Pytanie 4

Jakie znaczenie ma przystosowanie interfejsu użytkownika do różnych platform?

A. Usuwa konieczność testowania na różnych platformach

B. Umożliwia skoncentrowanie się wyłącznie na funkcjonalności aplikacji

C. Pozwala na unifikację kodu niezależnie od używanej platformy

D. Gwarantuje optymalne korzystanie z aplikacji na każdym urządzeniu

Dostosowanie interfejsu do różnych urządzeń to naprawdę ważna sprawa, żeby wszystko działało jak należy. Aplikacje, które dobrze się przystosowują do różnych ekranów czy systemów, dają lepsze doświadczenie użytkownikom. Użycie takich technik jak responsywny design czy elastyczne układy, jak flexbox czy grid, to super pomysł. Dzięki temu elementy interfejsu same się skalują, a aplikacja wygląda spójnie na telefonach, tabletach i komputerach. Nie ma nic gorszego niż chaotyczny interfejs na różnych urządzeniach, więc to naprawdę kluczowa kwestia.

Pytanie 5

Które z poniższych nie jest typem testu w programowaniu?

A. Testy jednostkowe

B. Testy integracyjne

C. Testy end-to-end

D. Testy kompilacyjne

Testy jednostkowe, testy integracyjne oraz testy end-to-end są fundamentalnymi typami testów w programowaniu, które mają na celu weryfikację różnych aspektów aplikacji. W przeciwieństwie do testów kompilacyjnych, które skupiają się na tym, czy kod może być skompilowany, testy jednostkowe weryfikują poprawność poszczególnych komponentów programu w izolacji. Umożliwiają one programistom szybkie wykrywanie błędów na wczesnym etapie cyklu życia oprogramowania. Testy integracyjne badają współdziałanie różnych modułów, co jest kluczowe dla zapewnienia, że system jako całość działa zgodnie z założeniami projektowymi. Z kolei testy end-to-end są najbardziej kompleksowe, ponieważ symulują rzeczywiste scenariusze użytkowników, co pozwala na ocenę, czy wszystkie elementy systemu współpracują w sposób zamierzony. Podczas gdy testy kompilacyjne są niezbędne w kontekście wstępnej kontroli jakości kodu, nie powinny być mylone z testami, które analizują funkcjonalność aplikacji. Typowe błędy myślowe, które prowadzą do pomyłek, obejmują mylenie etapu kompilacji z faktycznym testowaniem funkcjonalności. Zrozumienie różnicy między tymi pojęciami jest kluczowe dla efektywnego procesu developmentu oraz zapewnienia, że oprogramowanie spełnia zarówno wymagania techniczne, jak i biznesowe.

Pytanie 6

Zaprezentowany fragment kodu w języku C# tworzy hasło. Wskaż zdanie PRAWDZIWE dotyczące charakterystyki tego hasła:

var random = new Random();
string pulaZnakow = "abcdefghijklmnopqrstuwxyzABCDEFGHIJKLMNOPQRSTUWXYZ0123456789";

int dlPuli = pulaZnakow.Length - 1;
char znak;
string wynik = "";

for(int i = 0; i < 8; i++)  {
    znak = pulaZnakow[random.Next(0, dlPuli)];
    wynik += znak;
}

A. Może zawierać małe i wielkie litery oraz cyfry

B. Ma co najmniej 8 znaków oraz zawiera małe i wielkie litery oraz cyfry

C. Może zawierać zarówno małe, jak i wielkie litery, cyfry oraz symbole

D. Jest maksymalnie 7-znakowe, co wynika z wartości zmiennej i

Analizując podany fragment kodu, widać, że hasło generowane jest losowo z puli znaków, która zawiera małe i wielkie litery alfabetu łacińskiego oraz cyfry od 0 do 9. Nie znajdują się tam żadne znaki specjalne ani symbole, więc hasło nie może ich zawierać – to ważne z praktycznego punktu widzenia, bo często spotyka się wymagania dotyczące obecności symboli w bezpiecznych hasłach. Kod wykorzystuje pętlę for, która wykonuje się dokładnie 8 razy, czyli hasło ma zawsze 8 znaków – ani mniej, ani więcej. Z mojego doświadczenia wynika, że taki sposób generowania haseł jest dość powszechny w prostych aplikacjach, np. przy automatycznym tworzeniu kont użytkowników. Jednak warto pamiętać, że im bardziej zróżnicowana pula znaków, tym lepsze zabezpieczenie – tutaj ograniczamy się tylko do liter i cyfr. Z praktycznego punktu widzenia, takie losowe hasło trudno odgadnąć ręcznie, ale jest dość przewidywalne, jeśli ktoś zna algorytm i nie ma dodatkowych zabezpieczeń (np. cryptographically secure random number generator). W standardach bezpieczeństwa, np. OWASP, zaleca się uwzględnianie symboli i unikanie prostego Random do generowania haseł, bo można go przewidzieć, ale do nauki i zastosowań testowych taki kod jest całkiem w porządku. Hasło więc może zawierać małe i wielkie litery oraz cyfry – dokładnie jak głosi prawidłowa odpowiedź.

Pytanie 7

Błędy w interpretacji kodu stworzonego za pomocą React.js lub Angular można wykryć dzięki

A. kompilatorowi języka JavaScript

B. narzędziom zainstalowanym po stronie serwera aplikacji

C. konsoli przeglądarki internetowej

D. wbudowanemu debuggerowi w danym środowisku

Konsola przeglądarki to naprawdę super narzędzie do śledzenia błędów w JavaScript, a szczególnie przydatna jest, gdy piszemy coś w React.js albo Angular. Dzięki niej możesz łatwo sprawdzać logi i błędy, a nawet na żywo testować różne fragmenty swojego kodu. To naprawdę szybki sposób, żeby znaleźć problemy, bez potrzeby grzebania w całym kodzie aplikacji.

Pytanie 8

W zestawieniu zaprezentowano doświadczenie zawodowe pracowników firmy IT. Do stworzenia aplikacji front-end powinien/powinna zostać wyznaczony/a

Pracownik	Znajomość technologii lub programów
Anna	Inkscape, Corel Draw
Krzysztof	Angular
Patryk	HTML, CSS
Ewa	Django, .NET

A. Anna

B. Patryk

C. Krzysztof

D. Ewa

Krzysztof to naprawdę świetny wybór na budowę aplikacji front-end, bo zna Angulara, który jest jednym z najpopularniejszych frameworków do aplikacji jednostronicowych. Dzięki Angularowi można tworzyć dynamiczne i responsywne interfejsy, co jest mega ważne w projektach front-end. Ogólnie rzecz biorąc, ten framework opiera się na komponentach, co zdecydowanie ułatwia pracę z kodem i pozwala na jego ponowne wykorzystanie. W połączeniu z TypeScriptem, Angular daje duże możliwości, bo mocne typowanie zmniejsza ryzyko błędów i poprawia czytelność kodu. Zrozumienie, jak działa aplikacja i jakie są dobre praktyki, takie jak modularność czy testowanie, też jest istotne, żeby wykorzystać Angulara w pełni. Krzysztof ma tę wiedzę i potrafi wdrażać najlepsze praktyki, jak architektura MVC, co sprawia, że aplikacje są bardziej skalowalne i łatwiejsze w utrzymaniu. Dodatkowo, Angular robi też sporo, żeby aplikacje działały szybko, co jest ważne dla doświadczenia użytkownika. Dlatego wybierając Krzysztofa, mamy pewność, że projekt będzie zgodny z nowymi standardami i spełni oczekiwania użytkowników w zakresie interfejsu.

Pytanie 9

Jakie ma znaczenie operator "==" w języku C++?

A. Przypisanie wartości do zmiennej

B. Negacja logiczna

C. Zwiększenie wartości zmiennej o 1

D. Porównanie dwóch wartości

Operator `==` w języku C++ oraz w wielu innych językach programowania, takich jak Java, Python czy JavaScript, jest używany do porównywania dwóch wartości. Jeśli wartości są równe, zwracana jest wartość logiczna `true`, w przeciwnym razie `false`. Operator ten jest niezbędny w instrukcjach warunkowych i pętlach, umożliwiając programowi podejmowanie decyzji na podstawie porównań. Przykładem użycia jest `if (a == b)`, co oznacza: jeśli zmienna `a` jest równa zmiennej `b`, wykonaj określony blok kodu.

Pytanie 10

Który z poniższych elementów UI umożliwia graficzną nawigację pomiędzy różnymi sekcjami aplikacji?

A. Rozwijana lista

B. Przycisk opcji

C. Menu

D. Obszar tekstowy

Pasek menu to kluczowy element interfejsu użytkownika, który umożliwia wizualną nawigację pomiędzy różnymi sekcjami aplikacji. Paski menu są powszechnie stosowane w aplikacjach desktopowych i mobilnych, ponieważ pozwalają na szybki dostęp do różnych funkcji oraz ustawień. Dzięki ich hierarchicznej strukturze użytkownicy mogą łatwo odnaleźć potrzebne narzędzia i opcje, co zwiększa intuicyjność i wygodę korzystania z aplikacji.

Pytanie 11

Jakie są główne cechy architektury klient-serwer?

A. Dane są przechowywane i przetwarzane na serwerze, a klient wysyła żądania i odbiera odpowiedzi

B. Każdy klient funkcjonuje niezależnie od pozostałych

C. Komunikacja odbywa się bezpośrednio między urządzeniami klienckimi

D. Serwer pełni rolę pasywnego odbiorcy danych od klientów

Architektura klient-serwer to model, w którym dane są przechowywane i przetwarzane na serwerze, a klient wysyła żądania i odbiera odpowiedzi. Model ten umożliwia centralizację zasobów, co prowadzi do łatwiejszego zarządzania aplikacjami i zwiększonego bezpieczeństwa. Klient-serwer jest podstawą działania aplikacji webowych, usług sieciowych oraz baz danych. Dzięki temu architektura ta umożliwia wielu użytkownikom jednoczesny dostęp do tych samych danych, co czyni ją wydajnym rozwiązaniem dla rozproszonych systemów informatycznych. Serwery mogą obsługiwać różne rodzaje klientów, takie jak przeglądarki, aplikacje mobilne czy urządzenia IoT, co sprawia, że jest to wszechstronny model stosowany w wielu branżach.

Pytanie 12

Termin ryzyko zawodowe odnosi się do

A. efektów zagrożeń wypadkowych, jakie występują w miejscu zatrudnienia

B. ciężkości skutków niepożądanych zdarzeń związanych z pracą

C. prawdopodobieństwa, że zdarzenia niepożądane związane z pracą spowodują straty, w szczególności negatywne skutki zdrowotne dla pracowników

D. zagrożenia wypadkowego, które może wystąpić w miejscu pracy

W temacie ryzyka zawodowego nietrudno o pomyłki, bo wiele osób – zwłaszcza zaczynając naukę o BHP – utożsamia je po prostu z obecnością zagrożenia albo skutków wypadków. Takie myślenie prowadzi do uproszczeń, które mogą być niebezpieczne w praktyce. Samo zagrożenie wypadkowe to jeszcze nie ryzyko – to tylko potencjalne źródło szkody. Z kolei efekty zagrożeń, czyli np. liczba wypadków w danym miejscu, to już skutek, a nie samo ryzyko. Można by powiedzieć, że ktoś, kto patrzy tylko na efekty, spogląda wstecz, zamiast oceniać, co może się wydarzyć w przyszłości. Ciężkość skutków, choć ważna, to tylko jeden z elementów oceny ryzyka. Liczy się przecież także, z jakim prawdopodobieństwem wystąpi dane zdarzenie – i dopiero połączenie tych dwóch czynników pozwala mówić sensownie o ryzyku zawodowym. Z mojego punktu widzenia to typowy błąd, że myli się pojęcie zagrożenia z ryzykiem – w rzeczywistości samo występowanie niebezpieczeństwa nie oznacza natychmiastowego ryzyka dla każdego pracownika. Praktycy BHP zawsze podkreślają, że ryzyko zawodowe to ocena, czy dane zagrożenie przy określonych okolicznościach faktycznie może doprowadzić do szkody, i jak duże jest to prawdopodobieństwo. Bez tej analizy trudno planować skuteczne działania prewencyjne i w ogóle realnie podnosić poziom bezpieczeństwa. Warto też pamiętać, że zgodnie ze standardami międzynarodowymi (np. normą ISO 45001) ryzyko zawodowe zawsze dotyczy nie tylko skutków, ale przede wszystkim prawdopodobieństwa ich wystąpienia w praktyce – i to jest właśnie kluczowa różnica względem samego zagrożenia czy skutków wypadków.

Pytanie 13

Rozpoczęcie tworzenia procedury składowej o nazwie dodajUsera w MS SQL wymaga użycia poleceń

A. create dodajUsera procedure

B. create procedure dodajUsera

C. add procedure dodajUsera

D. add dodajUsera procedure

Polecenie 'create procedure dodajUsera' to właśnie ten sposób, w jaki w Microsoft SQL Server deklaruje się początek nowej procedury składowanej. Wynika to bezpośrednio ze składni T-SQL, gdzie słowo 'create' inicjuje tworzenie nowego obiektu w bazie danych, a 'procedure' określa typ obiektu – procedurę składowaną. Dalej podaje się nazwę, tu akurat 'dodajUsera'. Moim zdaniem, to jedno z podstawowych, ale i najważniejszych poleceń dla każdego, kto chce serio pracować z SQL Serverem, bo bez zrozumienia tej składni bardzo szybko można się pogubić nawet przy prostych operacjach. T-SQL od lat nie zmienia tej konwencji i to jest bardzo wygodne – można śmiało korzystać z tutoriali czy dokumentacji sprzed kilku wersji serwera, bo tu akurat niewiele się zmienia. Przykład praktyczny: gdybyś chciał dodać prostą procedurę, która wstawia użytkownika do tabeli, zacząłbyś właśnie tak: 'create procedure dodajUsera AS BEGIN --tutaj kod END'. Warto wiedzieć, że dobrym zwyczajem jest zawsze nazywać procedury zgodnie z tym, co robią, a nie jakoś przypadkowo, i też często dodawać prefix, np. 'usp_' (od 'user stored procedure'), żeby potem łatwo było je odróżnić od funkcji czy triggerów. Przy dużym projekcie pozwala to zachować porządek. No i nie można zapominać o wersjonowaniu takich procedur – w firmach często stosuje się repozytoria kodu SQL. Generalnie, w środowisku produkcyjnym, każda nowa procedura powinna zaczynać się właśnie od 'create procedure', bez żadnych skrótów czy zamienników.

Pytanie 14

Który z poniższych elementów nie jest związany z architekturą mikroserwisów?

A. Niezależne wdrażanie usług

B. Skalowalność poszczególnych usług

C. Komunikacja przez API

D. Monolityczny kod źródłowy

Monolityczny kod źródłowy to podejście, w którym wszystkie komponenty aplikacji są ze sobą ściśle powiązane i zintegrowane w jedną całość. W przeciwieństwie do architektury mikroserwisów, która pozwala na budowę systemów jako zbioru niezależnych usług, monolityczne podejście ogranicza możliwości rozwoju i skalowania aplikacji. W mikroserwisach poszczególne usługi mogą być rozwijane, wdrażane i skalowane niezależnie od siebie, co zwiększa elastyczność i skraca czas realizacji. Przykładem zastosowania architektury mikroserwisów może być serwis e-commerce, w którym oddzielne mikroserwisy obsługują płatności, zarządzanie produktami i wysyłkę. Dzięki temu, jeśli chcemy wprowadzić zmiany w systemie płatności, możemy to zrobić bez wpływu na inne obszary aplikacji. Warto również zauważyć, że podejście to umożliwia lepsze zarządzanie zespołami deweloperskimi, które mogą pracować równolegle nad różnymi usługami, co przyspiesza proces dostarczania wartości dla użytkowników.

Pytanie 15

Który z operatorów w języku C++ służy do pobierania adresu zmiennej?

A. delete

B. &

C. *

D. >

Wielka sprawa, że wiesz, że operator '&' w C++ jest do przypisywania adresów zmiennych. Dzięki temu możesz stworzyć wskaźnik, który wskazuje na konkretne miejsce w pamięci, co daje ci dużą moc do manipulowania wartościami. Używając tego operatora, możesz naprawdę dobrze zarządzać pamięcią i poprawić wydajność swojego kodu. Jest to kluczowe, zwłaszcza, gdy pracujesz z dynamiczną alokacją pamięci, albo kiedy iterujesz przez tablice czy tworzysz takie struktury jak listy czy drzewa. To narzędzie jest po prostu super ważne w programowaniu!

Pytanie 16

Jaką kategorię reprezentuje typ danych "array"?

A. Typ danych złożony

B. Typ logiczny

C. Typ wskaźników

D. Typ danych prosty

Tablica ('array') jest przykładem złożonego typu danych, który pozwala na przechowywanie wielu wartości tego samego typu pod wspólną nazwą. Każdy element tablicy jest dostępny za pomocą indeksu, co umożliwia szybkie i efektywne operacje na dużych zbiorach danych. Tablice są szeroko wykorzystywane w programowaniu do przechowywania list, macierzy i innych struktur, gdzie konieczne jest przechowywanie dużych ilości danych tego samego rodzaju. Dzięki tablicom można zorganizować dane w sposób uporządkowany, co ułatwia ich przetwarzanie, sortowanie i wyszukiwanie.

Pytanie 17

Zamieszczony fragment kodu w Android Studio wdraża metodę nasłuchującą dla obsługi zdarzenia:

przycisk = (Button) findViewById(R.id.yes_button);
przycisk.setOnClickListener(new View.OnClickListener() { ... });

A. zmiany stanu kontrolki Switch

B. zmiany w polu tekstowym

C. naciśnięcia przycisku

D. wybierania daty

Kod wykorzystuje metodę setOnClickListener, która jest podstawowym sposobem przypisywania reakcji na kliknięcie przycisku (Button) w Androidzie. To taki klasyczny wzorzec nasłuchiwania zdarzeń, w tym przypadku – kliknięcia użytkownika. Moim zdaniem, ta konstrukcja pojawia się praktycznie w każdym większym projekcie Androidowym, bo trudno sobie wyobrazić interfejs bez przycisków, które coś faktycznie robią. Co ciekawe, korzystając z setOnClickListener, przekazujemy obiekt anonimowej klasy implementującej interfejs View.OnClickListener, a w jej metodzie onClick() umieszczamy kod, który ma się wykonać po naciśnięciu przycisku. To bardzo elastyczne rozwiązanie, bo możemy tu zarówno wyświetlić Toast, przejść do innego activity, wysłać dane do internetu czy nawet ukryć inny widok. Warto pamiętać, że praktycznie wszystkie kontrolki dziedziczące po View mogą mieć własnych listenerów, ale Button to najbardziej naturalny przypadek użycia. To taka podstawa obsługi UI w Android Studio i moim zdaniem każdy, kto chce pisać apki na Androida, powinien mieć to opanowane na pamięć. Dodatkowo, od wersji Android API 26 można używać także lambda expressions, co jeszcze bardziej skraca kod, ale sama idea zostaje ta sama – reagujemy na kliknięcie przycisku.

Pytanie 18

Która z poniższych technologii jest używana do tworzenia animacji na stronach internetowych?

A. HTTP Headers

B. CSS Animations

C. MySQL

D. XML

CSS Animations to technologia, która pozwala na tworzenie dynamicznych efektów wizualnych na stronach internetowych. Umożliwia ona animowanie różnych właściwości CSS, takich jak kolor, położenie, rozmiar czy przezroczystość, w prosty sposób. Dzięki CSS Animations, deweloperzy mogą tworzyć płynne przejścia i efekty bez potrzeby używania JavaScriptu, co zwiększa wydajność i responsywność witryn. Przykładem zastosowania CSS Animations może być animowanie przycisków na stronie, które zmieniają kolor po najechaniu na nie kursorem. Z punktu widzenia dobrych praktyk, warto pamiętać o optymalizacji efektów animacyjnych, aby nie obciążały one zbytnio zasobów przeglądarki. CSS Animations są częścią standardu CSS3, co oznacza, że są szeroko wspierane przez różne przeglądarki i można je łatwo implementować w projektach webowych.

Pytanie 19

Który z wymienionych algorytmów najczęściej wykorzystuje rekurencję?

A. Obliczanie liczb Fibonacciego

B. Sortowanie bąbelkowe

C. Sortowanie przez wstawianie

D. Wyszukiwanie liniowe

Algorytmy obliczania liczb Fibonacciego są jednym z najbardziej klasycznych przykładów rekurencji. Algorytm ten polega na wywoływaniu funkcji, która sama odwołuje się do siebie, aby obliczyć kolejne liczby w sekwencji. Rekurencyjna natura obliczeń Fibonacciego sprawia, że algorytm jest prosty i intuicyjny w implementacji, choć może być mniej wydajny niż wersje iteracyjne. Rekurencja jest szeroko stosowana w problemach matematycznych i algorytmicznych, gdzie rozwiązanie większego problemu można uzyskać poprzez rozwiązywanie mniejszych, podobnych podproblemów.

Pytanie 20

Który z wymienionych algorytmów działających na tablicy jednowymiarowej ma złożoność obliczeniową \( O(n^2) \)?

A. Sortowanie bąbelkowe

B. Sortowanie szybkie

C. Wyświetlenie elementów

D. Wyszukiwanie metodą binarną

Sortowanie bąbelkowe to taki klasyczny algorytm, który ma złożoność \( O(n^2) \). Chociaż jest dość prosty w zrozumieniu, to nie za bardzo sprawdza się w większych zbiorach danych. Działa tak, że porównuje sąsiadujące ze sobą elementy i zamienia je miejscami, jeśli są w złej kolejności. Trochę to czasochłonne, ale warto znać ten algorytm, bo pokazuje podstawy sortowania.

Pytanie 21

Co należy zrobić w sytuacji silnego krwawienia z rany?

A. Poczekać, aż krwawienie ustanie samoistnie

B. Nałożyć elastyczny bandaż bez ucisku

C. Przepłukać ranę wodą utlenioną i zostawić do wyschnięcia

D. Założyć opatrunek uciskowy oraz unieść kończynę powyżej poziomu serca

Założenie opatrunku uciskowego i uniesienie kończyny powyżej poziomu serca to najskuteczniejszy sposób na zatrzymanie silnego krwotoku z rany. Opatrunek uciskowy powoduje mechaniczne zamknięcie naczyń krwionośnych, co spowalnia lub całkowicie zatrzymuje wypływ krwi. Podniesienie kończyny dodatkowo zmniejsza ciśnienie krwi w obszarze rany, co ogranicza krwawienie. Ważne jest, aby nie zdejmować opatrunku, nawet jeśli przesiąknie krwią – należy dołożyć kolejną warstwę materiału. W sytuacjach ekstremalnych, gdy opatrunek uciskowy nie zatrzymuje krwawienia, można zastosować opaskę uciskową (tzw. stazę), ale tylko w ostateczności, gdy inne metody zawiodą. Takie działania mogą zapobiec wstrząsowi krwotocznemu i uratować życie poszkodowanego.

Pytanie 22

W języku Java wyjątek ArrayIndexOutOfBoundsException występuje, gdy następuje próba dostępu do elementu tablicy, którego

A. wartość przekracza rozmiar tablicy

B. indeks jest równy lub większy od rozmiaru tablicy

C. indeks mieści się w zakresie od 0 do n-1, gdzie n oznacza rozmiar tablicy

D. wartość przewyższa jego indeks

Wyjątek ArrayIndexOutOfBoundsException w Javie to taki klasyk, na który łatwo się naciąć, zwłaszcza gdy operujesz na tablicach dynamicznie lub masz jakieś pętle i zapomnisz o poprawnych granicach. Ta odpowiedź jest prawidłowa, bo w języku Java indeksowanie tablic zaczyna się od 0, a ostatni poprawny indeks to zawsze rozmiar tablicy minus jeden. Jeśli próbujesz dostać się do elementu, którego indeks jest równy lub większy od rozmiaru tablicy, silnik uruchomieniowy Javy od razu rzuci ten wyjątek. Przykład? Masz tablicę int[] t = new int[5]; i próbujesz odwołać się do t[5] albo t[10] – nie zadziała, bo legalne są tylko indeksy 0, 1, 2, 3, 4. Moim zdaniem to jeden z tych wyjątków, które wyraźnie pokazują, jak ważne jest zabezpieczanie kodu i stosowanie praktyk takich jak sprawdzanie długości tablicy przed dostępem do jej elementów. W profesjonalnym kodzie, zwłaszcza komercyjnym, nie zostawia się takich rzeczy przypadkowi – często stosuje się pętle typu for (int i = 0; i < array.length; i++), żeby mieć pewność, że nigdzie nie wyjedziemy poza zakres. Dobra praktyka to też wykorzystywanie narzędzi jak testy jednostkowe, żeby wyłapywać takie błędy. Warto pamiętać, że ten wyjątek jest unchecked, czyli nie musisz go łapać w kodzie, ale dobrze jest rozumieć, że jego pojawienie się oznacza błąd w logice programu. Osobiście uważam, że jeśli ktoś raz się na tym przejedzie, to już zawsze sprawdza rozmiar tablicy przed dostępem – taka nauczka na całe życie programisty.

Pytanie 23

Która z wymienionych cech dotyczy klasy statycznej?

A. Nie może zawierać ani zmiennych, ani metod

B. Może zawierać wyłącznie statyczne pola i metody

C. Jest automatycznie usuwana po zakończeniu działania programu

D. Może być dziedziczona przez klasy potomne

Klasa statyczna to klasa, która może zawierać tylko statyczne pola i metody. Tego rodzaju klasy są często wykorzystywane do implementacji narzędziowych funkcji, które nie wymagają tworzenia instancji obiektu. Klasy statyczne są typowe dla języków takich jak C# czy Java, gdzie mogą one pełnić rolę kontenerów na metody pomocnicze (np. klasa 'Math' w C#). Główną zaletą klas statycznych jest to, że można je wywoływać bez konieczności tworzenia instancji, co znacząco upraszcza kod i zwiększa jego czytelność. Klasy statyczne zapewniają również bezpieczeństwo w dostępie do danych, ponieważ eliminują ryzyko przypadkowego zmodyfikowania instancji obiektu.

Pytanie 24

Który z frameworków pozwala na tworzenie aplikacji z graficznym interfejsem użytkownika oraz obsługą wydarzeń?

A. Qt

B. TensorFlow

C. Django

D. Express.js

Django to framework do tworzenia aplikacji webowych w języku Python, a nie narzędzie do budowy aplikacji desktopowych z interfejsem graficznym. TensorFlow to biblioteka do uczenia maszynowego i sztucznej inteligencji, która nie ma bezpośredniego związku z projektowaniem GUI. Express.js to framework dla Node.js, który służy do budowy aplikacji serwerowych i API, ale nie jest narzędziem do projektowania interfejsów użytkownika w aplikacjach desktopowych.

Pytanie 25

Jakie jest najważniejsze właściwość algorytmów szyfrowania symetrycznego?

A. Szyfrowanie wyłącznie tekstowych plików

B. Zastosowanie odmiennych kluczy do szyfrowania i deszyfrowania

C. Funkcjonowanie bez użycia klucza

D. Zastosowanie identycznego klucza do szyfrowania oraz deszyfrowania

Algorytmy szyfrowania symetrycznego to takie, które używają tego samego klucza do szyfrowania i deszyfrowania danych. To jedna z najstarszych metod i, co ważne, bardzo często stosowanych, bo działa dość szybko i nie wymaga wielkich zasobów. Przykłady, które na pewno słyszałeś, to AES i DES. Symetryki są super w komunikacji sieciowej, przy przechowywaniu danych, a także w różnych protokołach bezpieczeństwa. Fajnie, że są szybkie, ale z drugiej strony trzeba pamiętać o tym, żeby klucz był bezpiecznie przechowywany, bo to może stanowić nie lada problem.

Pytanie 26

Na podstawie zamieszczonego fragmentu kodu można stwierdzić, że element o nazwie rysunek jest

MojaKlasa obj1 = new MojaKlasa();
obj1.rysunek();

A. metodą w klasie

B. polem w klasie

C. konstruktorem

D. obiektem

W tym fragmencie kodu wywołujesz funkcję rysunek na obiekcie obj1, który jest instancją klasy MojaKlasa. To znaczy, że rysunek jest metodą tej klasy. Tak naprawdę, w programowaniu obiektowym korzystanie z metod to chleb powszedni – to one definiują zachowanie obiektu. W praktyce, metody są tym, co pozwala obiektom „robić” coś konkretnego, czyli realizować logikę biznesową albo odpowiadać na zdarzenia. Moim zdaniem warto pamiętać, że w standardach takich jak Java czy C#, notacja obj1.rysunek() jednoznacznie wskazuje na wywołanie metody (nawiasy są tu sygnałem, że chodzi o funkcję, a nie o dostęp do pola). To zresztą jest bardzo czytelna konwencja, spotykana praktycznie w każdym języku zorientowanym obiektowo. Dla przykładu, jeśli chciałbyś uzyskać dostęp do pola w obiekcie, nie używałbyś nawiasów, tylko napisałbyś obj1.nazwapola. W pracy nad większymi projektami warto też pamiętać o tzw. enkapsulacji – metody pozwalają „schować” szczegóły implementacji i udostępnić tylko to, co faktycznie powinno być dostępne z zewnątrz. W sumie, wywołanie obj1.rysunek(); dokładnie pokazuje, jak od strony praktycznej wyglądają interakcje z metodą klasy.

Pytanie 27

Co oznacza operator '===' w JavaScript?

A. Porównanie wartości

B. Konkatenacja stringów

C. Przypisanie wartości

D. Porównanie wartości i typów

Operator '===' w JavaScript jest używany do porównania wartości oraz ich typów. To znaczy, że aby dwa elementy uznano za równe, muszą mieć zarówno tę samą wartość, jak i ten sam typ. Przykładowo, porównanie liczby 5 i stringa '5' zwróci false, ponieważ różnią się typem. Używanie '===' jest zalecane w dobrych praktykach programistycznych, ponieważ eliminuje niejednoznaczności związane z równością luźną (operator '=='), która może prowadzić do nieprzewidywalnych wyników. Na przykład, '5' == 5 zwróci true, co może być mylące. Dlatego w sytuacjach, gdzie zależy nam na ścisłym porównaniu, powinno się zawsze stosować '===' dla jasności kodu i uniknięcia błędów. W kontekście profesjonalnego programowania, korzystanie z '===' zapewnia lepszą kontrolę typów danych, co jest kluczowe w większych projektach, gdzie błędy typów mogą prowadzić do poważnych problemów z debugowaniem i utrzymywaniem kodu.

Pytanie 28

Pętla przedstawiona w zadaniu działa na zmiennej typu string o nazwie ciag. Jej celem jest:

int i = 0;
while (ciag[i] != 0)  {
    if (ciag[i] > 96 && ciag[i] < 123)  {
        ciag[i] = (ciag[i] - 32);
    }
    i++;
}

A. Zamienić w ciągu małe litery na wielkie.

B. Zamienić w ciągu wielkie litery na małe.

C. Od każdego znaku w ciągu odjąć kod 32.

D. Od każdego znaku w ciągu, który nie jest równy 0, odjąć kod 32.

Pętla, która zamienia małe litery na wielkie, to naprawdę fajny przykład tego, jak można operować na tekstach. W zasadzie każdy znak w napisie jest przeszukiwany, a jeśli to litera, to modyfikujemy jej kod ASCII. W praktyce dodajemy lub odejmujemy 32, żeby uzyskać odpowiednią wielką literę. Tego typu operacje wykorzystuje się w wielu miejscach, jak na przykład przy filtrowaniu danych czy normalizacji tekstu. No i oczywiście w systemach wyszukujących, gdzie wielkość liter ma znaczenie. Warto umieć zaimplementować taką pętlę, bo przydaje się w różnych aplikacjach, szczególnie tam, gdzie tekst jest kluczowy.

Pytanie 29

Który system informatyczny powinien być zastosowany do zarządzania sprzedażą w e-sklepie?

A. System CMS

B. System CRM

C. System e-commerce

D. System ERP

System e-commerce to takie fajne rozwiązanie, które naprawdę ułatwia sprzedaż przez internet. Znajdziesz w nim wszystko, co potrzebne do zarządzania produktami, zamówieniami, a nawet płatnościami. Dzięki temu przedsiębiorcy mogą szybko zakładać i prowadzić sklepy online, co daje super doświadczenie dla klientów. Warto wspomnieć o popularnych systemach, jak Shopify czy WooCommerce – z nich korzystają tysiące sklepów na całym świecie. Te systemy mają też fajne narzędzia, dzięki którym można monitorować sprzedaż czy analizować, co klienci lubią. A bezpieczeństwo? To też ważna sprawa, bo standardy, takie jak PCI DSS, dbają o to, żeby dane klientów były dobrze chronione. W czasach rosnącej konkurencji w internecie, wybór odpowiedniego systemu e-commerce to klucz do sukcesu.

Pytanie 30

Co to jest local storage w kontekście aplikacji webowych?

A. Technologia przechowywania danych w pamięci RAM aplikacji

B. System plików tymczasowych używany przez przeglądarkę

C. Baza danych NoSQL działająca na serwerze aplikacji

D. Mechanizm pozwalający na przechowywanie danych w przeglądarce użytkownika bez określonego czasu wygaśnięcia

Odpowiedzi sugerujące, że local storage jest technologią przechowywania danych w pamięci RAM aplikacji, bazą danych NoSQL działającą na serwerze aplikacji lub systemem plików tymczasowych używanym przez przeglądarkę, opierają się na niepoprawnym rozumieniu architektury aplikacji webowych oraz sposobów przechowywania danych. Przechowywanie danych w pamięci RAM jest tymczasowe i nie przetrwa ponownego uruchomienia aplikacji, co czyni je nieodpowiednim dla zastosowań wymagających trwałości. Bazy danych NoSQL, takie jak MongoDB, działają na serwerach i są przeznaczone do złożonego zarządzania danymi, podczas gdy local storage jest prostym mechanizmem dostępnych w przeglądarkach, który nie wymaga skomplikowanej infrastruktury serwerowej. Z kolei systemy plików tymczasowych są stosowane do przechowywania plików, które nie są zamierzane do długoterminowego przechowywania, co stoi w sprzeczności z funkcjonalnością local storage, które pozwala na długotrwałe zachowanie danych. Często mylnie przyjmuje się, że wszystkie metody przechowywania danych w aplikacjach webowych są ze sobą tożsame, co prowadzi do pomyłek w projektowaniu aplikacji. Kluczowe jest zrozumienie różnic pomiędzy tymi podejściami oraz ich odpowiednich zastosowań w kontekście budowy skalowalnych i funkcjonalnych rozwiązań webowych.

Pytanie 31

Który z wymienionych elementów jest fundamentalny w architekturze klient-serwer?

A. Zdalne wykonywanie aplikacji na urządzeniu klienta

B. Brak podziału na funkcje klienta i serwera

C. Scentralizowane przechowywanie danych

D. Wyłącznie komunikacja synchroniczna

Scentralizowane przechowywanie danych to podstawowy element architektury klient-serwer. W takim modelu dane przechowywane są na serwerze, a klient uzyskuje do nich dostęp na żądanie. Dzięki temu możliwa jest efektywna synchronizacja danych oraz ich ochrona przed nieautoryzowanym dostępem. Architektura klient-serwer jest skalowalna i umożliwia obsługę wielu klientów jednocześnie, co czyni ją fundamentem dla większości nowoczesnych aplikacji webowych i mobilnych.

Pytanie 32

Co to jest SQL injection?

A. Metoda optymalizacji zapytań SQL w bazach danych

B. Technika ataku polegająca na wstrzyknięciu złośliwego kodu SQL do zapytania

C. Narzędzie do importowania danych do bazy SQL

D. Proces automatyzacji tworzenia zapytań SQL

SQL injection to technika ataku, polegająca na wstrzyknięciu złośliwego kodu SQL do zapytań, które są przetwarzane przez aplikacje bazodanowe. Atakujący wykorzystuje luki w zabezpieczeniach aplikacji, aby wprowadzić własne instrukcje SQL, które są następnie wykonywane przez bazę danych. Na przykład, jeśli aplikacja nie waliduje poprawnie danych wprowadzanych przez użytkownika, napastnik może wprowadzić złośliwy kod w miejsce oczekiwanego wejścia. Taki atak może prowadzić do ujawnienia poufnych danych, a nawet pełnej kontroli nad bazą danych. Ważne jest, aby stosować tzw. 'prepared statements' oraz 'parameterized queries', co znacząco obniża ryzyko tego typu ataków. Zgodnie z najlepszymi praktykami bezpieczeństwa, aplikacje powinny być regularnie testowane pod kątem podatności na SQL injection, a także powinny stosować odpowiednie mechanizmy autoryzacji i walidacji, aby minimalizować ryzyko wykorzystania takich technik.

Pytanie 33

Który wzorzec projektowy jest najlepszy do zarządzania tworzeniem obiektów?

A. Decorator

B. Adapter

C. Observer

D. Factory Method

Wybór wzorców projektowych w kontekście zarządzania tworzeniem obiektów jest kluczowy, jednak nie wszystkie wzorce są odpowiednie dla tego celu. Wzorzec Observer, na przykład, jest zaprojektowany do zarządzania powiązaniami między obiektami, umożliwiając jednemu obiektowi informowanie innych o zmianach stanu. Jego zastosowanie w kontekście tworzenia obiektów jest nieadekwatne, ponieważ nie rozwiązuje problemu instancjonowania obiektów, a jedynie komunikacji między nimi. Kolejnym błędnym podejściem jest wzorzec Decorator, który ma na celu dynamiczne dodawanie funkcjonalności do obiektów. Choć może być użyty w kontekście modyfikacji obiektów, nie zajmuje się tworzeniem ich instancji, co czyni go nieodpowiednim w tej sytuacji. Wzorzec Adapter może być mylony z Factory Method, ponieważ również pozwala na współpracę różnych interfejsów, jednak jego główną rolą jest umożliwienie komunikacji pomiędzy niekompatybilnymi interfejsami. Adapter koncentruje się na przekształcaniu interfejsów, a nie na tworzeniu obiektów. W rezultacie, wybór niewłaściwego wzorca może prowadzić do nieefektywnego projektowania, co utrudnia rozwój i utrzymanie aplikacji. Warto zatem dokładnie rozróżniać role poszczególnych wzorców i stosować je w odpowiednich kontekstach, aby unikać typowych pułapek myślowych związanych z ich zastosowaniem.

Pytanie 34

Czym jest ochrona własności intelektualnej?

A. Rejestr plików przechowywanych w chmurze

B. Zbiór informacji osobowych

C. Zestaw przepisów dotyczących ochrony prywatności

D. Koncepcja prawa zabezpieczającego twórczość i innowacje

Własność intelektualna to zbiór praw chroniących twórczość i wynalazki, obejmujący patenty, prawa autorskie, znaki towarowe i wzory przemysłowe. Własność intelektualna pozwala twórcom na zarabianie na swoich dziełach oraz kontrolowanie, kto i w jaki sposób może z nich korzystać. W wielu krajach naruszenie praw własności intelektualnej wiąże się z poważnymi konsekwencjami prawnymi. Dla przedsiębiorstw i innowatorów ochrona własności intelektualnej jest kluczowa dla zabezpieczenia ich inwestycji oraz rozwijania nowych technologii.

Pytanie 35

W zestawieniu przedstawiono doświadczenie zawodowe członków zespołu IT. Osobą odpowiedzialną za stworzenie aplikacji front-end powinna być:

Pracownik	Znajomość technologii/programów
Anna	Inscape, Corel Draw
Krzysztof	Angular
Patryk	HTML, CSS
Ewa	Django, .NET

A. Anna

B. Krzysztof

C. Patryk

D. Ewa

Wybór Krzysztofa jako osoby odpowiedzialnej za stworzenie aplikacji front-end jest zdecydowanie trafiony. Angular to obecnie jedno z najpopularniejszych frameworków do budowy zaawansowanych aplikacji webowych, które wykorzystują wiele komponentów, obsługują dynamiczne interfejsy użytkownika i muszą być skalowalne. Angular pozwala efektywnie zarządzać logiką front-endu, stanami aplikacji oraz integracją z backendem. Z mojego doświadczenia wynika, że osoby znające Angulara są w stanie nie tylko napisać klasyczny interfejs w HTML i CSS, ale również wdrożyć bardziej rozbudowane rozwiązania zgodne ze współczesnymi standardami, takimi jak SPA (single-page application). Praktyka pokazuje, że projekty front-endowe na dużą skalę, bez frameworków takich jak Angular, React czy Vue, bardzo szybko stają się nieczytelne i trudne w utrzymaniu. Krzysztof, mając doświadczenie z Angularem, będzie też znał TypeScript, który jest już właściwie standardem w dużych projektach front-endowych. To daje też lepszą kontrolę nad błędami i czytelność kodu, a to się liczy w zespole. Co ciekawe, w ofertach pracy na front-end developera, znajomość Angulara jest jednym z najczęściej wymienianych wymagań, właśnie przez wzgląd na szeroki zakres zastosowań i wsparcie społeczności. Tak naprawdę, jeżeli zależy nam na wydajnym, nowoczesnym i dobrze zaprojektowanym interfejsie użytkownika, Krzysztof jest tutaj najlepszym wyborem. Często początkujący myślą, że wystarczy sam HTML i CSS, ale prawdziwa praca front-endowca to już zupełnie wyższa liga. Szczerze mówiąc, mając taką osobę w zespole, można spać spokojnie, że front-end będzie wykonany zgodnie z branżowymi standardami.

Pytanie 36

Co oznacza pojęcie TDD w kontekście programowania?

A. Task Deployment Diagram - schemat wdrażania zadań w projekcie

B. Technical Design Document - dokumentacja techniczna projektu

C. Type Definition Document - dokumentacja typów danych w aplikacji

D. Test-Driven Development - praktyka pisania testów przed implementacją kodu

Test-Driven Development (TDD) to metodologia programowania, w której proces tworzenia kodu zaczyna się od pisania testów. TDD polega na cyklicznym podejściu do rozwoju oprogramowania, w którym najpierw definiujemy, jakie funkcjonalności będzie miał nasz kod, a następnie implementujemy tylko te elementy, które są niezbędne do przejścia wcześniej napisanych testów. Dzięki temu, deweloperzy mają możliwość natychmiastowego sprawdzenia poprawności swojego kodu, co sprzyja eliminacji błędów na wczesnym etapie. Przykład zastosowania TDD można zobaczyć w tworzeniu aplikacji webowych, gdzie programista pisze testy jednostkowe dla nowych funkcji, a następnie implementuje te funkcje, poprawiając kod tylko w przypadku, gdy testy nie przechodzą. Takie podejście pozwala na zwiększenie jakości oprogramowania oraz jego łatwiejszą refaktoryzację. Warto również zauważyć, że TDD jest zgodne z praktykami Agile i Continuous Integration, co pozwala na efektywniejsze zarządzanie projektem i dostosowywanie go do wymagań zmieniającego się rynku.

Pytanie 37

Przedstawiony na filmie kod napisany w języku C++ nie kompiluje się. Co należy zmienić w tym kodzie, aby proces kompilacji wykonał się bez błędów?

A. naprawić błąd w funkcji sprawdz, który polega na braku nawiasów {} w pętli for

B. poprawnie zapisać warunek w instrukcji if w linii 11, np. sprawdz(x)==true

C. dodać deklarację funkcji sprawdz przed funkcją main

D. zadeklarować zmienną sprawdz przed jej wykorzystaniem w linii 11

Odpowiedź jest trafna, bo w języku C++ kompilator musi wiedzieć o istnieniu funkcji zanim zostanie ona użyta w kodzie, np. w funkcji main. Bez wcześniejszej deklaracji, kompilator nie zna sygnatury funkcji i nie potrafi zweryfikować wywołania, co skutkuje błędem typu 'implicit declaration of function'. Deklaracja funkcji to taki sygnał informujący kompilator „hej, taka funkcja będzie i będzie przyjmować takie argumenty, a zwracać taki typ”. Praktycznie rzecz biorąc, przed funkcją main wystarczy wpisać np. 'bool sprawdz(int x);', żeby wszystko grało. To szczególnie ważne przy większych projektach czy pracy w zespołach, gdzie pliki nagłówkowe z deklaracjami funkcji są standardem. Pozwala to na lepszą czytelność i porządek w kodzie – kompilator wie, czego się spodziewać, a Ty unikasz dziwnych, trudnych do znalezienia błędów. Moim zdaniem taka organizacja kodu to podstawa, szczególnie jeśli kiedyś będziesz korzystać z bibliotek lub cudzych funkcji – deklaracje są wtedy wręcz obowiązkowe. To zasada, której trzyma się większość zespołów programistycznych i, szczerze mówiąc, sam kilka razy w młodości zapomniałem o deklaracji, przez co debugowanie trwało wieki. Warto od razu wyrobić sobie taki nawyk, bo to oszczędza sporo nerwów i czasu, a kod staje się solidniejszy i bardziej profesjonalny.

Pytanie 38

Które z wymienionych stwierdzeń najtrafniej charakteryzuje klasę dziedziczącą?

A. Klasa, która umożliwia wielokrotne dziedziczenie pól prywatnych

B. Klasa, która dzieli swoje pola z klasami zaprzyjaźnionymi

C. Klasa, która nie może posiadać konstruktorów ani destruktorów

D. Klasa, która wykorzystuje pola i metody innej klasy bez ich ponownej definicji

Dziedziczenie w programowaniu obiektowym pozwala na tworzenie nowych klas na podstawie istniejących. Klasa dziedziczona (klasa pochodna) automatycznie uzyskuje dostęp do publicznych i chronionych pól oraz metod klasy bazowej, co eliminuje potrzebę ich ponownego definiowania. Dzięki dziedziczeniu można rozszerzać funkcjonalność istniejących klas, co prowadzi do bardziej efektywnego i modułowego kodu. Przykładem może być klasa 'Pojazd', po której dziedziczy klasa 'Samochód', zachowując wszystkie właściwości pojazdu i dodając specyficzne dla samochodu metody lub pola.

Pytanie 39

Zapisany fragment w Pythonie ilustruje:

pierwiastki = {"N":"Azot","O":"Tlen","P":"Fosfor","Si":"Siarka"}

A. tablicę asocjacyjną (słownik)

B. strukturę danych

C. kolejkę (LIFO)

D. stos

W tym pytaniu chodziło o rozpoznanie tablicy asocjacyjnej (czyli słownika) w języku Python. Taka struktura danych pozwala bardzo szybko przypisywać wartości do kluczy i potem je równie sprawnie odnajdywać, co jest superpraktyczne w codziennych zadaniach programistycznych. Taki słownik, jak w przykładzie, gdzie symbole pierwiastków są kluczami, a ich polskie nazwy wartościami, pokazuje typowe zastosowanie tej struktury do przechowywania powiązanych danych bez konieczności przeszukiwania całej listy po kolei. Moim zdaniem słowniki to w ogóle jeden z najwygodniejszych wynalazków Pythona – nie musisz się martwić o kolejność, wystarczy znać klucz i już masz wartość. W branży wykorzystuje się słowniki na potęgę: do mapowania konfiguracji, przechowywania danych z plików JSON, czy nawet jako szybki cache. Warto dodać, że słowniki w Pythonie od wersji 3.7 zachowują kolejność dodania elementów, co czasem pomaga w czytelności kodu, chociaż to raczej miły „bonus” niż must-have. W kontekście dobrych praktyk zawodowych zawsze pilnuję, żeby klucze były niezmiennikami (np. stringi czy liczby), bo tego wymaga Python, a wartości mogą być dowolne. Jeżeli ktoś planuje automatyzować jakieś procesy lub pracować z danymi, bez słowników się nie obejdzie. To trochę taki niepozorny, a bardzo potężny „narzędzie” w arsenale każdego programisty.

Pytanie 40

Jaką wydajność posiada sieć, która przesyła 500 MB danych w czasie 10 sekund?

A. 500 Mbps

B. 400 Mbps

C. 40 Mbps

D. 50 Mbps

Na pierwszy rzut oka mogłoby się wydawać, że 50 Mbps to rozsądny wynik, ponieważ 500 MB w 10 sekund to duża ilość danych, ale jeśli przeliczymy jednostki poprawnie, szybko zauważymy błąd. Wynik 50 Mbps oznaczałby, że w ciągu 10 sekund przesyłamy jedynie 500 megabitów, czyli około 62,5 MB danych. To znacznie mniej niż 500 MB, więc taka przepustowość byłaby zdecydowanie zbyt mała, aby przesłać taką ilość danych w podanym czasie. Z kolei odpowiedź 500 Mbps sugeruje przepustowość większą niż w rzeczywistości. Gdyby sieć miała taką wydajność, to w ciągu 10 sekund przesłałaby aż 625 MB danych (500 Mb/s × 10 s = 5000 Mb = 625 MB), czyli więcej niż w zadaniu. Oznacza to, że taka prędkość byłaby zawyżona w stosunku do faktycznej wartości. Natomiast 40 Mbps jest niepoprawne, gdyż oznaczałoby możliwość przesłania jedynie 400 megabitów w 10 sekund, co odpowiada zaledwie 50 MB danych. To prawie dziesięć razy mniej niż rzeczywista ilość danych w zadaniu, więc sieć o takiej przepustowości nie byłaby w stanie wykonać transmisji w podanym czasie. Wszystkie te błędne odpowiedzi wynikają z nieprawidłowego przeliczenia jednostek lub braku uwzględnienia faktu, że bajty należy zamienić na bity przed obliczeniem przepustowości. Tylko wynik 400 Mbps jest zgodny z zasadami i poprawnym przeliczeniem danych.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej