Wyniki egzaminu

Informacje o egzaminie:
  • Zawód: Technik programista
  • Kwalifikacja: INF.04 - Projektowanie, programowanie i testowanie aplikacji
  • Data rozpoczęcia: 10 maja 2026 01:34
  • Data zakończenia: 10 maja 2026 01:48

Egzamin zdany!

Wynik: 29/40 punktów (72,5%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe
Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania
Pochwal się swoim wynikiem!
Szczegółowe wyniki:
Pytanie 1

Co zostanie wypisane w konsoli po wykonaniu poniższego kodu?

let i = 0;
while (i < 5) {
  i++;
  if (i === 3) continue;
  console.log(i);
}
A. 0, 1, 2, 3, 4
B. 1, 2, 3, 4, 5
C. 0, 1, 2, 4, 5
D. 1, 2, 4, 5
W przedstawionym kodzie mamy do czynienia z pętlą while, która działa, dopóki zmienna i jest mniejsza od 5. Na początku i jest równe 0, a w każdej iteracji pętli i jest zwiększane o 1. Wewnątrz pętli mamy warunek, który sprawdza, czy i jest równe 3. Jeżeli tak, to używamy instrukcji continue, co oznacza, że pomijamy resztę kodu w tej iteracji i wracamy do początku pętli. Przeanalizujmy, co się stanie w kolejnych iteracjach: w pierwszej iteracji i jest 1, więc wypisujemy 1, w drugiej iteracji i jest 2, więc wypisujemy 2. Gdy i osiąga 3, warunek if jest spełniony i przechodzimy do następnej iteracji, nie wypisując nic. Następnie i staje się 4 i 5, które również są wypisywane. W efekcie na konsoli zostanie wypisane 1, 2, 4, 5. Takie podejście pokazuje, jak ważne jest zrozumienie działania pętli i instrukcji sterujących w JavaScript, co jest kluczowe w programowaniu i pozwala na efektywne zarządzanie przepływem kodu.

Pytanie 2

Jakie metody można wykorzystać do przechowywania informacji o użytkownikach w aplikacji mobilnej na systemie Android?

A. W rejestrze systemu
B. Wyłącznie w zewnętrznych bazach danych
C. Tylko w pamięci RAM
D. Za pomocą plików SharedPreferences
Przechowywanie danych w rejestrze systemu jest typowe dla aplikacji desktopowych działających na systemach Windows i nie znajduje zastosowania w środowisku Android. Zewnętrzne bazy danych są używane do przechowywania dużych ilości danych, ale nie są optymalnym rozwiązaniem dla prostych preferencji użytkownika, ponieważ wymagają bardziej skomplikowanej konfiguracji. Przechowywanie danych wyłącznie w pamięci RAM jest rozwiązaniem tymczasowym – dane te są tracone po zamknięciu aplikacji lub ponownym uruchomieniu urządzenia, co czyni je niepraktycznymi do przechowywania trwałych ustawień użytkownika.

Pytanie 3

Po uruchomieniu poniższego kodu w języku C++ w konsoli pojawi się ciąg liczb:

int a = 1;
while (a++ < 6) {
    cout << a << " ";
}
A. 2 3 4 5 6 7
B. 2 3 4 5 6
C. 1 2 3 4 5 6
D. 1 2 3 4 5
Z tego co widzę, najczęstsze nieporozumienia związane z tym pytaniem wynikają z mylenia sposobu działania operatora postinkrementacji z preinkrementacją, a także niezrozumienia kolejności wykonania instrukcji w pętli. W tym przykładzie zapis a++ < 6 sprawia, że najpierw do warunku trafia obecna wartość a (sprawdzana jest 1 < 6), dopiero potem następuje zwiększenie a do 2. Wewnątrz pętli wypisywana jest już ta nowa wartość. To może być mylące, bo ktoś mógłby założyć, że najpierw następuje inkrementacja, a potem sprawdzenie warunku – tak by było przy ++a < 6, ale nie przy a++ < 6. Kolejna rzecz: wybierając odpowiedzi typu 1 2 3 4 5 6 lub 2 3 4 5 6 7, można nieświadomie przyjąć, że pętla wypisuje także wartości początkową lub końcową poza zakresem warunku, co w tym kodzie nie ma miejsca. Częstym błędem jest też założenie, że warunek a++ < 6 przepuszcza do wypisania wartość 6 lub nawet 7, ale w rzeczywistości przy a równym 6 warunek staje się fałszywy i pętla się kończy. Takie subtelności są bardzo istotne w codziennym programowaniu, szczególnie kiedy pracuje się z pętlami sterującymi wykonywaniem algorytmów czy przetwarzaniem danych w tablicach. Praktyka pokazuje, że przeoczenie różnic między post- i pre-inkrementacją prowadzi do bugów, które często trudno namierzyć, a ich efekty mogą wychodzić dopiero po dłuższym czasie. Moim zdaniem najlepiej przyjąć zasadę, by czytać kod spokojnie linijka po linijce i zwracać uwagę na to, co dzieje się z każdą zmienną w każdej iteracji. Uczy to logicznego myślenia i pozwala lepiej rozumieć mechanizmy języka – a to podstawa do pisania solidnego, przewidywalnego kodu.

Pytanie 4

W zestawieniu zaprezentowano doświadczenie zawodowe pracowników firmy IT. Do stworzenia aplikacji front-end powinien/powinna zostać wyznaczony/a

PracownikZnajomość technologii lub programów
AnnaInkscape, Corel Draw
KrzysztofAngular
PatrykHTML, CSS
EwaDjango, .NET
A. Patryk
B. Ewa
C. Krzysztof
D. Anna
Krzysztof to naprawdę świetny wybór na budowę aplikacji front-end, bo zna Angulara, który jest jednym z najpopularniejszych frameworków do aplikacji jednostronicowych. Dzięki Angularowi można tworzyć dynamiczne i responsywne interfejsy, co jest mega ważne w projektach front-end. Ogólnie rzecz biorąc, ten framework opiera się na komponentach, co zdecydowanie ułatwia pracę z kodem i pozwala na jego ponowne wykorzystanie. W połączeniu z TypeScriptem, Angular daje duże możliwości, bo mocne typowanie zmniejsza ryzyko błędów i poprawia czytelność kodu. Zrozumienie, jak działa aplikacja i jakie są dobre praktyki, takie jak modularność czy testowanie, też jest istotne, żeby wykorzystać Angulara w pełni. Krzysztof ma tę wiedzę i potrafi wdrażać najlepsze praktyki, jak architektura MVC, co sprawia, że aplikacje są bardziej skalowalne i łatwiejsze w utrzymaniu. Dodatkowo, Angular robi też sporo, żeby aplikacje działały szybko, co jest ważne dla doświadczenia użytkownika. Dlatego wybierając Krzysztofa, mamy pewność, że projekt będzie zgodny z nowymi standardami i spełni oczekiwania użytkowników w zakresie interfejsu.

Pytanie 5

Jaką nazwę kontrolki powinno się umieścić w początkowej linii kodu, w miejscu <???, aby została ona wyświetlona w podany sposób?

Ilustracja do pytania
A. Spinner
B. RatinoBar
C. Switch
D. SeekBar
Switch to kontrolka używana w Androidzie do stworzenia elementu interfejsu użytkownika, który pozwala użytkownikowi przełączać się między dwoma stanami. Domyślnie stany te są identyfikowane jako włączone i wyłączone, co jest szczególnie przydatne w przypadku funkcji wymagających prostego wyboru binarnego, jak na przykład włączanie lub wyłączanie ustawień. Kod XML użyty w pytaniu zawiera atrybuty android:textOff i android:textOn, które są typowe dla klasy Switch i pozwalają zdefiniować tekst, jaki ma być wyświetlany w stanie wyłączonym i włączonym. W praktyce Switch jest często stosowany w aplikacjach mobilnych do kontroli ustawień użytkownika, co pozwala na łatwą i intuicyjną obsługę. Dobrymi praktykami jest używanie Switch w kontekście jednoznacznego wyboru, aby nie wprowadzać użytkownika w błąd. Warto również zadbać o dostępność i odpowiednie etykietowanie kontrolki, co zapewnia jej zrozumiałość dla wszystkich użytkowników.

Pytanie 6

Co oznacza akronim IDE w kontekście programowania?

A. Interaktywny Silnik Programistyczny
B. Interaktywny Edytor Debugowania
C. Integrated Development Environment
D. Zintegrowane Środowisko Debugowania
IDE, czyli Zintegrowane Środowisko Programistyczne, to naprawdę przydatne narzędzie. Zajmuje się nie tylko edytowaniem kodu, ale łączy w sobie kompilator, debugger i wiele innych rzeczy, które pomagają w tworzeniu oprogramowania. Dzięki IDE można szybciej pisać programy i lepiej ogarniać projekty. A najpopularniejsze z nich, jak Visual Studio, IntelliJ IDEA czy Eclipse, wspierają różne języki programowania, więc są bardzo uniwersalne. Moim zdaniem, korzystanie z IDE to prawie obowiązek dla każdego programisty!

Pytanie 7

Który z poniższych elementów nie jest związany z architekturą mikroserwisów?

A. Skalowalność poszczególnych usług
B. Komunikacja przez API
C. Monolityczny kod źródłowy
D. Niezależne wdrażanie usług
Monolityczny kod źródłowy to podejście, w którym wszystkie komponenty aplikacji są ze sobą ściśle powiązane i zintegrowane w jedną całość. W przeciwieństwie do architektury mikroserwisów, która pozwala na budowę systemów jako zbioru niezależnych usług, monolityczne podejście ogranicza możliwości rozwoju i skalowania aplikacji. W mikroserwisach poszczególne usługi mogą być rozwijane, wdrażane i skalowane niezależnie od siebie, co zwiększa elastyczność i skraca czas realizacji. Przykładem zastosowania architektury mikroserwisów może być serwis e-commerce, w którym oddzielne mikroserwisy obsługują płatności, zarządzanie produktami i wysyłkę. Dzięki temu, jeśli chcemy wprowadzić zmiany w systemie płatności, możemy to zrobić bez wpływu na inne obszary aplikacji. Warto również zauważyć, że podejście to umożliwia lepsze zarządzanie zespołami deweloperskimi, które mogą pracować równolegle nad różnymi usługami, co przyspiesza proces dostarczania wartości dla użytkowników.

Pytanie 8

Celem zastosowania wzorca Obserwator w tworzeniu aplikacji WEB jest

A. zarządzanie funkcjami synchronicznymi w kodzie aplikacji
B. monitorowanie interakcji użytkownika i wysyłanie wyjątków
C. dostosowanie interfejsu użytkownika do różnych typów odbiorców
D. informowanie obiektów o modyfikacji stanu innych obiektów
Wszystkie pozostałe odpowiedzi są błędne z kilku powodów. Dopasowanie interfejsu użytkownika do różnych typów użytkowników nie jest funkcją wzorca Obserwator, lecz bardziej związane jest z koncepcjami UX/UI (User Experience/User Interface) i personalizacją. Chociaż interfejs może korzystać z danych powiadomień od wzorca Obserwator, sam wzorzec nie zajmuje się dostosowywaniem interfejsu do preferencji użytkownika. Obserwowanie interakcji użytkownika i wysyłanie wyjątków również nie jest celem wzorca Obserwator. Takie działania zazwyczaj są obsługiwane przez mechanizmy zdarzeń lub kontrolery, które rejestrują interakcje, ale nie mają na celu bezpośredniego monitorowania i reagowania na zmiany stanu innych obiektów. Wreszcie, obsługa funkcji synchronicznych w kodzie aplikacji jest zupełnie inną kwestią, powiązaną z asynchronicznością, obiegiem zdarzeń i obiektami Promise, a nie z tym, co oferuje wzorzec Obserwator. Wzorzec ten nie ma na celu synchronizacji, a raczej dążenie do luźnego powiązania między obiektami, co jest kluczowe dla efektywnej i elastycznej architektury aplikacji.

Pytanie 9

Co to jest zasięg (scope) zmiennej w programowaniu?

A. Obszar kodu, w którym zmienna jest dostępna
B. Maksymalny zakres wartości, jakie może przyjąć zmienna danego typu
C. Czas życia zmiennej podczas wykonywania programu
D. Ilość pamięci, jaką zmienna zajmuje podczas wykonywania programu
Zasięg (scope) zmiennej w programowaniu odnosi się do obszaru kodu, w którym dana zmienna jest dostępna i może być używana. W praktyce oznacza to, że zmienne mogą być zdefiniowane lokalnie w funkcjach lub blokach kodu, co oznacza, że są dostępne tylko w tym określonym kontekście. Na przykład, zmienna zdefiniowana wewnątrz funkcji nie będzie dostępna na zewnątrz tej funkcji. Taki mechanizm sprawia, że kod jest bardziej zorganizowany i zmniejsza ryzyko konfliktów nazw, co jest szczególnie istotne w większych projektach. Zasięg zmiennej można podzielić na zasięg lokalny i zasięg globalny. Zmienne globalne są dostępne w całym kodzie, natomiast lokalne ograniczają swoje działanie do funkcji, w której zostały zadeklarowane. Praktyczne wykorzystanie zasięgu zmiennych pomaga w utrzymaniu porządku w kodzie oraz w unikaniu niezamierzonych błędów wynikających z ponownego użycia nazw zmiennych. Dobrą praktyką jest ograniczanie zasięgu zmiennych do jak najmniejszych bloków, aby zwiększyć czytelność i kontrolę nad kodem. Zrozumienie zasięgu zmiennych jest kluczowe dla programistów, aby tworzyć efektywne i łatwe w utrzymaniu aplikacje.

Pytanie 10

Błędy w interpretacji kodu stworzonego za pomocą React.js lub Angular można wykryć dzięki

A. narzędziom zainstalowanym po stronie serwera aplikacji
B. konsoli przeglądarki internetowej
C. kompilatorowi języka JavaScript
D. wbudowanemu debuggerowi w danym środowisku
Wbudowany debugger w IDE jest całkiem pomocny, zwłaszcza w debugowaniu, ale czasami może nie zauważać błędów, które wybuchają później, jak działasz w przeglądarce. Narzędzia serwerowe są bardziej nastawione na błędy backendu, a więc nie pomogą, gdy zamierzasz analizować, co się dzieje w frontendzie. No i tak, JavaScript jest interpretowany, nie kompilowany, więc nie ma tradycyjnego kompilatora.

Pytanie 11

Wskaź kod, który spowoduje wyświetlenie okna dialogowego przedstawionego na ilustracji. Dla uproszczenia kodu, zrezygnowano z atrybutów znaczników

Ilustracja do pytania
A. kod 1
B. kod 2
C. kod 4
D. kod 3
Odpowiedź, którą wybrałeś, to kod 2, i nie ma co do tego wątpliwości. Dobrze, że zauważyłeś wszystkie elementy, które były w oknie dialogowym. W tym kodzie masz TextBox na górze, który pozwala na wpisanie tekstu. Dwa CheckBoxy po lewej stronie to te typowe pola wyboru, które też były widoczne. Po prawej stronie masz trzy RadioButtony, które tworzą grupę przycisków - to jest właśnie to, co powinno być. Na dole widoczny jest przycisk Button z napisem Test, co też jest zgodne z obrazkiem. Takie rozmieszczenie to klucz do stworzenia dobrego interfejsu. Wiesz, w praktyce w wielu aplikacjach używa się właśnie tych elementów do prostych formularzy. Jeżeli rozumiesz, jak te komponenty działają i jak je ze sobą łączyć, to naprawdę dobrze ci to pójdzie w przyszłości w tworzeniu ładnych i funkcjonalnych interfejsów.

Pytanie 12

Który z wymienionych kroków wchodzi w skład testowania aplikacji?

A. Opracowywanie interfejsu graficznego
B. Projektowanie bazy danych
C. Debugowanie kodu w celu znalezienia błędów
D. Kompilowanie aplikacji
Debugowanie kodu w celu znalezienia błędów to jeden z kluczowych etapów testowania aplikacji. Proces ten polega na uruchamianiu programu w trybie debugowania, co pozwala na śledzenie jego działania linijka po linijce i identyfikowanie miejsc, w których występują błędy. Debugowanie umożliwia analizowanie wartości zmiennych, śledzenie przepływu programu i wykrywanie nieoczekiwanych zachowań, co jest niezbędne do usunięcia błędów i poprawy wydajności aplikacji. Narzędzia do debugowania, takie jak Visual Studio, PyCharm czy Chrome DevTools, pozwalają na dokładne testowanie kodu na różnych etapach jego rozwoju, co znacząco skraca czas naprawy błędów i zwiększa jakość oprogramowania.

Pytanie 13

Które narzędzie najlepiej nadaje się do analizy wydajności aplikacji JavaScript?

A. Chrome DevTools Performance
B. Babel
C. npm
D. Webpack
Chrome DevTools Performance to potężne narzędzie, które jest integralną częścią przeglądarki Google Chrome i służy do analizy wydajności aplikacji JavaScript. Dzięki niemu możemy monitorować czas ładowania, identyfikować wąskie gardła w kodzie oraz analizować, jak różne elementy strony wpływają na ogólną wydajność. Narzędzie to umożliwia nagrywanie sesji wydajności, co pozwala na szczegółowe zbadanie, jak różne operacje wpływają na czas odpowiedzi aplikacji. Przykładowo, możemy użyć DevTools do analizy, które skrypty zajmują najwięcej czasu lub które zadania blokują wątek główny, co jest kluczowe dla zapewnienia płynności interfejsu użytkownika. Dodatkowo, narzędzie to oferuje różne metryki, takie jak FPS (frames per second), co jest niezbędne do oceny płynności animacji. Warto również podkreślić, że DevTools jest zgodne z najlepszymi praktykami branżowymi, a jego umiejętne wykorzystanie może znacząco poprawić jakość aplikacji.

Pytanie 14

Jaki komponent środowiska IDE jest niezbędny do tworzenia aplikacji webowych?

A. Debugger, edytor kodu, integracja z systemem kontroli wersji
B. Narzędzie do tworzenia grafiki
C. Zarządzanie bazami danych
D. Emulator urządzeń mobilnych
Debugger, edytor kodu oraz integracja z systemem kontroli wersji to kluczowe elementy środowiska IDE, które umożliwiają efektywną pracę nad aplikacjami webowymi. Debugger pozwala na wykrywanie i naprawianie błędów w czasie rzeczywistym, edytor kodu umożliwia szybkie pisanie i modyfikowanie kodu, a integracja z systemem kontroli wersji (np. Git) pozwala śledzić zmiany i współpracować w zespołach programistycznych. Te narzędzia stanowią podstawę pracy każdego dewelopera webowego.

Pytanie 15

Jakie elementy powinny być uwzględnione w dokumentacji testowej aplikacji?

A. Zalecenia dotyczące optymalizacji kodu
B. Specyfikacje techniczne serwera
C. Harmonogram wdrożenia aplikacji
D. Opis procedur testowych oraz rezultaty wykonanych testów
Opis procedur testowych i wyników przeprowadzonych testów to kluczowy element dokumentacji testów aplikacji. Tego rodzaju dokumentacja obejmuje szczegółowe instrukcje dotyczące metod testowania, użytych narzędzi oraz kroków niezbędnych do przeprowadzenia testów jednostkowych, integracyjnych i systemowych. W dokumentacji znajdują się również raporty z wynikami testów, które wskazują, czy aplikacja działa zgodnie z wymaganiami oraz jakie błędy zostały wykryte. Testy pozwalają na wczesne wychwycenie problemów i eliminację błędów przed wdrożeniem aplikacji na produkcję, co znacząco zwiększa jakość oprogramowania. Dokumentacja testowa jest także nieocenionym źródłem informacji dla zespołów QA (Quality Assurance), umożliwiając śledzenie historii testów i zapewnienie, że wszystkie elementy aplikacji zostały przetestowane zgodnie z procedurami.

Pytanie 16

Jedną z zasad standardu WCAG 2.0 jest

A. stosowanie różnych palet kolorystycznych, w tym o wysokim kontraście
B. ograniczanie treści na stronie przez rezygnację z używania alternatywnych tekstów dla obrazów i filmów
C. używanie jednego, odpowiednio dużego rozmiaru czcionki
D. unikanie przedstawiania informacji w formie uproszczonej
Standard WCAG 2.0 opiera się na czterech głównych zasadach: postrzegalność, funkcjonalność, zrozumiałość i solidność. Wiele osób źle interpretuje te zalecenia, myśląc, że wystarczy uprościć treść albo ograniczyć jej ilość, by strona była dostępna. To nie jest prawda – dostępność to nie minimalizm, tylko umożliwienie korzystania z treści każdemu, bez względu na ograniczenia. Na przykład rezygnacja z alternatywnych tekstów dla obrazów i filmów to bardzo poważny błąd – alt teksty są wręcz podstawą dostępności, pozwalają osobom niewidomym korzystać z czytników ekranu. Często też spotykam się z przekonaniem, że wystarczy używać jednego, dużego rozmiaru czcionki, żeby wszystko było czytelne – ale przecież każdy użytkownik ma inne potrzeby, a strony powinny pozwalać na skalowanie tekstu. Trzymanie się jednego rozmiaru wręcz utrudnia życie osobom, które chcą powiększyć sobie tekst według uznania. Również unikanie przedstawiania informacji w sposób uproszczony nie ma nic wspólnego z WCAG – wręcz przeciwnie, prosty, przejrzysty język jest zalecany, żeby jak najwięcej osób rozumiało przekaz. W praktyce najczęściej powtarzany błąd myślowy to przekonanie, że dostępność to coś dodatkowego, co psuje wygląd strony, a tymczasem dobre praktyki pokazują, że można mieć i funkcjonalność, i estetykę, i pełną dostępność. Z mojego punktu widzenia warto patrzeć na WCAG jako na przewodnik ku lepszemu projektowaniu, a nie zbiór ograniczeń. Właśnie dzięki stosowaniu różnych palet kolorystycznych z wysokim kontrastem podnosimy komfort i użyteczność strony dla wszystkich, a nie tylko niektórych użytkowników.

Pytanie 17

Który z objawów może sugerować zawał serca?

A. Spadek nastroju
B. Gorączka oraz dreszcze
C. Intensywny ból w klatce piersiowej promieniujący do lewej ręki
D. Ból brzucha po spożyciu posiłku
Silny ból w klatce piersiowej promieniujący do lewej ręki to klasyczny objaw zawału serca (ostrego zespołu wieńcowego). Ból ten często pojawia się nagle, jest intensywny, gniotący lub piekący i może towarzyszyć mu duszność, zawroty głowy, zimne poty i nudności. Zawał serca wynika z zablokowania jednej z tętnic wieńcowych, co prowadzi do niedokrwienia mięśnia sercowego. Szybka reakcja i wezwanie pomocy medycznej mogą uratować życie i zminimalizować uszkodzenia serca. Każda minuta jest kluczowa – nie należy czekać na ustąpienie objawów, lecz natychmiast zadzwonić na numer alarmowy 112 lub udać się do najbliższego szpitala.

Pytanie 18

Jakie są różnice między testami funkcjonalnymi a niefunkcjonalnymi?

A. Testy funkcjonalne są realizowane tylko przez końcowych użytkowników, natomiast niefunkcjonalne przez programistów
B. Testy funkcjonalne oceniają wydajność aplikacji, podczas gdy niefunkcjonalne weryfikują poprawność kodu
C. Testy funkcjonalne oceniają zgodność działania aplikacji z założeniami, a niefunkcjonalne analizują aspekty wydajności, bezpieczeństwa i użyteczności
D. Testy funkcjonalne koncentrują się na interfejsie, a niefunkcjonalne na backendzie aplikacji
Testy funkcjonalne sprawdzają, czy aplikacja działa zgodnie z założeniami i spełnia określone wymagania użytkownika. Obejmują one testowanie interfejsu, przepływu pracy oraz funkcji kluczowych dla działania oprogramowania. Testy niefunkcjonalne koncentrują się na aspektach takich jak wydajność, skalowalność, bezpieczeństwo i użyteczność. Różnica polega na tym, że testy funkcjonalne oceniają 'co' robi aplikacja, podczas gdy testy niefunkcjonalne oceniają 'jak dobrze' aplikacja działa w różnych warunkach. Testy niefunkcjonalne obejmują testy obciążeniowe (load testing), testy penetracyjne oraz analizy UX. Oba typy testów są niezbędne dla zapewnienia wysokiej jakości oprogramowania i jego niezawodności w środowisku produkcyjnym.

Pytanie 19

Wskaż kod, który jest funkcjonalnie równoważny zaprezentowanemu poniżej:

switch(nrTel) {
    case 999: opis = "Pogotowie"; break;
    case 998: opis = "Straż"; break;
    case 997: opis = "Policja"; break;
    default: opis = "Inny numer";
}
Kod 1.
with nrTel {
    if (999) opis = "Pogotowie";
    if (998) opis = "Straż";
    if (997) opis = "Policja";
    else opis = "Inny numer";
}
Kod 2.
if (nrTel == 999)
    opis = "Pogotowie";
else if (nrTel == 998)
    opis = "Straż";
else if (nrTel == 997)
    opis = "Policja";
else opis = "Inny numer";
Kod 3.
if (nrTel == 999)
    opis = "Pogotowie";
if (nrTel == 998)
    opis = "Straż";
if (nrTel == 997)
    opis = "Policja";
else
    opis = "Inny numer";
Kod 4.
Opis =
    if (nrTel == 999) => "Pogotowie";
    else if (nrTel == 998) => "Straż";
    else if (nrTel == 997) => "Policja";
    else => "Inny numer";
A. Kod 2.
B. Kod 1.
C. Kod 3.
D. Kod 4.
W tym przypadku Kod 2 jest dokładnym odpowiednikiem funkcjonalnym dla przedstawionej instrukcji switch. To, co tu widać, to klasyczna zamiana konstrukcji switch-case na strukturę if-else if-else, co jest bardzo częstą praktyką w programowaniu, szczególnie w językach, które nie zawsze posiadają rozbudowaną wersję switch. Kod 2 najpierw sprawdza, czy nrTel to 999, jeśli tak – przypisuje "Pogotowie" i nie sprawdza dalszych warunków. Jeśli nie, przechodzi do kolejnego warunku, czyli nrTel == 998, potem 997, w końcu domyślnie daje "Inny numer". Dokładnie tak samo to działało w switchu – tylko jeden warunek się wykonuje i reszta jest ignorowana, co ma znaczenie np. gdybyśmy później rozbudowywali logikę. Takie podejście jest czytelne, uniwersalne i zgodne z dobrymi praktykami kodowania – łatwo to refaktoryzować, debugować i utrzymywać. W wielu firmowych projektach spotkałem się z preferencją dla if-else zamiast switcha, jeśli liczba przypadków nie jest ogromna, bo łatwiej potem dołożyć dodatkowe warunki (np. złożone, nie tylko proste porównanie wartości). Fajnie też wiedzieć, że takie zamiany to podstawa przy migracji kodu między różnymi językami – nie każdy język ma identycznie działający switch. Moim zdaniem, umiejętność takiego przełożenia to dobra baza do nauki algorytmiki i lepszego rozumienia logiki sterowania przepływem kodu.

Pytanie 20

Jakie są różnice pomiędzy środowiskiem RAD a klasycznym IDE w kontekście aplikacji webowych?

A. RAD umożliwia szybsze prototypowanie i rozwój aplikacji dzięki narzędziom wizualnym
B. RAD funkcjonuje tylko w systemach Windows
C. RAD koncentruje się wyłącznie na budowie frontendu aplikacji
D. RAD nie wspiera żadnych języków backendowych
Rapid Application Development (RAD) to metodologia, która koncentruje się na szybkim prototypowaniu i iteracyjnym tworzeniu aplikacji. Dzięki narzędziom wizualnym RAD umożliwia programistom i projektantom szybkie budowanie interfejsów użytkownika oraz testowanie funkcjonalności aplikacji na wczesnym etapie rozwoju. RAD skraca czas potrzebny na dostarczenie gotowego produktu, co czyni go idealnym rozwiązaniem w dynamicznie zmieniających się projektach webowych. Narzędzia RAD umożliwiają także automatyczne generowanie kodu, co znacznie przyspiesza proces programowania.

Pytanie 21

Resuscytacja krążeniowo-oddechowa polega na realizowaniu

A. 15 ucisków klatki piersiowej oraz 3 oddechy ratunkowe
B. 30 ucisków klatki piersiowej oraz 2 oddechy ratunkowe
C. 10 ucisków klatki piersiowej oraz 5 oddechów ratunkowych
D. 20 ucisków klatki piersiowej oraz 1 oddech ratunkowy
Resuscytacja krążeniowo-oddechowa (RKO) w obecnych wytycznych Europejskiej Rady Resuscytacji polega właśnie na wykonywaniu 30 ucisków klatki piersiowej na przemian z 2 oddechami ratunkowymi. Taki schemat jest rekomendowany zarówno dla dorosłych, jak i dzieci (poza niemowlętami i sytuacjami szczególnymi), bo zapewnia optymalną perfuzję mózgu i serca, a jednocześnie daje szansę na dostarczenie tlenu do organizmu. Gdyby skrócić liczbę ucisków albo oddechów, efektywność spada, a szansa przeżycia jest mniejsza. Ja zawsze powtarzam, że praktyka czyni mistrza – jak ćwiczyliśmy na fantomach, to właśnie ten rytm: 30 ucisków, potem 2 szybkie oddechy, bez zbędnych przerw. Praktycznie, w stresie łatwo się pogubić, ale jak sobie utrwalicie ten schemat, działa automatycznie. Warto wiedzieć, że uciski muszą być na głębokość około 5–6 cm u dorosłych, z częstotliwością co najmniej 100–120 na minutę – to jest kluczowe dla skuteczności. Z mojego doświadczenia wynika, że najczęściej popełnianym błędem jest zbyt płytkie uciskanie i zbyt długie przerwy na oddechy, warto to poćwiczyć. Kiedy nie chce się robić oddechów (np. obawa przed zakażeniem), można prowadzić tylko uciski, ale pełne RKO daje największe szanse. Takie podejście jest sprawdzone praktycznie na całym świecie i jak dla mnie, nie ma sensu kombinować z innymi proporcjami.

Pytanie 22

Na równoważnych pod względem funkcjonalnym listingach fragmentów aplikacji Angular oraz React.js utworzono listę punktowaną, która zawiera:

Definicja typu:

books = ["Harry Potter", "Hobbit", "Władca pierścieni"];

Kod Angular:
<ul>
    <li *ngFor = "let book of books"> {{book}} </li>
</ul>

Kod React.js:
<ul>
    {this.books.map(book => <li key={book}> book </li>)}
</ul>
A. Wyłącznie jeden element o treści Harry Potter, Hobbit, Władca pierścieni.
B. Tyle elementów, ile znajduje się w tablicy books; w każdym punkcie listy widnieje element o treści {book}.
C. Taką liczbę elementów, ile znajduje się w tablicy books; w każdym punkcie listy umieszczony jest jeden element tablicy.
D. Jedynie jeden element o treści Harry Potter.
Dokładnie tak właśnie działa iteracja po tablicy w Angularze i React.js. Zarówno Angularowy *ngFor, jak i funkcja map() w Reactcie to narzędzia do dynamicznego generowania elementów listy na podstawie danych z tablicy – w tym przypadku books. Każdy element tablicy tworzy osobny <li>, a więc liczba elementów na stronie zawsze odpowiada długości tablicy. To jest bardzo praktyczne, bo pozwala wyświetlać listy o dowolnej długości, zależnie od zawartości danych, bez przepisywania kodu – wystarczy zmienić dane źródłowe. W Angularze taki sposób budowania widoków jest zgodny z podejściem deklaratywnym – opisujesz, co ma się pojawić, a nie jak dokładnie to zrobić krok po kroku. React „mapuje” dane na elementy JSX, przy okazji warto pamiętać o kluczach (key), bo to pomaga w optymalizacji pracy wirtualnego DOM-u. Takie podejście to dzisiaj absolutny standard w branży – ułatwia utrzymanie kodu, testy i reużywalność komponentów. Moim zdaniem, kiedy raz się to opanuje, ciężko wyobrazić sobie inne podejście do budowy dynamicznych interfejsów. Zauważ, że każdy <li> wyświetla dokładny tekst z tablicy, a nie jakieś szablony czy placeholdery – to bardzo czytelne i naturalne dla użytkownika. W realnych projektach często tak renderuje się np. listy produktów, komentarzy czy zadań do wykonania. Dodatkowo, jeśli zmodyfikujesz tablicę, to widok automatycznie się odświeży – nie musisz ręcznie aktualizować DOM. To ogromne ułatwienie i podstawa nowoczesnego frontendu.

Pytanie 23

Jakie będą skutki wykonania podanego fragmentu kodu w języku C++?

vector <int> liczby;
for(int i=0; i<10; i++) {
    liczby.push_back(2*i);
}
A. Do tablicy liczby, na jej końcu, dodawane są nowe wartości.
B. Z tablicy liczby usuwane są elementy, z każdym obiegiem pętli eliminowany jest element z jej początku.
C. Do tablicy liczby, na jej początku, dodawane są nowe wartości.
D. Z tablicy liczby usuwane są elementy, z każdym obiegiem pętli eliminowany jest element z jej końca.
Kod, który został przedstawiony, pokazuje bardzo typowe zastosowanie kontenera std::vector w C++. Metoda push_back() dodaje nowy element zawsze na końcu wektora, co oznacza, że kolejne wywołania tej funkcji będą rozszerzać tablicę o nowe wartości w porządku dodawania. W tym konkretnym przykładzie do pustego wektora liczby, w każdej iteracji pętli for dodawana jest liczba będąca podwojeniem indeksu – czyli 0, 2, 4, 6, 8, aż do 18 włącznie (bo i przyjmuje wartości od 0 do 9). To bardzo przyjazny i intuicyjny sposób na dynamiczne rozbudowywanie zbioru danych bez konieczności martwienia się o ręczne zarządzanie rozmiarem tablicy, co w języku C++ jest częstym źródłem błędów w przypadku zwykłych tablic. Z mojego doświadczenia korzystanie z push_back() jest czymś absolutnie podstawowym w codziennej pracy programisty, zwłaszcza jeśli chodzi o szybkie prototypowanie czy operacje na listach wynikowych. Warto zwrócić uwagę, że vector zapewnia też wydajne zarządzanie pamięcią - automatycznie rezerwuje przestrzeń, a w razie potrzeby powiększa ją. Standard C++ promuje stosowanie kontenerów STL właśnie z uwagi na bezpieczeństwo i wygodę użytkowania, więc to rozwiązanie jest nie tylko poprawne, ale też zgodne z dobrymi praktykami. Często w praktyce spotyka się właśnie takie sekwencyjne dodawanie elementów do końca wektora, chociażby przy wczytywaniu danych z plików czy budowaniu dynamicznych struktur.

Pytanie 24

W języku Java wyjątek ArrayIndexOutOfBoundsException występuje, gdy następuje próba dostępu do elementu tablicy, którego

A. wartość przekracza rozmiar tablicy
B. wartość przewyższa jego indeks
C. indeks jest równy lub większy od rozmiaru tablicy
D. indeks mieści się w zakresie od 0 do n-1, gdzie n oznacza rozmiar tablicy
Wyjątek ArrayIndexOutOfBoundsException w Javie to taki klasyk, na który łatwo się naciąć, zwłaszcza gdy operujesz na tablicach dynamicznie lub masz jakieś pętle i zapomnisz o poprawnych granicach. Ta odpowiedź jest prawidłowa, bo w języku Java indeksowanie tablic zaczyna się od 0, a ostatni poprawny indeks to zawsze rozmiar tablicy minus jeden. Jeśli próbujesz dostać się do elementu, którego indeks jest równy lub większy od rozmiaru tablicy, silnik uruchomieniowy Javy od razu rzuci ten wyjątek. Przykład? Masz tablicę int[] t = new int[5]; i próbujesz odwołać się do t[5] albo t[10] – nie zadziała, bo legalne są tylko indeksy 0, 1, 2, 3, 4. Moim zdaniem to jeden z tych wyjątków, które wyraźnie pokazują, jak ważne jest zabezpieczanie kodu i stosowanie praktyk takich jak sprawdzanie długości tablicy przed dostępem do jej elementów. W profesjonalnym kodzie, zwłaszcza komercyjnym, nie zostawia się takich rzeczy przypadkowi – często stosuje się pętle typu for (int i = 0; i < array.length; i++), żeby mieć pewność, że nigdzie nie wyjedziemy poza zakres. Dobra praktyka to też wykorzystywanie narzędzi jak testy jednostkowe, żeby wyłapywać takie błędy. Warto pamiętać, że ten wyjątek jest unchecked, czyli nie musisz go łapać w kodzie, ale dobrze jest rozumieć, że jego pojawienie się oznacza błąd w logice programu. Osobiście uważam, że jeśli ktoś raz się na tym przejedzie, to już zawsze sprawdza rozmiar tablicy przed dostępem – taka nauczka na całe życie programisty.

Pytanie 25

Programista tworzy system zarządzania buforem drukowania dokumentów. Najnowsze zlecenie drukowania dodawane jest na koniec kolejki, a najstarsze z nich są przekazywane do drukarki. Jaką strukturę danych najłatwiej zastosować w tej sytuacji?

A. Stos
B. LIFO
C. Sterta
D. FIFO
Stos (LIFO - Last In, First Out) działa odwrotnie – najnowsze zadanie jest przetwarzane jako pierwsze, co nie odpowiada kolejności drukowania. Sterta to inna struktura danych używana głównie do dynamicznej alokacji pamięci, a nie do zarządzania kolejkami zadań. LIFO nie nadaje się do implementacji kolejki wydruku, ponieważ najstarsze zadania mogą pozostawać nieprzetworzone, co prowadzi do nieefektywności i dezorganizacji procesów drukowania.

Pytanie 26

Które z poniższych NIE jest zasadą programowania SOLID?

A. Dependency Inversion Principle (Zasada odwrócenia zależności)
B. Single Responsibility Principle (Zasada pojedynczej odpowiedzialności)
C. Code Reuse Principle (Zasada ponownego użycia kodu)
D. Open/Closed Principle (Zasada otwarte/zamknięte)
Programowanie zgodne z zasadami SOLID jest kluczowym elementem w budowaniu oprogramowania o wysokiej jakości. Odpowiedzi takie jak Zasada ponownego użycia kodu mogą wydawać się atrakcyjne, jednak nie są częścią formalnego zbioru zasad SOLID. Zasady te skupiają się na aspektach architektury i projektowania kodu, które wspierają jego elastyczność i zrozumiałość. W rzeczywistości, zasada ponownego użycia kodu, choć istotna w praktyce, nie odnosi się bezpośrednio do celów osiąganych przez zasady SOLID. Wprowadzenie do projektu zasady, że każda klasa czy moduł powinny mieć wyłącznie jedną odpowiedzialność, jak przewiduje Zasada pojedynczej odpowiedzialności, może prowadzić do znacznie lepszego zrozumienia struktury kodu i ułatwić jego modyfikacje w przyszłości. Wiele osób błędnie interpretuje potrzebę ponownego użycia kodu jako priorytet, co może prowadzić do tworzenia monolitycznych klas, które są trudne do zarządzania. Ponadto, Zasada otwarte/zamknięte sugeruje, że komponenty powinny być otwarte na rozszerzenia, ale zamknięte na modyfikacje, co stanowi fundament dla stabilnego i skalowalnego oprogramowania. Ignorując te zasady, programiści mogą tworzyć kod, który jest trudny do zrozumienia i utrzymania, co w dłuższej perspektywie zwiększa koszty i ryzyko błędów.

Pytanie 27

Teoria wyznaczania celów definiuje właściwie sformułowany cel jako SMART, od pierwszych liter słów: specyficzny, Mierzalny, Ambitny, Realny oraz Terminowy. Wskaź, który cel wymaga wysiłku i stanowi wyzwanie dla pracownika?

A. Terminowy
B. Mierzalny
C. Specyficzny
D. Ambitny
Wielu osobom zdarza się mylić pojęcia związane z cechami dobrego celu według koncepcji SMART, co jest całkiem zrozumiałe w praktyce zarządzania. Często spotykam się z przekonaniem, że mierzalność lub terminowość są najważniejsze, bo to przecież liczby i daty, ale to tylko częściowa prawda. Cel mierzalny oznacza, że można go sprawdzić za pomocą konkretnych wskaźników czy liczb – przykładowo: „zwiększyć sprzedaż o 10%”. Pozwala to łatwo ocenić, czy zadanie zostało wykonane, ale wcale nie gwarantuje, że osiągnięcie będzie dużym wyzwaniem. Z kolei terminowość to przypisanie celu do określonego przedziału czasu, np. „do końca kwartału”, co zapewnia poczucie presji czasu, lecz nadal nie mówi nic o poziomie trudności. Specyficzność sprowadza się do jasności i jednoznaczności celu, na przykład: „poprawić efektywność obsługi klienta w działaniu X”. Wszystkie te elementy są bardzo ważne z punktu widzenia skuteczności zarządzania i planowania pracy, jednak żaden z nich sam w sobie nie wymaga od pracownika większego zaangażowania lub przełamywania własnych barier. To właśnie cecha „ambitny” sprawia, że cel wykracza poza to, co już znane i osiągnięte, stawia poprzeczkę trochę wyżej – co jest szczególnie doceniane w nowoczesnych metodykach zarządzania zasobami ludzkimi. Niezrozumienie tych niuansów prowadzi do błędów w wyznaczaniu celów, które są zbyt łatwe lub zbyt ogólne, przez co nie wpływają na realny rozwój kompetencji. Moim zdaniem warto przy każdej okazji wracać do definicji SMART i analizować, która z jego składowych rzeczywiście odpowiada za pobudzenie motywacji i poczucie wyzwania – a nie tylko za formalny porządek.

Pytanie 28

Która z poniższych technologii nie jest używana do tworzenia aplikacji mobilnych?

A. React Native
B. Flutter
C. Kotlin
D. COBOL
Zarówno Kotlin, React Native, jak i Flutter są nowoczesnymi technologiami używanymi do tworzenia aplikacji mobilnych, co może prowadzić do mylnych wniosków o ich przydatności w tym kontekście. Kotlin to statycznie typowany język programowania zaprojektowany jako nowoczesna alternatywa dla Javy w ekosystemie Androida. Jest w pełni kompatybilny z Javą i oferuje szereg udogodnień, które przyspieszają proces tworzenia aplikacji. React Native to framework stworzony przez Facebooka, który pozwala na budowanie aplikacji mobilnych przy użyciu JavaScriptu i Reacta. Umożliwia on programistom pisanie jednego kodu, który działa zarówno na iOS, jak i na Androida, co znacząco obniża czas i koszty prac rozwojowych. Z kolei Flutter, stworzony przez Google, to framework do budowy interfejsów użytkownika, który wykorzystuje język Dart i pozwala na tworzenie atrakcyjnych aplikacji mobilnych z jednego kodu źródłowego dla obu platform. Typowe błędy myślowe, które mogą prowadzić do pomylenia tych technologii z COBOL-em, polegają na niewłaściwym zrozumieniu ich przeznaczenia oraz kontekstu użycia. COBOL jest językiem, który nie jest dostosowany do wymagań współczesnego rozwoju aplikacji mobilnych, które wymagają elastyczności, szybkości oraz interaktywności, co jest możliwe jedynie dzięki nowoczesnym technologiom. W związku z tym, podczas nauki programowania aplikacji mobilnych, warto skupić się na nowoczesnych narzędziach i językach, które są szeroko stosowane w branży.

Pytanie 29

Jaką jednostkę zaleca się stosować przy projektowaniu interfejsu aplikacji?

A. mm
B. pt
C. dp
D. px
No i właśnie, dp (density-independent pixels) to taki trochę złoty standard przy projektowaniu interfejsów na Androida. W praktyce chodzi o to, żeby elementy UI wyglądały podobnie na różnych urządzeniach – niezależnie czy ktoś ma ekran gęsty jak sito, czy telefon z bardzo dużymi pikselami. Używanie dp pozwala unikać sytuacji, gdzie tekst albo przyciski na jednym urządzeniu są czytelne i wygodne w obsłudze, a na innym są mikroskopijne lub przeciwnie – przesadnie wielkie. Oczywiście, wszystko to wynika z tego, że piksele na różnych ekranach mają inną fizyczną wielkość – tzw. density. Stosując dp, projektanci mogą być pewni, że rozmiary będą proporcjonalnie takie same niezależnie od sprzętu. Sam system Android automatycznie przelicza dp na odpowiednią liczbę pikseli na danym urządzeniu. To bardzo wygodne! Moim zdaniem każdy, kto zaczyna projektować aplikacje mobilne, powinien od razu przyzwyczajać się do pracy z dp, bo to po prostu ułatwia życie i ogranicza potem poprawki. To też zgodne z oficjalnymi wytycznymi Google – praktycznie każda dokumentacja do Material Design kładzie na to nacisk. Warto jeszcze pamiętać, że inne jednostki jak px, pt czy mm mogą się sprawdzić w wyjątkowych sytuacjach, ale raczej tylko wtedy, gdy faktycznie zależy nam na absolutnych rozmiarach – a to w UI mobilnym prawie się nie zdarza.

Pytanie 30

Jaki będzie wynik działania poniższego kodu w języku Python?

def fun(x, l=[]):
    l.append(x)
    return l

print(fun(1))
print(fun(2))
print(fun(3, []))
print(fun(4))
A. [1], [1, 2], [3], [1, 2, 4]
B. [1], [1, 2], [3], [3, 4]
C. [1], [2], [3], [4, 3]
D. [1], [2], [3], [4]
Wybór błędnych odpowiedzi często wynika z niewłaściwego zrozumienia działania domyślnych argumentów funkcji w Pythonie. Przykładowo, stwierdzenie, że drugi wynik to [2], a czwarty to [4], pokazuje, że nie uwzględniono, iż domyślna lista 'l' nie jest tworzona od nowa przy każdym wywołaniu funkcji. W Pythonie, jeśli nie podasz innej listy, wszystkie wywołania funkcji dzielą się tą samą referencją do oryginalnej listy, co prowadzi do sytuacji, w której dodawane są nowe elementy do już istniejącej listy. Właśnie dlatego drugi wynik to [1, 2], a nie [2], ponieważ element 1 został dodany do tej samej listy. Przy trzecim wywołaniu funkcji, gdy przekazujemy pustą listę, rzeczywiście otrzymujemy [3], ale czwarty wynik znowu odnosi się do listy, która zawiera już elementy 1 i 2. Z tego powodu, wynik to [1, 2, 4] zamiast [4]. Warto zwrócić uwagę, że typowe błędy w myśleniu często prowadzą do uproszczeń, które mogą zakłócać zrozumienie bardziej złożonych koncepcji, takich jak zarządzanie pamięcią i zmiennymi lokalnymi versus globalnymi. Ostatecznie, znajomość zasad działania domyślnych argumentów w Pythonie jest kluczowa w praktycznym programowaniu, ponieważ pozwala unikać nieoczekiwanych zachowań w kodzie.

Pytanie 31

Jakie działania należy podjąć, aby uniknąć nieskończonej rekurencji w danej funkcji?

A. Zastosować iterację zamiast rekurencji
B. Wykorzystać automatyczny debugger w kompilatorze
C. Rozszerzyć zakres zmiennych globalnych
D. Dodać warunek zakończenia w funkcji
Warunek stopu to taki kluczowy element w rekurencji, który właściwie mówi, kiedy funkcja powinna przestać się wywoływać. Jak masz ten warunek, to funkcja wraca z wynikiem zamiast kręcić się w kółko, co mogłoby prowadzić do jakiegoś szaleństwa, tzn. przepełnienia stosu. Myślę, że warto zwrócić uwagę, że dodanie tego warunku to naprawdę podstawowa sprawa w programowaniu, bo bez niego wszystko może się posypać i przestanie działać tak, jak powinno.

Pytanie 32

Który z wymienionych sposobów może przyczynić się do optymalizacji kodu źródłowego?

A. Zwiększenie ilości instrukcji warunkowych
B. Eliminacja nieużywanych zmiennych oraz funkcji
C. Zamiana zmiennych globalnych na lokalne
D. Dodanie większej liczby komentarzy w kodzie
Usunięcie nieużywanych zmiennych i funkcji to jedna z najskuteczniejszych metod optymalizacji kodu źródłowego. Nadmiarowe zmienne i niepotrzebne funkcje mogą spowalniać aplikację, zwiększać jej zużycie pamięci i powodować problemy z czytelnością kodu. Ich eliminacja upraszcza kod, zmniejsza ryzyko błędów i poprawia wydajność programu. Oczyszczanie kodu to kluczowy element procesu refaktoryzacji, który pozwala na utrzymanie wysokiej jakości oprogramowania oraz lepszą organizację projektu. Dodatkowo, minimalizacja kodu pomaga w szybszym ładowaniu aplikacji webowych, co ma bezpośredni wpływ na doświadczenie użytkownika (UX) oraz pozycjonowanie w wyszukiwarkach (SEO).

Pytanie 33

Która z niżej wymienionych pozycji jest ekwiwalentem biblioteki jQuery?

A. TypeScript
B. Express.js
C. Lodash
D. Bootstrap
Bootstrap to framework CSS, który służy do stylizacji i tworzenia responsywnych interfejsów użytkownika, ale nie oferuje narzędzi do manipulacji danymi jak Lodash. TypeScript to język programowania, który rozszerza JavaScript o statyczne typowanie, ale nie pełni roli biblioteki do manipulacji obiektami i tablicami. Express.js to minimalny framework do budowy serwerów w Node.js i nie ma zastosowania w kontekście manipulacji danymi na poziomie frontendowym, jak ma to miejsce w przypadku Lodash.

Pytanie 34

Jaką wartość zwróci funkcja napisana w języku C++, jeżeli jej argumentem wejściowym jest tablica stworzona w następujący sposób:

int tablica[6] = {3,4,2,4,10,0};

int fun1(int tab[]) {
    int wynik = 0;

    for(int i = 0; i < 6; i++)
        wynik += tab[i];
    return wynik;
}
A. 20
B. 0
C. 23
D. 10
Rozwiązując takie zadania, warto nauczyć się dokładnie patrzeć na strukturę kodu. Funkcja fun1 przyjmuje tablicę intów i sumuje jej elementy. Tu pętla for przechodzi po wszystkich sześciu indeksach – od 0 do 5. Gdy podmienisz na liczby z zadania: 3, 4, 2, 4, 10 oraz 0 – po prostu dodajesz te wartości do siebie. Suma wychodzi 23. Czyli wynik funkcji to właśnie 23. To taki bardzo typowy przykład sumowania elementów tablicy – nie tylko na lekcjach, ale praktycznie wszędzie, np. jak liczysz sumę zamówień w sklepie internetowym albo punkty gracza w grze. Jeśli chodzi o dobre praktyki w C++, to warto wiedzieć, że lepiej przekazywać tablicę z dodatkowym parametrem długości, żeby nie robić magicznych liczb jak to '6' w pętli – można się wtedy łatwo pomylić przy zmianie rozmiaru. Moim zdaniem dobrze jest od razu przyswoić sobie nawyk wykorzystywania std::vector zamiast „gołych” tablic, bo są bezpieczniejsze i elastyczniejsze. To już taki krok w stronę kodu produkcyjnego. Ale podsumowując – jeśli widzisz tak napisany kod, to zawsze patrz, ile razy pętla się wykona i jakie są wartości w tablicy. Tylko tyle i aż tyle. W praktyce ta umiejętność przekłada się na szybkie debugowanie i pisanie niezawodnych programów.

Pytanie 35

Jakie środowisko developerskie służy do tworzenia aplikacji na platformę iOS?

A. Eclipse
B. Visual Studio Code
C. XCode
D. Studio Androida
XCode to oficjalne środowisko programistyczne (IDE) firmy Apple, które jest wykorzystywane do tworzenia aplikacji na systemy iOS, macOS, watchOS i tvOS. XCode oferuje pełne wsparcie dla języków Swift i Objective-C oraz narzędzia do projektowania interfejsów użytkownika (Storyboard), debugowania aplikacji, testowania wydajności i optymalizacji kodu. XCode posiada także symulatory urządzeń Apple, co umożliwia testowanie aplikacji na różnych modelach iPhone’ów, iPadów oraz Apple Watch. XCode jest niezbędnym narzędziem dla deweloperów tworzących aplikacje na ekosystem Apple i pozwala na łatwą publikację aplikacji w App Store.

Pytanie 36

Który z wymienionych objawów może sugerować nagłe zagrożenie dla zdrowia?

A. Ostry ból w klatce piersiowej
B. Intensywne pocenie się w gorącym otoczeniu
C. Obniżony nastrój w ciągu dnia
D. Zwiększona efektywność pracy
Ostry ból w klatce piersiowej to jeden z najbardziej alarmujących objawów wskazujących na nagłe zagrożenie zdrowotne, takie jak zawał serca lub zatorowość płucna. Tego rodzaju ból jest często opisywany jako gniotący, ściskający lub rozlewający się na inne części ciała, takie jak ramię, szyja czy żuchwa. W takich przypadkach kluczowe jest szybkie wezwanie pomocy medycznej, ponieważ każda minuta opóźnienia może zwiększyć ryzyko powikłań lub śmierci. Edukacja w zakresie rozpoznawania tego objawu może uratować życie, dlatego tak ważne jest rozróżnianie go od innych mniej groźnych objawów.

Pytanie 37

W przedstawionym filmie ukazano kreator interfejsu użytkownika, dla którego automatycznie powstaje

A. kod XML
B. obsługa wciśniętego przycisku
C. kod Java
D. obsługa przycisku ekranu dotykowego
Kod XML jest obecnie najczęściej stosowanym formatem do definiowania wyglądu interfejsów użytkownika w takich narzędziach jak Android Studio czy różnego rodzaju designery graficzne. Kiedy projektujesz layout aplikacji mobilnej albo desktopowej, duża część nowoczesnych narzędzi tworzy właśnie pliki XML, które następnie są interpretowane przez system w czasie uruchamiania aplikacji. Ułatwia to rozdzielenie logiki aplikacji od jej prezentacji, co wydaje się fundamentalne przy większych projektach. Moim zdaniem takie podejście daje ogromne korzyści – można łatwo modyfikować wygląd bez dotykania kodu źródłowego. W praktyce, jeśli używasz np. Android Studio, zbudujesz interfejs przeciągając przyciski czy pola tekstowe, a pod spodem dostaniesz czytelny plik XML. To przyspiesza pracę, zwiększa czytelność projektu i pozwala na późniejsze automatyczne generowanie dokumentacji albo testów interfejsu. Takie standardy są rekomendowane nie tylko przez Google, ale też szeroko stosowane w innych środowiskach, jak chociażby XAML w Microsoft czy FXML w JavaFX. Przezroczystość działania tych narzędzi sprawia, że łatwiej jest pracować zespołowo, bo każdy może szybko zorientować się w strukturze UI patrząc na XML-a. Samo generowanie kodu XML przez narzędzia graficzne to duży krok w kierunku lepszej organizacji pracy i zgodności ze współczesnymi praktykami branżowymi.

Pytanie 38

Które z wymienionych środowisk programistycznych jest rekomendowane do developing aplikacji w języku Python z użyciem frameworka Django?

A. PyCharm
B. XCode
C. Unity
D. Android Studio
PyCharm to jedno z najbardziej zaawansowanych środowisk programistycznych (IDE) dedykowanych do tworzenia aplikacji w języku Python. Jest to narzędzie preferowane przez programistów korzystających z frameworka Django, który jest popularnym rozwiązaniem do budowy aplikacji webowych. PyCharm oferuje rozbudowane wsparcie dla Django, umożliwiając szybkie tworzenie projektów, integrację z bazami danych oraz wygodne debugowanie aplikacji. IDE zapewnia również możliwość uruchamiania serwerów deweloperskich, podglądu zmian w czasie rzeczywistym oraz automatyczne uzupełnianie kodu, co znacząco zwiększa efektywność pracy nad aplikacjami webowymi. Dzięki PyCharm programiści mogą łatwo zarządzać migracjami bazy danych, tworzyć modele i szablony, co sprawia, że jest to narzędzie nieocenione w ekosystemie Django.

Pytanie 39

Z podanej definicji pola licznik można wywnioskować, iż

class MojaKlasa
{
    private static int licznik;
    ...
A. bieżąca wartość pola jest wspólna dla wszystkich instancji klasy
B. pole jest związane z określoną instancją klasy i jego wartość jest unikalna tylko dla tej instancji
C. bieżąca wartość pola jest wspólna dla wszystkich instancji klasy i nie może być zmieniana
D. pole nie może być zmieniane w kodzie klasy
Prawidłowa odpowiedź wynika bezpośrednio z zastosowania słów kluczowych static oraz private w definicji pola licznik. W praktyce oznacza to, że zmienna licznik nie należy do konkretnej instancji klasy, ale do samej klasy jako całości. Innymi słowy – ilekroć tworzysz nowy obiekt typu MojaKlasa, to nie powstaje nowy licznik, tylko wszystkie te obiekty korzystają ze wspólnej „puli”. To zachowanie jest kluczowe na przykład wtedy, gdy chcemy zliczać, ile obiektów danej klasy zostało utworzonych – licznik rośnie globalnie, niezależnie od tego, ile razy utworzymy nową instancję. Często stosuje się takie pola w implementacjach wzorców projektowych typu singleton czy manager zasobów. Static wprowadza też pewną odpowiedzialność – trzeba pamiętać, że modyfikując licznik w jednym miejscu, od razu wypływa to na wszystkie potencjalne obiekty. Z mojego punktu widzenia, to świetny przykład na zrozumienie różnicy między polem statycznym (klasowym), a polem instancyjnym (prywatnym dla każdego obiektu osobno). Pole licznik jest także prywatne, więc bezpośredni dostęp do niego mają tylko metody tej klasy. Zwracam uwagę, że w wielu branżowych projektach takie podejście to wręcz standard, no i bardzo przydaje się, jeśli chcemy wdrożyć licznik globalnie dostępny lub przechowywać konfiguracje wspólne dla wszystkich instancji.

Pytanie 40

Jaką nazwę nosi framework CSS, który służy do definiowania wyglądu stron internetowych i którego klasy zostały użyte w przedstawionym przykładzie?

<div class="col-sm-3 col-md-6 col-lg-4">
  <button class="btn btn-primary dropdown-toggle" type="button">
</button>
</div>
A. Bootstrap
B. Angular
C. Yaml
D. Symfony
Bootstrap jest jednym z najpopularniejszych frameworków CSS używanych do tworzenia responsywnych aplikacji internetowych. Jest to zestaw narzędzi open-source, który oferuje gotowe klasy CSS oraz komponenty JavaScript, ułatwiające projektowanie interfejsów użytkownika. W podanym przykładzie klasy takie jak 'col-sm-3' 'col-md-6' i 'col-lg-4' odnoszą się do siatki Bootstrapowej, która umożliwia elastyczne rozplanowanie elementów na stronie w zależności od rozmiaru ekranu. Klasa 'btn-primary' stosowana jest w Bootstrapie do stylizacji przycisków w sposób, który pasuje do domyślnych kolorów motywu. Z kolei 'dropdown-toggle' jest używana do obsługi rozwijanych list. Dzięki Bootstrapowi można z łatwością tworzyć nowoczesne i estetyczne aplikacje, które są zgodne z zasadami responsywnego web designu, co jest kluczowym standardem w dzisiejszej branży. Użycie Bootstrapu przyspiesza proces developmentu, pozwalając skupić się na funkcjonalności i logice aplikacji, zamiast na ręcznym stylizowaniu elementów.