Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik informatyk
Kwalifikacja: INF.03 - Tworzenie i administrowanie stronami i aplikacjami internetowymi oraz bazami danych
Data rozpoczęcia: 5 lutego 2026 11:16
Data zakończenia: 5 lutego 2026 11:36

Egzamin zdany!

Wynik: 20/40 punktów (50,0%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Wskaż wszystkie symbole, które pozwalają na komentowanie kodu w języku PHP.

A. tylko /* */

B. /* */ oraz

C. <?php ?> oraz //

D. /* */ oraz // oraz #

Wybór odpowiedzi wskazującej jedynie na znaki /* */ jako mechanizmy komentowania jest niekompletny i wprowadza w błąd. Komentarze są istotnym elementem każdego skryptu, ponieważ pozwalają na dodawanie uwag, które nie wpływają na wykonanie programu, ale znacząco przyczyniają się do jego zrozumienia. Ograniczanie się jedynie do komentarzy wieloliniowych oznaczonych przez /* */ pomija inne, równie istotne metody komentowania, które są dostępne w PHP. Innym błędem jest sugerowanie, że <?php ?> oraz // są metodami komentowania. Znak <?php ?> służy do otwierania bloku kodu PHP, a nie do tworzenia komentarzy, co jest fundamentalnym nieporozumieniem. Wprowadzenie znaku  jako sposobu na komentowanie w PHP jest również mylące, ponieważ ten zapis jest używany w HTML, a nie w PHP, co prowadzi do nieporozumień dotyczących kontekstu użycia. Użycie nieodpowiednich znaków do komentowania może prowadzić do problemów w interpretacji kodu przez interpreter PHP oraz utrudniać jego konserwację. Właściwe rozumienie mechanizmów komentowania jest kluczowe dla każdej osoby programującej w PHP, ponieważ pozwala na tworzenie bardziej czytelnych, zrozumiałych i utrzymywalnych skryptów.

Pytanie 2

Jakie z wyrażeń logicznych w języku C weryfikuje, czy zmienna o nazwie zm1 znajduje się w zakresie (6, 203)?

A. (zm1 > 6) || (zm1 <= 203)

B. (zm1 > 6) && (zm1 != 203)

C. (zm1 > 6) && (zm1 <= 203)

D. (zm1 > 6) || (zm1 != 203)

W analizie wyrażeń logicznych ważne jest zrozumienie logiki za każdym z operatorów oraz ich zastosowania w kontekście zadania. Przykładowo, wyrażenie (zm1 > 6) || (zm1 <= 203) jest niepoprawne, ponieważ użycie operatora || (OR) sugeruje, że wystarczy, aby zm1 spełniało jeden z dwóch warunków, co nie jest zgodne z definicją przedziału. W przypadku (zm1 > 6) && (zm1 != 203) wyrażenie również nie jest prawidłowe, ponieważ ignoruje dolny limit przedziału – wartość 203 nie jest wbudowana w przedział, co sprawia, że zmienna może przyjmować wartości, które nie są odpowiednie. Z kolei (zm1 > 6) || (zm1 != 203) jest całkowicie mylne, gdyż połączenie operatora OR nie tylko rozluźnia wymagania, ale również wprowadza błąd logiczny, który może prowadzić do nieprawidłowych wyników, gdyż zm1 może być mniejsze lub równe 6. Te błędy mogą wynikać z niepełnego zrozumienia operatorów logicznych oraz ich kontekstu w programowaniu. Właściwe stosowanie operatorów logicznych jest kluczowe dla tworzenia poprawnych i niezawodnych aplikacji. Warto pamiętać, że precyzyjne określenie zakresów i warunków w programie ma kluczowe znaczenie dla jego poprawności oraz stabilności działania.

Pytanie 3

W języku JavaScript zapisano funkcję. Co ona ma za zadanie.

function fun1(f) {
     if (f < 0) f = f * (-1);
     return f
 }

A. zwrócić wartość odwrotną do f

B. wypisać wartość bezwzględną z f

C. zwrócić wartość bezwzględną z f

D. wypisać wartość odwrotną do f

Niepoprawna odpowiedź wskazuje, że funkcja ma za zadanie zwrócić wartość odwrotną do f, lub wypisać wartość bezwzględną z f, lub wypisać wartość odwrotną do f. Te wszystkie odpowiedzi są błędne. Wartość odwrotna do f to 1/f, a nie wartość bezwzględna z f. Wypisanie wartości to inny rodzaj operacji niż jej zwrócenie. Funkcje wypisują wartość, kiedy używamy instrukcji console.log() w JavaScript. Zwrócenie wartości oznacza, że funkcja po zakończeniu swojego działania przekazuje tę wartość do miejsca, skąd została wywołana. Zwracanie wartości jest podstawą działania większości funkcji, które następnie używane są do budowy bardziej skomplikowanych algorytmów. Dlatego też ważne jest, aby dobrze rozumieć, jakie wartości są zwracane przez różne typy funkcji.

Pytanie 4

Aby obraz w filmie zmieniał się gładko, liczba klatek (niezachodzących na siebie) w ciągu sekundy musi mieścić się przynajmniej w zakresie

A. 24 do 30 fps

B. 16 do 19 fps

C. 31 do 36 fps

D. 20 do 23 fps

Odpowiedź '24 do 30 fps' jest na miejscu, bo w tym zakresie klatki na sekundę zapewniają naprawdę płynny obraz w filmach. Standard to 24 fps, co uznaje się za minimalną liczbę klatek, aby widzowie widzieli ruch jako gładki, a nie poskakujący. W praktyce w telewizji oraz przy niektórych formatach wideo można spotkać się z 30 fps, co jeszcze bardziej poprawia wrażenia wizualne. Warto tu wspomnieć, że wiele produkcji, zwłaszcza animacji, trzyma się tych standardów. Na przykład, filmy animowane z 24 fps mają dobrą dynamikę, ale w transmisjach sportowych często korzysta się z 30 fps, żeby lepiej uchwycić szybko poruszające się obiekty. Ostatecznie, trzymanie się tych standardów w filmach i telewizji to klucz do dobrego odbioru wizualnego.

Pytanie 5

Wskaż funkcję JavaScript, która umożliwia obliczenie połowy kwadratu liczby podanej jako argument.

A. function wynik(a) { return 2*a/a; }

B. function wynik(a) { return a*a/2; }

C. function wynik(a) { return a/2+a/2; }

D. function wynik(a) { return a*2/2; }

Funkcja 'wynik' w postaci 'function wynik(a) { return a*a/2; }' poprawnie oblicza połowę kwadratu liczby 'a', co można zapisać matematycznie jako (a^2)/2. Takie podejście jest zgodne z definicją funkcji w programowaniu, gdzie argument 'a' jest przekazywany jako parametr, a następnie wykorzystany w obliczeniach. Przykładowo, jeśli przekazalibyśmy liczbę 4, wynik funkcji wyniósłby (4*4)/2 = 8. W praktycznych zastosowaniach, takie obliczenia mogą być przydatne w różnych dziedzinach, jak grafika komputerowa, gdzie oblicza się pola powierzchni, czy inżynieria, gdzie analizuje się różne parametry techniczne. Użycie operatora mnożenia i dzielenia zapewnia, że wyniki są zgodne z oczekiwaniami matematycznymi, co jest zgodne z najlepszymi praktykami programistycznymi, polegającymi na precyzyjnym oddzieleniu operacji arytmetycznych i dbałości o czytelność kodu.

Pytanie 6

Jak nazywa się składnik bazy danych, który umożliwia jedynie przeglądanie informacji z bazy, prezentując je w formie tekstowej lub graficznej?

A. Tabela

B. Zapytanie

C. Raport

D. Formularz

Tabela to jakby podstawowy element bazy danych, gdzie trzymamy dane w sposób uporządkowany. Ale to nie jest takie narzędzie, które pokazuje gotowe raporty. Tabele służą do wprowadzania i edytowania danych, więc mogą pojawić się niejasności, bo niektórzy mogą mylić rolę tabel z raportami. Zapytanie z kolei to mechanizm do wyciągania danych z bazy. Ale ono samo w sobie nie pokazuje ich w przystępny sposób. Zapytania można wykorzystać do przygotowania danych do raportu, ale to nie jest to samo, co je wyświetlać. A formularz to interaktywny element, który zazwyczaj wykorzystuje się do wprowadzania danych przez użytkowników, a nie do ich odczytu. Więc nawet jeśli formularze mogą wyświetlać dane, ich głównym celem jest dać ludziom możliwość wpisywania informacji do systemu. Jak się nie rozumie tych różnych elementów bazy danych, to można łatwo trafić na błędne wnioski, jak dane są analizowane. Ważne jest, żeby pamiętać, że raporty służą do analizy i wizualizacji danych, a nie do ich przechowywania czy wprowadzania.

Pytanie 7

Która wartość tekstowa nie pasuje do podanego w ramce wzorca wyrażenia regularnego?

(([A-ZŁŻ][a-ząęóżźćńłś]{2,})(-[A-ZŁŻ][a-ząęóżźćńłś]{2,})?)

A. Jelenia Góra

B. Nowakowska-Kowalska

C. Kasprowicza

D. Kowalski

Wszystkie pozostałe wartości tekstowe, takie jak Kowalski, Kasprowicza oraz Nowakowska-Kowalska, spełniają wymagania określone przez wzorzec wyrażenia regularnego. Kowalski to przykład pojedynczego nazwiska, które zaczyna się od dużej litery oraz zawiera wystarczającą liczbę małych liter, co czyni je poprawnym. Kasprowicza również jest poprawne, gdyż zawiera dużą literę na początku, a następnie dwa znaki małe, co jest zgodne z wymaganiami. Dodatkowo, oba nazwiska nie zawierają spacji ani innych znaków, które mogłyby zakłócić strukturę wyrażenia regularnego. Nowakowska-Kowalska jest przykładem podwójnego nazwiska, które jest również zgodne z wzorcem, ponieważ składa się z dwóch części, oddzielonych znakiem '-' i każda z nich zaczyna się od dużej litery, a następnie zawiera co najmniej dwa znaki małe. Obie części nazwiska spełniają wymagania dotyczące polskich znaków diakrytycznych oraz ilości liter, dlatego są one uznawane za poprawne. W związku z tym, nieprawidłowa odpowiedź 'Jelenia Góra' wyróżnia się jako jedyna, która narusza zasady ustalone przez wzorzec.

Pytanie 8

Jakie polecenie należy zastosować, aby cofnąć uprawnienia przyznane użytkownikowi?

A. REMOVE

B. GRANT NO PRIVILEGES

C. DROP PRIVILEGES

D. REVOKE

Polecenie REVOKE jest standardowym poleceniem w systemach zarządzania bazami danych, które służy do odebrania wcześniej przyznanych uprawnień użytkownikowi. Używając tego polecenia, administrator może skutecznie kontrolować dostęp do różnych zasobów w bazie danych. Na przykład, jeśli użytkownik A otrzymał uprawnienia do edytowania danych w tabeli 'Zamówienia', a administrator postanowi, że użytkownik A nie powinien mieć już takich uprawnień, może użyć polecenia REVOKE, aby je odebrać. W praktyce użycie REVOKE wygląda następująco: "REVOKE UPDATE ON Zamówienia FROM 'użytkownikA'". Dzięki temu podejściu administratorzy mogą zapewnić, że dostęp do wrażliwych danych jest odpowiednio zarządzany i zgodny z zasadami bezpieczeństwa danych. Dobrą praktyką jest regularne przeglądanie przyznanych uprawnień i ich aktualizacja w zależności od zmieniających się potrzeb organizacji oraz polityki zarządzania dostępem.

Pytanie 9

Portal internetowy dysponuje bardzo złożonym systemem stylów, który obejmuje style zewnętrzne, wewnętrzne oraz lokalne. Jak można zagwarantować, że określona cecha zdefiniowana w zewnętrznym stylu jest zawsze stosowana do elementu HTML, niezależnie od bardziej priorytetowych stylów?

A. przy pomocy pseudoelementu ::after

B. jako selektor potomka

C. przy pomocy reguły !important

D. jako pseudoklasę :active

Zdefiniowanie cechy za pomocą selektora potomka, pseudoklasy :active lub pseudoelementu ::after to podejścia, które nie spełniają wymaganego celu w kontekście priorytetyzacji stylów CSS. Selektor potomka odnosi się do elementów, które są zagnieżdżone wewnątrz innych elementów i nie zapewnia on wyższego priorytetu. Na przykład, jeśli mamy regułę `div p { color: blue; }`, a później w innym miejscu `p { color: red; }`, kolor tekstu w elemencie <p> będzie czerwony, niezależnie od tego, że jest on dzieckiem <div>. Pseudoklasa :active dotyczy stanu interakcji z elementem, jak naciśnięcie przycisku. Nie można jej używać do stawiania stylów jako domyślnych, ponieważ działa tylko w momencie aktywacji, co nie spełnia wymogu stałego przypisania stylu. Pseudoelement ::after służy do dodawania treści po elemencie, ale również nie wpływa na priorytet wyświetlania stylów. Użycie tych metod w kontekście prób ustalenia stałych cech stylów może prowadzić do nieporozumień i błędów w kodzie, ponieważ nie zapewniają one odpowiedniej kontroli nad priorytetami, co jest kluczowe w projektowaniu stylów CSS. W praktyce, aby uniknąć konfliktów i nieprzewidywalnych rezultatów, zaleca się odpowiednie planowanie struktury styli oraz przejrzystość w używaniu reguły !important tylko tam, gdzie to absolutnie konieczne.

Pytanie 10

Którą funkcję z menu Kolory programu GIMP użyto, w celu uzyskania efektu przedstawionego w filmie?

A. Progowanie.

B. Barwienie.

C. Inwersja.

D. Krzywe.

Wiele osób myli w GIMP-ie różne narzędzia z menu Kolory, bo na pierwszy rzut oka kilka z nich „mocno zmienia” obraz. Jednak efekt pokazany na filmie, gdzie obraz staje się dwuwartościowy (czarno-biały, bez półtonów), jest typowym działaniem funkcji Progowanie. Kluczowe jest tu zrozumienie, czym różnią się od siebie dostępne operacje. Krzywe służą do zaawansowanej korekcji tonalnej i kontrastu. Można nimi mocno przyciemnić lub rozjaśnić wybrane zakresy jasności, robić tzw. efekt kontrastu „S”, korygować prześwietlenia itd. Ale nawet przy bardzo agresywnych ustawieniach krzywych obraz nadal zawiera półtony – pojawiają się stopniowe przejścia między odcieniami, a nie ostre odcięcie na zasadzie czarne/białe. To świetne narzędzie do retuszu zdjęć, ale nie do uzyskania efektu progowania. Inwersja (Kolory → Inwersja) po prostu odwraca wartości kolorów lub jasności: jasne staje się ciemne, czerwony zmienia się na cyjan, zielony na magentę itd. To jak negatyw fotograficzny. Struktura szczegółów pozostaje identyczna, zmienia się tylko ich „biegun”. Nie pojawia się żadne odcięcie progowe, więc obraz wciąż ma pełne spektrum odcieni. W praktyce inwersja przydaje się np. przy przygotowaniu masek lub pracy z materiałami skanowanymi, ale nie generuje typowego, „plakatowego” efektu czerni i bieli jak progowanie. Barwienie z kolei (Kolory → Barwienie) służy do nadania całemu obrazowi jednolitego odcienia, zwykle po wcześniejszym sprowadzeniu go do skali szarości. Można w ten sposób uzyskać np. sepię, niebieski ton nocny albo dowolny kolorystyczny „filtr”. Jasność i kontrast lokalny pozostają bardzo podobne, zmienia się dominująca barwa. To zupełnie inna kategoria operacji niż progowanie, które pracuje na poziomie progów jasności, a nie na poziomie koloru. Typowym błędem jest patrzenie tylko na to, że „obraz bardzo się zmienił” i przypisywanie tego narzędziom takim jak krzywe czy inwersja. W pracy z grafiką warto zawsze zadać sobie pytanie: czy efekt polega na zmianie rozkładu jasności, na odwróceniu kolorów, czy na twardym podziale na dwa poziomy? Jeśli widzisz brak półtonów i ostre granice, praktycznie zawsze chodzi o progowanie, które zostało wskazane jako poprawna funkcja.

Pytanie 11

W SQL prawo SELECT w poleceniu GRANT umożliwia użytkownikowi bazy danych na

A. usuwanie danych z tabeli

B. zmianę danych w tabeli

C. tworzenie nowych tabel

D. pobieranie danych z tabeli

Przywilej SELECT w poleceniu GRANT w języku SQL jest kluczowym elementem zarządzania dostępem do danych w bazach danych. Umożliwia on użytkownikowi wykonanie operacji odczytu na danych przechowywanych w tabelach. W praktyce oznacza to, że użytkownik, któremu przyznano ten przywilej, może wykonywać zapytania SELECT, aby przeglądać dane, analizować je i generować raporty. Przykładowo, w kontekście systemu zarządzania bazą danych (DBMS) takiego jak MySQL, po przyznaniu przywileju SELECT dla konkretnej tabeli, użytkownik może wywołać zapytanie takie jak 'SELECT * FROM nazwa_tabeli;', co pozwala mu na wyświetlenie wszystkich rekordów z tej tabeli. Praktyka ta jest zgodna z podstawowymi zasadami zarządzania dostępem do danych, które są zdefiniowane w standardzie SQL. Odczytywanie danych jest fundamentalnym zadaniem w analizie danych, a przywilej SELECT jest często pierwszym krokiem w budowaniu bardziej złożonych zapytań, które mogą obejmować agregacje, filtrowanie czy łączenie tabel. W ten sposób przywilej SELECT nie tylko umożliwia dostęp do danych, ale także stanowi podstawę dla bardziej zaawansowanych operacji na danych.

Pytanie 12

W języku PHP tablice asocjacyjne to tablice, w których

A. indeks jest dowolnym napisem.

B. istnieją przynajmniej dwa wymiary.

C. elementy tablicy są zawsze indeksowane od liczby równej 0.

D. w każdej komórce tablicy przechowywana jest inna tablica.

Prawidłowo – w PHP tablice asocjacyjne to takie, w których indeks (klucz) może być dowolnym napisem, czyli łańcuchem znaków. Z technicznego punktu widzenia PHP w ogóle nie rozróżnia osobnego typu „mapa” czy „słownik” – wszystko jest tablicą, a to, czy używasz indeksów numerycznych czy tekstowych, zależy wyłącznie od ciebie. Przykład: $uzytkownik = ['imie' => 'Jan', 'wiek' => 25, 'miasto' => 'Kraków']; Tutaj 'imie', 'wiek' i 'miasto' to właśnie napisy pełniące rolę kluczy. Dzięki temu kod staje się czytelniejszy, bo zamiast $dane[0], $dane[1] masz jasne $dane['imie'], $dane['wiek']. W praktyce takie tablice asocjacyjne bardzo często wykorzystuje się do przechowywania rekordów z bazy danych (np. wynik fetch_assoc w MySQLi), konfiguracji aplikacji, danych z formularzy ($_POST, $_GET) czy parametrów przekazywanych do funkcji. Co ważne, kluczem może być też liczba całkowita, ale w definicji tablic asocjacyjnych zwykle podkreśla się, że nie jesteśmy ograniczeni do automatycznego indeksowania 0,1,2,..., tylko możemy sami nadawać znaczące klucze tekstowe. W dobrych praktykach programowania webowego w PHP przyjmuje się, że tam, gdzie dane mają strukturę „nazwa pola → wartość”, używamy tablic asocjacyjnych, bo to zmniejsza ryzyko pomyłek i ułatwia późniejsze utrzymanie kodu. Moim zdaniem, im szybciej człowiek przyzwyczai się do świadomego używania kluczy tekstowych, tym łatwiej mu będzie później przeskoczyć na inne języki i struktury danych, jak mapy czy słowniki.

Pytanie 13

Sklep online używa tabeli faktury. W trakcie generowania faktury pole dataPlatnosci nie zawsze zostaje uzupełnione. Aby to skorygować, na zakończenie dnia trzeba wpisać bieżącą datę do rekordów, w których to pole nie jest wypełnione. Można to osiągnąć za pomocą kwerendy

A. UPDATE faktury SET dataPlatnosci=CURTIME() WHERE dataPlatnosci IS NOT NULL;

B. UPDATE faktury SET dataPlatnosci=CURDATE() WHERE dataplatnosci = '0000-00-00';

C. UPDATE faktury SET dataPlatnosci=CURDATE() WHERE dataPlatnosci IS NULL;

D. UPDATE faktury SET dataPlatnosci=CURTIME() WHERE id = 3;

Odpowiedź, którą wybrałeś, jest jak najbardziej trafna. Kwerenda UPDATE faktury SET dataPlatnosci=CURDATE() WHERE dataPlatnosci IS NULL rzeczywiście aktualizuje pole dataPlatnosci w tabeli faktur, ale tylko wtedy, gdy jest ono puste. Super, że korzystasz z CURDATE(), bo to daje nam bieżącą datę. W SQL ważne jest, żeby nie tracić czasu na aktualizowanie wierszy, które już mają datę. Dobrze widzieć, że zastosowałeś IS NULL, bo to pozwala uniknąć kłopotów z porównywaniem dat i wydobywaniem takich wartości jak '0000-00-00', co na pewno by namieszało z interpretacją. Twoje podejście jest zgodne z tym, co powinno być w bazach danych – minimalizowanie zbędnych danych i dbanie o ich spójność. Z mojego doświadczenia, zawsze lepiej korzystać z funkcji datowych, bo to pozwala mieć pewność, że wprowadzane wartości są aktualne i pasują do reszty aplikacji.

Pytanie 14

W PHP, aby stworzyć obiekt pkt dla klasy Punkt, której definicja znajduje się poniżej, należy użyć polecenia

class Punkt {
  public $x;
  public $y;
}

A. pkt Punkt();

B. Punkt() pkt;

C. pkt = new Punkt();

D. pkt Punkt;

Podczas tworzenia obiektów w PHP kluczowe jest zrozumienie składni i logiki stojącej za deklaracjami obiektów. Problemem w błędnych odpowiedziach jest brak użycia słowa kluczowego new, które jest niezbędne do prawidłowego utworzenia obiektu. Składnia pkt Punkt() sugeruje próbę użycia nazwy klasy jako funkcji, co nie jest poprawne w kontekście PHP. PHP wymaga wyraźnego wskazania, że chcemy utworzyć nową instancję klasy za pomocą new. Kolejna błędna składnia pkt Punkt pokazuje niezrozumienie podstawowej struktury definicji zmiennych i obiektów w PHP, gdzie brakuje operatora new i nawiasów. Takie podejście jest niepoprawne i prowadzi do błędów kompilacji. Brak nawiasów czy operatora przypisania to często popełniane błędy przy nauce programowania obiektowego. Ostateczna odpowiedź Punkt() pkt; jest niezgodna z zasadami składniowymi PHP, ponieważ nie można deklarować obiektu w tej formie. Taka konstrukcja narusza logikę przypisania wartości do zmiennych i tworzenia instancji obiektów w PHP. Zrozumienie, dlaczego słowo new jest kluczowe, pozwoli uniknąć tych typowych błędów i poprawnie implementować obiektowe aspekty PHP, co jest podstawą budowy złożonych aplikacji w tym języku.

Pytanie 15

W języku PHP zapis $b++ jest równoważny zapisowi

A. $b = $b + $b

B. $b == $b + $b

C. $b = $b + 1

D. $b == $b

Zapis $b++ w PHP to tak zwany operator inkrementacji w wersji postfiksowej. Oznacza on zwiększenie wartości zmiennej b dokładnie o 1. W praktyce, po wykonaniu tej instrukcji, b będzie miało wartość b + 1. Dlatego zapis ten jest równoważny instrukcji przypisania $b = $b + 1. Warto zauważyć, że jest to uproszczona, bardziej czytelna forma, bardzo często wykorzystywana w pętlach, np. for ($i = 0; $i < 10; $i++). Właśnie w takim kontekście operator ++ jest praktycznie standardem branżowym i każdy programista webowy powinien go rozumieć bez zastanawiania. Moim zdaniem używanie $b++ zamiast $b = $b + 1 poprawia czytelność kodu, szczególnie gdy mamy dużo operacji na licznikach, indeksach tablic czy licznikach iteracji. Trzeba też pamiętać o różnicy między $b++ a ++$b. W wersji postfiksowej (b++) najpierw zwracana jest stara wartość, a dopiero potem zmienna jest zwiększana. W wersji prefiksowej (++b) najpierw zwiększana jest wartość, a potem zwracany jest już nowy wynik. W prostych przypadkach, takich jak samodzielna linijka $b++; albo $b = $b + 1;, efekt końcowy w zmiennej b jest ten sam. Natomiast w wyrażeniach typu $c = $b++; różnica ma znaczenie. W codziennej pracy z PHP operatory ++ i -- są fundamentem przy pisaniu pętli, prostych algorytmów zliczania, paginacji czy obsługi indeksów w tablicach. Dobra praktyka to stosowanie tych skróconych operatorów tam, gdzie naprawdę chodzi tylko o zwiększenie lub zmniejszenie o 1, bo od razu widać intencję programisty i kod jest bardziej zwięzły, bez zbędnego „szumu”.

Pytanie 16

W języku PHP wykonano poniższą operację. Aby uzyskać wszystkie rezultaty tego zapytania, należy:

$tab = mysqli_query($db, "SELECT imie FROM Osoby WHERE wiek < 18");

A. wyświetlić zmienną $db

B. zaindeksować zmienną tab, tab[0] to pierwsze imię

C. użyć polecenia mysql_fetch

D. zastosować pętlę z poleceniem mysqli_fetch_row

Odpowiedź, która zakłada zastosowanie pętli z poleceniem mysqli_fetch_row, jest poprawna, ponieważ po wykonaniu zapytania do bazy danych za pomocą mysqli_query, otrzymujemy wynik w postaci zestawu rekordów, który musimy przetworzyć. Funkcja mysqli_fetch_row pozwala na iteracyjne pobieranie wierszy z tego zestawu, co jest niezbędne do wyświetlenia wszystkich imion osób, które spełniają warunek wieku poniżej 18 lat. Przykładowy kod do iteracji może wyglądać tak: while($wiersz = mysqli_fetch_row($tab)) { echo $wiersz[0]; } W ten sposób każda iteracja w pętli wyświetli pierwszą kolumnę (imie) z każdego wiersza rezultatu. Tego typu podejście jest zgodne z dobrymi praktykami, ponieważ pozwala na efektywne zarządzanie pamięcią i ogranicza ryzyko przeciążenia systemu, szczególnie w przypadku dużych zbiorów danych. Ważne jest, aby pamiętać, że połączenie z bazą danych i zapytania powinny być zawsze odpowiednio zamykane i zabezpieczane przed atakami, co jest istotne w kontekście bezpieczeństwa aplikacji.

Pytanie 17

Jakie prawa: CREATE, ALTER, DROP zostały użyte w poleceniu GRANT?

A. pobierania danych z bazy

B. przyznawania uprawnień innym użytkownikom

C. pracy ze strukturą

D. pracy z danymi

Analiza pozostałych odpowiedzi prowadzi do nieporozumień związanych z różnymi rodzajami uprawnień w systemach baz danych. Manipulowanie danymi odnosi się głównie do operacji takich jak SELECT, INSERT, UPDATE i DELETE, które są używane do odczytywania i zmieniania danych przechowywanych w tabelach. Zestaw praw użyty w poleceniu GRANT nie obejmuje tych operacji, co czyni tę odpowiedź niewłaściwą. W przypadku wybierania informacji z bazy danych, odpowiednie prawa to SELECT, które nie mają związku z manipulowaniem strukturą. Ponadto, nadawanie praw innym użytkownikom jest związane z używaniem polecenia GRANT, ale nie odnosi się bezpośrednio do zestawu praw CREATE, ALTER i DROP. To ważne, aby zrozumieć, że każdy z tych typów uprawnień ma swoje specyficzne zastosowanie i nie mogą być mylone. W praktyce, administratorzy baz danych muszą wiedzieć, które uprawnienia są niezbędne dla użytkowników, aby zrealizować konkretne zadania, a błędne przypisanie uprawnień może prowadzić do poważnych problemów bezpieczeństwa i integralności danych. Takie myślenie o uprawnieniach wymaga zrozumienia ich różnorodności i kontekstu ich zastosowania w architekturze bazy danych.

Pytanie 18

W skrypcie JavaScript zmienne mogą być definiowane

A. wyłącznie na początku skryptu

B. w chwili pierwszego użycia zmiennej

C. zawsze poprzedzone znakiem $ przed nazwą

D. jedynie wtedy, gdy podamy typ zmiennej oraz jej nazwę

W języku JavaScript zmienne mogą być zadeklarowane w momencie ich pierwszego użycia dzięki mechanizmowi hoisting. Oznacza to, że silnik JavaScript przenosi deklaracje zmiennych na początek ich zasięgu, co pozwala na ich użycie w kodzie przed ich faktycznym zadeklarowaniem. Przykładem może być sytuacja, gdy zmienną deklarujemy za pomocą słowa kluczowego 'let' lub 'const'. Chociaż sama deklaracja jest hoistowana, to inicjalizacja zmiennej pozostaje w miejscu, co oznacza, że nie można jej używać przed faktycznym przypisaniem wartości. Dobrą praktyką jest zawsze deklarowanie zmiennych przed ich użyciem, aby uniknąć niejasności i błędów, takich jak ReferenceError. Warto również zauważyć, że JavaScript pozwala na dynamiczne typowanie, więc nie trzeba określać typu zmiennej przy jej deklaracji, co zwiększa elastyczność i uproszcza kod.

Pytanie 19

Który z poniższych sposobów na komentarz jednoliniowy jest akceptowany w języku JavaScript?

A. !

B. <!

C. //

D. #

W JavaScript, jeśli chcesz dodać komentarz jednoliniowy, musisz użyć podwójnych ukośników, czyli '//' na początku linii. Te komentarze są naprawdę przydatne, bo pozwalają ci opisać, co robi dany kawałek kodu, albo czasami wyłączyć fragmenty podczas testowania. Co fajne, to że wszystko, co napiszesz za '//' zostanie zignorowane przez interpreter, więc nie będzie miało wpływu na działanie skryptu. Przykład: masz linijkę 'let x = 5; // Ustawia wartość x na 5', i wszystko po '//' nie będzie brane pod uwagę przez JavaScript. Komentarze są zgodne z ECMAScript, który jest takim standardem dla tego języka. Szczerze mówiąc, dobrze jest używać komentarzy do dokumentacji, bo to ułatwia czytanie kodu i pracę z innymi programistami. Pamiętaj, żeby robić je zwięzłe, ale muszą też dobrze tłumaczyć, co miał na myśli autor kodu.

Pytanie 20

Tabela o nazwie naprawy zawiera kolumny klient oraz czyNaprawione. Jakie polecenie należy wykonać, aby usunąć te rekordy, w których wartość w kolumnie czyNaprawione jest prawdziwa?

A. DELETE klient FROM naprawy WHERE czyNaprawione= TRUE;

B. DELETE FROM naprawy WHERE czyNaprawione= TRUE;

C. DELETE FROM naprawy;

D. DELETE naprawy WHERE czyNaprawione= TRUE;

Inne odpowiedzi zawierają błędne podejścia do operacji usuwania rekordów z tabeli 'naprawy'. Odpowiedź 'DELETE FROM naprawy;' jest niepoprawna, ponieważ usuwa wszystkie rekordy z tabeli, co jest zdecydowanie niezalecane, chyba że celem jest całkowite opróżnienie tabeli. Niezastosowanie klauzuli WHERE w takim przypadku prowadzi do utraty wszystkich danych, co jest sprzeczne z zasadą minimalizacji utraty danych. Odpowiedź 'DELETE klient FROM naprawy WHERE czyNaprawione= TRUE;' również jest błędna. W SQL nie można używać wyrażenia 'DELETE klient FROM', ponieważ syntaktyka polecenia DELETE nie wymaga wskazania kolumn. Poprawna składnia to po prostu 'DELETE FROM nazwa_tabeli WHERE warunek'. Tego rodzaju błędy syntaktyczne mogą prowadzić do frustracji i problemów w pracy z bazami danych. Ponadto, odpowiedź 'DELETE naprawy WHERE czyNaprawione= TRUE;' jest niewłaściwa, ponieważ również nie zawiera wymaganej frazy 'FROM', co jest kluczowe w kontekście SQL. W SQL, precyzyjne zapisywanie poleceń jest kluczowe, a nieprawidłowe użycie składni prowadzi do błędów wykonania i może zniechęcać do efektywnego korzystania z baz danych. Dlatego ważne jest, aby podczas formułowania poleceń SQL zwracać uwagę na poprawność zarówno semantyczną, jak i syntaktyczną.

Pytanie 21

Wskaż kod równoważny do przedstawionego kodu zapisanego językiem PHP.

$suma = 0;
for ($x = 10; $x <= 20; $x++) {
    $suma += $x;
}

Kod 1.
$suma = 0;
while ($x <= 20) {
    $suma += $x;
    $x++;
}

Kod 2.
$suma = 0;
$x = 10;
while ($x <= 20) {
    $suma += $x;
    $x++;
}

Kod 3.
$suma = 0;
$x = 1;
while ($x <= 10) {
    $suma += $x;
    $x++;
}

Kod 4.
$suma = 0;
$x = 10;
while ($x <= 20) {
    $suma = $x;
    $x++;
}

A. Kod 2.

B. Kod 1.

C. Kod 3.

D. Kod 4.

Gratulacje, Twoja odpowiedź jest poprawna! Wybrałeś Kod 2, który jest równoważny do kodu PHP przedstawionego w pytaniu. Kod ten składa się z pętli while, która jest zainicjowana wartością $x równą 10. Pętla ta jest wykonywana, aż wartość zmiennej $x osiągnie 20. Co ważne, za każdym obiegiem pętli wartość zmiennej $x jest inkrementowana, co jest równoważne do działania pętli for w kodzie PHP. Wykorzystanie różnych rodzajów pętli do osiągnięcia tego samego efektu jest dobrym przykładem na to, jak różne konstrukcje języka programowania mogą służyć do rozwiązania tego samego problemu. Pamiętaj, że wybór pętli zależy od kontekstu. Pętle for są zazwyczaj używane, kiedy z góry wiemy ile razy pętla ma być wykonana. Pętle while są często wykorzystywane, gdy nie wiemy ile razy pętla ma być wykonana, ale znamy warunek jej zakończenia. To praktyczna wiedza, którą możesz zastosować w codziennym programowaniu.

Pytanie 22

Jak nazywa się metoda, która pozwala na nawiązanie asynchronicznego połączenia między klientem a serwerem oraz umożliwia wymianę danych bez przeładowania całej strony WWW?

A. XML

B. PHP

C. AJAX

D. YBScript

XML to format danych, ale sam w sobie nie jest techniką komunikacji. W kontekście webowym, XML może przesyłać dane między serwerem a klientem, ale nie ma tu mowy o asynchroniczności. PHP to język skryptowy używany głównie po stronie serwera, więc nie robi bezpośredniej asynchronicznej komunikacji z klientem. PHP przetwarza żądania, a potem generuje stronę, przez co cała strona przeładowuje się przy każdym żądaniu. YBScript z kolei to w ogóle nie jest standard ani technologia w webie. Często można się pogubić w tych technologiach i ich zastosowaniu. Wiele osób myśli, że XML czy PHP mogą działać jak AJAX, ale to nieprawda. Ważne jest, żeby zrozumieć, że AJAX to narzędzie do asynchronicznej komunikacji, bo to kluczowe przy tworzeniu interaktywnych aplikacji webowych. Z dzisiejszymi standardami webowymi warto znać AJAX, JSON i JavaScript, bo to fundamenty budowy efektywnych aplikacji, które zapewniają użytkownikom płynne i responsywne doświadczenie.

Pytanie 23

UPDATE klient SET miejscowosc='Warszawa' WHERE id IN(2,4);

W tabeli klient o polach: id, imie, nazwisko, miejscowosc znajduje się 5 rekordów o id od 1 do 5. Dla których wartości kolumny id przedstawiona kwerenda zaktualizuje zawartość pola miejscowosc na Warszawa?

A. 3

B. 1, 5

C. 2, 4

D. 2, 3, 4

Zapytanie UPDATE, które widzisz w treści pytania, działa bardzo precyzyjnie: `UPDATE klient SET miejscowosc='Warszawa' WHERE id IN(2,4);` oznacza wprost „zmień wartość kolumny miejscowosc na 'Warszawa' tylko w tych wierszach, w których kolumna id ma wartość 2 albo 4”. Klauzula `WHERE id IN (2,4)` to po prostu skrócony zapis warunku: `WHERE id = 2 OR id = 4`. Skoro w tabeli są rekordy o id 1, 2, 3, 4, 5, to modyfikacji podlegają tylko te dwa wiersze, które spełniają warunek logiczny, czyli id równe 2 i id równe 4. Pozostałe rekordy nie są w żaden sposób dotykane przez to polecenie – ich miejscowość zostaje bez zmian. Z mojego doświadczenia to bardzo często używany wzorzec w praktyce, np. gdy trzeba szybko poprawić dane tylko wybranych klientów, zamówień czy produktów. Warto pamiętać, że polecenie UPDATE bez klauzuli WHERE zaktualizuje wszystkie rekordy w tabeli, co zwykle jest niebezpieczne i w realnych projektach uznawane za błąd, jeśli nie jest to w pełni świadome działanie. W profesjonalnych systemach bazodanowych dobrą praktyką jest zawsze dokładne sprawdzanie warunku WHERE, czasem nawet poprzedzonego zapytaniem SELECT z takim samym warunkiem, żeby zobaczyć, które wiersze zostaną zmienione przed wykonaniem UPDATE. W tym przykładzie można by najpierw zrobić: `SELECT * FROM klient WHERE id IN (2,4);`, a dopiero potem uruchomić UPDATE. W codziennej pracy z SQL konstrukcja `IN` jest też wygodna, gdy lista identyfikatorów jest dłuższa, np. `IN (2,4,7,10,15)`, zamiast pisać długie wyrażenie z wieloma OR. To poprawia czytelność i zmniejsza ryzyko pomyłki przy edycji kodu, co jest po prostu zdrową praktyką w zespole programistów i administratorów baz danych.

Pytanie 24

W hurtowni danych stworzono tabelę sprzedaz, która zawiera pola: id, kontrahent, grupa_cenowa, obrot. Jakie polecenie trzeba zastosować, aby znaleźć tylko kontrahentów z grupy cenowej numer dwa, których obrót przekracza 4000 zł?

A. SELECT kontrahent FROM sprzedaz WHERE grupa_cenowa = 2 AND obrot > 4000;

B. SELECT sprzedaz FROM kontrahent WHERE obrot > 4000;

C. SELECT sprzedaz FROM kontrahent WHERE grupa_cenowa = 2 AND obrot > 4000;

D. SELECT kontrahent FROM sprzedaz WHERE grupa_cenowa = 2 OR obrot > 4000;

Twoja odpowiedź jest na właściwej drodze. Wykorzystałeś klauzulę SELECT w zapytaniu SQL, żeby wydobyć konkretne dane z tabeli sprzedaz. Świetnie, że zastosowałeś WHERE z warunkami 'grupa_cenowa = 2' oraz 'obrot > 4000', bo to dokładnie filtruje wyniki do tych kontrahentów, którzy są w drugiej grupie cenowej i mają obrót większy niż 4000 zł. Takie operacje są bardzo ważne w analizie danych, szczególnie w hurtowniach danych, gdzie musisz dobrze filtrować i agregować informacje, żeby wyciągnąć sensowne wnioski. W praktyce takie zapytania mogą być przydatne przy tworzeniu raportów sprzedażowych czy ocenie rentowności klientów. Warto też pamiętać, żeby tabele i kolumny były jasno nazwane, bo to zdecydowanie ułatwia tworzenie zapytań SQL.

Pytanie 25

Czego nie należy brać pod uwagę przy zabezpieczaniu serwera bazy danych przed atakami hakerskimi?

A. Używanie skomplikowanych haseł do bazy

B. Defragmentacja dysków

C. Zamykanie portów związanych z bazą danych

D. Aktywacja zapory

Defragmentacja dysków, mimo że może poprawić wydajność dysków twardych, nie jest bezpośrednio związana z zabezpieczeniem serwera bazy danych przed atakami hakerów. Zabezpieczenia bazy danych powinny koncentrować się na praktykach, które bezpośrednio wpływają na ochronę danych i dostęp do nich. Przykładem skutecznych środków ochrony są złożone hasła, które utrudniają nieautoryzowany dostęp do systemu. Stosowanie silnych haseł, które łączą litery, cyfry oraz znaki specjalne, jest podstawowym krokiem w kierunku zabezpieczenia bazy danych. Kolejnym aspektem jest blokowanie portów, które nie są niezbędne do działania bazy danych, co może znacznie ograniczyć możliwości ataku z sieci. Włączenie zapory (firewall) także przyczynia się do ochrony, monitorując i kontrolując ruch sieciowy. Warto podkreślić, że zgodnie z zasadami bezpieczeństwa, minimalizacja punktów dostępu do bazy danych jest kluczowa dla jej ochrony.

Pytanie 26

Wskaż poprawne zdanie dotyczące poniższego polecenia. ```CREATE TABLE IF NOT EXISTS ADRES (ulica VARCHAR(70)) CHARACTER SET utf8); ```

A. Nie można dodawać do tabeli ulic, które zawierają polskie znaki w nazwie

B. Klauzula CHARACTER SET utf8 jest wymagana

C. Rekord tabeli nie może mieć wartości 3 MAJA

D. IF NOT EXISTS używa się opcjonalnie, żeby potwierdzić, że taka tabela nie istnieje w bazie danych

Pierwsze stwierdzenie, że rekordem tabeli nie może być 3 MAJA, jest niepoprawne, ponieważ w SQL nie ma ograniczeń co do znaków w wartościach tekstowych poza ogólnymi zasadami dotyczącymi typów danych. Jeżeli kolumna była zdefiniowana jako VARCHAR, można wprowadzać dowolne ciągi znaków, w tym daty w formacie tekstowym, o ile są one zgodne z ograniczeniami zdefiniowanymi na poziomie bazy danych. Drugie stwierdzenie, że klauzula CHARACTER SET utf8 jest obowiązkowa, również jest błędne. Ustalanie zestawu znaków jest opcjonalne; jeśli nie zostanie określony, system domyślnie użyje zestawu znaków przypisanego do bazy danych. Zestaw znaków jest istotny dla poprawnego przechowywania i wyświetlania danych tekstowych, ale jego brak nie uniemożliwia stworzenia tabeli. Wreszcie, trzecie stwierdzenie, że do tabeli nie można wprowadzać ulic zawierających polskie znaki, jest nieprawdziwe. W przypadku użycia zestawu znaków utf8, baza danych jest w stanie poprawnie przechowywać i przetwarzać polskie znaki diakrytyczne, takie jak ą, ę, ó, czy ł. W związku z tym nie ma żadnych ograniczeń co do wprowadzania takich danych, co czyni wprowadzenie ulic z polskimi znakami jak najbardziej możliwym i prawidłowym.

Pytanie 27

Jakiego znacznika w HTML użyjemy, aby uzyskać tekst wyświetlany czcionką o stałej szerokości znaku, który również uwzględnia dodatkowe spacje, tabulacje oraz znaki końca linii?

A. <pre>…</pre>

B. <code>…</code>

C. <blockquote>…</blockquote>

D. <ins>…</ins>

Znaczniki <code>, <ins> i <blockquote> mają swoje unikalne zastosowania, ale nie nadają się do zachowania formatowania tekstu, jak to robi <pre>. Znacznik <code> jest przeznaczony do oznaczania fragmentów kodu, jednak nie utrzymuje przestrzeni i formatowania. Kiedy używasz <code>, przeglądarka wyświetli tekst w inny sposób, ale nie uwzględni dodatkowych odstępów lub tabulacji, co może prowadzić do nieczytelności w przypadku dłuższych fragmentów kodu. Z kolei znacznik <ins> służy do wskazywania wstawionego tekstu, co ma znaczenie w kontekście edycji lub zmian, ale nie zmienia jego formatowania ani nie zachowuje układów, co ogranicza jego użyteczność w przypadku tekstów wymagających precyzyjnego formatowania. Wreszcie, <blockquote> jest używane do cytowania dłuższych fragmentów tekstu z innego źródła, co również nie związane jest z zachowaniem konkretnego formatowania, a jego celem jest raczej stylistyczne wyróżnienie cytatu. W praktyce, mylenie tych znaczników może prowadzić do frustracji użytkowników, którzy oczekują zachowania konkretnych układów, zwłaszcza w kontekście programowania lub prezentacji danych. Ważne jest, aby zrozumieć, że każdy znacznik ma swoje specyficzne zastosowanie i powinien być używany zgodnie z jego przeznaczeniem, aby zapewnić spójność i czytelność prezentowanych treści.

Pytanie 28

Jakiego protokołu należy użyć do przesyłania plików witryny internetowej na serwer hostingowy?

A. HTTP

B. SMTP

C. FTP

D. IRC

Protokół FTP (File Transfer Protocol) jest standardowym rozwiązaniem służącym do transferu plików pomiędzy komputerami w sieci. Dzięki FTP użytkownicy mogą przesyłać pliki na serwer hostingowy, co jest kluczowym krokiem w procesie publikacji stron internetowych. Protokoły FTP działają w oparciu o model klient-serwer, gdzie klient łączy się z serwerem, aby przesłać lub pobrać dane. Przykładem praktycznego wykorzystania FTP jest wgrywanie plików HTML, CSS, obrazków oraz innych zasobów potrzebnych do działania strony. Warto również zwrócić uwagę na to, że FTP może działać w trybie pasywnym lub aktywnym, co jest istotne w kontekście zapory sieciowej i konfiguracji sieci. Istnieją również inne protokoły, takie jak SFTP (Secure File Transfer Protocol), które oferują dodatkowe zabezpieczenia, co czyni je preferowanym wyborem w sytuacjach, gdy bezpieczeństwo danych jest priorytetem. W praktyce, FTP jest szeroko stosowany w branży web developmentu, a znajomość tego protokołu jest niezbędna dla każdego, kto zajmuje się tworzeniem i zarządzaniem stronami internetowymi.

Pytanie 29

Poziom izolacji transakcji Repeatable Read (tryb powtarzalnego odczytu) używany przez MS SQL jest związany z problemem

A. brudnych odczytów

B. utraty aktualizacji

C. niepowtarzalnych odczytów

D. odczytów widm

Wszystkie pozostałe odpowiedzi dotyczą problemów, które nie są bezpośrednio związane z poziomem izolacji Repeatable Read. Utrata aktualizacji występuje, gdy dwie transakcje odczytują ten sam wiersz i obie próbują go zaktualizować. Problem ten jest bardziej związany z poziomem izolacji Read Committed, gdzie jedno z odczytów może nadpisać zmiany dokonane przez drugie, co prowadzi do utraty ważnych informacji. Brudne odczyty z kolei występują, gdy transakcja odczytuje dane zmienione przez inną transakcję, która jeszcze nie została zatwierdzona. Ten problem jest charakterystyczny dla najniższego poziomu izolacji, czyli Read Uncommitted, gdzie brak jakiejkolwiek kontroli nad odczytem danych skutkuje niebezpieczeństwem uzyskania nieaktualnych lub niepoprawnych informacji. Niepowtarzalne odczyty natomiast to sytuacje, w których iż dane mogą zmieniać się pomiędzy dwoma odczytami w tej samej transakcji. Problem ten występuje w poziomie Read Committed, gdzie zmiany dokonane przez inne transakcje mogą być widoczne dla aktualnej transakcji, co prowadzi do niespójności w wynikach. Tak więc, choć wszystkie wymienione zjawiska są ważnymi problemami w zarządzaniu transakcjami, tylko odczyty widm są specyficznie związane z poziomem izolacji Repeatable Read.

Pytanie 30

Jaką szerokość zaplanowano dla treści strony, bazując na podanej definicji CSS?

body {
  border: 2px;
  height: 600px;
  width: 560px;
  box-sizing: border-box;
  margin: 0;
  padding: 0;
}

A. 640 px

B. 600 px

C. 2 px

D. 560 px

Gratulacje, udzieliłeś poprawnej odpowiedzi. W definicji CSS dla elementu body, szerokość ustawiono na 560 px. Właściwość box-sizing: border-box, gwarantuje, że szerokość ta obejmuje również obramowanie. Dlatego, w praktyce, szerokość strony pozostawiona na treść wynosi 560 px. Wartości te są bardzo ważne przy projektowaniu stron internetowych, szczególnie przy tworzeniu responsywnych layoutów, gdzie musimy precyzyjnie kontrolować szerokość i rozmieszczenie elementów. Pamiętaj, że wykorzystanie odpowiednich jednostek i precyzyjne definiowanie wymiarów jest kluczowe dla zachowania poprawnej struktury strony. Dobrym nawykiem jest również stosowanie właściwości box-sizing: border-box, która ułatwia kontrolę nad rozmiarem elementów, zwłaszcza przy komplikowanych układach strony.

Pytanie 31

W poniższym kodzie CSS zdefiniowano cztery klasy formatowania, które następnie zostały użyte do formatowania paragrafów. Efekt widoczny na rysunku powstał po zastosowaniu klasy o nazwie:

.format1 {    text-decoration: overline;     }
.format2 {    text-decoration: line-through; }
.format3 {    text-decoration: underline;    }
.format4 {    text-decoration: none;         }

formatowanie

A. format2

B. format3

C. format1

D. format4

Odpowiedź z klasy format2 jest trafna, bo definiuje styl text-decoration line-through, który służy do przekreślenia tekstu. W CSS ta właściwość jest mega przydatna, bo pozwala zmieniać wygląd tekstu, dodając różne linie, takie jak podkreślenie czy nadkreślenie. Przekreślenie stosuje się często, żeby pokazać, że coś zostało usunięte lub jest już nieaktualne. Na przykład w sklepach online, gdzie można oznaczyć przecenione ceny. Według standardów CSS, warto stawiać na prostotę i czytelność definicji stylów, bo to ułatwia później zrozumienie kodu dla innych programistów. Takie podejście jest zgodne z dobrymi praktykami kodowania, które mówią, że kod powinien być łatwy do zrozumienia. A co ważne, jeśli chodzi o dostępność, to przekreślony tekst jest znany narzędziom wspierającym, jak czytniki ekranowe, co zwiększa dostępność treści dla osób z niepełnosprawnościami.

Pytanie 32

W języku JavaScript funkcja getElementById() odnosi się do

A. elementu HTML o wskazanej nazwie klasy

B. elementu HTML o określonym id

C. zmiennej liczbowej

D. klasy zdefiniowanej w CSS

Metoda getElementById() jest jedną z najczęściej używanych funkcji w JavaScript, która pozwala na bezpośrednie odwołanie się do elementu DOM (Document Object Model) za pomocą atrybutu id. Gdy wywołujemy tę metodę, przekazujemy jej jako argument ciąg znaków odpowiadający wartości atrybutu id danego elementu HTML. Przykładowo, jeśli mamy znacznik `<div id='myDiv'></div>`, możemy uzyskać do niego dostęp za pomocą `document.getElementById('myDiv')`. Jest to bardzo efektywny sposób na manipulowanie elementami strony, umożliwiający m.in. zmianę ich zawartości, stylu czy atrybutów. Dzięki tej metodzie programiści mogą szybko i łatwo modyfikować interfejs użytkownika oraz reagować na zdarzenia, co jest zgodne z zasadami responsywnego projektowania i tworzenia dynamicznych aplikacji webowych. Warto również pamiętać, że użycie unikalnych identyfikatorów w HTML jest zgodne z dobrymi praktykami, ponieważ pozwala na łatwiejszą nawigację po strukturze dokumentu i unika konfliktów z innymi elementami.

Pytanie 33

Jakie polecenie wykonane w systemowej konsoli umożliwi przywrócenie bazy danych?

A. mysqldump -u root -p baza < kopia.sql

B. mysqldump -u root -p baza > kopia.sql

C. mysql -u root -p baza > kopia.sql

D. mysql -u root -p baza < kopia.sql

Wszystkie inne odpowiedzi są niepoprawne, ponieważ z użyciem niewłaściwych poleceń z systemu MySQL. Pierwsze z tych poleceń, zamiast przywracać bazę danych, tworzy jej kopię zapasową, co nie odpowiada na zadane pytanie. Użycie 'mysqldump' z parametrami '-u root -p baza > kopia.sql' jest sposobem na eksport danych z bazy do pliku SQL, a nie na ich import. Kolejne polecenie sugeruje zastosowanie 'mysqldump' w kontekście przywracania, co jest również błędne, ponieważ 'mysqldump' jest narzędziem służącym do zrzutów, a nie importu. Z kolei ostatnie polecenie 'mysql -u root -p baza > kopia.sql' ponownie nie wykonuje przywracania, lecz zapisuje dane z bazy danych do pliku, co jest odwrotnością oczekiwanej operacji. W praktyce, błędne zastosowanie tych poleceń może prowadzić do poważnych konsekwencji, takich jak utrata danych czy niewłaściwe zarządzanie bazą danych. Dlatego kluczowe jest zrozumienie roli każdego z narzędzi dostępnych w MySQL oraz ich poprawne zastosowanie w różnych scenariuszach administracyjnych.

Pytanie 34

Funkcję Clean Project środowiska IDE stosuje się do

A. usuwania wyników kompilacji projektu.

B. kompilowania projektu, gdy pliki źródłowe zostały zmienione.

C. usuwania całego projektu.

D. debugowania skompilowanego i uruchomionego projektu.

Funkcja „Clean Project” w środowisku IDE bywa mylona z kilkoma zupełnie innymi operacjami i stąd często biorą się błędne skojarzenia. Warto to sobie dobrze poukładać, bo w pracy z większymi projektami, szczególnie webowymi, znajomość tych różnic mocno ułatwia życie. Po pierwsze, Clean nie służy do usuwania całego projektu. IDE nie kasuje Twoich plików źródłowych, katalogów z kodem, konfiguracji, zasobów graficznych czy plików HTML, CSS, PHP, JS. Gdyby tak było, byłoby to po prostu niebezpieczne i kompletnie sprzeczne z dobrymi praktykami. Usuwanie projektu to zupełnie inna, osobna akcja, zwykle nazwana wprost „Delete project”, „Remove from workspace” itp. Clean ingeruje tylko w to, co zostało wygenerowane automatycznie podczas kompilacji lub procesu buildowania, czyli w artefakty, które w razie czego można bezpiecznie odtworzyć z kodu. Drugi częsty błąd to traktowanie funkcji Clean jako mechanizmu kompilowania projektu po zmianie plików źródłowych. W większości IDE kompilacją zajmują się polecenia typu „Build”, „Rebuild”, „Run”, ewentualnie system automatycznego builda po zapisaniu pliku. Clean sam z siebie nie kompiluje – on przygotowuje pole do ponownego, pełnego builda, usuwając stare binaria. Można to porównać do posprzątania warsztatu przed rozpoczęciem nowej pracy, a nie do samego naprawiania. Trzecie nieporozumienie to łączenie Clean z debugowaniem. Debugowanie polega na uruchamianiu skompilowanego programu z podpiętym debuggerem, stawianiu breakpointów, podglądaniu zmiennych, stosu wywołań itd. Funkcja Clean nie uruchamia aplikacji ani nie wchodzi w tryb debugowania, tylko czyści katalogi z wynikami wcześniejszych kompilacji. Typowy błąd myślowy polega na mieszaniu tych trzech etapów: porządkowania artefaktów (Clean), kompilacji/builda (Build/Run) i analizy działania programu (Debug). W praktyce, poprawna sekwencja przy dziwnych błędach to: Clean, potem pełny Build, a dopiero później ewentualne Debug. Takie rozdzielenie ról narzędzi jest standardem w większości popularnych IDE i systemów buildowania i dobrze jest się do niego przyzwyczaić, bo potem łatwiej przenosić się między różnymi technologiami i środowiskami.

Pytanie 35

W języku SQL operator arytmetyczny odpowiadający reszcie z dzielenia to

A. /

B. &

C. %

D. ||

Widzę, że wybrałeś inne operatory arytmetyczne, ale niestety to nie jest to, co tutaj potrzebujemy. Operator '/' służy do dzielenia, a nie do znajdowania reszty – to prosta pomyłka. A ten '||', to jest używane do łączenia tekstów, więc też nie pasuje do obliczeń matematycznych. Operator '&' to w ogóle inna bajka – związany z operacjami bitowymi, a nie z tymi klasycznymi matematykami. Jak się nie rozumie, do czego te operatory służą, może łatwo popełnić błąd w zapytaniach SQL. W sumie, ważne jest, żeby znać operatorów zastosowanie i używać ich w odpowiednich kontekstach. Dobrze jest się zastanowić, na czym polega każda operacja, żeby uniknąć typowych pomyłek w kodzie.

Pytanie 36

W instrukcji warunkowej w języku JavaScript należy zweryfikować sytuację, w której wartość zmiennej a leży w przedziale (0,100), a wartość zmiennej b jest większa od zera. Odpowiedni zapis warunku jest następujący:

A. if (a > 0 || a < 100 || b < 0 )

B. if (a > 0 || a < 100 && b > 0 )

C. if (a > 0 && a < 100 && b > 0 )

D. if (a > 0 && a < 100 || b < 0 )

Odpowiedź 'if (a > 0 && a < 100 && b > 0)' jest dokładnie to, czego szukamy. Zmiana 'a' musi być w przedziale powyżej 0, ale poniżej 100, a do tego 'b' musi być większe od zera. To tak jakby ustalać zasady dla jakiegoś wyzwania – żeby coś się udało, musi być spełnionych kilka warunków na raz. Przykładowo, jeżeli myślimy o zakupach online, to możemy zrobić zakupy tylko wtedy, gdy kwota jest w porządku (czyli w tym przedziale) i nasze konto ma jakieś pieniądze. Takie jasne zasady są super ważne, bo pomagają w pisaniu czytelnego kodu, który potem łatwiej zrozumieć i utrzymać.

Pytanie 37

Na ilustracji przedstawiono ustawienia programu służącego do montażu filmów. Nowy projekt ma ustawienia

A. wysokość 1920 px i szerokość 1080 px.

B. 25 klatek na cały film.

C. 25 klatek na każdą sekundę filmu.

D. 48 minut czasu trwania filmu.

Prawidłowa odpowiedź wynika bezpośrednio z oznaczenia „25 fps” w ustawieniach projektu. Skrót fps oznacza „frames per second”, czyli liczbę klatek na sekundę. Jeśli projekt ma 25 fps, to znaczy, że każda sekunda gotowego filmu będzie złożona z 25 kolejnych klatek wideo. To jest właśnie standardowa liczba klatek na sekundę stosowana w Europie (standard telewizyjny oparty na PAL), bardzo często używana w programach do montażu i w kamerach. W praktyce wygląda to tak: jeżeli nagrasz materiał w 25 fps i zmontujesz projekt również w 25 fps, to ruch będzie wyglądał naturalnie, a odtwarzanie będzie płynne i zgodne z typowymi ustawieniami telewizorów i wielu platform VOD. Gdybyś ustawił np. 10 fps, obraz byłby wyraźnie „szarpiący”, a przy 60 fps – bardzo płynny, ale też wymagający więcej miejsca na dysku i większej mocy obliczeniowej przy montażu. Moim zdaniem warto zapamiętać, że liczba klatek na sekundę to jedna z kluczowych decyzji przy zakładaniu nowego projektu: wpływa na płynność ruchu, rozmiar pliku wynikowego i komfort montażu. W programach do edycji wideo zawsze szukaj parametru „Frame Rate” lub właśnie „fps”. Jeżeli widzisz tam liczbę, np. 24, 25, 30, 50 czy 60, to zawsze będzie chodziło o liczbę klatek przypadających na jedną sekundę odtwarzania filmu, a nie o całkowitą liczbę klatek czy czas trwania projektu. W tym zadaniu opis 25 fps dokładnie odpowiada odpowiedzi „25 klatek na każdą sekundę filmu”.

Pytanie 38

Z uwagi na zaprezentowany styl CSS, plik rysunek.gif jest używany jako tło strony:

body {
    background-image: url("rysunek.gif");
    background-repeat: repeat-y;
}

A. w pionowym kierunku

B. zarówno w pionowym, jak i poziomym kierunku z kadrowaniem

C. w poziomym kierunku

D. zarówno w pionowym, jak i poziomym kierunku ze skalowaniem

Pierwsza nieprawidłowa koncepcja zakłada, że obraz tła może być powtarzany w poziomie, co nie jest zgodne z zastosowaną wartością `repeat-y`. Właściwość `background-repeat` z wartością `repeat-y` powoduje powtarzanie jedynie w osi pionowej, co wyklucza powtarzanie w poziomie. Kolejnym błędnym podejściem jest założenie, że obraz tła jest powtarzany jednocześnie w pionie i w poziomie z kadrowaniem. Kadrowanie, czyli dostosowanie wymiarów obrazu w tło, nie jest związane z ustawieniem `repeat-y`. To ustawienie kontroluje jedynie sposób powtarzania obrazu, a nie jego rozmiar czy kadrowanie. Ostatnia błędna odpowiedź zakłada, że występuje skalowanie tła zarówno w pionie, jak i poziomie. Skalowanie obrazu tła wymaga użycia `background-size`, a nie `background-repeat`. Jest to częsty błąd polegający na mieszaniu właściwości CSS, co może prowadzić do nieprzewidywalnych efektów wizualnych na stronie. Rozumienie rozróżnienia między powtarzaniem, skalowaniem a kadrowaniem obrazu tła jest kluczowe w projektowaniu nowoczesnych layoutów webowych.

Pytanie 39

Dostępna jest tabela zatytułowana wycieczki, zawierająca kolumny nazwa, cena oraz miejsca (jako liczba dostępnych miejsc). Aby wyświetlić jedynie nazwy wycieczek, których cena jest poniżej 2000 złotych oraz posiadają co najmniej cztery dostępne miejsca, należy zastosować zapytanie

A. SELECT * FROM wycieczki WHERE cena < 2000 OR miejsca > 3

B. SELECT * FROM wycieczki WHERE cena < 2000 AND miejsca > 4

C. SELECT nazwa FROM wycieczki WHERE cena < 2000 OR miejsca > 4

D. SELECT nazwa FROM wycieczki WHERE cena < 2000 AND miejsca > 3

Zapytania, które nie były prawidłowe, operują na istotnych nieporozumieniach związanych z użyciem operatorów logicznych oraz z określeniem liczby wolnych miejsc. Przykłady te często wykorzystują operator OR, co prowadzi do sytuacji, w której jeden z warunków może być spełniony, a drugi nie. W szczególności, użycie operatora OR w kontekście zadań, które wymagają spełnienia obu warunków, prowadzi do nieprawidłowych wyników. Na przykład, zapytanie z OR zwróci wszystkie wycieczki, które mają cenę poniżej 2000 zł, niezależnie od tego, ile mają wolnych miejsc, co może skutkować wyświetleniem wycieczek, które w ogóle nie spełniają kryteriów dostępności. Dodatkowo, w jednym z zapytań zastosowano niewłaściwą wartość dla ilości wolnych miejsc - 'miejsca > 3' zamiast 'miejsca > 4', co również prowadzi do nieścisłości. Zmiana wartości progowej nie uwzględnia wymogu, by wycieczki miały przynajmniej cztery wolne miejsca, tym samym zmieniając sens zapytania. Kluczowym błędem jest zatem zrozumienie, że w kontekście filtrowania danych w bazie, zarówno operator AND, jak i precyzyjne określenie wartości granicznych są niezbędne dla uzyskania poprawnych i użytecznych wyników.

Pytanie 40

W SQL, używanym w bazie danych MySQL, aby przypisać wartość 0 do kolumny przebieg w tabeli samochody, jaką kwerendę należy zastosować?

A. UPDATE samochody SET przebieg VALUE 0

B. UPDATE przebieg SET 0 FROM samochody

C. UPDATE samochody SET przebieg = 0

D. UPDATE przebieg SET 0 TABLE samochody

Wybór złych odpowiedzi pokazuje, że mogą być problemy z zasadami składni SQL. Pierwsza opcja, 'UPDATE przebieg SET 0 TABLE samochody;', jest nietrafiona, bo nie ma takiej składni w SQL, która używałaby słowa 'TABLE' w tym kontekście. Klauzula UPDATE potrzebuje nazwy tabeli, a nie kolumny. Druga odpowiedź 'UPDATE samochody SET przebieg VALUE 0;' też jest błędna, bo SQL nie zna słowa 'VALUE'. W poprawnej składni używamy '=', żeby przypisać wartość, to podstawa. A w trzeciej opcji, 'UPDATE przebieg SET 0 FROM samochody;', widzimy znowu błąd, bo 'FROM' nie jest potrzebne przy aktualizacji, co świadczy o nieporozumieniu z zasadami SQL. Takie pomyłki mogą wynikać z braku zrozumienia podstaw działania baz danych i ich składni, co jest istotne w pracy z SQL. Wiedza na ten temat pomaga tworzyć poprawne zapytania oraz unikać błędnych założeń, co oszczędza czas podczas pisania bardziej skomplikowanych poleceń.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej