Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik przemysłu mody
Kwalifikacja: MOD.11 - Organizacja procesów wytwarzania wyrobów odzieżowych
Data rozpoczęcia: 11 stycznia 2026 07:57
Data zakończenia: 11 stycznia 2026 08:29

Egzamin niezdany

Wynik: 11/40 punktów (27,5%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Udostępnij swój wynik

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Fragmenty wełnianych materiałów, które powstają podczas cięcia męskich garniturów, powinny być po rozdrobnieniu wykorzystane jako włókna

A. teksturowane

B. ponowne

C. wtórne

D. modyfikowane

Odpowiedzi "wtórne", "modyfikowane" i "teksturowane" nie oddają właściwego kontekstu dotyczącego zagadnienia ponownego wykorzystania ścinków tkanin wełnianych. Termin "wtórne" sugeruje jedynie, że materiał był użyty wcześniej, co niekoniecznie wiąże się z jego ponownym wykorzystaniem w sensie przetwarzania. Istotne jest, aby zrozumieć, że recykling włókien wełnianych polega na ich ponownym wytworzeniu w sposób, który pozwala na uzyskanie nowych włókien, co wykracza poza pojęcie wtórności. "Modyfikowane" odnosi się do zmian w strukturze chemicznej lub fizycznej włókien, a nie do ich ponownego przetwarzania na poziomie surowca, co może prowadzić do dezorientacji w kontekście wykorzystania ścinków. Wreszcie, odpowiedź "teksturowane" sugeruje nadanie włóknom konkretnej struktury lub tekstury, co również nie odnosi się do ich podstawowego ponownego przetwarzania. Często błędne koncepcje dotyczące przetwarzania materiałów wynikają z niewłaściwego zrozumienia terminologii związanej z recyklingiem i ponownym wykorzystaniem, co może prowadzić do nieefektywnego zarządzania zasobami oraz większej produkcji odpadów. Kluczowe jest zrozumienie, iż skuteczne wykorzystanie ścinków tkanin wełnianych powinno koncentrować się na ich ponownym przetwarzaniu dla zminimalizowania wpływu na środowisko oraz optymalizacji procesów produkcyjnych.

Pytanie 2

Jakie czynności, uwzględniając odpowiednią kolejność technologiczną, powinny być przeprowadzone przed podziałem nakładu materiału na sekcje?

A. Warstwowanie materiału i znakowanie wykrojów

B. Przygotowanie układu szablonów i kontrola wykrojów

C. Kontrola jakości materiału i wykrój elementów

D. Warstwowanie materiału i naniesienie rysunku układu szablonów

Kiedy analizujemy inne odpowiedzi, zauważamy, że wiele z nich pomija kluczowe kroki w procesie przygotowania materiału do rozkroju, co może prowadzić do nieefektywności i błędów w produkcji. Na przykład, warstwowanie materiału i znakowanie wykrojów, mimo że wydaje się sensowne, nie uwzględnia istotności naniesienia rysunku układu szablonów. Znakowanie wykrojów nie jest tak efektywne, jeśli nie ma jeszcze opracowanego układu, ponieważ może prowadzić do błędów w rozmieszczeniu elementów. W praktyce, kontrola jakości materiału i wykrój elementów, pomimo że są ważnymi etapami, powinny odbywać się po wcześniejszych czynnościach przygotowawczych, a nie zamiast nich. Również, przygotowanie układu szablonów bez wcześniejszego warstwowania materiału może skutkować niemożnością prawidłowego dopasowania szablonów do używanego materiału. Właściwe podejście do procesu krojenia wymaga zrozumienia, że każdy krok jest ze sobą powiązany, a chaotyczne podejście prowadzi do wzrostu odpadów, zwiększonych kosztów i obniżonej jakości produktów. Kluczowe jest zatem przestrzeganie ustalonych norm i procedur, które zapewniają zorganizowane i wydajne podejście do krojenia materiałów.

Pytanie 3

W dokumentacji dotyczącej organizacji procesu wytwarzania odzieży znajdują się informacje na temat

A. układu stanowisk pracy w halach produkcyjnych

B. ilości oraz jakości zastosowanych materiałów i akcesoriów krawieckich

C. norm, które należy stosować przy ocenie jakości produktu

D. typów maszyn niezbędnych do montażu odzieży

Chociaż ocena jakości wyrobu, rodzaj maszyn czy ilość i jakość materiałów i dodatków krawieckich są istotnymi elementami procesu produkcji odzieży, nie stanowią one głównych aspektów dokumentacji organizacji procesu produkcyjnego. Wiele osób może mylnie zakładać, że ocena jakości wyrobu jest na równi ważna z organizacją stanowisk pracy. W rzeczywistości, nawet najdoskonalsze maszyny czy materiały nie przyniosą oczekiwanych rezultatów, jeśli stanowiska pracy nie będą odpowiednio zaplanowane. Pracownicy muszą mieć dostęp do materiałów i narzędzi w sposób, który umożliwia im efektywne i bezpieczne wykonywanie swoich zadań. W kontekście organizacji procesu, nie zwracając uwagi na rozmieszczenie stanowisk, firmy mogą napotkać problemy z wydajnością i jakością produkcji. Z drugiej strony, niewłaściwe zrozumienie znaczenia ergonomii i logistyki w miejscu pracy może prowadzić do błędnych decyzji, które negatywnie wpłyną na morale pracowników oraz na efektywność produkcji. Warto również zauważyć, że podejścia oparte na standardach, takich jak 5S, koncentrują się na organizacji pracy i redukcji zbędnych ruchów, co podkreśla kluczową rolę rozmieszczenia stanowisk w kontekście całościowego procesu produkcji odzieży.

Pytanie 4

Jaką maksymalną ilość warstw materiału należy wykorzystać podczas wykonywania nakładu z tkanin wełnianych o splocie płaszczowym?

A. 100 warstw

B. 80 warstw

C. 30 warstw

D. 120 warstw

Odpowiedź 30 warstw jest prawidłowa, ponieważ przy tworzeniu nakładu z płaszczowych tkanin wełnianych z włosem, zastosowanie optymalnej liczby warstw jest kluczowe dla uzyskania odpowiedniej wytrzymałości oraz estetyki końcowego produktu. W praktyce, zbyt mała liczba warstw skutkuje brakiem stabilności strukturalnej, natomiast zbyt duża liczba warstw może prowadzić do nadmiernej masy oraz trudności w obróbce. Na przykład w produkcji odzieży wierzchniej, która musi spełniać określone normy jakościowe i funkcjonalne, takich jak odporność na warunki atmosferyczne czy termoizolacyjność, 30 warstw jest powszechnie uznawana za optymalną. Standardy branżowe, takie jak ISO 9001, zwracają uwagę na konieczność stosowania materiałów zgodnych z wymaganiami użytkowymi, co w przypadku tkanin wełnianych z włosem jest szczególnie istotne, gdyż wpływa na komfort noszenia i trwałość. Warto również podkreślić, że praktyki takie jak testowanie prototypów odzieży w warunkach rzeczywistych mogą pomóc w weryfikacji tej liczby warstw przed rozpoczęciem masowej produkcji.

Pytanie 5

Aby przygotować układ szablonów dla wkładu wzmacniającego elementy odzieży, co należy zrobić?

A. dwukierunkowy

B. wielokierunkowy

C. jednokierunkowy

D. symetryczny

Wybór dwukierunkowego, jednokierunkowego lub symetrycznego układu szablonów do wkładu usztywniającego elementy odzieżowe może prowadzić do istotnych ograniczeń w funkcjonalności oraz estetyce wyrobów. Układ dwukierunkowy, choć może wydawać się atrakcyjny, ogranicza elastyczność szablonów i nie pozwala na odpowiednią adaptację do skomplikowanych kształtów ciała, które wymagają wsparcia w różnych kierunkach. Układ jednokierunkowy, z kolei, jest zbyt restrykcyjny, co może skutkować brakiem odpowiedniego dopasowania odzieży do dynamicznych ruchów użytkownika, co jest szczególnie istotne w odzieży sportowej czy roboczej. Symetryczny układ może wydawać się odpowiedni dla prostych form, jednak nie uwzględnia złożoności kształtów, które często występują w nowoczesnych projektach mody. Często mylnie sądzi się, że prostota układu zapewnia łatwiejszą produkcję, podczas gdy w rzeczywistości prowadzi to do ograniczonej funkcjonalności i estetyki wyrobu. Przy projektowaniu odzieży, kluczowe jest zrozumienie, że odpowiedni dobór szablonów ma bezpośredni wpływ na komfort noszenia i możliwości zastosowania odzieży, a także na jej atrakcyjność na rynku.

Pytanie 6

Co oznacza symbol Xl w kontekście punktu pomiarowego?

A. pachowy tylny

B. piersiowy boczny

C. tylny boczny

D. pachowy przedni

Symbol Xl odnosi się do punktu pomiarowego piersiowego bocznego, który znajduje się po bokach klatki piersiowej. Jest to istotny punkt w krawiectwie i konstrukcji odzieży, ponieważ umożliwia dokładne dopasowanie ubrań do sylwetki w okolicach klatki piersiowej. Punkt Xl jest kluczowy przy projektowaniu ubrań dopasowanych do sylwetki, szczególnie w odzieży damskiej, gdzie odpowiednie ułożenie szwów w okolicy biustu wpływa na komfort i estetykę stroju.

Pytanie 7

Który typ warstwowania jest najtańszy dla jednolitej gładkiej tkaniny?

A. Naprzemienny.

B. Stroną prawą do prawej z odcinanymi końcami.

C. Zygzakowy.

D. Stroną prawą do lewej z odcinanymi końcami.

Wybór innych metod warstwowania nie jest optymalny z punktu widzenia ekonomii produkcji gładkiej jednobarwnej tkaniny. Naprzemienne warstwowanie, które polega na układaniu tkanin w regularnych odstępach, prowadzi do większych strat materiału, ponieważ nie wykorzystuje w pełni dostępnej przestrzeni. W tej metodzie, podczas cięcia, często powstają znaczne odpady, co zwiększa koszty produkcji i wpływa negatywnie na efektywność całego procesu. Z kolei warstwowanie stroną prawą do lewej z odcinanymi końcami oraz warstwowanie stroną prawą do prawej z odcinanymi końcami również mają swoje wady. Oba podejścia prowadzą do zbędnych strat materiału, co jest szczególnie niekorzystne w przypadku gładkich tkanin, gdzie liczy się każdy centymetr. Często przyczyną wyboru tych metod jest brak wiedzy na temat bardziej efektywnych technik, takich jak warstwowanie zygzakowe. W branży tekstylnej, gdzie koszty materiałów są znaczące, umiejętność wyboru najbardziej ekonomicznych i efektywnych metod warstwowania ma kluczowe znaczenie dla rentowności produkcji oraz dla zachowania zasobów naturalnych w procesie wytwórczym. Niewłaściwy wybór metody warstwowania może prowadzić nie tylko do zwiększenia kosztów, ale także do negatywnego wpływu na zrównoważony rozwój i efektywność produkcji.

Pytanie 8

Jaki system organizacji produkcji odzieży powinien być wdrożony w długich i wąskich pomieszczeniach, gdzie efektywność pracy zespołu zależy od najwolniejszego pracownika wykonującego zadania?

A. Synchro

B. Potokowy z grupami obróbkowymi

C. Taśmowo-sekcyjny

D. Taśmowy

System synchro polega na ścisłej synchronizacji pracy, ale nie jest to system taśmowy w tradycyjnym znaczeniu – jego celem jest jednoczesne wykonywanie operacji przez różne stanowiska w określonym rytmie, a nie liniowy przepływ pracy, w którym najwolniejszy pracownik wpływa na całą wydajność. Taśmowo-sekcyjny łączy cechy pracy taśmowej i sekcyjnej, co oznacza, że linia produkcyjna jest podzielona na sekcje, w których pracownicy wykonują określone grupy operacji, a nie pojedyncze zadania – daje to większą elastyczność niż klasyczny system taśmowy. Potokowy z grupami obróbkowymi to jeszcze bardziej elastyczna metoda, w której produkcja jest podzielona na grupy robocze, a poszczególne zespoły mogą pracować niezależnie, co ogranicza wpływ najsłabszego ogniwa na cały proces. Natomiast klasyczny system taśmowy jest najbardziej rygorystyczny – każde stanowisko odpowiada za jedno określone zadanie, a zależność od tempa pracy poszczególnych osób jest największa. Jeśli jeden pracownik zwolni, cała linia może ulec przestojowi. Dlatego właśnie ten system najlepiej pasuje do opisu pracy w długich i wąskich salach, gdzie efektywność zależy od najsłabszego pracownika.

Pytanie 9

Na rysunku jest przedstawione ustawienie stanowisk w szwalni w systemie

A. taśmowo-sekcyjnym.

B. taśmowym.

C. synchro.

D. potok z synchronizowanymi grupami obróbkowymi.

Wybór innych możliwości odpowiedzi wskazuje na pewne nieporozumienia dotyczące organizacji stanowisk pracy w szwalniach. System taśmowy, na przykład, opiera się na liniowym przepływie produkcji, gdzie operacje są wykonywane w ściśle określonej kolejności. Choć mogą one zwiększać wydajność, ich struktura nie pozwala na elastyczność, jaką oferuje system synchroniczny. W kontekście szwalni, taśmy produkcyjne mogą być odpowiednie dla masowej produkcji jednego modelu, ale nie sprawdzają się w przypadku różnorodnych produktów, gdzie różnice w czasie wykonania operacji mogą prowadzić do przestojów. Z kolei potok z synchronizowanymi grupami obróbkowymi to koncepcja, która wymaga zezwolenia na pewne opóźnienia w produkcji, co stoi w sprzeczności z założeniami synchronicznego podejścia. Taśmowo-sekcyjne podejście również wprowadza podział pracy na sekcje, co może osłabiać synchronizację działań i obniżać ogólną efektywność. Zrozumienie tych różnic jest kluczowe dla optymalizacji procesów produkcyjnych i dostosowywania ich do specyficznych wymagań rynku, co jest niezbędne dla osiągnięcia konkurencyjności w branży odzieżowej.

Pytanie 10

Jakie działania związane z przygotowaniem tkanin do produkcji są realizowane przed ich krojeniem?

A. Analiza układalności tkaniny

B. Określenie odporności tkaniny na pilling

C. Ustalenie wytrzymałości tkaniny na rozciąganie

D. Weryfikacja tkaniny pod kątem ilości i jakości

Wyznaczenie odporności materiału na pilling, sprawdzenie układalności materiału i wyznaczenie wytrzymałości materiału na rozciąganie to istotne procesy, ale nie są one pierwszymi czynnościami, które powinny być wykonywane przed rozkrojem. Wiele osób może myśleć, że testowanie odporności na pilling jest kluczowe, jednak jest to bardziej związane z oceną trwałości materiału w trakcie użytkowania, a nie z jego przygotowaniem do produkcji. Z kolei sprawdzenie układalności materiału odnosi się do tego, jak materiał zachowuje się podczas cięcia i szycia, co jest krokiem, który następuje po weryfikacji jego ilości i jakości. Wyznaczanie wytrzymałości na rozciąganie, choć ważne, również nie jest pierwszym krokiem, ponieważ odnosi się do późniejszej analizy funkcjonalności materiału w finalnym produkcie. Typowe błędy myślowe prowadzące do tych niepoprawnych wniosków obejmują mylenie kolejności działań w procesie produkcji i zrozumienie znaczenia każdego z etapów. W praktyce, aby skutecznie przygotować materiał do rozkroju, nie można pominąć etapu weryfikacji ilości i jakości, co jest fundamentalne dla zapewnienia, że cały proces produkcji będzie przebiegał sprawnie i zgodnie z wymaganiami klienta. Zrozumienie tej kolejności jest kluczowe dla efektywnej produkcji, co jest potwierdzone przez standardy jakości w branży tekstylnej.

Pytanie 11

Która z podanych cech wskazuje na różnice spowodowane rozmieszczeniem stanowisk w systemie taśmy sekcyjnej w porównaniu do systemu potokowego z synchronizowanymi zespołami obróbkowymi?

A. Wykroje do obróbki dostarczane w paczkach

B. Układ zespołów obróbczych przy krótkich stołach taśmowych

C. Obecność zespołu montażowego

D. Możliwość realizacji kontroli międzyoperacyjnej

Twoje odpowiedzi, które poszły w inną stronę, nie uwzględniają tych ważnych różnic między taśmą sekcyjną a potokiem. Kontrola międzyoperacyjna jest istotna, ale nie ma bezpośredniego związku z tym, jak rozmieszczone są stanowiska. Można to wprowadzić w obu systemach, ale nie zmienia to samej organizacji pracy. Jak mówisz o wykrojach w paczkach, to sugeruje inny sposób podawania materiałów, ale to jeszcze nie wyjaśnia, jak są ustawione zespoły obróbkowe. Tego typu rozmieszczenie przy krótkich stołach taśmowych jest typowe dla taśmy sekcyjnej, która działa w krótkich cyklach i wymaga synchronizacji zadań. A co do zespołów montażowych, można je spotkać w obu systemach i to nie wskazuje na różnice w organizacji. Czasem mylimy cechy organizacyjne z ogólnymi rzeczami systemów produkcyjnych, co prowadzi do nieprecyzyjnych wniosków. Ważne, żeby zrozumieć, że to ustawienie zespołów i ich współpraca to kluczowe elementy, które naprawdę różnią te systemy w praktyce.

Pytanie 12

Do której operacji parowo-cieplnej należy zastosować przedstawiony przyrząd?

A. Prasowanie kuli rękawa.

B. Zaprasowanie cięć redingotowych w sukni.

C. Rozprasowanie szwu wewnętrznego w rękawie.

D. Zaprasowanie zaszewek w spódnicy.

Wybór odpowiedzi związanych z prasowaniem innych elementów odzieży, takich jak zaszewki w spódnicy czy kuli rękawa, może wynikać z braku zrozumienia funkcji i zastosowania specyficznych przyrządów do prasowania. Prasowanie zaszewek w spódnicy wymaga użycia deski o szerszej powierzchni, aby równomiernie zastosować nacisk i ciepło, co jest niezbędne do uzyskania estetycznego efektu. Ponadto, prasowanie kuli rękawa również powinno odbywać się na desce o odpowiednim kształcie, który umożliwi uzyskanie pożądanej formy rękawa. Nieodpowiedni dobór narzędzi do konkretnej operacji może prowadzić do zagnieceń, a także do uszkodzenia materiału, co jest nieakceptowalne w profesjonalnym krawiectwie. Warto również zauważyć, że każde z tych podejść nie uwzględnia specyfiki materiału i kształtu odzieży, co jest kluczowe w procesie prasowania. W praktyce krawieckiej zrozumienie różnic w technikach prasowania dla różnych typów elementów odzieży jest niezbędne dla osiągnięcia wysokiej jakości wykończenia.

Pytanie 13

Jakie czynności powinny być przeprowadzone, aby uniknąć błędów podczas montażu, które mogą wynikać z łączenia niewłaściwych elementów konstrukcyjnych produktu?

A. Zebrać wykroje

B. Posegregować wykroje

C. Oznaczyć numerycznie wykroje

D. Zaznaczyć punkty montażowe

Ponumerowanie wykrojów to kluczowy element w zapobieganiu błędom montażowym, ponieważ umożliwia jednoznaczną identyfikację poszczególnych komponentów. Każdy wykroj powinien być oznaczony unikalnym numerem, co pozwala na łatwe i szybkie przyporządkowanie go do odpowiedniego miejsca w procesie montażu. To podejście jest zgodne z zasadami zarządzania jakością, w tym z normą ISO 9001, która kładzie nacisk na dokumentację i ścisłe procedury operacyjne. Przykładowo, w branży motoryzacyjnej, gdzie precyzja montażu ma kluczowe znaczenie dla bezpieczeństwa, stosuje się numerację do identyfikacji części, co ułatwia również procesy audytowe i kontrolne. Dodatkowo, ponumerowanie wykrojów pozwala na szybsze wykrywanie błędów i ich korektę w przypadku, gdy do montażu dojdzie do nieprawidłowych komponentów, co z kolei redukuje straty materialne oraz czasowe. Wdrożenie tej praktyki jest fundamentalnym krokiem w kierunku efektywnego zarządzania procesami produkcyjnymi oraz zapewnienia wysokiej jakości końcowego produktu.

Pytanie 14

W jakim systemie organizacji produkcji miejsca pracy są rozmieszczone w jednej linii, podzielone na zespoły obróbcze oraz zespół montażowo-wykończeniowy?

A. Potok

B. Taśmowym

C. Taśmy sekcyjnej

D. Synchro

Mimo że inne odpowiedzi na pierwszy rzut oka mogą wydawać się sensowne, to w rzeczywistości nie oddają one tego, co się dzieje w produkcji, gdzie stanowiska są ustawione w jednej linii. Na przykład system synchro ma na celu synchronizację działań, ale niekoniecznie oznacza to, że stanowiska są ustawione w linii, co może wprowadzać w błąd. Często chodzi o harmonizację różnych procesów, żeby wszystko działało w równowadze. Z kolei potokowy system jest bardziej skomplikowany i oparty na stałym przepływie materiałów, więc to też nie jest to samo, co prosta linia taśmy sekcyjnej. Choć model taśmowy jest bliski idei linii produkcyjnej, to jednak nie skupia się na konkretnym podziale na sekcje. Wydaje mi się, że kluczowym błędem jest mylenie ogólnych koncepcji organizacji produkcji z ich bardziej szczegółowymi formami, przez co mogą się pojawiać nieporozumienia w praktycznym zastosowaniu tej wiedzy.

Pytanie 15

Za pomocą techniki klejowych wkładów konstrukcyjnych należy połączyć wkład uzupełniający z

A. całą powierzchnią przodu z materiału zasadniczego

B. wkładem nośnym oraz w obszarze wyłogu z przodu i obłożeniu

C. tyłem na poziomie pach, barków i rozporka

D. górną oraz dolną częścią rękawów

Odpowiedź 'wkładem nośnym oraz w miejscu wyłogu w przodzie i obłożeniu' jest prawidłowa, ponieważ technika klejowych wkładów konstrukcyjnych polega na łączeniu elementów odzieży w sposób, który zapewnia ich stabilność oraz estetykę. Wkład nośny jest kluczowym elementem, który wspiera strukturę odzieży, a jego połączenie z wkładem uzupełniającym w rejonie wyłogu w przodzie oraz obłożeniu gwarantuje, że odzież zachowa swój kształt i funkcjonalność. Przykładem zastosowania może być proces produkcji żakietów, gdzie takie połączenie nie tylko wzmacnia konstrukcję, ale również wpływa na komfort noszenia. Standardy branżowe, takie jak ISO 11628 dotyczące metod łączenia tkanin, podkreślają znaczenie dokładnego i starannego przylegania tych elementów, co przekłada się na jakość wyrobu końcowego. Właściwe zastosowanie kleju i techniki łączenia jest kluczowe dla zapewnienia trwałości i estetyki odzieży.

Pytanie 16

Jakie działanie można zakwalifikować do marketingu bezpośredniego?

A. Organizowanie pokazów mody w dużych centrach handlowych

B. Wysyłanie newslettera na adres e-mail stałych klientów

C. Umieszczanie reklamy na stronie internetowej przedsiębiorstwa

D. Prezentacja oferty na targach branżowych

Zamieszczanie reklamy na stronie internetowej firmy, organizowanie pokazów mody w dużych centrach handlowych oraz prezentacja oferty na targach branżowych, choć są to działania marketingowe, nie mieszczą się w definicji marketingu bezpośredniego. Reklama na stronie internetowej jest formą marketingu internetowego, który zazwyczaj ma na celu dotarcie do szerokiej grupy odbiorców, a nie do określonych, znanych już klientów. W przeciwieństwie do marketingu bezpośredniego, ten typ działań często nie pozwala na personalizację komunikacji ani bezpośrednią interakcję z klientami. Organizowanie pokazów mody i prezentacja oferty na targach to przykłady marketingu eventowego, który koncentruje się na tworzeniu doświadczeń dla potencjalnych klientów w przeszłości. Te działania, mimo że mogą przynieść korzyści w postaci zwiększenia świadomości marki czy promocji nowych produktów, są bardziej zbliżone do strategii masowego marketingu, gdzie komunikacja jest jednolita dla wszystkich odbiorców, a interakcja z klientem nie jest bezpośrednia. Typowe błędy myślowe prowadzące do uznania tych działań za marketing bezpośredni to brak zrozumienia różnicy między różnymi formami marketingu oraz przekonanie, że każde działanie skierowane na konsumenta można zakwalifikować do marketingu bezpośredniego. W rzeczywistości, skuteczne podejście do marketingu wymaga znajomości różnic i umiejętności doboru odpowiednich metod w zależności od celów i grupy docelowej.

Pytanie 17

Fragment dokumentacji technicznej odzieży, w którym graficznie ukazane są, między innymi, wymiary poszczególnych elementów konstrukcyjnych, to rysunek

A. techniczny

B. modelowy

C. żurnalowy

D. instruktażowy

Rysunek techniczny odzieżowy jest kluczowym dokumentem w procesie projektowania i produkcji wyrobów odzieżowych. Jego główną funkcją jest graficzne przedstawienie wszystkich istotnych wymiarów oraz detali konstrukcyjnych poszczególnych elementów odzieży. Współczesne standardy, takie jak ISO 3098, określają zasady tworzenia rysunków technicznych, co zapewnia ich czytelność oraz jednoznaczność. Rysunek techniczny zawiera nie tylko wymiary, ale również oznaczenia materiałów oraz inne istotne informacje, które są niezbędne dla wykonawców. Przykładem zastosowania rysunku technicznego może być projektowanie odzieży sportowej, gdzie precyzyjne wymiary są kluczowe dla zapewnienia odpowiedniego komfortu i funkcjonalności. Dlatego umiejętność interpretacji rysunku technicznego stanowi podstawę w pracy projektanta czy technologa odzieżowego, umożliwiając skuteczną produkcję zgodną z wymaganiami klientów oraz normami branżowymi.

Pytanie 18

Odzież sportową skierowaną do młodzieży należy przede wszystkim promować

A. w telewizji podczas filmów dla młodzieży

B. w czasopismach o tematyce sportowej

C. na witrynach internetowych producentów

D. na platformach społecznościowych

Reklama odzieży sportowej w mediach społecznościowych to moim zdaniem najlepszy sposób na dotarcie do młodzieży. Oni spędzają sporo czasu na Instagramie, TikToku czy Snapchacie i tam łatwiej im się zaangażować z markami. Te platformy dają możliwość różnorodnych form, jak wideo czy zdjęcia, a także współpraca z influencerami, co naprawdę działa. Kiedy znani influencerzy promują ciuchy, ich fani częściej podejmują decyzje zakupowe. Fajnie jest też angażować młodzież w tworzenie treści, na przykład przez konkursy, co sprawia, że czują się bardziej związani z marką. Z tego, co widzę, takie metody są coraz bardziej skuteczne.

Pytanie 19

Produkcja dużej ilości odzieży przez dłuższy czas, obejmująca artykuły, które w niewielkim stopniu lub w ogóle nie są podatne na zmiany w modzie, jest typowa dla wytwarzania

A. masowej

B. jednostkowej

C. potokowej

D. seryjnej

Odpowiedzi seryjna, potokowa i jednostkowa są nieprawidłowe ze względu na różnice w charakterze i skali produkcji. Produkcja seryjna odnosi się do wytwarzania ograniczonej liczby jednostek danego produktu w powtarzalnych seriach. Może to obejmować różne modele odzieży, które są bardziej zależne od mody, a nie od ponadczasowych wzorów. W tej metodzie kluczowym czynnikiem jest elastyczność, co jest sprzeczne z ideą produkcji masowej, która skupia się na stabilności asortymentu i dużych wolumenach. Z kolei produkcja potokowa jest metodą, która stosuje się w sytuacjach, gdy niezbędne jest ciągłe wytwarzanie dużych ilości z jednego, specyficznego stylu, co może być mylone z produkcją masową, jednak niekoniecznie dotyczy to odzieży. Produkcja jednostkowa z kolei jest całkowitym przeciwieństwem, polegającym na wytwarzaniu pojedynczych sztuk odzieży, co czyni ją idealną dla projektów na zamówienie lub haute couture, ale całkowicie nieadekwatną w kontekście dużych serii odzieży. Te błędne koncepcje często rodzą się z mylnych założeń dotyczących skali produkcji i jej powiązań z modą, co prowadzi do nieprawidłowych wniosków o naturze różnych metod wytwarzania odzieży.

Pytanie 20

Jaki jest główny cel stosowania wykrojników w procesie produkcji odzieży?

A. Precyzyjne cięcie elementów odzieży

B. Kontrola jakości

C. Zszywanie elementów

D. Prasowanie tkanin

Zszywanie elementów, choć jest kluczowym etapem w produkcji odzieży, nie jest zadaniem wykrojników. Proces zszywania polega na łączeniu wcześniej przygotowanych części odzieży za pomocą nici i maszyn do szycia. To etap, który następuje po cięciu materiału i wymaga precyzyjnego dopasowania elementów, co jest możliwe właśnie dzięki wykrojnikom. Podobnie prasowanie tkanin nie jest związane z funkcją wykrojników. Prasowanie to proces mający na celu wygładzenie materiałów oraz nadanie im odpowiedniej struktury i kształtu, co odbywa się zazwyczaj po zszyciu elementów odzieży. Prasowanie pomaga także w utrwaleniu szwów i kształtu odzieży, co zwiększa jej estetykę i funkcjonalność. Kontrola jakości, mimo że jest nieodłącznym elementem każdego etapu produkcji, nie jest związana z zadaniem wykrojników. Kontrola jakości obejmuje ocenę końcowego produktu pod kątem zgodności z wymaganiami projektowymi i standardami jakościowymi, co odbywa się po zakończeniu całego procesu produkcyjnego. W produkcji odzieży każda z tych czynności ma swoje miejsce i czas, a zrozumienie ich roli jest kluczowe dla efektywnego zarządzania procesem produkcyjnym. Zastosowanie wykrojników jest specyficzne i skupia się na przygotowaniu materiału do dalszych etapów produkcji, które następują po precyzyjnym cięciu.

Pytanie 21

Ocena jakości finalnego produktu obejmuje weryfikację

A. norm zużycia surowców oraz akcesoriów krawieckich

B. zgodności realizacji produktu z dokumentacją techniczną

C. cech użytkowych tkaniny głównej

D. precyzji wykonania wykrojów

Jak dla mnie, zgodność wyrobu z dokumentacją techniczną to naprawdę kluczowa rzecz w ocenie jakości produktów w branży tekstylnej i odzieżowej. Ta dokumentacja to jakby instrukcja, w której znajdziesz wszystkie ważne parametry i wymagania, które produkt musi spełnić, żeby był uznany za wysokiej jakości. W przypadku odzieży, to może być na przykład opis materiałów, sposób szycia czy wykończenia. Warto też zwrócić uwagę na szczegóły, takie jak rozmiary i krój. Dzięki znormalizowanym procedurom kontrolnym można na bieżąco sprawdzać, czy wszystko jest w porządku i czy wykonanie odpowiada wymaganiom z dokumentu. Na przykład, w branży odzieżowej robimy audyty, w których kontrolujemy szczegóły konstrukcyjne, czyli szwy, wykończenia i materiały. To pozwala nam wychwycić wszelkie niezgodności i poprawić procesy produkcyjne. Uważam, że znajomość i stosowanie dokumentacji technicznej w produkcji to podstawa, żeby zapewnić spójność, bezpieczeństwo i satysfakcję klientów, co jest zgodne z najlepszymi praktykami w branży.

Pytanie 22

Jakie metody kontroli są wykorzystywane w szwalni?

A. Kontrola losowa i organoleptyczna

B. Kontrola całkowita i laboratoryjna

C. Kontrola całkowita i organoleptyczna

D. Kontrola losowa i laboratoryjna

Wybór metod kontroli, które nie uwzględniają kontroli wyrywkowej i organoleptycznej, może prowadzić do poważnych niedociągnięć w zarządzaniu jakością w szwalniach. Kontrola pełna, czyli sprawdzanie każdego wyrobu w procesie produkcyjnym, jest czasochłonna i kosztowna, co czyni ją mało efektywną w praktyce. W kontekście dynamicznego rynku odzieżowego, gdzie czas reakcji na zmiany jest kluczowy, strategia pełnej kontroli może prowadzić do opóźnień w dostawach oraz zwiększonych kosztów operacyjnych. Z kolei kontrola wyrywkowa i laboratoryjna, choć mogą być pomocne, nie dostarczają całościowego obrazu jakości produktów. Kontrola laboratoryjna, mimo że dokładna, często nie odzwierciedla rzeczywistych warunków produkcji i może zignorować defekty, które są łatwe do wykrycia podczas kontroli organoleptycznej. Zastosowanie wyłącznie laboratorium do oceny jakości może prowadzić do sytuacji, w których niewidoczne na pierwszy rzut oka wady nie zostaną wykryte przed dostarczeniem produktu do klienta. Tego rodzaju myślenie może być wynikiem nieporozumień na temat efektywności różnych metod kontroli jakości oraz ich zastosowania w praktyce, co podkreśla potrzebę zrozumienia ich roli oraz znaczenia w kontekście zarządzania jakością w branży odzieżowej.

Pytanie 23

Która z poniższych operacji obejmuje zabiegi jednorodne?

A. Odszycie zaszewek, zaprasowanie zaszewek

B. Wywrócenie kołnierza, sprasowanie kołnierza

C. Doszycie karczka, stębnowanie karczka

D. Zszycie boków, rozprasowanie szwów

W przypadku pozostałych odpowiedzi, istnieją istotne różnice między operacjami jednorodnymi a innymi technikami, które mogą prowadzić do mylnych wniosków. Zszycie boków i rozprasowanie szwów to operacje, które w znacznym stopniu różnią się od zabiegów jednorodnych, ponieważ zszycie boków obejmuje łączenie dwóch elementów odzieżowych, natomiast rozprasowanie szwów, choć istotne dla estetyki i dopasowania odzieży, jest operacją wykończeniową, a nie konstrukcyjną. Podobnie wywrócenie kołnierza i sprasowanie kołnierza również nie są operacjami jednorodnymi; wywrócenie kołnierza dotyczy zmiany jego formy, a sprasowanie jest procesem, który ma na celu ułatwienie prezentacji odzieży. Odszycie zaszewek i zaprasowanie zaszewek także nie wpisują się w definicję zabiegów jednorodnych, ponieważ pierwsza operacja dotyczy tworzenia zaszewek, a druga ich finalnego uformowania. Tego rodzaju błędy pojawiają się, gdy operacje są mylone z ich funkcjami, co prowadzi do nieporozumień w praktyce krawieckiej. Kluczowe w tej dziedzinie jest zrozumienie różnic między zabiegami konstrukcyjnymi a wykończeniowymi, co ma bezpośredni wpływ na jakość oraz estetykę finalnego produktu.

Pytanie 24

Na wykrojach przodu spódnicy, ułożonych w stos, wierzchołki zaszewek można oznaczyć za pomocą jednego ruchu

A. igły elektrycznej

B. nożyc elektrycznych

C. krajarki tarczowej

D. krajarki taśmowej

Igła elektryczna jest narzędziem, które umożliwia precyzyjne oznaczanie wierzchołków zaszewek na wykrojach spódnic. Dzięki swojej budowie, igła elektryczna zapewnia szybkie i dokładne przewidywanie punktów, które wymagają zszycia lub wykończenia, co jest kluczowe w procesie tworzenia odzieży. Umożliwia to pracę z wieloma warstwami tkaniny jednocześnie, co jest istotne w przypadku stosowania wykrojów w produkcji seryjnej. Zastosowanie igły elektrycznej minimalizuje ryzyko błędów w pomiarach i przyspiesza proces szycia, co jest zgodne z zasadami efektywności produkcji oraz standardami jakości w branży odzieżowej. W praktyce można zaobserwować, że wiele zakładów krawieckich i pracowni odzieżowych korzysta z tego narzędzia, aby zwiększyć precyzję i wydajność, co przekłada się na lepsze rezultaty w finalnym produkcie. Dodatkowo, igła elektryczna jest bardziej ergonomiczna, co zmniejsza zmęczenie operatorów i poprawia komfort pracy.

Pytanie 25

Metodą zgrzewania należy zestawić elementy

A. płaszcza z materiału powlekanego

B. wdzianka z dzianiny laminowanej

C. bluzy z przędzy dwuskładnikowej

D. peleryny z folii PVC

Odpowiedzi dotyczące płaszcza z tkaniny powlekanej, wdzianka z dzianiny folowanej oraz bluzy z przędziny dwuskładnikowej odzwierciedlają nieporozumienia związane z zastosowaniem techniki zgrzewania. Tkaniny powlekane i dzianiny folowane, mimo że mogą być stosowane w odzieży, zwykle wymagają innych metod łączenia, takich jak szycie lub wykorzystanie klejów, ponieważ ich struktura nie zawsze umożliwia skuteczne zgrzewanie. W przypadku tkanin powlekanych, powłoka może ograniczać możliwości zgrzewania z uwagi na różnice w temperaturze topnienia i właściwościach chemicznych. Z kolei dzianiny, jako materiały elastyczne, nie są łatwe do łączenia poprzez zgrzewanie, ponieważ mogą się odkształcać i nie zapewniają wymaganej stabilności podczas procesu. Przędziny dwuskładnikowe, które są rodzajem przędzy stosowanej w odzieży, także nie są materiałem odpowiednim do zgrzewania, ponieważ są przeznaczone do szycia i wymagają innych technik, aby uzyskać trwałe połączenia. W praktyce, kluczowe jest zrozumienie właściwości materiałów, aby dobrać odpowiednią metodę łączenia, co jest istotnym elementem w projektowaniu odzieży i akcesoriów. Zgrzewanie jest procesem wymagającym staranności i dobrego doboru materiałów, aby zapewnić wysoką jakość końcowego produktu.

Pytanie 26

Jaką maszynę do szycia powinno się wykorzystywać do obrębów w podkoszulkach wykonanych z bawełnianej dzianiny?

A. Podszywarkę

B. Stebnówkę

C. Overlock

D. Renderówkę

Wybór maszyny do obrębów w odzieży dzianinowej to naprawdę ważna rzecz, bo to wpływa na jakość produktów. Stebnówka, mimo że często się ją stosuje, nie nadaje się do obrębów elastycznych tkanin, jak dzianina bawełniana. Dlaczego? Bo jej ścieg jest sztywny i może zniekształcać materiał, co jest mało przyjemne w noszeniu. Podszywarka to inna historia – ona jest do podszewania i wykańczania krawędzi, ale nie do obrębów dzianin, więc wymięka, jeśli chodzi o elastyczność. A co z overlockiem? No, też można nim obrabiać krawędzie, ale nie jest tak fajny jak renderówka dla dzianin, bo overlock robi to na sztywno, przez co włókna mogą się strzępić. Jak źle wybierzesz maszynę, na przykład stebnówkę czy podszywarkę, to możesz uszkodzić materiał, a to odbije się na trwałości i estetyce odzieży, no i na komforcie noszenia. Dlatego ważne, żeby do obrębów w podkoszulkach z dzianiny bawełnianej stosować renderówki, które dają elastyczność i ładne wykończenie.

Pytanie 27

Jakie urządzenia transportowe powinny być wykorzystane do pionowego przewozu między wydziałami?

A. Skrzynie i pojemniki

B. Stojaki i wózki transportowe

C. Windy towarowe i ześlizgi międzypoziomowe

D. Przenośniki taśmowe i podnośniki jezdne

Wybór pojemników i skrzyń do pionowego transportu międzywydziałowego jest nieodpowiedni ze względu na ich charakterystykę. Pojemniki i skrzynie, choć są często wykorzystywane do przechowywania i transportu towarów, nie są zaprojektowane do transportu pionowego. W większości przypadków są one stosowane na poziomie na którym są położone, co ogranicza ich funkcjonalność w kontekście pionowych przemieszczeń. Pojemniki mogą być używane do transportu, ale ich przemieszczanie między piętrami wymaga dodatkowych urządzeń, co wprowadza niepotrzebną złożoność oraz ryzyko uszkodzenia towarów. Wózki i stojaki transportowe również nie są optymalnym rozwiązaniem w przypadku wymogu pionowego transportu, ponieważ ich konstrukcja nie sprzyja efektywnemu przemieszczaniu się pomiędzy poziomami. Zazwyczaj są one wykorzystywane w płaskich przestrzeniach, do transportu towarów na tym samym poziomie. Oprócz tego, podnośniki jezdne i przenośniki taśmowe, mimo że są przydatne w różnych kontekstach transportowych, nie spełniają wymogu transportu pionowego w sposób, który zapewniałby bezpieczeństwo i efektywność, jak to ma miejsce w przypadku wind towarowych i ześlizgów. Typowym błędem jest więc przyjęcie, że każdy typ urządzenia transportowego jest odpowiedni do wszelkiego rodzaju transportu bez uwzględnienia specyfiki danego zadania.

Pytanie 28

Krojczy, po umiejscowieniu szablonów części wyrobu na górnej warstwie nakładki, sprawdza ich ilość z

A. zestawieniem konstrukcyjnych części składowych

B. tabelą wymiarów elementów konstrukcyjnych

C. wymaganiami technicznymi wyrobu

D. opisaniem obróbki technologicznej

Jeśli chodzi o wybór tabeli wymiarów, to nie jest najlepszy pomysł, żeby ją traktować jako główne źródło informacji do porównania liczby szablonów. Tabela wymiarów mówi nam o rozmiarach i proporcjach, ale nie podaje konkretnych liczb czy rodzajów części, które są nam potrzebne. Skupianie się na wymaganiach technicznych wyrobu to znowu coś innego – chodzi o ogólne standardy jakości, ale nie o ilość. A opis obróbki technologicznej to z kolei metody produkcji, a nie liczba komponentów. Dlatego jeśli nie sprawdzisz dokładnie liczby szablonów, to może się okazać, że krojczy nie ma pełnego obrazu i może zabraknąć materiałów albo ich będzie za dużo. To typowy błąd, który może wynikać z nie do końca zrozumienia, po co w ogóle jest zestawienie części składowych, a ono jest kluczowe w zarządzaniu produkcją.

Pytanie 29

Jakie elementy fasonu powinny być brane pod uwagę przy tworzeniu sukienki dla krągłych i niskich kobiet, biorąc pod uwagę obecne trendy w modzie?

A. Cięcia pionowe i wydłużony dekolt

B. Rękaw raglanowy oraz marszczony dół sukienki

C. Kloszowy dół sukienki oraz rękaw z bufką

D. Poziome cięcie w talii i szeroki kołnierz

Gdy myślimy o projektowaniu sukienek dla kobiet, które są niskie i mają większe kształty, cięcia poziome w talii oraz duże kołnierze to coś, co może nie zadziałać za dobrze. Cięcia poziome, zwłaszcza te w rejonie talii, mogą prowadzić do poszerzenia sylwetki, co wcale nie jest korzystne dla osób noszących większe rozmiary. To może sprawić, że figura wydaje się bardziej masywna. A duży kołnierz, który niby jest modny, przyciąga uwagę do góry i to wcale nie jest to, co chcemy, kiedy próbujemy zbalansować proporcje. Lepiej postawić na detale, które kierują wzrok w pionie. Jeśli chodzi o marszczony dół sukienki, to też może być problem, bo dodatkowa objętość może sprawić, że wygląd będzie cięższy. Rękaw raglanowy, mimo że jest wygodny, czasami też może nie pomagać, bo jego kształt nie zawsze sprzyja zrównoważeniu proporcji. W modzie nie chodzi tylko o to, by ładnie wyglądać, ale też o to, by było wygodnie. Dlatego warto unikać detali, które mogą zniekształcać naturalne proporcje ciała, a zamiast tego stosować rozwiązania, które poprawiają ogólny wygląd i samopoczucie.

Pytanie 30

Jakie czynniki związane z obróbką cieplną mają wpływ na końcowe rezultaty prasowania i wygładzania odzieży przy użyciu prasowarek?

A. Ciśnienie pary, temperatura, forma i rozmiar używanych poduszek, metoda odsysania pary

B. Czas obróbki cieplnej, liczba użytych poduszek, metoda osuszania prasowanych powierzchni

C. Temperatura obróbcza, typ używanego termoregulatora, kształt i wymiary poduszek, czas procesu

D. Temperatura, ciśnienie pary, czas obróbkowy, siła nacisku poduszek na prasowaną powierzchnię

Nieprawidłowe odpowiedzi często wynikają z niepełnego zrozumienia wpływu poszczególnych parametrów obróbki termicznej na efekt końcowy prasowania. Na przykład, zapominanie o czasowym aspekcie obróbki lub jego zbyt małe uwzględnienie może prowadzić do sytuacji, w której materiał nie zostanie odpowiednio wygładzony, co jest szczególnie istotne w przypadku tkanin o dużej gęstości lub szwych, które wymagają dokładniejszego podejścia. Dodatkowo, odpowiedzi łączące sposób osuszania prasowanych powierzchni z końcowym efektem wygładzania mogą wydawać się uzasadnione, jednak to nie osuszanie, lecz właśnie ciśnienie pary oraz temperatura odgrywają kluczową rolę w eliminacji zagnieceń. W przypadku odpowiedzi, które sugerują zastosowanie różnych kształtów i wielkości poduszek, warto zaznaczyć, że są one ważne, ale ich rola jest drugorzędna w porównaniu do podstawowych parametrów, takich jak ciśnienie, czas i temperatura. W praktyce, nieodpowiednie ustawienia temperatury czy ciśnienia mogą powodować znaczne straty materiałowe lub obniżenie jakości wyrobów gotowych. Zrozumienie tych interakcji pozwala na precyzyjne dostosowanie procesu do potrzeb produkcyjnych, co jest kluczowe w branży odzieżowej, gdzie standardy jakości są niezwykle wysokie, a zadowolenie klienta odzwierciedla się w jakości końcowego produktu.

Pytanie 31

Jak należy wyprasować suknię damską wykonaną z naturalnego jedwabiu?

A. prasować ją na mokro, po prawej stronie, w temperaturze prasowania 110°C

B. prasować ją przez wilgotną zaparzaczkę, po prawej stronie, w temperaturze prasowania 160°C

C. zwilżyć materiał, prasować suknię po lewej stronie, w temperaturze prasowania 200°C

D. prasować ją na sucho, po lewej stronie, w temperaturze prasowania 150°C

Prasowanie jedwabnych sukienek wymaga szczególnej uwagi, a niewłaściwe podejście do temperatury i metody prasowania może prowadzić do uszkodzenia tkaniny. W przypadku pierwszej odpowiedzi, prasowanie przez mokrą zaparzaczkę w temperaturze 160°C jest problematyczne, ponieważ zbyt wysoka temperatura oraz kontakt z wilgocią mogą prowadzić do skurczenia lub stopienia jedwabiu. Druga odpowiedź, wskazująca na prasowanie na mokro w 110°C, także nie jest zalecana, ponieważ chociaż niższa temperatura wydaje się bezpieczniejsza, wilgoć może powodować plamienie tkanin jedwabnych, a jedwab nie powinien być prasowany na mokro, gdyż jego włókna mogą się rozciągnąć lub odkształcić. Trzecia opcja, prasowanie po lewej stronie w temperaturze 200°C, w ogóle nie jest akceptowalna, gdyż wysoka temperatura przekracza bezpieczny limit dla jedwabiu, co również grozi jego zniszczeniem. Prasowanie na sucho, co zostało podane w poprawnej odpowiedzi, jest kluczowe, ponieważ zapobiega to uszkodzeniom spowodowanym nadmierną wilgocią. Użytkownicy często mylą metody prasowania tkanin, co jest wynikiem braku zrozumienia specyfiki materiałów. Zrozumienie, jak jedwab reaguje na temperaturę oraz wilgoć, jest kluczowe w pielęgnacji odzieży wykonanej z tego delikatnego włókna.

Pytanie 32

Jaką metodę organizacyjną należy wybrać dla produkcji seryjnej odzieży, jeśli w planowaniu procesu technologicznego w szwalni uwzględniono zasadę płynności produkcji?

A. Indywidualną

B. Jednostkową

C. Grupową

D. Potokową

Wybór metody grupowej nie jest właściwy w kontekście produkcji seryjnej wyrobów odzieżowych z uwagi na jej charakterystyczne cechy. Metoda grupowa, która polega na wytwarzaniu odzieży w małych partiach, nie sprzyja osiąganiu wysokiej efektywności, gdyż wprowadza większy poziom zmienności w procesie produkcyjnym. Przykłady zastosowania tej metody obejmują bardziej zindywidualizowane podejścia do produkcji, gdzie różnorodność modeli jest znaczna, co odciąża proces od standaryzacji produkcji. Zastosowanie metody indywidualnej, która koncentruje się na realizacji zamówień jednostkowych, również nie będzie odpowiednie w przypadku seryjnej produkcji, gdyż wymagałaby znacznych zasobów i czasu na dostosowanie każdego elementu. Metoda jednostkowa jest skierowana na produkcję unikalnych wyrobów, co w kontekście seryjnej produkcji odzieży jest nieefektywne. Błędem w myśleniu jest założenie, że mniejsze partie i większa elastyczność w produkcji sprzyjają efektywności, co w praktyce prowadzi do zwiększenia kosztów i czasu realizacji zamówień. Dlatego kluczowe jest zrozumienie, że dla efektywności w seryjnej produkcji odzieży należy stosować podejście potokowe, które umożliwia optymalizację procesu i zwiększa wydajność.

Pytanie 33

W jakiej fazie cyklu życia produktu powinno się podejmować działania mające na celu wydłużenie obecności marki na rynku?

A. Wzrostu sprzedaży

B. Wprowadzania produktu na rynek

C. Schyłku

D. Dojrzałości

Faza dojrzałości cyklu życia produktu to kluczowy moment, w którym marka osiąga swoje maksymalne udziały w rynku. W tej fazie sprzedaż stabilizuje się na wysokim poziomie, a konkurencja staje się intensywna. Działania zmierzające do przedłużenia obecności marki na rynku w tej fazie mogą obejmować wprowadzenie innowacji produktowych, poprawę jakości, zmiany w strategii marketingowej oraz intensyfikację działań promocyjnych. Na przykład, marka Coca-Cola wprowadza różne wersje swojego napoju (takie jak Coca-Cola Zero) oraz rozwija linię produktów, aby przyciągnąć różne segmenty klientów. Zastosowanie dobrych praktyk branżowych, takich jak analiza rynku i potrzeb konsumentów, pozwala dostosować ofertę do zmieniających się trendów. W fazie dojrzałości warto również skupić się na lojalności klientów poprzez programy lojalnościowe oraz personalizację oferty, co pozwala na utrzymanie konkurencyjności. Warto zatem pamiętać, że działania w fazie dojrzałości są kluczowe dla długoterminowego sukcesu marki na rynku.

Pytanie 34

Zasada "opadania" w procesie produkcji powinna być brana pod uwagę przy projektowaniu systemów transportowych?

A. wózkowego

B. poziomego

C. pionowego

D. przestrzennego

Wybór poziomego transportu może wydawać się atrakcyjny, jednak nie uwzględnia on specyfiki zasady 'opadania' produkcji. Transport poziomy jest zazwyczaj stosowany w sytuacjach, gdzie nie występują znaczne różnice wysokości, co ogranicza jego zastosowanie w kontekście efektywnego przemieszczania ciężkich ładunków. W przypadku transportu pionowego, kluczowe jest zrozumienie, że to właśnie zasada 'opadania' pozwala na optymalizację procesów logistycznych, zmniejszenie ryzyka uszkodzenia towarów oraz poprawę bezpieczeństwa pracy. Wybór wózkowego transportu, chociaż praktyczny w pewnych sytuacjach, również nie odnosi się bezpośrednio do zasady opadania, ponieważ koncentruje się na transportowaniu ładunków po powierzchniach poziomych, co może być mniej efektywne w przypadku potrzeby przemieszczania w pionie. Transport przestrzenny, z kolei, zazwyczaj odnosi się do skomplikowanych systemów automatyzacji, które nie zawsze są praktyczne w kontekście podstawowego transportu w pionie. Typowym błędem myślowym jest zatem założenie, że transport poziomy lub wózkowy może w pełni zastąpić pionowy w kontekście efektywności i bezpieczeństwa, co jest nieprawidłowe z punktu widzenia zarządzania logistycznego i wszystkich standardów dotyczących transportu towarów.

Pytanie 35

Zastąpienie połączeń nitkowych realizowanych na maszynach do fastrygowania połączeniami za pomocą kleju to technika

A. wkładów wielkopowierzchniowych

B. wkładów sztywnikowych

C. tymczasowych złączy klejowych

D. małych wklejek

Wykorzystanie wkładów sztywnikowych, małych wklejek oraz wkładów wielkopowierzchniowych jako alternatyw dla połączeń nitkowych w maszynach fastrygówkach nie jest odpowiednie z kilku kluczowych powodów. Wkłady sztywnikowe, choć mogą podnosić wytrzymałość strukturalną, nie są przeznaczone do zastępowania połączeń nitowych, a raczej do ich wzmocnienia. Takie podejście może prowadzić do nadmiernych obciążeń materiałów, co w dłuższym czasie zmniejsza ich trwałość. Z kolei małe wklejki, mimo że mogą być używane w lokalnych naprawach, nie są wystarczająco mocne do zapewnienia integralności dużych połączeń, co może prowadzić do ich awaryjnych usunięć w trakcie eksploatacji. Ponadto, wkłady wielkopowierzchniowe, choć teoretycznie mogą być skuteczne, wymagają precyzyjnego dopasowania oraz specjalistycznego sprzętu, co zwiększa koszty produkcji i czas realizacji. W praktyce, laik może mylić różne techniki łączenia, nie zdając sobie sprawy z istotnych różnic między nimi. W przypadku zastosowań, gdzie kluczowa jest nie tylko wytrzymałość, ale i elastyczność, połączenia klejowe oferują bardziej efektywne i praktyczne rozwiązanie, które jest zgodne z aktualnymi standardami branżowymi, takimi jak normy EN 1465 dotyczące połączeń klejowych, skupiającymi się na trwałości i skuteczności takich rozwiązań.

Pytanie 36

Podstawowym celem promocji produktów odzieżowych jest

A. wyznaczenie kluczowych segmentów rynku

B. wsparcie działań sprzedażowych

C. wprowadzenie specjalizacji wśród sprzedawców w działach handlowych

D. budowanie wizerunku marki

Kształtowanie wizerunku firmy jest ważnym, ale nie głównym celem promocji wyrobów odzieżowych. Wizerunek marki wpływa na postrzeganie produktów, jednak jego znaczenie różni się od bezpośredniego wspierania sprzedaży. Kształtowanie wizerunku może obejmować działania takie jak budowanie pozytywnej reputacji, co w dłuższej perspektywie może wpływać na sprzedaż, ale nie jest to cel bezpośredni. Określenie priorytetowych segmentów rynku jest również kluczowe, ponieważ pozwala na dopasowanie strategii marketingowej do konkretnych grup docelowych, lecz jest to bardziej element badań rynku niż działania promocyjnego. Wprowadzenie specjalizacji handlowców w działach sprzedaży ma na celu zwiększenie efektywności obsługi klienta, a niekoniecznie promocję produktów. Tego rodzaju podejście, choć istotne, nie prowadzi bezpośrednio do zwiększenia sprzedaży. Prawidłowe zrozumienie różnicy między tymi elementami jest kluczowe dla skutecznego zarządzania promocją. Nie można zaniedbać znaczenia integracji działań promocyjnych z celami sprzedażowymi, ponieważ brak takiej synergii może prowadzić do nieskutecznych kampanii. Dlatego, z perspektywy strategii marketingowej, należy przyjąć, że wspieranie procesu sprzedaży jest kluczowym celem, a inne aspekty pełnią jedynie rolę wspierającą.

Pytanie 37

Czynnikiem do oznaczania punktów montażowych zewnętrznych na krawędziach wykrojów może być

A. lagowarka.

B. maszyna krojcza.

C. przyrząd z igłą wiertniczą.

D. numerator.

Maszyna krojcza jest kluczowym narzędziem w procesie produkcji odzieży i innych materiałów tekstylnych, pozwalającym na precyzyjne zaznaczanie punktów montażowych na krawędzi wykrojów. Jej działanie opiera się na zastosowaniu ostrzy, które wykonują cięcia zgodnie z wcześniej przygotowanymi wzorami. Dzięki temu, maszyna krojcza umożliwia nie tylko dokładne oznaczanie, ale także przyspiesza proces montażu, co jest niezwykle istotne w przemyśle odzieżowym, gdzie czas produkcji ma kluczowe znaczenie. W praktyce, operator maszyny krojczej może używać różnych technik, takich jak podkładki prowadzące czy systemy automatycznego podawania materiału, aby uzyskać idealną precyzję. Dobre praktyki w branży zalecają regularne przeprowadzanie konserwacji maszyn krojczej, co zapewnia ich niezawodność i długowieczność. Zastosowanie maszyn krojczej jest zgodne z normami jakościowymi, które definiują standardy produkcji w przemyśle tekstylnym, zapewniając wysoką jakość wyrobów końcowych.

Pytanie 38

Oceny tkaniny należy dokonać metodą organoleptyczną wzrokową w celu ustalenia jej

A. struktury powierzchni, koloru i typu wzoru drukowanego

B. kierunku skrętu włókien, tendencji do kurczenia się i podatności na gniecenie

C. powierzchni, koloru i właściwości termoizolacyjnych

D. składu materiałowego, struktury splotu i wytrzymałości

Ocena tkanin z wykorzystaniem niewłaściwych kryteriów może prowadzić do błędnych wniosków. Analiza składu surowcowego, splotu i wytrzymałości nie jest zadaniem metody organoleptycznej wzrokowej. Skład surowcowy można ustalić jedynie poprzez analizę laboratoryjną, co wyklucza subiektywne wrażenia wzrokowe. Z kolei splot tkaniny, choć wizualnie zauważalny, nie dostarcza informacji o jej właściwościach mechanicznych, jak wytrzymałość. Użycie metody wzrokowej do oceny tych cech jest mylące, ponieważ nie uwzględnia rzeczywistych parametrów technicznych, które są kluczowe w procesie produkcji tkanin. Właściwa ocena kierunku skrętu nitek, kurczliwości i gniotliwości również nie leży w gestii oceny organoleptycznej. Te cechy są bardziej związane z analizą techniczną tkanin, na przykład metodą testowania wytrzymałości czy pomiaru skurczenia. W praktyce, stosowanie błędnych kryteriów oceny może prowadzić do wadliwych decyzji produkcyjnych oraz obniżenia jakości końcowego produktu, co jest sprzeczne z ideą zapewnienia wysokich standardów jakości w branży tekstylnej.

Pytanie 39

Wełniane spodnie należy prasować w domu żelazkiem w temperaturze nieprzekraczającej

A. 180°C na sucho, bez użycia pary

B. 200°C na sucho, bez użycia pary

C. 150°C na mokro przez płótno ochronne

D. 110°C na mokro przez płótno ochronne

Wybór niewłaściwej temperatury prasowania spodni wełnianych może prowadzić do ich uszkodzenia, co jest szczególnie istotne w przypadku wysokiej jakości materiałów. Odpowiedzi takie jak 180°C na sucho, bez użycia pary, czy 200°C na sucho, bez użycia pary, są nieodpowiednie, ponieważ wełna jest wrażliwa na wysoką temperaturę i może ulegać deformacji, utracie kształtu lub nawet przypaleniu. Prasowanie na sucho, zwłaszcza w wysokich temperaturach, stwarza ryzyko zniszczenia włókien, co prowadzi do ich osłabienia i nieestetycznego wyglądu. Dodatkowo, prasowanie bez użycia płótna ochronnego zwiększa ryzyko bezpośredniego kontaktu żelazka z tkaniną, co może powodować błyszczenie lub przypalenie materiału. Warto również zaznaczyć, że metoda prasowania na mokro, która polega na nawilżeniu tkaniny, jest uznawana za bezpieczniejszą i skuteczniejszą dla wełny, gdyż pozwala na lepsze wygładzenie zagnieceń bez ryzyka uszkodzenia. Prawidłowe podejście do prasowania odzieży wełnianej to kluczowy element pielęgnacji, który powinien być zgodny z zaleceniami producentów oraz normami branżowymi, co pozwala na dłuższe zachowanie jakości materiału.

Pytanie 40

Aby skutecznie ukształtować wizerunek nowej kolekcji wyrobów odzieżowych wprowadzanej na rynek, należy przede wszystkim zastosować

A. spotkania projektanta z przedstawicielami mediów modowych

B. pokazywanie ubrań przez sprzedawcę w punkcie sprzedaży

C. wysyłanie kuponów rabatowych na zakupy do stałych klientów

D. emisję reklamy w kinie w trakcie seansu filmowego

Spotkania projektanta z dziennikarzami modowymi odgrywają kluczową rolę w kształtowaniu wizerunku nowej kolekcji odzieżowej. Tego typu interakcje pozwalają na bezpośrednie przekazanie wartości, filozofii marki oraz unikalnych cech produktów, co może znacząco wpłynąć na postrzeganie kolekcji przez media oraz ich odbiorców. Dziennikarze modowi mają ogromny wpływ na opinię publiczną i często kształtują trendy w branży, dlatego ich pozytywna prezentacja kolekcji może prowadzić do zwiększenia zainteresowania i sprzedaży. Przykładem może być organizowanie pokazu mody lub prywatnej prezentacji, gdzie projektant ma okazję zaprezentować swoje wyroby oraz odpowiedzieć na pytania dziennikarzy, co może zaowocować artykułami w renomowanych publikacjach modowych. Takie podejście jest zgodne z najlepszymi praktykami marketingu w branży mody, gdzie relacje z mediami są kluczowym elementem strategii komunikacyjnej.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej