Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik elektroradiolog
Kwalifikacja: MED.08 - Świadczenie usług medycznych w zakresie diagnostyki obrazowej, elektromedycznej i radioterapii
Data rozpoczęcia: 29 kwietnia 2026 14:10
Data zakończenia: 29 kwietnia 2026 14:18

Egzamin zdany!

Wynik: 29/40 punktów (72,5%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe

Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania

Przebieg egzaminu

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Które urządzenie zostało przedstawione na fotografii i w jakiej pracowni znajduje zastosowanie?

A. Kamera scyntygraficzna w pracowni medycyny nuklearnej.

B. Gammakamera w pracowni radioterapii.

C. Densytometr rentgenowski w pracowni medycyny nuklearnej.

D. Rentgenograf w pracowni rentgenowskiej.

Na zdjęciu widać klasyczną kamerę scyntygraficzną, często nazywaną też gammakamerą, używaną w pracowni medycyny nuklearnej. Charakterystyczny jest duży pierścień z głowicami detekcyjnymi oraz ruchomy stół pacjenta, który wsuwa się w obszar detekcji. W medycynie nuklearnej nie oświetlamy pacjenta z zewnątrz promieniowaniem, tylko wykorzystujemy promieniowanie gamma emitowane z wnętrza ciała po podaniu radiofarmaceutyku. Detektory kamery scyntygraficznej (zwykle kryształ NaI(Tl) i fotopowielacze) rejestrują to promieniowanie i tworzą obraz rozmieszczenia znacznika w narządach. Dzięki temu można ocenić nie tylko anatomię, ale przede wszystkim funkcję – np. perfuzję mięśnia sercowego, czynność tarczycy, perfuzję nerek, metabolizm kości. W praktyce klinicznej wykonuje się takie badania jak scyntygrafia kości, scyntygrafia perfuzyjna płuc, SPECT serca, SPECT mózgu. Moim zdaniem to właśnie jest główna przewaga medycyny nuklearnej nad klasycznym RTG: widzimy fizjologię, a nie tylko kształt narządu. Dobre praktyki wymagają tu m.in. prawidłowego doboru radiofarmaceutyku, kalibracji kolimatorów, kontroli jakości detektorów oraz właściwego pozycjonowania pacjenta, żeby uniknąć artefaktów ruchowych. W nowoczesnych pracowniach często stosuje się systemy hybrydowe SPECT/CT – z zewnątrz wyglądają podobnie, ale oprócz kamery scyntygraficznej mają zintegrowany tomograf komputerowy, co pozwala łączyć informację czynnościową z anatomiczną i dokładniej lokalizować zmiany patologiczne. Zdjęcie w pytaniu pokazuje właśnie typowy układ głowic scyntygraficznych wokół stołu, a nie klasyczny aparat RTG czy akcelerator do radioterapii.

Pytanie 2

Na wykresie EKG zaznaczono

A. odstęp QT

B. odstęp PQ

C. odcinek PQ

D. odcinek ST

Na zaznaczonym fragmencie EKG widoczny jest klasyczny odstęp QT – czyli czas od początku zespołu QRS (pierwsze wychylenie zespołu komorowego, zwykle załamek Q lub R) do końca załamka T. Ten odcinek obejmuje pełny czas depolaryzacji i repolaryzacji komór serca. W praktyce mówi się, że QT to „elektryczne życie komór”, bo opisuje, jak długo komory są pobudzone i jak się potem wyciszają. To właśnie ten zakres jest oznaczony na schemacie: start na początku ostrego, wysokiego wychylenia (zespół QRS) i koniec na opadającym ramieniu załamka T. Moim zdaniem to jeden z kluczowych parametrów w EKG, który technik czy ratownik musi rozpoznawać niemal odruchowo. W codziennej pracy odstęp QT zawsze oceniamy z korekcją do częstości rytmu serca (QTc, np. wg wzoru Bazzetta). Normy QTc to orientacyjnie do ok. 440 ms u mężczyzn i 460 ms u kobiet, ale trzeba też patrzeć na zalecenia aktualnych wytycznych ESC i Polskiego Towarzystwa Kardiologicznego. Wydłużony QT może świadczyć o ryzyku groźnych komorowych zaburzeń rytmu, np. torsade de pointes, i często jest związany z lekami (neuroleptyki, niektóre antyarytmiki, antybiotyki makrolidowe), zaburzeniami elektrolitowymi (hipokaliemia, hipomagnezemia), wrodzonym zespołem długiego QT. Skrócony QT może pojawiać się np. w hiperkalcemii. W pracowni EKG dobrą praktyką jest mierzenie QT w kilku odprowadzeniach (najczęściej II, V5, V6) i wybór najlepiej widocznego końca załamka T, unikając odprowadzeń z wyraźną załamkowością U. Z mojego doświadczenia warto zawsze powiększyć zapis na ekranie aparatu, żeby dokładnie uchwycić koniec T, bo to tam najczęściej popełnia się błędy pomiarowe. Prawidłowe rozpoznanie odstępu QT, tak jak w tym pytaniu, to podstawa bezpiecznej interpretacji EKG.

Pytanie 3

Na prawidłowo przedstawionym radiogramie badania kontrastowego strzałką zaznaczono

A. moczowód prawy.

B. moczowód lewy.

C. mięsień lędźwiowy prawy.

D. mięsień lędźwiowy lewy.

Na zdjęciu widzisz klasyczne badanie urograficzne – kontrast wypełnia układy kielichowo‑miedniczkowe nerek oraz moczowody. Strzałka wskazuje smukły, wyraźnie cieniujący słupek kontrastu biegnący z górnej części obrazu w kierunku pęcherza po stronie lewej pacjenta. W projekcji AP (przednio‑tylnej) zawsze pamiętamy, że lewa strona obrazu odpowiada lewej stronie pacjenta, bo promień pada z przodu na tył, a obraz nie jest odwracany lustrzanie. Dlatego zaznaczona struktura to lewy moczowód wypełniony środkiem cieniującym. Moczowód na urografii ma typowy przebieg: schodzi z miedniczki nerkowej przyśrodkowo, krzyżuje wyrostki poprzeczne kręgów lędźwiowych, dalej zbliża się do linii kolców biodrowych przednich górnych i kończy w pęcherzu. Na tym radiogramie dokładnie to widać – równy, kontrastowy zarys, bez typowego wachlarzowatego kształtu mięśnia i bez beleczkowania kości. Z praktycznego punktu widzenia umiejętność pewnego rozpoznania moczowodów jest kluczowa przy ocenie zastoju moczu, kamicy moczowodowej, zwężeń po operacjach czy zmian uciskowych z zewnątrz. W codziennej pracy technika elektroradiologii, radiologa czy urologa takie zdjęcie to podstawa oceny drożności dróg moczowych. Moim zdaniem warto sobie „wdrukować” ten obraz w pamięć: wąski kontrastowy pasek w linii mniej więcej wyrostków poprzecznych – to moczowód, a jeśli po lewej stronie ekranu, to właśnie moczowód lewy.

Pytanie 4

Zdjęcie którego zęba górnego zlecił na skierowaniu lekarz stomatolog?

A. Prawego trzonowego pierwszego.

B. Lewego przedtrzonowego drugiego.

C. Lewego trzonowego pierwszego.

D. Prawego przedtrzonowego drugiego.

W tym zadaniu kluczowe jest prawidłowe odczytanie prostego, ale podchwytliwego schematu zębowego. Na rysunku mamy krzyż – pozioma linia symbolizuje podział na łuk górny i dolny, pionowa linia – na stronę prawą i lewą pacjenta. Cyfra „6” znajduje się w górnym lewym polu tego schematu, czyli oznacza ząb w szczęce, po stronie lewej pacjenta. Typowym błędem jest patrzenie na schemat „jak w lustrze”, z perspektywy osoby opisującej, a nie pacjenta. To prowadzi do pomylenia prawej i lewej strony i wyboru odpowiedzi z prawego łuku, mimo że lekarz zlecił badanie zęba lewego. Podobnie część osób skupia się tylko na numerze zęba – „6” – i kojarzy ją z pierwszym trzonowcem, ale już nie rozróżnia, czy chodzi o ząb górny czy dolny oraz po której stronie. W efekcie powstają błędne interpretacje typu: przedtrzonowiec zamiast trzonowca albo łuk dolny zamiast górnego. W standardach stomatologicznych przyjmuje się konsekwentnie perspektywę pacjenta – lewa strona pacjenta to lewa strona schematu, niezależnie od tego, z której strony patrzy operator aparatu. W diagnostyce obrazowej jest to zresztą zasada ogólna: myślimy w kategoriach anatomicznych pacjenta, nie własnego ustawienia przy aparacie. Moim zdaniem warto wyrobić sobie nawyk: najpierw określam, czy ząb jest w szczęce czy w żuchwie (góra/dół schematu), potem dopiero prawa/lewa strona, a na końcu typ zęba – siekacz, kieł, przedtrzonowiec czy trzonowiec. Takie uporządkowanie myślenia bardzo pomaga uniknąć pomyłek, które w praktyce mogą skutkować wykonaniem zdjęcia nie tego zęba co trzeba, koniecznością powtórzenia badania i niepotrzebnym zwiększeniem dawki promieniowania.

Pytanie 5

Skrótem CTV w radioterapii oznacza się

A. obszar leczony.

B. obszar guza.

C. zaplanowany obszar napromieniania.

D. kliniczny obszar napromieniania.

Prawidłowo: CTV, czyli Clinical Target Volume, po polsku tłumaczymy właśnie jako kliniczny obszar napromieniania. To nie jest tylko sam guz, ale cały obszar, w którym z dużym prawdopodobieństwem mogą znajdować się komórki nowotworowe – nawet jeśli ich nie widać dokładnie w badaniach obrazowych. Moim zdaniem to jedno z kluczowych pojęć w radioterapii, bo od dobrego zdefiniowania CTV zależy, czy leczenie będzie skuteczne onkologicznie. W praktyce planowania radioterapii zaczyna się od GTV (Gross Tumor Volume), czyli makroskopowo widocznego guza w TK/MR, a następnie lekarz radioterapeuta powiększa ten obszar o strefę potencjalnego mikroskopowego nacieku – i to jest właśnie CTV. Dobrze to widać np. w napromienianiu raka prostaty: CTV obejmuje nie tylko samą prostatę, ale czasem też pęcherzyki nasienne albo regionalne węzły chłonne, jeśli są wskazania. Dopiero na bazie CTV fizyk medyczny i lekarz definiują PTV (Planned Target Volume), czyli zaplanowany obszar napromieniania, dodając marginesy na błędy ustawienia pacjenta, ruchy oddechowe, zmienność wypełnienia pęcherza czy jelit. W wytycznych ICRU (np. raporty 50, 62) wyraźnie rozróżnia się GTV, CTV i PTV, żeby cały zespół mówił tym samym językiem. W dobrze prowadzonym ośrodku radioterapii zawsze dokumentuje się te objętości w systemie planowania leczenia, co ułatwia kontrolę jakości, porównywanie planów i audyty. Z mojego doświadczenia, kto raz porządnie zrozumie różnicę między CTV a PTV, temu dużo łatwiej ogarnąć resztę planowania napromieniania.

Pytanie 6

Centratory laserowe zamontowane w kabinie aparatu terapeutycznego służą do

A. pozycjonowania pacjenta.

B. odmierzania odległości.

C. ustalania położenia zmiany nowotworowej.

D. oświetlania kabiny podczas terapii.

Centratory laserowe w kabinie aparatu terapeutycznego często bywają mylone z różnego typu „gadżetami pomocniczymi”, ale ich rola jest dość precyzyjna i wąska: służą do geometrycznego pozycjonowania pacjenta, a nie do mierzenia odległości, oświetlania czy lokalizowania samej zmiany nowotworowej. Warto to sobie dobrze poukładać, bo w praktyce klinicznej takie nieporozumienia potrafią prowadzić do złych nawyków. Pomysł, że lasery „odmierzają odległość”, wynika zwykle z tego, że ktoś widzi linie na ścianach i myśli jak o dalmierzu laserowym. W radioterapii jest inaczej: lasery nie podają nam wartości w centymetrach, one tylko wyznaczają płaszczyzny odniesienia zgodne z izocentrum i układem współrzędnych aparatu. Odległość od źródła promieniowania do skóry (SSD) czy do izocentrum (SAD) mierzy się innymi narzędziami, np. wskaźnikami mechanicznymi, miarkami, ewentualnie weryfikuje obrazowo. Kolejne nieporozumienie to traktowanie laserów jak zwykłego oświetlenia kabiny. Jasne, one dają światło, ale to światło jest bardzo wąskie, liniowe i techniczne, absolutnie nie służy do komfortowego oświetlenia pacjenta czy pomieszczenia. Do tego są normalne lampy sufitowe, o regulowanej jasności, często przygaszane w trakcie napromieniania. Jeszcze bardziej mylące jest przekonanie, że lasery „ustalają położenie zmiany nowotworowej”. Zmiana nowotworowa jest lokalizowana na badaniach obrazowych – TK, MR, PET – a potem lekarz i fizyk zaznaczają ją w systemie planowania leczenia jako GTV/CTV/PTV. Lasery nie widzą guza, one tylko pomagają nam ustawić pacjenta tak, żeby ta zaplanowana objętość znalazła się we właściwym miejscu względem wiązki. Dodatkowo, w nowoczesnej radioterapii precyzja jest dopiero domykana przez obrazowanie przy aparacie (IGRT), np. CBCT, a lasery są pierwszym, bazowym krokiem ustawienia. Typowy błąd myślowy polega więc na „przypisywaniu” laserom zbyt wielu funkcji: mierzenia, diagnozowania czy rozświetlania, podczas gdy ich zadanie jest jedno – zapewnić powtarzalne, geometrycznie poprawne ułożenie pacjenta zgodne z planem leczenia.

Pytanie 7

W jakiej projekcji i pod jakim kątem padania promienia centralnego został wykonany radiogram obojczyka?

A. W projekcji PA i prostopadłym kącie padania promienia centralnego.

B. W projekcji AP i skośnym doogonowo kącie padania promienia centralnego.

C. W projekcji AP i skośnym dołgłowowo kącie padania promienia centralnego.

D. W projekcji AP i prostopadłym kącie padania promienia centralnego.

W radiografii obojczyka kluczowe jest zrozumienie, po co w ogóle stosuje się różne kąty padania promienia centralnego. Intuicyjnie wiele osób zakłada, że wystarczy zwykła projekcja AP lub PA z promieniem prostopadłym, bo przecież kość leży stosunkowo płytko. To jednak typowy błąd myślowy – przy padaniu prostopadłym obojczyk nakłada się na żebra, łopatkę i górną część klatki piersiowej, przez co drobne szczeliny złamań mogą być zupełnie niewidoczne albo mocno zamaskowane. Odpowiedź z projekcją AP i promieniem prostopadłym opisuje właśnie taki zbyt „podstawowy” wariant. On ma swoje miejsce, jako zdjęcie przeglądowe, ale nie odpowiada obrazowi, na którym obojczyk jest wyraźnie wyciągnięty ponad tło żeber. Podobnie projekcja PA z prostopadłym promieniem centralnym jest w rutynowej praktyce zdecydowanie rzadziej stosowana do obojczyka. Ułożenie pacjenta tyłem do lampy i przodem do detektora przy obojczyku nie daje żadnej istotnej przewagi diagnostycznej, a często jest mniej wygodne przy urazach barku. Dlatego większość zaleceń i podręczników technik obrazowania promuje raczej układ AP niż PA. Problematyczne jest też założenie, że wystarczy dowolny skośny kąt – stąd myląca odpowiedź ze skośnym doogonowym nachyleniem promienia. Kąt doogonowy powoduje „opuszczenie” obojczyka w cień żeber, czyli dokładnie odwrotny efekt niż chcemy uzyskać. Z mojego doświadczenia to częsty błąd: ktoś pamięta, że ma być kąt skośny, ale myli kierunek – do głowy zamiast do ogona. Tymczasem celem jest uniesienie cienia obojczyka, a to uzyskujemy tylko przy nachyleniu dołgłowowym w projekcji AP. Dobre zrozumienie geometrii wiązki i nakładania się struktur anatomicznych jest tutaj ważniejsze niż samo „wkuwanie” nazwy projekcji, bo potem łatwiej samodzielnie dobrać kąt do konkretnego pacjenta i sytuacji klinicznej.

Pytanie 8

Który radioizotop stosuje się do badania scyntygraficznego kości?

A. ⁶⁷Ga

B. ⁹⁹ᵐTc

C. ²⁰¹Tl

D. ¹²³I

Prawidłowo wskazany radioizotop to 99mTc, czyli technet-99m. To jest podstawowy znacznik stosowany w scyntygrafii kości praktycznie na całym świecie. W badaniu nie podaje się „gołego” technetu, tylko radiofarmaceutyk – najczęściej 99mTc-MDP lub 99mTc-HDP, czyli związki fosfonianowe, które mają duże powinowactwo do tkanki kostnej, szczególnie tam, gdzie jest wzmożony metabolizm i przebudowa kości. Dzięki temu ogniska zwiększonej aktywności, np. przerzuty nowotworowe, świeże złamania, zapalenia kości, bardzo wyraźnie wychwytują znacznik i dobrze się odcinają na obrazie z gammakamery. 99mTc ma kilka cech, które z praktycznego punktu widzenia są idealne: emituje promieniowanie gamma o energii ok. 140 keV – bardzo dobrze rejestrowane przez gammakamerę, a jednocześnie stosunkowo bezpieczne dla pacjenta; ma krótki okres półtrwania (ok. 6 godzin), co ogranicza dawkę pochłoniętą; można go wygodnie pozyskiwać z generatora 99Mo/99mTc w pracowni medycyny nuklearnej. W standardach pracowni medycyny nuklearnej scyntygrafia kości z 99mTc jest jednym z badań „podstawowych” – wykonuje się ją m.in. u pacjentów onkologicznych w poszukiwaniu przerzutów do kości, przy podejrzeniu jałowej martwicy, w ocenie endoprotez, a także przy niewyjaśnionych bólach kostnych. Moim zdaniem warto zapamiętać prostą zasadę: „kości = 99mTc z fosfonianem”, bo to pojawia się często i w praktyce klinicznej, i na egzaminach. Inne izotopy z listy mają swoje zastosowania, ale nie są standardem do scyntygrafii kości.

Pytanie 9

Celem radioterapii paliatywnej nie jest

A. zahamowanie procesu nowotworowego.

B. zmniejszenie dolegliwości bólowych.

C. trwałe wyleczenie.

D. przedłużenie życia.

Prawidłowo wskazana odpowiedź „trwałe wyleczenie” dobrze oddaje sens radioterapii paliatywnej. Napromienianie paliatywne stosuje się u chorych, u których nowotwór jest najczęściej uogólniony, nieoperacyjny albo bardzo zaawansowany miejscowo i szanse na całkowite wyleczenie są znikome. Celem takiego leczenia nie jest więc radykalne usunięcie choroby, tylko poprawa jakości życia pacjenta. W praktyce oznacza to głównie zmniejszenie dolegliwości bólowych, redukcję krwawień z guza, zmniejszenie duszności przy naciekach na płuca czy oskrzela, a także zapobieganie powikłaniom, takim jak złamania patologiczne w przerzutach do kości czy ucisk na rdzeń kręgowy. Typowe są krótsze schematy frakcjonowania (np. 8 Gy jednorazowo, 5×4 Gy, 10×3 Gy), bo liczy się szybki efekt objawowy, a nie maksymalne „dobicie” guza. Standardy i wytyczne (np. ESMO, ESTRO) podkreślają, że w paliacji akceptuje się pewien stopień progresji choroby, o ile pacjent ma mniej objawów i funkcjonuje lepiej w życiu codziennym. Dlatego pozostałe odpowiedzi – przedłużenie życia, łagodzenie bólu i częściowe zahamowanie procesu nowotworowego – jak najbardziej mieszczą się w realnych, praktycznych celach radioterapii paliatywnej. Moim zdaniem ważne jest, żeby zawsze pamiętać o rozmowie z pacjentem: jasno tłumaczymy, że nie „wyleczymy” nowotworu, ale możemy sprawić, że będzie mniej boleć, łatwiej będzie się poruszać i ogólnie komfort życia się poprawi, czasem nawet na dłuższy okres niż wszyscy się spodziewają.

Pytanie 10

Która struktura może być oknem akustycznym w badaniu ultrasonograficznym?

A. Przestrzeń międzyżebrowa.

B. Wypełnione gazami jelito cienkie.

C. Złóg w pęcherzyku żółciowym.

D. Wypełniony płynem pęcherz moczowy.

Prawidłowo wskazany wypełniony płynem pęcherz moczowy jest klasycznym przykładem tzw. okna akustycznego w badaniu USG. W praktyce oznacza to, że struktura zawierająca jednorodny płyn bardzo dobrze przewodzi fale ultradźwiękowe, nie rozprasza ich nadmiernie i nie tworzy silnych artefaktów, które zasłaniają głębiej położone narządy. Dzięki temu przez taki pęcherz można „podglądać” struktury leżące za nim, np. macicę, jajniki, prostatę czy fragmenty jelit, z dużo lepszą jakością obrazu. W standardach badań ginekologicznych i urologicznych USG jamy brzusznej zaleca się, żeby pacjent przyszedł z wypełnionym pęcherzem – to nie jest przypadek, tylko właśnie świadome wykorzystanie okna akustycznego. Płyn w pęcherzu jest anechogeniczny, czyli na monitorze widzimy czarny, jednolity obszar, bez wewnętrznych ech. Ułatwia to ocenę ściany pęcherza, polipów, guzów oraz umożliwia lepszą wizualizację narządów miednicy mniejszej. Moim zdaniem to jeden z najbardziej „namacalnych” przykładów, jak fizyka ultradźwięków przekłada się bezpośrednio na praktykę pracy technika elektroradiologii. W codziennej pracy dobrze jest pamiętać, że każde środowisko płynowe w ciele (torbiele, zbiorniki płynu w jamach ciała) może pełnić podobną rolę – często specjalnie wykorzystuje się wysięki lub płyn w jamie otrzewnej czy opłucnej, żeby lepiej zobrazować narządy, które normalnie byłyby częściowo zasłonięte przez gaz lub kości. To jest zgodne z dobrymi praktykami opisywanymi w podręcznikach USG i wytycznych towarzystw radiologicznych: szukamy takich „okien”, które poprawiają jakość obrazu, skracają czas badania i zmniejszają ryzyko błędnej interpretacji.

Pytanie 11

Jaki sposób frakcjonowania dawki jest stosowany w radioterapii konwencjonalnej?

A. Dawka frakcyjna w zakresie 1,8-2,5 Gy 1 raz dziennie.

B. Dawka frakcyjna w zakresie 2,5-3,5 Gy 1 raz dziennie.

C. Dawka frakcyjna w zakresie 2,5-3,5 Gy 2 razy dziennie.

D. Dawka frakcyjna w zakresie 1,8-2,5 Gy 2 razy dziennie.

W radioterapii konwencjonalnej przyjmuje się tzw. frakcjonowanie standardowe: dawka frakcyjna w granicach ok. 1,8–2,0 Gy (czasem do 2,2–2,3 Gy, w zależności od ośrodka) podawana raz dziennie, 5 razy w tygodniu. Dlatego odpowiedź z zakresem 1,8–2,5 Gy 1 raz dziennie najlepiej oddaje klasyczną praktykę kliniczną. Kluczowa jest tu zasada: jedna frakcja na dobę, z przerwami nocnymi pozwalającymi na naprawę uszkodzeń w zdrowych tkankach. To wynika z radiobiologii – zdrowe komórki lepiej regenerują DNA między frakcjami, a komórki nowotworowe gorzej, więc z czasem różnica uszkodzeń działa na korzyść pacjenta. Standardowe frakcjonowanie stosuje się np. w leczeniu raka piersi po operacji, w radioterapii raka prostaty w klasycznych schematach, przy napromienianiu guzów głowy i szyi czy guzów płuca, szczególnie w leczeniu radykalnym. Typowy plan: 1,8–2 Gy dziennie do dawki całkowitej 50–70 Gy, w zależności od wskazań. Z mojego doświadczenia to właśnie ten schemat jest domyślny, jeśli w dokumentacji nie ma adnotacji o hipofrakcjonowaniu, hiperfrakcjonowaniu czy przyspieszonym (akcelerowanym) schemacie. W wielu wytycznych (np. ESMO, ASTRO) konwencjonalna radioterapia jest definiowana właśnie przez ten rząd wielkości dawki frakcyjnej i częstość 1x/dobę. W praktyce technik radioterapii planując harmonogram, wpisuje pacjentowi jedną sesję dziennie, pilnując stałych godzin, bo stały rytm dobowy też ma znaczenie dla tolerancji leczenia. Ważne jest też to, że takie frakcjonowanie jest kompromisem między skutecznością onkologiczną a toksycznością – większe dawki na frakcję szybciej przekładają się na powikłania późne w narządach krytycznych.

Pytanie 12

Który system informatyczny służy do archiwizacji i transmisji obrazów radiologicznych?

A. PACS

B. DICOM

C. IHE

D. HL7

PACS (Picture Archiving and Communication System) to dokładnie ten system, który w nowoczesnej radiologii odpowiada za archiwizację, przeglądanie i transmisję obrazów diagnostycznych. W praktyce wygląda to tak, że każde badanie RTG, TK, MR, USG czy mammografia, po zakończeniu akwizycji na aparacie, jest automatycznie wysyłane w formacie DICOM do serwera PACS. Tam jest przechowywane, opisywane przez lekarza radiologa i udostępniane innym systemom, np. stacjom opisowym, systemowi RIS albo systemowi szpitalnemu HIS. Moim zdaniem kluczowe jest zrozumienie, że PACS to nie tylko „magazyn obrazów”, ale cała infrastruktura komunikacyjna: serwery, macierze dyskowe, oprogramowanie do przeglądania, archiwa długoterminowe, a często też mechanizmy backupu i replikacji. W dobrze zorganizowanej pracowni radiologicznej wszystko kręci się wokół PACS: technik wykonuje badanie, aparat wysyła obrazy do PACS, lekarz opisuje je na stacji roboczej podłączonej do PACS, a potem wynik i obrazy są dostępne np. na oddziale chirurgii czy SOR. To właśnie PACS umożliwia szybkie porównanie aktualnych badań z archiwalnymi, co jest standardem dobrej praktyki w diagnostyce obrazowej, np. przy kontroli zmian nowotworowych albo ocenie złamań gojących się. W odróżnieniu od samych standardów komunikacyjnych, PACS jest konkretnym systemem informatycznym wdrażanym w szpitalu, z konfiguracją użytkowników, uprawnień, kontroli jakości obrazów i rejestrowaniem logów dostępu, co ma też znaczenie prawne i dla ochrony danych medycznych. W codziennej pracy technika medycznego umiejętność sprawnego korzystania z PACS, wyszukiwania badań po nazwisku, numerze PESEL czy numerze zlecenia, to absolutna podstawa nowoczesnej radiologii.

Pytanie 13

W zapisie EKG załamek U występuje bezpośrednio po załamku

A. T, tylko u niektórych pacjentów.

B. P, u wszystkich pacjentów.

C. P, tylko u niektórych pacjentów.

D. T, u wszystkich pacjentów.

Załamek U na zapisie EKG pojawia się, gdy w ogóle jest widoczny, bezpośrednio po załamku T. Poprawna odpowiedź mówi też, że występuje tylko u niektórych pacjentów – i to jest bardzo ważne. W standardowym opisie cyklu pracy serca w EKG mamy: załamek P (depolaryzacja przedsionków), zespół QRS (depolaryzacja komór), załamek T (repolaryzacja komór). Załamek U jest takim „dodatkowym” małym załamkiem, który bywa widoczny po T, ale nie jest obowiązkowym elementem zapisu. Moim zdaniem warto zapamiętać dwie rzeczy: po pierwsze – lokalizacja w czasie: U zawsze po T, nigdy przed nim. Po drugie – jego obecność jest zmienna osobniczo. U części zdrowych osób w ogóle go nie zobaczysz, a u innych będzie delikatny, niski, najlepiej widoczny w odprowadzeniach przedsercowych, zwłaszcza V2–V3. W praktyce technika EKG dobrze jest świadomie oceniać odcinek ST–T–U, bo niekiedy zmiany w obrębie załamka U mogą sugerować zaburzenia elektrolitowe, szczególnie hipokaliemię, albo działanie niektórych leków (np. antyarytmicznych). W hipokaliemii typowo załamek U staje się wyraźniejszy, wysoki w stosunku do T, czasem wręcz dominuje obraz końcowej części zespołu komorowego. W dobrych praktykach opisu EKG w dokumentacji medycznej załamek U opisuje się wtedy, gdy jest wyraźny, nietypowo wysoki, odwrócony lub zlewa się z załamkiem T, co może utrudniać pomiar odstępu QT. Właśnie dlatego rozumienie, że U pojawia się po T i nie zawsze występuje, pomaga uniknąć błędów przy interpretacji QT i QTc – bo nie wolno „na siłę” dopisywać U tam, gdzie go nie ma. Z mojego doświadczenia w nauce EKG dobrze jest po prostu przyzwyczaić oko: najpierw znaleźć T, a potem sprawdzić, czy po nim nie ma małego, dodatkowego załamka – to będzie właśnie U.

Pytanie 14

Na ilustracji przedstawiono pozycjonowanie pacjentki do badania mammograficznego w projekcji

A. skośnej.

B. kleopatry.

C. stycznej.

D. dolinowej.

Prawidłowo rozpoznana została projekcja skośna (MLO – mediolateral oblique), która jest jedną z dwóch podstawowych projekcji w mammografii skriningowej i klinicznej. Na ilustracji widać charakterystyczne ustawienie: głowica i płyta dociskowa są ustawione pod kątem, a pierś wraz z fałdem pachowym jest „wyciągnięta” na detektor. Technicznie chodzi o to, żeby w tej projekcji uwidocznić jak najdłuższy odcinek tkanki gruczołowej, w tym ogon Spence’a, czyli fragment piersi wchodzący w dół pachowy. To właśnie w tej okolicy często lokalizują się zmiany nowotworowe, dlatego poprawne pozycjonowanie ma kluczowe znaczenie. W praktyce technik ustawia wysokość aparatu tak, aby kąt nachylenia płyty kompresyjnej był zbliżony do kąta nachylenia mięśnia piersiowego większego. Następnie dąży do tego, by na obrazie mięsień piersiowy był widoczny aż do poziomu brodawki lub niżej, a brodawka była możliwie w projekcji bocznej (bez rotacji). Z mojego doświadczenia to właśnie projekcja skośna jest najtrudniejsza technicznie, ale jednocześnie najbardziej diagnostyczna, bo obejmuje największą objętość gruczołu. Standardy jakości, m.in. EUREF i wytyczne Polskiego Towarzystwa Radiologicznego, mocno podkreślają, że prawidłowo wykonane MLO musi pokazywać dobrze ujęty fałd pachowy, brak zagięć skóry i odpowiednią kompresję piersi. Dzięki temu radiolog może wiarygodnie ocenić mikrozwapnienia, zgrubienia, architekturę miąższu oraz porównać symetrię obu piersi. W codziennej pracy warto wyrobić sobie nawyk kontroli kilku punktów: widoczność mięśnia piersiowego, położenie brodawki, równomierną kompresję i brak „ścięcia” górnych części piersi – to praktyczne kryteria dobrej projekcji skośnej.

Pytanie 15

Badanie cewki moczowej polegające na wstecznym wprowadzeniu środka kontrastowego to

A. uretrografia wstępująca.

B. cystouretrografia mikcyjna.

C. pielografia zstępująca.

D. pielografia wstępująca.

W tym pytaniu bardzo łatwo dać się złapać na skojarzeniach z innymi badaniami kontrastowymi układu moczowego. Kluczowe słowo to jednak „cewka moczowa”. Pielografia zstępująca i wstępująca dotyczą miedniczek nerkowych i moczowodów, a nie cewki. Wstępująca pielografia polega na podaniu kontrastu przez cewnik założony do moczowodu podczas cystoskopii, czyli kontrast idzie w górę, ale do górnych dróg moczowych. Z kolei zstępująca pielografia (dożylna urografia) opiera się na wydalaniu kontrastu przez nerki i jego spływie w dół drogami moczowymi. Oba te badania służą głównie ocenie nerek i moczowodów, np. w kamicy, guzach, wodonerczu, a nie do oceny zwężeń cewki. Cystouretrografia mikcyjna brzmi bardzo podobnie i to jest typowy błąd myślowy: skoro jest „uretro-”, to może chodzić o cewkę. Rzeczywiście, to badanie też pokazuje cewkę, ale jego założenie jest inne. Kontrast podaje się do pęcherza przez cewnik, następnie wykonuje się zdjęcia podczas mikcji, czyli opróżniania pęcherza. Przepływ kontrastu jest tu zgodny z naturalnym kierunkiem oddawania moczu, a głównym celem jest ocena pęcherza i odpływów pęcherzowo-moczowodowych, często u dzieci. W pytaniu wyraźnie podkreślono „wsteczne wprowadzenie środka kontrastowego do cewki”, czyli nie przez pęcherz, tylko bezpośrednio przez ujście zewnętrzne, pod prąd. I to jest istota uretrografii wstępującej. Z mojego doświadczenia wiele osób myli te nazwy, bo skupia się tylko na słowie „wstępująca”, nie patrząc, którego odcinka układu moczowego dotyczy badanie. Dobrą praktyką jest zawsze kojarzyć: pielografia – miedniczki i moczowody, cystografia – pęcherz, uretrografia – cewka. Dopiero potem dokładamy kierunek podania kontrastu i mamy pełną nazwę badania.

Pytanie 16

Wskaż osłonę radiologiczną, która jest stosowana w pracowniach radiodiagnostyki stomatologicznej.

A. Osłona 3

B. Osłona 2

C. Osłona 4

D. Osłona 1

Prawidłowo wskazana „Osłona 2” odpowiada typowemu fartuchowi ochronnemu stosowanemu rutynowo w pracowniach radiodiagnostyki stomatologicznej. Jest to fartuch z materiału ołowiowego (lub równoważnego, np. kompozyty bez ołowiu) o określonym współczynniku równoważnika ołowiu, najczęściej 0,25–0,35 mm Pb dla badań stomatologicznych. Tego typu osłony są projektowane tak, żeby zabezpieczać tułów, narządy szczególnie wrażliwe (szpik kostny, gonady, część jamy brzusznej) oraz tarczycę, przy jednoczesnym zachowaniu wygody i swobody ruchów pacjenta. W gabinecie stomatologicznym, zgodnie z zasadami ochrony radiologicznej i wymaganiami wynikającymi z prawa atomowego oraz zaleceń Państwowej Agencji Atomistyki, pacjent podczas wykonywania zdjęć wewnątrzustnych, pantomograficznych czy cefalometrycznych powinien być osłonięty właśnie takim fartuchem lub jego odmianą (czasem połączoną z kołnierzem na tarczycę). Moim zdaniem kluczowe jest tutaj połączenie dwóch rzeczy: odpowiedniej grubości równoważnika ołowiu i właściwego dopasowania do sylwetki. Jeżeli fartuch jest za krótki, źle zapięty albo zsuwa się z barków, realna skuteczność ochrony spada, nawet jeśli teoretycznie spełnia normy. W praktyce technik elektroradiologii zawsze powinien sprawdzić, czy fartuch dobrze przylega, czy nie ma ubytków w materiale osłonowym i czy nie jest mechanicznie uszkodzony (pęknięcia, załamania). Dobrą praktyką jest też regularna kontrola fartuchów w badaniu rentgenowskim serwisowym, żeby wykryć ewentualne nieszczelności. W radiologii stomatologicznej stosuje się jeszcze dodatkowe osłony lokalne – np. kołnierze na tarczycę u dzieci – ale podstawowym elementem, który większość osób kojarzy z gabinetem RTG u dentysty, jest właśnie taki fartuch jak na ilustracji oznaczonej jako Osłona 2.

Pytanie 17

Które kolejne sekwencje badania kręgosłupa lędźwiowego uwidoczniono na przedstawionych obrazach?

A. Sag T2, Sag T1, Sag STIR

B. Sag T2, Sag STIR, Sag T1

C. Sag STIR, Sag T2, Sag T1

D. Sag T1, Sag STIR, Sag T2

W tym zadaniu pułapka polega głównie na podobieństwie obrazu T2 i STIR oraz na automatycznym założeniu, że najjaśniejszy obraz to zawsze T2. W rzeczywistości o rozpoznaniu sekwencji decyduje nie tylko jasność płynu mózgowo‑rdzeniowego, ale przede wszystkim zachowanie sygnału tłuszczu w szpiku kostnym i tkance podskórnej. W sekwencji STIR stosuje się tłumienie sygnału z tłuszczu, dlatego trzon kręgu, w którym dominuje szpik tłuszczowy, staje się wyraźnie ciemniejszy, a wszelkie obszary obrzęku, zapalenia czy nacieczenia nowotworowego robią się bardzo jasne. Jeżeli ktoś patrzy tylko na jasny kanał kręgowy i uznaje, że to na pewno T2, łatwo pomyli STIR z T2 lub odwrócić ich kolejność. Częsty błąd polega też na tym, że sekwencje układa się „w głowie” według prostego schematu: T1 – T2 – STIR, bo tak bywa w opisach protokołów. Tymczasem w praktyce klinicznej kolejność wyświetlania obrazów w PACS bywa różna i trzeba polegać na ocenie charakterystyki sygnału, a nie na przyzwyczajeniu. Na T2 płyn mózgowo‑rdzeniowy jest jasny, ale tłuszcz również pozostaje jasny, więc szpik w trzonach kręgów nie jest wygaszony. Gdy widzimy obraz, gdzie kanał kręgowy jest jasny, a jednocześnie tkanka tłuszczowa podskórna też ma wysoki sygnał, to jest typowy T2. Jeżeli natomiast płyn jest jasny, a tłuszcz wyraźnie przyciemniony – to wskazuje na STIR. Z kolei T1 łatwo rozpoznać po tym, że płyn mózgowo‑rdzeniowy jest ciemny, a tłuszcz bardzo jasny. Jeżeli ktoś ustawia T1 jako pierwszy obraz tylko dlatego, że „tak zwykle zaczyna się badanie”, pomija realne cechy obrazu. To prowadzi do błędnego porządkowania: np. Sag T2, Sag STIR, Sag T1 lub Sag T1, Sag STIR, Sag T2. Z mojego doświadczenia najczęstsze nieporozumienie wynika z niedocenienia roli tłumienia tłuszczu – STIR nie jest po prostu „jeszcze jednym T2”, ale specjalną sekwencją o czułości na zmiany zapalne i obrzękowe. W dobrej praktyce diagnostycznej zawsze patrzy się więc: jak świeci tłuszcz, jak wygląda płyn, jaki jest kontrast między trzonami a dyskami. Dopiero z tej kombinacji wyciągamy wniosek, która sekwencja jest która, niezależnie od tego, w jakiej kolejności program wyświetlił obrazy. Uporządkowanie tej logiki bardzo pomaga przy samodzielnym przeglądaniu badań MR, nie tylko kręgosłupa, ale też np. stawów czy miednicy.

Pytanie 18

Który obraz MR mózgu został wykonany w sekwencji DWI?

A. Obraz 2

B. Obraz 1

C. Obraz 3

D. Obraz 4

Wybór innego obrazu niż Obraz 2 wynika zwykle z mylenia charakterystycznych cech sekwencji DWI z typowym wyglądem sekwencji T1-, T2- czy FLAIR-zależnych. W klasycznych sekwencjach anatomicznych patrzymy głównie na różnice w czasie relaksacji T1 i T2 oraz na zawartość płynu, natomiast w DWI kluczowa jest dyfuzja cząsteczek wody w tkankach. To zupełnie inny kontrast fizyczny. Obraz 1 prezentuje typowy obraz T1-zależny po kontraście: istotne jest dobre odwzorowanie struktur anatomicznych, jasne zarysy zakrętów, wyraźne wzmocnienie naczyń i opon, a płyn mózgowo-rdzeniowy jest ciemny. Wiele osób bierze taki obraz za „bardziej zaawansowany” i przez to kojarzy go z DWI, ale to błąd – DWI rzadko daje tak czytelny, kontrastowy obraz anatomiczny. Obraz 3 ma cechy sekwencji FLAIR: płyn mózgowo-rdzeniowy jest wygaszony (ciemny), istota biała i szara mają odwrócone kontrasty względem T1, a zmiany naczyniopochodne i demielinizacyjne są jasne w istocie białej. To bardzo użyteczna sekwencja w diagnostyce SM czy przewlekłych zmian naczyniowych, ale nie pokazuje wprost ograniczenia dyfuzji. Obraz 4 odpowiada sekwencji T2-zależnej: płyn jest bardzo jasny, istota biała ciemniejsza od szarej, a granice komór są dobrze podkreślone. T2 jest świetna do oceny obrzęku, guzów, zmian zapalnych, ale świeży udar może być tu jeszcze mało widoczny albo niespecyficzny. W DWI najważniejsze jest właśnie to, że zmiany z ograniczoną dyfuzją są bardzo jasne na tle relatywnie ciemnego mózgowia, a sam obraz bywa ziarnisty, z artefaktami EPI. Typowym błędem jest kierowanie się wyłącznie „ładnością” obrazu lub jasnością płynu w komorach zamiast świadomie rozpoznawać typ kontrastu i fizykę sekwencji. Dobra praktyka w pracowni MR to zawsze łączenie wyglądu obrazu z opisem parametrów na konsoli (b-wartości, EPI, DWI/ADC), żeby nie mylić DWI z T2 czy FLAIR, które też potrafią pokazywać jasne ogniska, ale z zupełnie innych przyczyn fizycznych.

Pytanie 19

W leczeniu izotopowym tarczycy należy podać

A. doustnie emiter promieniowania alfa.

B. dożylnie emiter promieniowania alfa.

C. doustnie emiter promieniowania beta.

D. dożylnie emiter promieniowania beta.

W leczeniu izotopowym tarczycy standardem jest podanie doustne radiojodu, czyli emitera promieniowania beta. Najczęściej stosuje się jod-131, który gromadzi się selektywnie w tkance tarczycowej, bo tarczyca fizjologicznie wychwytuje jod z krwi do syntezy hormonów. Dzięki temu mamy coś w rodzaju „celowanej” radioterapii – promieniowanie beta działa głównie w obrębie tarczycy, a otaczające tkanki dostają relatywnie mniejszą dawkę. Emiter beta ma stosunkowo krótki zasięg w tkankach (kilka milimetrów), co ogranicza uszkodzenia narządów sąsiednich. Doustne podanie w kapsułce lub płynie jest wygodne, tanie, dobrze tolerowane przez pacjentów i zgodne z obowiązującymi procedurami medycyny nuklearnej. Podanie dożylne w tym wskazaniu nie jest potrzebne – układ pokarmowy bardzo dobrze wchłania jod, a później krew rozprowadza go do tarczycy. W praktyce klinicznej stosuje się tę metodę m.in. w leczeniu nadczynności tarczycy, wola toksycznego oraz po operacjach raka tarczycy do zniszczenia pozostałej tkanki tarczycowej lub przerzutów wychwytujących jod. Z mojego doświadczenia to jedno z prostszych do zapamiętania skojarzeń: tarczyca = jod-131 doustnie, emiter beta. W dobrych ośrodkach dużą wagę przykłada się do prawidłowego przygotowania pacjenta (dieta uboga w jod, odstawienie niektórych leków, weryfikacja ciąży u kobiet), a także do ochrony radiologicznej po podaniu dawki – pacjent dostaje szczegółowe zalecenia, jak ograniczyć narażenie domowników. Moim zdaniem warto to kojarzyć nie tylko jako „pytanie testowe”, ale jako klasyczny przykład praktycznego wykorzystania fizyki promieniowania w medycynie nuklearnej.

Pytanie 20

Który wynik badania tympanometrycznego potwierdza, że słuch badanego pacjenta jest w granicach normy?

A. Wynik badania 2

B. Wynik badania 3

C. Wynik badania 1

D. Wynik badania 4

Prawidłową krzywą tympanometryczną w kontekście prawidłowego słuchu pokazuje wynik badania 3, czyli klasyczny wykres typu A. W tym typie tympanogramu szczyt krzywej znajduje się w okolicy 0 daPa (zwykle między -100 a +50 daPa), co oznacza, że ciśnienie w uchu środkowym jest wyrównane z ciśnieniem atmosferycznym, a trąbka słuchowa działa prawidłowo. Dodatkowo wysokość szczytu (tzw. podatność, compliance) mieści się w normie – błona bębenkowa i łańcuch kosteczek są wystarczająco ruchome, ale nie nadmiernie wiotkie. W praktyce klinicznej właśnie taki tympanogram łączy się najczęściej z prawidłowymi progami w audiometrii tonalnej i brakiem przewodzeniowego ubytku słuchu. Moim zdaniem warto zapamiętać prostą zasadę: szczyt w okolicy zera = zdrowe ucho środkowe (oczywiście przy braku innych patologii). W gabinecie laryngologicznym taki wynik widzimy np. u dzieci po skutecznym leczeniu wysiękowego zapalenia ucha, kiedy płyn już się wchłonął, a wentylacja jamy bębenkowej wróciła do normy. Z mojego doświadczenia, przy ocenie tympanogramu zawsze trzeba popatrzeć jednocześnie na typ krzywej, jej wysokość oraz szerokość przy połowie amplitudy – zbyt szeroka krzywa albo bardzo niska podatność mogą już sugerować początki dysfunkcji ucha środkowego, nawet jeśli szczyt jest blisko 0 daPa. Jednak w typowych testach egzaminacyjnych za wzorzec prawidłowego ucha przyjmuje się właśnie taki kształt jak na wyniku 3: pojedynczy, wyraźny, wąski szczyt w okolicy ciśnienia atmosferycznego, bez spłaszczenia, bez przesunięcia w stronę ciśnień ujemnych czy dodatnich. To jest zgodne z podręcznikowymi kryteriami tympanogramu typu A.

Pytanie 21

Na radiogramie uwidoczniono

A. zwichnięcie stawu ramiennego w projekcji przednio-tylnej.

B. zwichnięcie stawu ramiennego w projekcji barkowo-pachowej.

C. prawidłowy obraz stawu ramiennego w projekcji barkowo-pachowej.

D. prawidłowy obraz stawu ramiennego w projekcji przednio-tylnej.

Na przedstawionym radiogramie widoczny jest prawidłowy obraz stawu ramiennego w projekcji przednio-tylnej (AP). Główka kości ramiennej jest prawidłowo dosymetryzowana w panewce łopatki: jej środek pokrywa się mniej więcej z środkiem panewki, nie ma cech przemieszczenia ku przodowi ani ku tyłowi. Kontur kostny jest ciągły, bez przerwania linii korowej, co przemawia przeciwko złamaniu. Przestrzeń stawowa ma równomierną szerokość, bez wyraźnego zwężenia czy poszerzenia, które mogłoby sugerować podwichnięcie. Typowym punktem orientacyjnym w projekcji AP jest tzw. łuk przedni (arch of Shenton dla barku) – gładka, półkolista linia biegnąca od brzegu panewki po kontur głowy kości ramiennej; tutaj ta linia jest zachowana. Dodatkowo widoczne jest prawidłowe ustawienie obojczyka względem wyrostka barkowego łopatki, bez cech zwichnięcia stawu barkowo-obojczykowego. W praktyce klinicznej taka projekcja jest pierwszym, podstawowym zdjęciem wykonywanym przy urazach barku, bólach stawu ramiennego czy podejrzeniu zmian zwyrodnieniowych. Standardowe zalecenia (np. według European Society of Musculoskeletal Radiology) mówią, że do pełnej oceny stawu ramiennego warto łączyć tę projekcję z osiągową (barkowo-pachową) lub projekcją Y łopatki, ale poprawne rozpoznanie podstawowego ustawienia w AP jest kluczowe. Moim zdaniem warto sobie wyrobić nawyk patrzenia najpierw na relację głowa–panewka, potem na ciągłość brzegów kostnych i dopiero na resztę szczegółów – to bardzo pomaga w szybkim wychwytywaniu zwichnięć w codziennej pracy.

Pytanie 22

Które obszary napromieniowania powinien określić lekarz radioterapeuta u pacjenta z nowotworem stercza po wcześniejszej prostatektomii?

A. GTV

B. TV i PTV

C. PTV

D. GTV i CTV

W radioterapii onkologicznej bardzo łatwo pomylić się, jeśli mechanicznie przenosimy schematy z jednej sytuacji klinicznej na inną. W raku stercza po prostatektomii radykalnej podstawowy błąd polega na tym, że część osób automatycznie szuka GTV, bo kojarzy radioterapię z napromienianiem wyraźnie widocznego guza. Tymczasem po usunięciu chirurgicznym stercza nie ma już makroskopowej masy nowotworowej, a więc klasycznego GTV zazwyczaj się nie definiuje. Obszarem zainteresowania jest loża po prostacie oraz ewentualnie okolica węzłowa, czyli struktury, gdzie mogą pozostać komórki nowotworowe w skali mikroskopowej. Klinicznie mówimy o leczeniu adjuwantowym lub salvage, ale w obu przypadkach celem jest choroba niewidoczna w TK czy MR, więc GTV nie ma sensu, a jego zaznaczanie byłoby sztuczne i wprowadzałoby w błąd planistę. Kolejne nieporozumienie dotyczy pary GTV i CTV. W sytuacji pooperacyjnej definiuje się CTV na podstawie anatomii loży, zaleceń atlasów i wytycznych towarzystw naukowych, natomiast puste GTV traktuje się zazwyczaj jako brak objętości makroskopowej. Wpisanie w odpowiedzi, że trzeba określić GTV i CTV sugeruje, że istnieje guz makroskopowy, co jest sprzeczne z założeniem pytania. Zdarza się, że ktoś myśli: „skoro zawsze mam GTV, CTV i PTV, to tutaj też”, ale to zbyt schematyczne podejście, nie uwzględniające specyfiki leczenia pooperacyjnego. Pojęcie TV jest z kolei w tym kontekście nieprecyzyjne i w praktyce planowania napromieniania nie używa się go jako standardowego oznaczenia obszaru celu. W nowoczesnych systemach planowania operuje się właśnie triadą GTV–CTV–PTV, z czego po prostatektomii kluczowe są CTV i PTV. Dobre praktyki radioterapii pooperacyjnej, opisane w wytycznych PTRO, ESTRO czy RTOG, podkreślają, że to PTV jest obszarem, który lekarz musi jasno zdefiniować do napromieniania, uwzględniając marginesy bezpieczeństwa, ruchomość narządów miednicy i niepewności geometryczne. Stąd zaznaczenie innych kombinacji niż PTV jako głównego obszaru napromieniania wynika raczej z myślenia podręcznikowego niż z realiów klinicznych.

Pytanie 23

Która metoda leczenia onkologicznego zaliczana jest do leczenia systemowego?

A. Teleradioterapia.

B. Chirurgia.

C. Chemioterapia.

D. Brachyterapia.

Prawidłowo wskazana została chemioterapia, bo jest klasycznym przykładem leczenia systemowego w onkologii. Leczenie systemowe oznacza, że podawany lek działa w całym organizmie – krąży z krwią, dociera zarówno do guza pierwotnego, jak i do mikroprzerzutów, których nie widać w badaniach obrazowych. Chemioterapeutyki, ale też leki celowane czy immunoterapia, są projektowane właśnie po to, żeby „objechać” cały organizm i szukać komórek nowotworowych gdziekolwiek się one ukryły. W praktyce klinicznej chemioterapię stosuje się: przed operacją (neoadiuwantowo), żeby zmniejszyć masę guza, po operacji (adiuwantowo), żeby zniszczyć komórki pozostałe w organizmie, albo w chorobie uogólnionej, kiedy nowotwór już przerzutował. Moim zdaniem warto zapamiętać, że jak słyszysz w opisie „leczenie ogólnoustrojowe” czy „systemowe”, to w onkologii prawie zawsze chodzi o chemioterapię, terapie celowane lub immunoterapię, a nie o promieniowanie czy skalpel. Standardy postępowania (np. wytyczne ESMO, NCCN) bardzo jasno rozróżniają te grupy: chirurgia i radioterapia to leczenie miejscowe, natomiast chemioterapia jest leczeniem systemowym, często łączonym z innymi metodami w ramach tzw. leczenia skojarzonego. W codziennej pracy zespołu onkologicznego decyzja, czy pacjent ma dostać leczenie systemowe, zależy od stopnia zaawansowania klinicznego (TNM), stanu ogólnego pacjenta, biomarkerów nowotworu i celów terapii (radykalne vs paliatywne). Dobrą praktyką jest też monitorowanie działań niepożądanych chemioterapii, bo wpływa ona na cały organizm, a nie tylko na guz – stąd konieczność regularnych badań krwi, oceny nerek, wątroby i wsparcia objawowego.

Pytanie 24

Którą metodę badania zastosowano w obrazowaniu stawu kolanowego?

A. TK z kontrastem.

B. TK.

C. MR, obraz T2- zależny.

D. MR, obraz T1- zależny.

Na przedstawionym obrazie stawu kolanowego łatwo się pomylić, jeśli nie kojarzy się typowych cech poszczególnych metod obrazowania. Wiele osób z przyzwyczajenia zakłada, że przekrojowe obrazy o wysokiej rozdzielczości to tomografia komputerowa, ale tutaj to myślenie prowadzi na manowce. W TK, zarówno bez kontrastu, jak i z kontrastem jodowym, obraz ma zupełnie inną charakterystykę: kość korowa jest bardzo jasna, wręcz biała, szpik kostny ma mniejszy kontrast względem otoczenia, a tłuszcz nie odcina się tak spektakularnie. Dodatkowo, w rutynowej TK stawu kolanowego nie uzyskujemy tak dobrej wizualizacji tkanek miękkich, więzadeł i łąkotek jak w MR, szczególnie w obrazach o wysokim kontraście tkanek miękkich. Podanie kontrastu w TK zmienia głównie uwidocznienie naczyń i struktur silnie unaczynionych lub zapalnych, ale nie sprawi, że tłuszcz stanie się dominująco jasny, a płyn stosunkowo ciemny. To jest typowy błąd myślowy: założenie, że „kontrast = lepszy obraz wszystkiego”. W rzeczywistości charakter obrazu w TK jest wciąż determinowany przez pochłanianie promieniowania rentgenowskiego, a nie przez właściwości magnetyczne protonów, jak w MR. Z kolei pomylenie sekwencji MR T1‑zależnej z T2‑zależną wynika najczęściej z niepewności, jak zachowuje się płyn. W T2 płyn stawowy i wysięki są bardzo jasne, wręcz świecą, co jest wykorzystywane do wykrywania obrzęku, wysięku, zmian zapalnych. W T1 jest odwrotnie: tłuszcz jest jasny, a płyn raczej ciemny lub pośredni. Jeśli na obrazie widzisz jasny szpik kostny i stosunkowo ciemną jamę stawową, to nie jest T2. W dobrze ułożonych protokołach MR stawu kolanowego zawsze łączy się obie sekwencje, ale trzeba umieć je odróżnić po samym wyglądzie tkanek. Z mojego doświadczenia, kluczowe jest patrzenie nie tylko na jedną strukturę, ale na cały „schemat” jasności: kości, tłuszcz podskórny, płyn, mięśnie. Jeżeli wszystko wygląda bardzo „miękko”, z wysokim kontrastem tkanek miękkich i bez typowej dla TK bardzo wyraźnej, białej kory kostnej, to prawie na pewno patrzysz na MR, a nie TK. Świadome rozróżnianie tych cech to podstawa poprawnej interpretacji badań w diagnostyce obrazowej narządu ruchu.

Pytanie 25

Które środki kontrastujące wykorzystywane są w diagnostyce rezonansem magnetycznym?

A. Jodowe, rozpuszczalne w wodzie.

B. Środki na bazie siarczanu baru.

C. Jodowe, nierozpuszczalne w wodzie.

D. Środki na bazie gadolinu.

Prawidłowo wskazano środki kontrastujące na bazie gadolinu, bo to właśnie one są standardowo stosowane w diagnostyce rezonansem magnetycznym (MR). Mechanizm ich działania nie polega na pochłanianiu promieniowania, jak w RTG czy TK, tylko na zmianie właściwości magnetycznych tkanek – głównie skróceniu czasu relaksacji T1 (a częściowo też T2). Dzięki temu obszary, gdzie środek się gromadzi, świecą jaśniej na obrazach T1‑zależnych, co ułatwia wykrywanie guzów, stanów zapalnych, ognisk demielinizacji czy zaburzeń bariery krew–mózg. W praktyce klinicznej używa się preparatów gadolinowych w badaniach MR mózgu, kręgosłupa, w onkologii, naczyniach (angio-MR) czy przy planowaniu zabiegów neurochirurgicznych. Nowoczesne wytyczne podkreślają konieczność oceny czynności nerek (eGFR) przed podaniem kontrastu gadolinowego, ponieważ u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek istnieje ryzyko nefrogennego układowego zwłóknienia (NSF). Z mojego doświadczenia w pracowni obrazowej bardzo ważne jest też dokładne zebranie wywiadu: wcześniejsze badania z kontrastem, reakcje niepożądane, choroby przewlekłe. W odróżnieniu od jodowych środków kontrastowych stosowanych w TK, preparaty gadolinowe generalnie rzadziej dają ciężkie reakcje alergiczne, ale mimo wszystko personel musi być przygotowany na postępowanie w anafilaksji. Dobrą praktyką jest też dokumentowanie rodzaju, dawki i ewentualnych objawów po podaniu kontrastu w systemie RIS/PACS, żeby przy kolejnych badaniach mieć pełny obraz historii pacjenta.

Pytanie 26

W badaniu audiometrycznym do oceny przewodnictwa kostnego wybranego ucha słuchawkę kostną należy przyłożyć do

A. guza czołowego.

B. guzowatości potylicznej.

C. wyrostka sutkowatego.

D. nasady nosa.

Prawidłowe miejsce przyłożenia słuchawki kostnej w badaniu audiometrycznym to wyrostek sutkowaty kości skroniowej, czyli ten twardy guzek kostny tuż za małżowiną uszną. Właśnie tam przewodnictwo kostne najlepiej odzwierciedla próg słyszenia badanego ucha, bo drgania są przekazywane bezpośrednio na struktury ucha wewnętrznego. Z punktu widzenia techniki badania ważne jest, żeby słuchawka była dociśnięta stabilnie, prostopadle do powierzchni skóry, ale bez przesadnego ucisku, bo zbyt duża siła może zmieniać wynik pomiaru. W praktyce klinicznej w audiometrii tonalnej zawsze porównuje się przewodnictwo powietrzne (słuchawki na uszach) z kostnym (słuchawka na wyrostku sutkowatym). Na tej podstawie odróżnia się niedosłuch przewodzeniowy od odbiorczego, co ma ogromne znaczenie przy kwalifikacji do leczenia, np. operacyjnego czy aparatowania. Moim zdaniem warto zapamiętać, że wszystkie inne wymienione miejsca – nasada nosa, guz czołowy, guzowatość potyliczna – są wykorzystywane co najwyżej w testach kamertonowych jako tzw. przewodnictwo kostne ogólne, a nie w standardowej audiometrii do oceny konkretnego ucha. Zgodnie z dobrymi praktykami, przed przyłożeniem słuchawki trzeba zdjąć kolczyki, okulary z grubymi zausznikami, odsunąć włosy, bo każdy taki drobiazg potrafi zaburzyć kontakt słuchawki z wyrostkiem sutkowatym i zafałszować próg słyszenia. W porządnie prowadzonych pracowniach audiologicznych bardzo pilnuje się prawidłowego pozycjonowania słuchawki kostnej, bo nawet kilkumilimetrowe przesunięcie może dać różnice kilku decybeli, a to już ma znaczenie przy dokładnej diagnostyce.

Pytanie 27

Pozytywny środek cieniujący najczęściej stosowany w rentgenodiagnostyce powinien charakteryzować się

A. wysoką lipofilnością.

B. wysoką lepkością.

C. niską hydrofilnością.

D. niską osmolalnością.

Prawidłowa odpowiedź to niska osmolalność, bo właśnie ten parametr w praktyce najbardziej decyduje o bezpieczeństwie pozytywnych środków cieniujących stosowanych w rentgenodiagnostyce (np. w TK, urografii, angiografii). Środki kontrastowe o wysokiej osmolalności mocno „ściągają” wodę z komórek i przestrzeni śródmiąższowej do światła naczyń. To powoduje nagłe zwiększenie objętości osocza, obciążenie układu krążenia, ryzyko nudności, wymiotów, bólów głowy, a nawet zaburzeń hemodynamicznych. Dlatego we współczesnych standardach radiologicznych preferuje się środki niskoosmolalne lub izoosmolalne względem osocza. Z mojego doświadczenia to jest jedna z pierwszych rzeczy, na które zwraca się uwagę przy doborze kontrastu u pacjentów z niewydolnością nerek, niewydolnością krążenia czy u osób starszych. Niższa osmolalność oznacza mniejsze ryzyko nefrotoksyczności kontrastowej (CIN), mniejsze ryzyko bólu przy podaniu dotętniczym oraz ogólnie lepszą tolerancję. W praktyce w pracowniach TK czy angiografii używa się głównie nowoczesnych jodowych środków niskoosmolalnych, niejonowych, które są dobrze rozpuszczalne w wodzie (wysoka hydrofilność), łatwo wydalane przez nerki i mają dobry profil bezpieczeństwa. Wysoka lepkość jest raczej niepożądana, bo utrudnia przepływ środka przez cienkie cewniki i może powodować większy opór przy wstrzykiwaniu. Z kolei wysoka lipofilność nie jest cechą pożądaną dla kontrastów dożylnych – środek powinien być hydrofilny, żeby swobodnie krążyć w osoczu i być szybko wydalony. Tak więc w praktyce klinicznej niska osmolalność to absolutna podstawa przy wyborze dobrego, nowoczesnego środka cieniującego.

Pytanie 28

Którą strukturę anatomiczną uwidoczniono na zamieszczonym obrazie USG?

A. Nerkę lewą ze złogami.

B. Pęcherzyk żółciowy z kamieniami.

C. Ciężarną macicę z czterema płodami.

D. Pęcherz moczowy z kamieniami.

Na obrazie USG widoczny jest typowy pęcherzyk żółciowy z kamieniami (cholecystolithiasis). Charakterystyczny jest wydłużony, gruszkowaty kształt bezechowej (czarnej) struktury, otoczonej cienką, wyraźną ścianą. W świetle pęcherzyka widoczne są silnie hiperechogeniczne ogniska z wyraźnym cieniem akustycznym za nimi – to klasyczny obraz złogów żółciowych. Zgodnie z zasadami opisu USG jamy brzusznej, zawsze zwracamy uwagę na: kształt pęcherzyka, grubość ściany, zawartość światła oraz obecność cienia akustycznego. Kamienie są jasne, dobrze odgraniczone i „rzucają cień” w głąb obrazu, co jest jednym z najważniejszych kryteriów różnicujących je od np. polipów. W praktyce klinicznej taki obraz, szczególnie przy dolegliwościach bólowych w prawym podżebrzu, jest podstawą do rozpoznania kamicy pęcherzyka żółciowego i dalszego postępowania – zwykle obserwacja albo kwalifikacja do cholecystektomii laparoskopowej, zgodnie z aktualnymi zaleceniami. Moim zdaniem warto wyrobić sobie nawyk, żeby przy każdym badaniu USG jamy brzusznej bardzo dokładnie oceniać pęcherzyk w pozycji leżącej i w razie wątpliwości także w pozycji stojącej lub na lewym boku – kamienie często zmieniają położenie pod wpływem grawitacji, co dodatkowo potwierdza rozpoznanie. Dobra praktyka to też dokumentowanie przynajmniej dwóch przekrojów (podłużny i poprzeczny) oraz opisywanie wielkości największego złogu, bo ma to znaczenie przy planowaniu zabiegu i dalszej obserwacji pacjenta.

Pytanie 29

Audiometria impedancyjna polega na pomiarze

A. przewodnictwa powietrznego.

B. oporu akustycznego i ciśnienia w uchu zewnętrznym.

C. przewodnictwa kostnego.

D. oporu akustycznego i ciśnienia w uchu środkowym.

Audiometria impedancyjna bywa mylona z klasyczną audiometrią tonalną, dlatego łatwo wpaść w pułapkę skojarzeń typu „przewodnictwo powietrzne” albo „przewodnictwo kostne”. Tymczasem są to zupełnie inne badania i inny zakres pomiaru. W audiometrii impedancyjnej nie interesuje nas progowy poziom słyszenia pacjenta, tylko właściwości mechaniczne układu przewodzącego ucha środkowego – opór akustyczny i warunki ciśnieniowe. Odpowiedź odwołująca się do pomiaru oporu akustycznego i ciśnienia w uchu zewnętrznym jest myląca, bo choć urządzenie rzeczywiście zmienia ciśnienie w przewodzie słuchowym zewnętrznym, to jest to jedynie narzędzie techniczne do oceny zachowania błony bębenkowej i struktur ucha środkowego. Nie badamy samego przewodu zewnętrznego jako środowiska akustycznego, tylko reakcję układu ucha środkowego na kontrolowane zmiany ciśnienia. Koncepcja, że audiometria impedancyjna mierzy przewodnictwo powietrzne, wynika zwykle z utożsamiania każdego badania słuchu z audiometrią tonalną. Przewodnictwo powietrzne oznacza wyznaczanie progów słyszenia przez słuchawki nausznie lub dokanałowe, przy różnych częstotliwościach, co jest typowe dla audiometrii tonalnej, a nie impedancyjnej. W tympanometrii ton testowy ma stałą częstotliwość i nie służy do określania progu słyszenia, ale do pomiaru zmian impedancji. Podobnie przewodnictwo kostne, oceniane za pomocą wibratora kostnego na wyrostku sutkowatym lub czole, dotyczy drogi przewodzenia drgań bezpośrednio do ślimaka, z pominięciem ucha zewnętrznego i środkowego. Audiometria impedancyjna w ogóle nie używa wibratora kostnego i nie określa progów przewodnictwa kostnego, bo jej zadaniem jest ocena funkcji ucha środkowego – głównie ruchomości błony bębenkowej, łańcucha kosteczek i warunków ciśnieniowych w jamie bębenkowej. Typowy błąd myślowy polega na tym, że skoro badanie odbywa się „przez ucho”, to musi dotyczyć przewodnictwa powietrznego albo kostnego. W rzeczywistości jest to badanie mechaniczne, fizyczne, oparte na analizie impedancji akustycznej. Z punktu widzenia dobrych praktyk diagnostycznych audiometria impedancyjna uzupełnia badania progowe, ale ich nie zastępuje. Dlatego prawidłowe rozumienie, że mierzymy opór akustyczny i ciśnienie w uchu środkowym, jest kluczowe, a odpowiedzi odwołujące się do przewodnictwa powietrznego, kostnego lub samego ucha zewnętrznego po prostu nie oddają istoty tego badania.

Pytanie 30

Na zamieszczonym obrazie radiologicznym nadgarstka strzałką wskazano kość

A. grochowatą.

B. księżycowatą.

C. łódeczkowatą.

D. haczykowatą.

Na obrazie strzałka wskazuje kość księżycowatą, a nie grochowatą, haczykowatą czy łódeczkowatą. Różnice między tymi kośćmi są dość charakterystyczne, tylko trzeba je sobie dobrze poukładać w głowie. Kość grochowata jest mała, owalna i leży po stronie łokciowej, nad kością trójgraniastą, bardziej od dłoniowej strony. Na klasycznej projekcji PA nadgarstka często częściowo nakłada się na cień innych kości i jest przesunięta przyśrodkowo, bliżej podstawy V kości śródręcza. Strzałka w tym zadaniu pokazuje strukturę położoną centralnie w rzędzie bliższym, więc nie pasuje to do grochowatej. Kość haczykowata należy do rzędu dalszego nadgarstka i znajduje się bardziej dystalnie, bliżej podstaw IV i V kości śródręcza. Ma charakterystyczny wyrostek haczykowaty, który najlepiej uwidacznia się w projekcjach skośnych lub specjalnych (np. projekcja kanału Guyona), a nie w zwykłej projekcji PA. Na pokazanym zdjęciu strzałka nie wskazuje tak dystalnie położonej kości, więc ta odpowiedź też się nie broni. Kość łódeczkowata z kolei leży bocznie, od strony kciuka, w rzędzie bliższym. Ma podłużny, łódkowaty kształt i sięga aż do promieniowej krawędzi nadgarstka. Typowy błąd polega na tym, że każdą kość w rzędzie bliższym, bardziej po stronie promieniowej, myli się z łódeczkowatą. Tutaj jednak strzałka wskazuje kość położoną wyraźnie centralnie, na przedłużeniu osi kości promieniowej, pomiędzy łódeczkowatą a trójgraniastą – to klasyczna pozycja kości księżycowatej. Dobra praktyka przy analizie RTG nadgarstka to „czytanie” kości nadgarstka w ustalonej kolejności, z zachowaniem topografii: najpierw rząd bliższy od strony promieniowej do łokciowej, potem rząd dalszy. Taki schemat pomaga uniknąć pochopnego dopasowywania nazwy kości tylko na podstawie kształtu, bez uwzględnienia jej położenia względem kości promieniowej, łokciowej i śródręcza, co jest chyba najczęstszą przyczyną pomyłek w tego typu pytaniach.

Pytanie 31

Diagnozowanie metodą PET oparte jest na zjawisku

A. anihilacji pozytonu i elektronu.

B. fotoelektrycznym.

C. rozproszenia klasycznego.

D. Comptona.

Prawidłowa odpowiedź opiera się na kluczowym zjawisku fizycznym w medycynie nuklearnej: anihilacji pozytonu i elektronu. W badaniu PET (Pozytonowa Tomografia Emisyjna) do organizmu podaje się radiofarmaceutyk, który emituje pozytony, najczęściej jest to 18F-FDG, czyli fluorodeoksyglukoza znakowana fluorem-18. Pozyton, czyli dodatnio naładowany odpowiednik elektronu, po bardzo krótkiej drodze w tkance zderza się z elektronem. W momencie ich spotkania dochodzi do anihilacji – masa obu cząstek zamienia się w energię w postaci dwóch kwantów promieniowania gamma o energii 511 keV, wysyłanych prawie dokładnie w przeciwne strony (pod kątem około 180°). I właśnie to rejestruje skaner PET. Detektory ustawione w pierścieniu wokół pacjenta wychwytują te dwa fotony w tzw. koincydencji. System elektroniki i oprogramowanie rekonstruują na tej podstawie, wzdłuż której linii w ciele pacjenta doszło do anihilacji. Z mojego doświadczenia to jest główny moment „olśnienia” u uczniów: PET nie rejestruje bezpośrednio pozytonów, tylko fotony powstałe po ich anihilacji. W praktyce klinicznej pozwala to bardzo dokładnie oceniać metabolizm tkanek, np. w onkologii do wykrywania przerzutów, w kardiologii do oceny żywotności mięśnia sercowego, a w neurologii do analizy metabolizmu mózgu. Standardem jest też łączenie PET z TK (PET/CT), dzięki czemu oprócz informacji czynnościowej (metabolizm, perfuzja) mamy dokładne odniesienie anatomiczne. Dobre praktyki wymagają poprawnego przygotowania pacjenta (np. głodówka, kontrola glikemii przy FDG), bo to wpływa na wychwyt radiofarmaceutyku i jakość obrazów. Moim zdaniem zrozumienie anihilacji to podstawa, żeby nie mylić PET z klasycznym RTG czy TK, które bazują na zupełnie innych zjawiskach fizycznych.

Pytanie 32

W celu oceny wieku kostnego u dziecka praworęcznego, wykonuje się pojedyncze zdjęcie w projekcji

A. A-P ręki prawej.

B. P-A ręki lewej.

C. P-A ręki prawej

D. A-P ręki lewej.

Prawidłowa odpowiedź to projekcja P-A ręki lewej, czyli zdjęcie wykonywane od strony dłoniowej (palmarnej) do grzbietowej, z oceną głównie nadgarstka, kości śródręcza i paliczków. W ocenie wieku kostnego u dzieci przyjętym na całym świecie standardem jest właśnie zdjęcie radiologiczne lewej ręki i nadgarstka w projekcji postero–anterior. Tak jest w atlasach Greulicha i Pyle’a czy metodzie Tannera–Whitehouse’a, które są podstawą opisu w większości pracowni radiologicznych. Dzięki temu można porównać obraz konkretnego dziecka z ujednoliconymi tablicami i uniknąć chaosu w interpretacji. Lewa ręka jest wybierana niezależnie od tego, czy dziecko jest prawo- czy leworęczne. To jest taki trochę „historyczny” i jednocześnie praktyczny kompromis: wszyscy robią to samo, więc opisy są porównywalne między ośrodkami i krajami. Projekcja P-A daje najbardziej czytelny obraz jąder kostnienia, chrząstek wzrostowych i zarysów trzonów kości. W praktyce technik układa dłoń płasko na detektorze, palce lekko rozstawione, ręka w pełnym wyproście, bez rotacji. Trzeba pilnować, żeby nie było zgięcia w stawach międzypaliczkowych, bo to zniekształca widoczność jąder kostnienia. Moim zdaniem ważne jest też, by pamiętać o minimalizacji dawki – robimy jedno, dobrze wykonane zdjęcie, bez zbędnych powtórek. W opisie radiolog porównuje stopień kostnienia jąder, zlanie nasad z trzonami i kształt kości z odpowiednimi tablicami wiekowymi. W praktyce klinicznej wynik ma znaczenie np. w endokrynologii (niski wzrost, zaburzenia dojrzewania płciowego), ortopedii dziecięcej czy przy kwalifikacji do leczenia hormonem wzrostu. Dobre opanowanie tej standardowej projekcji i świadomość, dlaczego właśnie ona jest stosowana, to podstawa poprawnej diagnostyki obrazowej u dzieci.

Pytanie 33

Który program wtórnej rekonstrukcji obrazów TK pozwala na odwzorowanie wnętrza jelita grubego, tchawicy i oskrzeli?

A. Rekonstrukcja wielopłaszczyznowa MPR.

B. Prezentacja trójwymiarowa 3D.

C. Projekcja maksymalnej intensywności MIP.

D. Wirtualna endoskopia VE.

Poprawnie wskazana została wirtualna endoskopia (VE). To właśnie ten typ wtórnej rekonstrukcji obrazów TK umożliwia komputerowe „wejście” do światła narządów jamistych, takich jak jelito grube, tchawica czy oskrzela. Algorytm wykorzystuje bardzo cienkie warstwy TK (zwykle 0,5–1,25 mm), a następnie tworzy trójwymiarowy model światła przewodu, po którym można się poruszać jak przy klasycznej endoskopii. Różnica jest taka, że nie wprowadzamy żadnego endoskopu do pacjenta – wszystko dzieje się na konsoli stacji opisowej. W praktyce klinicznej stosuje się to np. w TK kolonografii (tzw. wirtualna kolonoskopia) do wykrywania polipów i guzów jelita grubego, szczególnie u pacjentów, którzy nie mogą mieć wykonanej klasycznej kolonoskopii. Podobnie wirtualna bronchoskopia z TK pozwala ocenić zwężenia, guzy i ucisk z zewnątrz w obrębie tchawicy i oskrzeli, co jest bardzo pomocne przy planowaniu zabiegów torakochirurgicznych czy bronchologicznych. Moim zdaniem ważne jest też to, że VE pozwala zobaczyć zmiany „zza zakrętu”, które na zwykłych obrazach osiowych mogą być łatwe do przeoczenia, a endoskopem czasem trudno tam dotrzeć. Dobre praktyki mówią, żeby VE zawsze interpretować razem z klasycznymi przekrojami TK (MPR), bo sama wirtualna endoskopia może czasem zniekształcać obraz, np. przy obecności zalegającego płynu, stolca czy artefaktów ruchowych. Warto też pamiętać, że VE nie zastępuje całkowicie klasycznej endoskopii – nie pozwala na pobranie wycinków ani wykonanie zabiegów, ale świetnie sprawdza się jako narzędzie przesiewowe i planistyczne. W codziennej pracy technika elektroradiologii kluczowe jest prawidłowe wykonanie badania TK (cienkie warstwy, odpowiednie okna rekonstrukcji), bo od jakości danych wejściowych zależy jakość wirtualnej endoskopii.

Pytanie 34

Rytm alfa i beta rejestruje się podczas badania

A. USG

B. EKG

C. EEG

D. HSG

Prawidłowo – rytm alfa i beta to pojęcia typowe dla elektroencefalografii, czyli badania EEG. W EEG rejestrujemy bioelektryczną aktywność mózgu za pomocą elektrod umieszczonych na skórze głowy, zwykle według międzynarodowego systemu 10–20. Rytm alfa to fale o częstotliwości ok. 8–13 Hz, najlepiej widoczne u osoby zrelaksowanej, z zamkniętymi oczami, najczęściej w okolicach potylicznych. Rytm beta ma wyższą częstotliwość, około 13–30 Hz, częściej pojawia się przy stanie czuwania, koncentracji, czasem pod wpływem leków, np. benzodiazepin. W praktyce technik EEG powinien umieć odróżnić fizjologiczne rytmy (alfa, beta, theta, delta) od zmian patologicznych, takich jak wyładowania napadowe czy fale ostre. To jest podstawa prawidłowego opisu zapisu EEG i współpracy z lekarzem. Badanie EEG wykonuje się m.in. w diagnostyce padaczki, zaburzeń świadomości, encefalopatii metabolicznych, a także w ocenie mózgowej aktywności po urazach. Z mojego doświadczenia, im lepiej rozumiesz, co oznaczają poszczególne rytmy, tym łatwiej wychwytujesz subtelne nieprawidłowości w zapisie, np. asymetrię rytmu alfa między półkulami czy nadmierną obecność rytmu beta. W standardach pracowni neurofizjologicznej podkreśla się też znaczenie aktywacji (hiperwentylacja, fotostymulacja) – wtedy zmiany w rytmach mogą się nasilać lub zmieniać, co bywa bardzo przydatne w diagnostyce napadów.

Pytanie 35

Którą strukturę anatomiczną oznaczono na obrazie rezonansu magnetycznego?

A. Głowę kości ramiennej.

B. Trzon kości ramiennej.

C. Guzek większy kości ramiennej.

D. Guzek mniejszy kości ramiennej.

Na obrazie rezonansu magnetycznego strzałka wskazuje guzek większy kości ramiennej, czyli bocznie położone wyniosłe zakończenie bliższego odcinka kości. W obrazowaniu MR barku guzki kości ramiennej są kluczowymi punktami orientacyjnymi: guzka większego szukamy bardziej bocznie i nieco ku tyłowi względem głowy kości ramiennej, a jego zarys jest wyraźnie odgraniczony od przylegającej głowy. Na typowych sekwencjach T1 o dobrej rozdzielczości przestrzennej widzimy kształtną, korową warstwę kostną o niskim sygnale, a w jej obrębie beleczkowaną strukturę istoty gąbczastej. Guzek większy jest miejscem przyczepu ścięgien stożka rotatorów (m.in. mięśnia nadgrzebieniowego i podgrzebieniowego), dlatego w praktyce klinicznej radiolog i technik powinni umieć go bardzo pewnie identyfikować – to tu najczęściej oceniamy entezopatie, zwapnienia, uszkodzenia ścięgien czy cechy konfliktu podbarkowego. Moim zdaniem w codziennej pracy z barkiem dobrze jest „czytać” MR właśnie od zlokalizowania guzka większego: pomaga to prawidłowo prześledzić przebieg ścięgien, ustawić rekonstrukcje w płaszczyznach skośnych i uniknąć pomyłek przy opisie. W standardach dobrej praktyki diagnostyki obrazowej barku (np. wytyczne ESSR, zalecenia radiologiczne) podkreśla się, że ocena stożka rotatorów zawsze musi być powiązana z dokładnym oglądem przyczepów na guzku większym. Im lepiej kojarzysz jego położenie na różnych sekwencjach i płaszczyznach (T1, T2, PD FS, w projekcjach czołowych, osiowych, strzałkowych), tym szybciej wychwycisz subtelne patologie i tym sprawniej będziesz planować kolejne badania czy kontrolne MR u pacjentów po urazach i zabiegach operacyjnych barku.

Pytanie 36

Planowany obszar napromieniania PTV obejmuje

A. guz w płucach bez marginesów.

B. guz w mózgu bez marginesów.

C. wyłącznie obszar napromieniania guza.

D. obszar napromieniania guza wraz z marginesami.

Planowany obszar napromieniania PTV (Planning Target Volume) to w radioterapii pojęcie bardzo konkretne i wbrew pozorom wcale nie chodzi tylko o sam guz. PTV zawsze obejmuje obszar napromieniania guza wraz z odpowiednimi marginesami bezpieczeństwa. Te marginesy dodaje się po to, żeby skompensować wszystkie możliwe niepewności: drobne przesunięcia pacjenta, ruchy narządów (np. oddech, perystaltyka), różnice w ułożeniu z dnia na dzień, a nawet nieidealną powtarzalność ustawień aparatu. W standardach ICRU (np. ICRU 50, 62) wyróżnia się kilka objętości: GTV (gross tumor volume – widoczny guz), CTV (clinical target volume – guz + mikroskopowe szerzenie) i dopiero na CTV nakłada się marginesy, tworząc PTV. Czyli PTV to nie „to co widać”, tylko „to co chcemy na pewno pokryć dawką mimo wszystkich odchyłek”. W praktyce, przy planowaniu w TPS (system planowania leczenia), fizyk medyczny i lekarz radioterapeuta definiują GTV i CTV na obrazach TK/MR, a następnie automatycznie lub ręcznie generują marginesy, np. 5–10 mm, uzależnione od lokalizacji, stabilizacji pacjenta i techniki (IMRT, VMAT, stereotaksja). W nowoczesnych technikach IGRT marginesy czasem można zmniejszać, ale nigdy nie rezygnuje się z nich całkowicie, bo to byłoby wbrew zasadom bezpieczeństwa onkologicznego. Moim zdaniem kluczowe jest zapamiętanie: PTV = objętość kliniczna + marginesy na błędy ustawienia i ruch, a nie sam guz. Dzięki temu dawka terapeutyczna realnie trafia tam, gdzie ma trafić, a ryzyko niedonapromienienia fragmentu guza jest dużo mniejsze.

Pytanie 37

Efekt „tea cup” widoczny jest na mammografach wykonanych w projekcji

A. bocznej.

B. skośnej.

C. dolinowej.

D. stycznej.

Prawidłowo – efekt „tea cup” opisuje się w mammografii głównie w projekcji bocznej (ML lub MLO z mocnym komponentem bocznym), bo właśnie w tej orientacji najlepiej widać zachowanie się gęstego materiału w świetle przewodów i torbieli. Chodzi tu przede wszystkim o złogi wapnia (mikro- i makrozwapnienia) lub gęstą zawiesinę, która pod wpływem grawitacji „opada” na dno zmiany torbielowatej. Na obrazie bocznym tworzy się wtedy charakterystyczny poziom płynu z półkolistym, odcinającym się od góry „meniskiem” – wygląda to trochę jak filiżanka z herbatą oglądana z boku, stąd nazwa. W praktyce technik czy pielęgniarka wykonująca mammografię dba o to, żeby projekcja boczna była dobrze ustawiona: pierś musi być równomiernie uciśnięta, a pacjentka odpowiednio ustawiona (bark cofnięty, broda uniesiona, brak rotacji tułowia). Wtedy grawitacja działa przewidywalnie i zawiesina w torbieli układa się w sposób typowy. Radiolog, patrząc na boczną projekcję, może odróżnić proste torbiele z tzw. osadem mleczka wapiennego od zmian bardziej niepokojących, np. nieregularnych mikrozwapnień w masie guza. Moim zdaniem to jest jeden z klasycznych przykładów, jak sama geometria projekcji i zrozumienie fizyki (grawitacja, poziomy płynu) pomaga w interpretacji obrazów. W wielu podręcznikach z mammografii podkreśla się, że przy podejrzeniu torbieli z osadem albo tzw. „galactocele” warto mieć dobrą projekcję boczną, żeby ten efekt „tea cup” ocenić zgodnie ze standardami EUSOBI czy ACR – to po prostu ułatwia kwalifikację zmiany jako łagodnej.

Pytanie 38

Na ilustracji przedstawiono przygotowanie pacjenta do badania

A. KTG

B. EEG

C. EMG

D. ERG

Na zdjęciu widać bardzo typowe przygotowanie do badania EMG – dokładniej do elektroneurografii, czyli stymulacyjnej części badania przewodnictwa nerwowego. Mamy tutaj kończynę z założonym mankietem uziemiającym/odprowadzającym (zielony element) oraz dwie elektrody powierzchowne przyklejone nad mięśniem, do którego dochodzi badany nerw. Dodatkowo z boku widoczna jest elektroda stymulująca (igłowa lub pierścieniowa), którą podaje się krótkie impulsy prądowe. To klasyczny układ: elektroda aktywna i referencyjna nad brzuścem mięśnia oraz elektroda stymulująca w przebiegu nerwu. W EMG rejestruje się potencjały czynnościowe mięśni wywołane pobudzeniem nerwów obwodowych albo spontaniczną aktywność mięśnia. W praktyce technik musi zadbać o kilka rzeczy: dokładne odtłuszczenie skóry, prawidłowe rozmieszczenie elektrod w osi mięśnia, dobrą przyczepność żelowych elektrod i stabilne ułożenie kończyny, żeby artefakty ruchowe nie zniszczyły zapisu. Z mojego doświadczenia wiele problemów z jakością sygnału w EMG wynika z pośpiechu przy przygotowaniu skóry. W badaniach przewodnictwa nerwowego mierzy się latencję, amplitudę i prędkość przewodzenia, co jest kluczowe np. w diagnostyce zespołu cieśni nadgarstka, neuropatii cukrzycowych, uszkodzeń korzeni nerwowych czy urazów nerwów po złamaniach. Standardy pracowni neurofizjologii klinicznej zalecają też kontrolę temperatury kończyny, bo zbyt zimna ręka spowalnia przewodzenie i fałszuje wyniki. Właśnie ten układ elektrod na kończynie, bez udziału głowy, brzucha czy aparatury kardiotokograficznej, jednoznacznie wskazuje na EMG, a nie na EEG, ERG czy KTG.

Pytanie 39

Zaznaczona strzałką struktura anatomiczna na obrazie rezonansu magnetycznego to

A. sierp mózgu.

B. szyszynka.

C. komora.

D. móżdżek.

Na przedstawionym obrazie MR w projekcji strzałkowej strzałka wskazuje strukturę o niskim sygnale, o gładkim zarysie, biegnącą wzdłuż linii środkowej mózgowia, w obrębie układu komorowego – to jest właśnie komora. W tym ujęciu najlepiej widać róg przedni i trzon komory bocznej oraz komorę III, które tworzą typowy, pusty (bezkreskowy) obszar wypełniony płynem mózgowo‑rdzeniowym. Na sekwencjach T1, które najczęściej stosuje się w takich przekrojach anatomicznych, płyn ma niski sygnał i dlatego komora jest ciemniejsza niż otaczająca istota biała i kora. Moim zdaniem kluczowe jest tu rozpoznanie typowego kształtu i położenia w stosunku do ciała modzelowatego i struktur podwzgórza. W praktyce klinicznej prawidłowa identyfikacja komór jest absolutnie podstawowa: oceniamy szerokość światła, symetrię, obecność przemieszczeń, poszerzeń w wodogłowiu, krwawień dokomorowych, a także skutki masy guzów. Zgodnie z dobrymi praktykami radiologicznymi zawsze opisujemy układ komorowy w każdej dokumentacji MR mózgowia – czy jest prawidłowo poszerzony, czy nie ma cech ucisku lub zablokowania przepływu płynu. Na dyżurach radiologicznych szybkie rozpoznanie poszerzonych komór u pacjenta z bólami głowy czy zaburzeniami świadomości może decydować o pilnej interwencji neurochirurgicznej, np. założeniu drenażu. Warto też kojarzyć, że na obrazach T2 i FLAIR komory będą wyglądały inaczej (płyn jaśniejszy lub wygaszony), ale ich położenie anatomiczne i relacja do sierpa mózgu oraz móżdżku pozostaje stała, co bardzo ułatwia orientację w badaniu.

Pytanie 40

Strzałką na schemacie oznaczono

A. węzeł przedsionkowo-komorowy.

B. lewą odnogę pęczka Hisa.

C. prawą odnogę pęczka Hisa.

D. węzeł zatokowo-przedsionkowy.

Na schemacie łatwo pogubić się w elementach układu bodźcoprzewodzącego, bo wszystko jest narysowane dość blisko siebie. Strzałka jednak wskazuje strukturę leżącą wysoko w prawym przedsionku, przy ujściu żyły głównej górnej, czyli typowe miejsce węzła zatokowo‑przedsionkowego. Częsty błąd polega na myleniu tej lokalizacji z węzłem przedsionkowo‑komorowym. Ten drugi leży znacznie niżej – w dolnej części przegrody międzyprzedsionkowej, w tzw. trójkącie Kocha, tuż nad pierścieniem zastawki trójdzielnej. Na rysunku jest on zwykle oznaczony bliżej środka serca, mniej więcej na granicy przedsionków i komór, a nie przy żyle głównej górnej. Jeszcze inny typowy skrót myślowy to utożsamianie każdej „kreski” biegnącej w dół z odnogami pęczka Hisa. Prawa i lewa odnoga pęczka Hisa odchodzą od niego dopiero w górnej części przegrody międzykomorowej i biegną dalej w dół, w kierunku odpowiednich komór. Na schematach są zwykle rysowane jako dwie rozgałęziające się wiązki w przegrodzie międzykomorowej, zdecydowanie niżej niż przedsionki. Strzałka na tym rysunku w ogóle nie dotyka przegrody międzykomorowej, więc nie może wskazywać odnogi pęczka Hisa, ani prawej, ani lewej. Z mojego doświadczenia uczniowie często „szukają” od razu pęczka Hisa, bo brzmi najbardziej technicznie, a zapominają, że cała sekwencja zaczyna się od węzła zatokowego. Dobra praktyka to najpierw zorientować się, czy patrzymy na struktury przedsionkowe (wysoko, bliżej dużych żył), czy komorowe (niżej, bliżej mięśnia komór i przegrody). Dopiero potem przyporządkowujemy nazwy: SA w górze prawego przedsionka, AV w dolnej części przegrody międzyprzedsionkowej, a odnogi pęczka Hisa w przegrodzie międzykomorowej. Taka spokojna, krok po kroku analiza schematu pozwala uniknąć mylenia poszczególnych elementów układu przewodzącego i późniejszych błędów przy interpretacji EKG czy opisach badań diagnostyki elektromedycznej.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej