Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik mechanik
Kwalifikacja: MEC.03 - Montaż i obsługa maszyn i urządzeń
Data rozpoczęcia: 8 czerwca 2026 22:18
Data zakończenia: 8 czerwca 2026 22:32

Egzamin zdany!

Wynik: 29/40 punktów (72,5%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe

Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania

Przebieg egzaminu

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Jak daleko zostało przemieszczenie ciała przy użyciu siły F = 500 N, jeśli wykonana praca wynosi 10 kJ?

A. 5 m

B. 2 m

C. 20 m

D. 50 m

Aby obliczyć odległość, na którą zostało przesunięte ciało siłą F, możemy skorzystać z wzoru na pracę wykonaną przez siłę, który brzmi W = F * d, gdzie W to praca, F to siła, a d to przemieszczenie. Z powyższego wzoru możemy obliczyć przemieszczenie, przekształcając równanie do postaci d = W / F. W tym przypadku mamy pracę W równą 10 kJ, co możemy przeliczyć na dżule: 10 kJ = 10000 J. Podstawiając wartości do wzoru, otrzymujemy d = 10000 J / 500 N = 20 m. Taki sposób obliczeń jest standardem w fizyce i inżynierii, gdzie znajomość zasad działania sił i pracy jest kluczowa w wielu dziedzinach, takich jak mechanika, budownictwo czy inżynieria lądowa. Przykładem praktycznym może być obliczenie odległości, na którą przesuwa się ciężki obiekt na placu budowy, co pozwala na odpowiednie planowanie zasobów i siły roboczej.

Pytanie 2

Na rysunku przedstawiono połączenie kołkowe poprzeczne. Jeżeli na kołek działa siła F, a wytrzymałość materiału kołka na ścinanie wynosi \( k_t \), to średnicę kołka należy wyznaczyć ze wzoru

A. \( d = \sqrt{\frac{4F}{\pi \cdot k_t}} \)

B. \( d = \sqrt{\frac{2F}{\pi \cdot k_t}} \)

C. \( d = \sqrt{\frac{F}{2\pi \cdot k_t}} \)

D. \( d = \sqrt{\frac{F}{4\pi \cdot k_t}} \)

Odpowiedź C jest poprawna, ponieważ wyznaczenie średnicy kołka w oparciu o wzór d = √(4F / (πkt)) jest zgodne z zasadami inżynierii materiałowej. W tym przypadku, kluczowym aspektem jest zrozumienie, że naprężenie ścinające τ nie może przekroczyć wytrzymałości materiału na ścinanie kt. Przykładem zastosowania tego wzoru może być projektowanie połączeń w konstrukcjach stalowych, gdzie odpowiedni dobór średnicy kołka ma kluczowe znaczenie dla zapewnienia bezpieczeństwa i niezawodności. W praktyce inżynierskiej, wzory na obliczenia wytrzymałościowe są ściśle przestrzegane, a normy takie jak Eurokod 3, dotyczący konstrukcji stalowych, podkreślają znaczenie odpowiednich wymiarów elementów połączeniowych w celu uniknięcia awarii. Dodatkowo, znajomość takich wzorów i umiejętność ich stosowania pozwala inżynierom na efektywne projektowanie i optymalizację elementów maszyn i konstrukcji, co skutkuje zarówno oszczędnością materiałów, jak i zwiększoną efektywnością operacyjną.

Pytanie 3

Podaj metodę obróbcza, która musi być użyta do wytworzenia obudowy żeliwnej z żeberkami?

A. Odlewanie

B. Kucie

C. Walcowanie

D. Tłoczenie

Obróbka odlewnicza jest najczęściej stosowaną metodą do produkcji żeliwnych obudów, zwłaszcza tych z użebrowaniem. Odlewanie pozwala na uzyskanie skomplikowanych kształtów, które są trudne do wyprodukowania innymi metodami. Dzięki zastosowaniu formy odlewniczej, można precyzyjnie odwzorować szczegóły konstrukcyjne, co ma kluczowe znaczenie w przypadku elementów wymagających wysokiej dokładności. Żeliwo odlewane charakteryzuje się dobrymi właściwościami mechanicznymi i odpornością na korozję, co czyni je idealnym materiałem na obudowy do różnych zastosowań przemysłowych, takich jak maszyny, silniki czy urządzenia hydrauliczne. Ponadto, proces odlewania umożliwia produkcję dużych partii elementów, co sprzyja efektywności kosztowej. W praktyce, standardy takie jak ISO 8062 dotyczące tolerancji odlewów oraz normy dotyczące jakości materiałów żeliwnych są kluczowe dla zapewnienia wysokiej jakości produktów. Wiedza o odlewaniu oraz umiejętność interpretacji rysunków technicznych i specyfikacji materiałowych są niezbędne dla inżynierów i techników w branży mechanicznej.

Pytanie 4

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 5

Aby zredukować lub wyeliminować napięcia powstałe w materiale w wyniku szorstkiej obróbki skrawaniem, odlewania bądź spawania, element powinien być poddany

A. wyżarzaniu odprężającemu

B. hartowaniu

C. wyżarzaniu ujednorodniającemu

D. cyjanowaniu

Wyżarzanie odprężające to proces, który ma na celu usunięcie naprężeń wewnętrznych w materiałach, które powstały w wyniku obróbki, spawania lub odlewania. W trakcie zgrubnej obróbki skrawaniem, materiały mogą być narażone na duże naprężenia z powodu nierównomiernych zmian temperatury oraz mechanicznych przekształceń. Wyżarzanie odprężające polega na podgrzewaniu elementów do określonej temperatury, a następnie ich powolnym chłodzeniu, co pozwala na relaksację struktury wewnętrznej i tym samym na zmniejszenie naprężeń. Proces ten jest szczególnie ważny w branży przemysłowej, gdzie elementy muszą spełniać ścisłe normy dotyczące wytrzymałości i odporności na zmęczenie. Zastosowanie wyżarzania odprężającego w praktyce znajduje się w produkcji części maszyn, narzędzi oraz w przemyśle motoryzacyjnym, gdzie precyzyjne właściwości mechaniczne są kluczowe. Standardy takie jak ISO 9001 promują stosowanie wyżarzania odprężającego jako część procesu zapewnienia jakości w produkcji.

Pytanie 6

Aby zamocować wiertło o chwycie stożkowym w tulei konika, co powinno być użyte?

A. uchwyt trójszczękowy

B. tuleję redukcyjną

C. tuleję zaciskową

D. uchwyt dwuszczękowy

Użycie uchwytu trójszczękowego, tulei zaciskowej czy uchwytu dwuszczękowego do mocowania wiertła z chwytem stożkowym może prowadzić do wielu problemów związanych z stabilnością, precyzją oraz bezpieczeństwem pracy. Uchwyty trójszczękowe są zaprojektowane głównie do mocowania elementów cylindrycznych w tokarkach, co sprawia, że ich zastosowanie w przypadku wierteł z chwytem stożkowym nie jest odpowiednie. Wiertła te wymagają określonego sposobu mocowania, aby zapewnić ich prawidłowe osadzenie i minimalizację drgań, które mogą wpływać na jakość obróbki i prowadzić do zniszczenia narzędzia. Z kolei tuleje zaciskowe, choć są używane do mocowania wierteł, nie zawsze oferują taką samą stabilność jak tuleje redukcyjne, co jest kluczowe dla precyzyjnej obróbki. Uchwyty dwuszczękowe także mają swoje ograniczenia, ponieważ ich konstrukcja nie zapewnia równomiernego rozkładu sił, co może prowadzić do luzów i niestabilności narzędzia. Często wybór niewłaściwego uchwytu wynika z braku wiedzy na temat specyfiki narzędzi i ich zastosowania, co może prowadzić do błędów w procesie produkcyjnym oraz zwiększonego ryzyka uszkodzenia materiałów i narzędzi. Przestrzeganie zasad wyboru odpowiednich akcesoriów jest kluczowe dla jakości i efektywności pracy w każdej branży związanej z obróbką materiałów.

Pytanie 7

Jeśli powierzchnie czołowe tłoków w teoretycznej prasie hydraulicznej wynoszą odpowiednio 2 cm2 oraz 300 cm2, to siła na dużym tłoku jest wyższa od siły na małym tłoku?

A. 150 razy

B. 600 razy

C. 300 razy

D. 60 razy

Odpowiedź 150 razy jest prawidłowa, ponieważ opiera się na zasadzie działania prasy hydraulicznej, która stosuje prawo Pascal'a. Prawo to mówi, że ciśnienie wywierane na cieczy w zamkniętym układzie jest przenoszone równomiernie we wszystkich kierunkach. Siła na dużym tłoku (F2) jest powiązana z siłą na małym tłoku (F1) oraz ich powierzchniami czołowymi (A1 i A2) poprzez równanie: F1/A1 = F2/A2. W tym przypadku mamy A1 = 2 cm² i A2 = 300 cm². Aby obliczyć, ile razy siła na dużym tłoku jest większa, możemy przekształcić równanie do postaci: F2 = F1 * (A2/A1). Stąd: A2/A1 = 300 cm² / 2 cm² = 150 razy. Oznacza to, że siła na dużym tłoku jest 150 razy większa niż siła działająca na mały tłok. Prasy hydrauliczne są powszechnie stosowane w różnych dziedzinach, takich jak przemysł motoryzacyjny, budownictwo oraz w narzędziach hydraulicznych, co czyni zrozumienie tego zagadnienia kluczowym dla inżynierów i techników.

Pytanie 8

Sprzęt przeznaczony do transportu ładunków na krótkie dystanse w sposób nieciągły (podnoszenie, przesuwanie, opuszczanie), gdzie ruch powrotny zazwyczaj jest bez obciążenia to

A. dźwignice

B. przenośniki taśmowe

C. wózki widłowe

D. palety transportowe

Palety ładunkowe są używane do transportu towarów, ale nie są urządzeniami, które przenoszą ładunki w sposób przerywany. Stanowią one raczej platformy, na których można układać różne produkty. Wózki, takie jak wózki widłowe czy platformowe, również nie odpowiadają definicji dźwignic, ponieważ ich główną rolą jest przemieszczanie towarów na krótkich dystansach, a nie ich podnoszenie i opuszczanie. Choć wózki mogą mieć funkcje podnoszenia, ich ruch powrotny zazwyczaj nie jest jałowy, co różni je od dźwignic. Przenośniki, z kolei, służą do ciągłego transportu materiałów i ładunków, a ich konstrukcja nie jest dostosowana do przerywanego podnoszenia czy opuszczania. Warto również zauważyć, że dźwignice, w przeciwieństwie do wszystkich wymienionych rozwiązań, są zaprojektowane z myślą o dużych obciążeniach, co wymaga przestrzegania rygorystycznych norm bezpieczeństwa. Wybór niewłaściwego urządzenia do transportu ładunków często wynika z braku zrozumienia ich funkcji oraz zastosowań, co może prowadzić do nieefektywności i zwiększonego ryzyka w miejscu pracy.

Pytanie 9

Po zakończeniu głównego remontu maszyny należy wykonać

A. tylko próby bez obciążenia

B. jedynie próby pod obciążeniem

C. próby pod obciążeniem, a później bez obciążenia

D. próby bez obciążenia, a następnie pod obciążeniem

Odpowiedź "próby bez obciążenia, a następnie pod obciążeniem" jest poprawna, ponieważ po remoncie głównym maszyny kluczowe jest najpierw sprawdzenie jej funkcjonalności w warunkach neutralnych, bez dodatkowego obciążenia. Przeprowadzając próby bez obciążenia, można ocenić, czy wszystkie elementy mechaniczne i elektroniczne maszyny działają poprawnie, a także zweryfikować ustawienia i parametry pracy. W przypadku stwierdzenia jakichkolwiek anomalii, można je skorygować bez ryzyka uszkodzenia maszyny. Po udanych próbach bez obciążenia, wykonuje się próby pod obciążeniem, co pozwala na dokładne sprawdzenie, jak maszyna zachowuje się w warunkach operacyjnych. Przykładem zastosowania tej procedury mogą być testy silników elektrycznych, gdzie najpierw sprawdzane są obroty na biegu jałowym, a następnie wprowadza się obciążenie, aby ocenić wydajność i stabilność pracy. Zgodnie z dobrymi praktykami w branży, takie podejście minimalizuje ryzyko awarii oraz zwiększa bezpieczeństwo podczas użytkowania maszyny.

Pytanie 10

Przyjmując koszt materiału na wał w wysokości 50 zł, czas realizacji 15 godzin oraz stawkę za godzinę pracy równą 30 zł, jaki będzie całkowity bezpośredni koszt produkcji wału?

A. 500 zł

B. 450 zł

C. 350 zł

D. 400 zł

Bezpośredni koszt wyprodukowania wału składa się z dwóch podstawowych elementów: kosztu materiału oraz kosztu pracy. W tym przypadku koszt materiału wynosi 50 zł. Następnie musimy obliczyć całkowity koszt pracy, który uzyskujemy mnożąc czas wykonania (15 godzin) przez stawkę za godzinę pracy (30 zł). To daje nam: 15 godzin * 30 zł/godzinę = 450 zł. Aby uzyskać całkowity bezpośredni koszt wyprodukowania wału, należy dodać koszt materiału do całkowitych kosztów pracy: 50 zł + 450 zł = 500 zł. Tego rodzaju obliczenia są kluczowe w procesach zarządzania kosztami w produkcji, ponieważ pozwalają na dokładne oszacowanie wydatków związanych z wytwarzaniem produktów. W praktyce takie analizy są stosowane w budżetowaniu, podejmowaniu decyzji o cenach oraz w ocenie rentowności projektów. Przykładem może być analiza kosztów w przemyśle, gdzie precyzyjnie obliczone koszty produkcji pomagają w ustaleniu cen sprzedaży i zyskowności wyrobów.

Pytanie 11

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 12

Na kołach zębatych obróbkami uzębienia nie zajmujemy się w procesie

A. frezowania

B. toczenia

C. dłutowania

D. szlifowania

Toczenie jako proces obróbczy jest techniką, która polega na obracaniu przedmiotu w celu usunięcia materiału z jego powierzchni. Jest to operacja, która nie jest stosowana w obróbce uzębienia kół zębatych, ponieważ zęby kół zębatych wymagają specyficznego kształtu i precyzyjnego wykończenia, których nie można uzyskać tradycyjnymi metodami toczenia. Typowe metody obróbcze kół zębatych to dłutowanie, szlifowanie czy frezowanie. Dłutowanie pozwala na wycinanie zębów w materiale, co jest kluczowe w procesie produkcji kół zębatych. Szlifowanie z kolei umożliwia uzyskanie wysokiej dokładności wymiarowej oraz gładkości powierzchni, co jest niezbędne dla prawidłowego funkcjonowania w mechanizmach. Frezowanie również znajduje zastosowanie w obróbce kół zębatych, ponieważ pozwala na tworzenie skomplikowanych kształtów zębów. Z tego powodu toczenie nie jest odpowiednią techniką obróbcza dla uzębienia kół zębatych, co potwierdzają standardy branżowe i najlepsze praktyki w dziedzinie mechaniki.

Pytanie 13

Wskaż rodzaj materiału, z którego powinien być wykonany wał o dużym obciążeniu?

A. St3

B. Zl200

C. N9

D. 45H

Odpowiedź 45H jest poprawna, ponieważ jest to stal konstrukcyjna o podwyższonej wytrzymałości, często stosowana w produkcji elementów narażonych na duże obciążenia, takich jak wały. Stal 45H charakteryzuje się dobrą obróbką cieplną oraz wysoką odpornością na zmęczenie, co czyni ją idealnym wyborem do zastosowań w inżynierii mechanicznej. W praktyce, wały wykonane z tej stali mogą być stosowane w różnych maszynach i urządzeniach, takich jak silniki, generatory czy przekładnie, gdzie wytrzymałość na skręcanie i zginanie odgrywa kluczową rolę. Dodatkowo, stal 45H jest zgodna z normami PN oraz EN, co zapewnia jej odpowiednią jakość i właściwości mechaniczne. Warto również zauważyć, że stal ta, w połączeniu z odpowiednimi procesami obróbczo-technicznymi, takimi jak hartowanie czy odpuszczanie, pozwala na uzyskanie lepszej trwałości i wydajności elementów maszyn. Użycie stali 45H w konstrukcjach obciążonych jest zatem zgodne z najlepszymi praktykami inżynieryjnymi.

Pytanie 14

Siły dające na oś x rzuty równe zero, to

A. F2 i F3

B. Fi i F3

C. F1 i F4

D. F3 i F4

Odpowiedź F3 i F4 jest poprawna, ponieważ obie siły są prostopadłe do osi x, co skutkuje tym, że ich rzuty na tę oś wynoszą zero. W praktyce oznacza to, że nie wpływają one na ruch obiektu wzdłuż osi x. Na przykład, w kontekście budowy mostów czy konstrukcji budowlanych, siły działające w kierunkach prostopadłych do osi, wzdłuż której występują obciążenia, są istotne dla analizy stabilności i bezpieczeństwa. Przy projektowaniu takich obiektów kluczowe jest zrozumienie, które siły mają wpływ na ruch i które mogą być zignorowane w kontekście analizy statycznej lub dynamicznej. Właściwe rozpoznanie składowych sił, które nie mają rzutów na daną oś, pozwala inżynierom skupić się na największych obciążeniach i ocenie wytrzymałości materiałów. W praktyce inżynieryjnej znajomość rzutów sił jest niezbędna do opracowywania modeli analitycznych, które są podstawą do podejmowania decyzji w zakresie projektowania i budowy.

Pytanie 15

Wskaż wartość reakcji w punkcie A belki przedstawionej na rysunku.

A. RA = 2/3F

B. RA = 3/4F

C. RA = 1/3F

D. RA = 1/2F

Odpowiedź RA = 3/4F jest poprawna, ponieważ wynika z analizy równowagi statycznej belki. W celu zapewnienia równowagi, suma momentów sił działających na belkę musi wynosić zero. Przykład obliczenia momentów, który przeprowadziliśmy, polegał na obliczeniu momentu siły F względem punktu B belki, gdzie odległość wynosi 3 metry. Zastosowanie równania momentów: RA * 4m - F * 3m = 0 pozwala nam wyznaczyć wartość reakcji w punkcie A. Ostatecznie, z równania uzyskujemy RA = 3/4F. Tego typu analizy są kluczowe w inżynierii budowlanej oraz projektowaniu konstrukcji, gdzie zapewnienie bezpieczeństwa i stabilności obiektów jest podstawowym wymogiem. Dobre praktyki w inżynierii statycznej nakazują uwzględnienie wszystkich sił i momentów w obliczeniach, co jest niezbędne do skutecznego zaprojektowania i analizy nośności obiektów.

Pytanie 16

Rodzaj obróbki skrawaniem, w której narzędzie wykonuje ruch obrotowy oraz równocześnie prostoliniowy ruch posuwowy, to

A. toczenie

B. wiercenie

C. ciągnięcie

D. struganie

Wiercenie to proces obróbczy, w którym narzędzie skrawające wykonuje ruch obrotowy wokół własnej osi, jednocześnie przesuwając się wzdłuż osi narzędzia w kierunku materiału obrabianego. Proces ten jest kluczowy w wielu zastosowaniach przemysłowych, w tym w produkcji otworów o różnych średnicach w metalach i tworzywach sztucznych. W przypadku wiercenia, narzędzia skrawające, takie jak wiertła, są projektowane tak, aby umożliwiały efektywne usuwanie materiału oraz zapewniały odpowiednią jakość powierzchni. Standardy branżowe, takie jak ISO 1000 dotyczące tolerancji otworów, wskazują na znaczenie precyzyjnych wymiarów, co jest możliwe właśnie dzięki odpowiedniemu doborowi narzędzi oraz parametrów obróbczych. Przykładowo, w przemyśle lotniczym i motoryzacyjnym, wiercenie jest niezbędne do tworzenia otworów montażowych, a jego precyzyjne wykonanie przekłada się na bezpieczeństwo i niezawodność końcowego produktu. Warto również zwrócić uwagę na zastosowanie technologii komputerowego wspomagania produkcji (CAM), które umożliwia optymalizację procesu wiercenia, co zwiększa efektywność oraz redukuje koszty.

Pytanie 17

Na podstawie danych przedstawionych w tabeli, można stwierdzić, że koło zębate ma uzębienie

Liczba zębów		Z	39
Moduł normalny		mn	5,5
Zarys odniesienia	Kąt zarysu	α	20°
Zarys odniesienia	Luz wierzchołkowy	C	0,25
Kąt pochylenia linii zębów		β	0°
Kierunek pochylenia linii zębów		-	-
Współczynnik przesunięcia zarysu		X	0,13
Dokładność wykonania		-	9
Długość normalna przez 5 zębów		W
Średnica podziałowa		d	214,5
Wysokość zęba		h	6
Koła współpracujące	Numer rysunku	W
Koła współpracujące	Liczba zębów	Z	18
Odległość osi		aw	160

A. śrubowe.

B. proste.

C. skośne.

D. daszkowe.

Odpowiedź 'proste' jest prawidłowa, ponieważ uzębienie prostego koła zębatego charakteryzuje się tym, że zęby są ustawione równolegle do osi obrotu. W przypadku, gdy kąt pochylenia linii zębów (β) wynosi 0°, jest to jednoznaczny wskaźnik, że mamy do czynienia z uzębieniem prostym. Koła zębate o takim uzębieniu są najczęściej stosowane w mechanizmach przekładniowych, gdzie wymagana jest prostota konstrukcji oraz efektywność przenoszenia momentu obrotowego. Przykłady zastosowania obejmują napędy w silnikach elektrycznych oraz różnego rodzaju maszyny przemysłowe, gdzie przekładnia zębata działa w sposób ciągły. Zgodnie z normami ISO 6336, uzębienie proste jest preferowaną formą w przypadku, gdy nie występują znaczne przeciążenia. Ponadto, prostota konstrukcji takich kół zębatych zapewnia łatwiejszą produkcję i niższe koszty eksploatacji, co czyni je standardem w branży inżynieryjnej.

Pytanie 18

Złożone operacje wiertarskie, które wymagają szybkiej wymiany narzędzi realizowane są na wiertarkach

A. wielowrzecionowych

B. współrzędnościowych

C. kadłubowych

D. promieniowych

Kadłubowe wiertarki, mimo że mogą być wykorzystywane do różnych zastosowań, nie są przystosowane do wykonywania wielozabiegowych operacji wiertarskich z szybkim montażem i demontażem narzędzi. Ich konstrukcja, skupiająca się na stabilności i prostocie, sprawia, że zmiana narzędzi jest czasochłonna, co nie jest zgodne z potrzebami dynamicznych procesów produkcyjnych. Wiertarki wielowrzecionowe, chociaż pozwalają na jednoczesne wiercenie kilku otworów, nie oferują elastyczności w dostosowywaniu narzędzi do różnych zadań, co może w dłuższej perspektywie obniżać wydajność. Z kolei wiertarki współrzędnościowe, przeznaczone do precyzyjnego wiercenia w określonych współrzędnych, również nie są idealnym rozwiązaniem dla sytuacji wymagających szybkiej wymiany narzędzi. Często ich obsługa wiąże się z złożonym oprogramowaniem oraz czasem przygotowania, co sprawia, że nie nadają się do prostych operacji wiertarskich. Zrozumienie różnic między tymi rodzajami wiertarek jest kluczowe w kontekście wyboru odpowiedniego narzędzia do danej aplikacji, a nieprawidłowy dobór urządzenia może prowadzić do obniżenia efektywności produkcji oraz zwiększenia kosztów.

Pytanie 19

Oznaczenie M30x2, wskazuje na rodzaj gwintu

A. trapezowy symetryczny

B. metryczny zwykły

C. trapezowy niesymetryczny

D. metryczny drobnozwojny

Oznaczenie M30x2 odnosi się do gwintu metrycznego drobnozwojnego, w którym 'M' oznacza gwint metryczny, '30' to średnica nominalna gwintu w milimetrach, a '2' to skok gwintu, który w tym przypadku wynosi 2 mm. Gwinty drobnozwojne są powszechnie stosowane tam, gdzie wymagane jest wyższe napięcie w połączeniach, co przekłada się na lepsze właściwości mechaniczne i większą odporność na wibracje. Przykładem zastosowania mogą być elementy konstrukcyjne w przemyśle motoryzacyjnym, gdzie niezawodność połączeń jest kluczowa. W standardzie ISO 261 i ISO 965 określono parametry gwintów metrycznych, co zapewnia ich uniwersalność i wymienność. Wiedza na temat gwintów metrycznych drobnozwojnych jest niezbędna dla inżynierów, projektantów oraz techników zajmujących się obróbką mechaniczną, ponieważ niewłaściwy dobór gwintu może prowadzić do awarii konstrukcji.

Pytanie 20

Aby przeprowadzić obróbkę rowka wpustowego w kole pasowym, należy je odpowiednio zamocować

A. w imadle ślusarskim

B. w imadle maszynowym

C. w uchwycie trój szczękowym samocentrującym

D. bezpośrednio na stole obrabiarki

Użycie uchwytu trój szczękowego samocentrującego do mocowania koła pasowego jest najlepszym wyborem w przypadku obróbki rowka wpustowego. Tego rodzaju uchwyt zapewnia równomierne i stabilne mocowanie obrabianego elementu, co jest kluczowe dla uzyskania precyzyjnych wymiarów i jakości wykonania. Samocentrujący mechanizm uchwytu automatycznie dostosowuje się do kształtu przedmiotu, co minimalizuje ryzyko błędów w centrowaniu. W praktyce, takie uchwyty są szeroko stosowane w obróbce metali, szczególnie w obróbce CNC, gdzie precyzja i powtarzalność są kluczowe. Dodatkowo, uchwyty trój szczękowe są przystosowane do różnorodnych kształtów i rozmiarów elementów, co czyni je uniwersalnym narzędziem w warsztatach mechanicznych. Korzystając z uchwytu tego typu, można również łatwiej zamocować elementy, które wymagają dokładnych ustawień podczas obróbki, co w przypadku rowków wpustowych jest szczególnie istotne. Warto pamiętać, że zgodność z normami, takimi jak ISO 2768, odgrywa kluczową rolę w zapewnieniu jakości i trwałości obrabianych części.

Pytanie 21

Jakie jest przyspieszenie, jeśli pojazd przemieszcza się w ruchu jednostajnie przyspieszonym, a od momentu rozpoczęcia pokonał 100 m w czasie 5 s?

A. 2 m/s2

B. 8 m/s2

C. 4 m/s2

D. 6 m/s2

Analiza błędnych odpowiedzi może pomóc zrozumieć, jak ważne jest precyzyjne obliczanie przyspieszenia w kontekście ruchu jednostajnie przyspieszonego. Jednym z częstych błędów jest zakładanie, że przyspieszenie można obliczyć na podstawie średniej prędkości. W rzeczywistości, w ruchu jednostajnie przyspieszonym, prędkość zmienia się w czasie, a nie pozostaje stała. Może to prowadzić do błędnych wyników, gdyż przyspieszenie jest zdefiniowane jako zmiana prędkości w jednostce czasu, a nie jako średnia prędkość dzielona przez czas. W przypadku odpowiedzi takich jak 4 m/s2, 2 m/s2 czy 6 m/s2, można zauważyć, że wynik nie uwzględnia właściwego zastosowania wzorów kinematycznych. Często uczniowie mylą przyspieszenie z prędkością lub nie uwzględniają faktu, że w ruchu jednostajnie przyspieszonym prędkość początkowa powinna być brana pod uwagę. Warto również podkreślić, że przyspieszenie ma jednostki m/s², co oznacza, że odnosi się do przyrostu prędkości w czasie, co jest kluczowe w zrozumieniu dynamiki ruchu. Aby uniknąć tych błędów, warto regularnie ćwiczyć różne zadania kinematyczne i stosować wzory zgodnie z ich definicjami w kontekście rzeczywistych zjawisk fizycznych.

Pytanie 22

Przyczyną złamania kołków w sprzęgle jest przekroczenie dopuszczalnych wartości naprężeń na

A. skręcanie

B. rozciąganie

C. zginanie

D. ścinanie

Wybór odpowiedzi związanych ze skręcaniem, zginaniem czy rozciąganiem jest błędny, ponieważ nie oddają one rzeczywistego mechanizmu, który prowadzi do ścięcia kołków w sprzęgle. Skręcanie, mimo że może wpływać na wytrzymałość elementów, nie jest głównym czynnikiem, który powoduje ścięcie kołków. Kołki są zaprojektowane, aby wytrzymać określone siły działające wzdłuż ich długości, a ich zdolność do przenoszenia obciążeń w tych kierunkach jest ograniczona. Zginanie, z drugiej strony, dotyczy sytuacji, w których siły działają na kołek w taki sposób, że generują momenty zginające, co również nie jest typowym przypadkiem dla kołków w sprzęgle. Rozciąganie jest kolejną formą naprężenia, jednak kołki nie są projektowane do przenoszenia głównie obciążeń rozciągających, co czyni tę odpowiedź nieadekwatną. W praktyce, projektanci muszą uwzględnić różne rodzaje obciążeń, ale kluczowa jest umiejętność oceny, które z nich dominują, co w przypadku sprzęgła oznacza przeważające naprężenia ścinające.

Pytanie 23

Pojazd ciągnący przyczepę o masie 50 kg na płaskim odcinku drogi przyspiesza z wartością 2 m/s2. Oblicz siłę działającą na haku holowniczym, zakładając brak oporów ruchu.

A. 50 N

B. 25 N

C. 200 N

D. 100 N

Poprawna odpowiedź to 100 N. Aby obliczyć siłę na haku pociągowym, musimy zastosować drugą zasadę dynamiki Newtona, która mówi, że siła wynikowa (F) jest równa masie (m) pomnożonej przez przyspieszenie (a). W tym przypadku masa przyczepy wynosi 50 kg, a przyspieszenie to 2 m/s². Zatem F = m * a = 50 kg * 2 m/s² = 100 N. W praktyce, obliczenia te są kluczowe w inżynierii mechanicznej i transportowej, gdzie precyzyjne określenie sił działających na pojazdy jest niezbędne dla zapewnienia bezpieczeństwa i efektywności ruchu. Prawidłowe obliczenie takich sił pozwala inżynierom na projektowanie odpowiednich systemów hamulcowych, wybór właściwych elementów konstrukcyjnych oraz optymalizację osiągów pojazdów. W kontekście norm branżowych, znajomość zasad dynamiki jest fundamentalna i stosowana w obliczeniach wirtualnych symulacji ruchu oraz analizie statycznej i dynamicznej pojazdów.

Pytanie 24

Oblicz koszt wyprodukowania na frezarce 100 sztuk kół zębatych, jeżeli pracownik w ciągu godziny wykonuje 5 kół, a stawka za godzinę pracy frezera wynosi 50 zł. Dolicz koszty dodatkowe podane w tabeli.

Koszty	Kwota (zł)
Materiał do wykonania 100 kół zębatych	50,00
Amortyzacja frezarki wyliczona na wykonanie 100 kół zębatych	200,00

A. 1 300 zł

B. 1 450 zł

C. 1 500 zł

D. 1 250 zł

Obliczenia kosztów wyprodukowania 100 sztuk kół zębatych na frezarce są zgodne z standardowymi praktykami inżynieryjnymi. Aby obliczyć całkowity koszt, należy uwzględnić zarówno koszty pracy, jak i dodatkowe wydatki związane z produkcją. W tym przypadku, pracownik produkuje 5 kół na godzinę, co oznacza, że na wyprodukowanie 100 kół potrzebuje 20 godzin (100 kół / 5 kół na godzinę). Stawka za godzinę pracy wynosi 50 zł, więc koszt pracy wynosi 1000 zł (20 godzin x 50 zł). Następnie doliczamy koszty materiałów, które wynoszą 50 zł, oraz amortyzację frezarki w wysokości 200 zł. Suma tych kosztów daje łączny koszt produkcji 1250 zł. Ważne jest, aby w każdym procesie produkcyjnym uwzględniać wszystkie elementy kosztowe, co jest praktyką zgodną z zarządzaniem kosztami produkcji w przemyśle.

Pytanie 25

Na którym rysunku przedstawiono połączenie kołkowe spoczynkowe styczne?

A. B.

B. D.

C. C.

D. A.

Wybór nieprawidłowej odpowiedzi na pytanie dotyczące połączenia kołkowego spoczynkowego stycznego może wynikać z błędnego zrozumienia jego podstawowych właściwości. Kołek spoczynkowy styczny charakteryzuje się tym, że tworzy kontakt z otworem w sposób jednopunktowy, co pozwala na uzyskanie stabilnego połączenia bez luzów. Odpowiedzi, które sugerują inne opcje, mogą przedstawiać połączenia, które nie spełniają tych wymogów. Na przykład, rysunki mogą przedstawiać kołki, które nie są umiejscowione zgodnie z zasadą jednopunktowego styku, co prowadzi do powstawania luzów i potencjalnych uszkodzeń w aplikacjach mechanicznych. Typowe błędy myślowe mogą obejmować mylenie połączenia spoczynkowego stycznego z innymi rodzajami połączeń, takimi jak połączenia luźne czy śrubowe, które mają zupełnie inne zastosowania i wymagania dotyczące tolerancji. Właściwe zrozumienie różnic między tymi połączeniami jest kluczowe dla projektowania i analizy układów mechanicznych. Dlatego ważne jest, aby w praktyce inżynieryjnej uwzględniać zasady i standardy, takie jak normy ISO, które precyzują wymagania dotyczące wykonania i tolerancji dla różnych typów połączeń.

Pytanie 26

Co należy zrobić, gdy osoba ma na sobie palącą się odzież?

A. zdjąć palące się ubrania.

B. nawrócić na nią strumień środka gaśniczego.

C. polewać ją wodą.

D. położyć ją na plecach i starannie okryć kocem gaśniczym.

Ułożenie osoby poszkodowanej na plecach i szczelne okrycie jej kocem gaśniczym jest najskuteczniejszą metodą gaszenia płonącej odzieży. Koc gaśniczy działa poprzez odcięcie dostępu tlenu do ognia, co jest kluczowe, ponieważ ogień potrzebuje tlenu do podtrzymania spalania. Ważne jest, aby koc był wystarczająco duży, aby całkowicie przykryć osobę, co minimalizuje ryzyko rozprzestrzenienia się ognia. Dodatkowo, taka metoda nie powoduje dalszego podrażnienia skóry poszkodowanego ani nie przemieszcza ognia, co mogłoby doprowadzić do większych obrażeń. W sytuacjach awaryjnych, takich jak pożar odzieży, ważne jest również, aby zadziałać szybko i zdecydowanie, co może uratować życie. Praktyka ta jest szeroko zalecana w szkoleniach z pierwszej pomocy oraz w programach ochrony przeciwpożarowej, zgodnie z wytycznymi organizacji zajmujących się bezpieczeństwem, takich jak NFPA (National Fire Protection Association).

Pytanie 27

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 28

Zawór, który ciągle reguluje natężenie przepływu cieczy w systemie hydraulicznym, to zawór

A. różnicowy

B. odcinający

C. dławiący

D. redukujący

Zawór redukcyjny jest często mylony z zaworem dławiącym, mimo że pełni zupełnie inną funkcję. Jego zadaniem jest obniżenie ciśnienia w danym punkcie układu hydraulicznego, co pozwala na utrzymanie stabilnych parametrów pracy, ale nie reguluje on bezpośrednio natężenia przepływu cieczy. Użytkownicy mogą nie zdawać sobie sprawy, że zawory redukcyjne są używane głównie w sytuacjach, gdy konieczne jest zredukowanie ciśnienia do poziomów określonych przez wymagania urządzeń roboczych, a nie do ciągłej regulacji przepływu. Zawór różnicowy natomiast służy do porównywania ciśnień w dwóch punktach układu i zazwyczaj jest wykorzystywany w systemach, które wymagają monitorowania różnic ciśnienia, ale nie ma on wpływu na regulację przepływu cieczy. Zawory odcinające, z drugiej strony, mają na celu całkowite zamknięcie przepływu cieczy i są używane głównie do sytuacji awaryjnych lub konserwacyjnych. Wybór niewłaściwego zaworu do danego zastosowania może prowadzić do nieefektywności systemu, a nawet uszkodzenia komponentów hydraulicznych. Zrozumienie różnic pomiędzy tymi zaworami jest kluczowe dla prawidłowego projektowania i eksploatacji układów hydraulicznych, zgodnie z praktykami branżowymi oraz standardami, takimi jak ISO 4413.

Pytanie 29

Prawidłowe umocowanie przedmiotu w uchwycie monterskim powinno

A. umożliwiać przenoszenie drgań w trakcie pracy układu przedmiot-narzędzie

B. prowadzić do odkształceń na powierzchniach dociskowych

C. wywoływać odkształcenia w miejscach, gdzie działają siły

D. zapewniać szybkie mocowanie i demontaż przedmiotu

Poprawna odpowiedź wskazuje, że prawidłowe zamocowanie przedmiotu w uchwycie monterskim powinno zapewniać szybkie zamocowanie i odmocowanie przedmiotu. Jest to kluczowe w kontekście efektywności procesów produkcyjnych i montażowych, gdzie czas przestoju powinien być minimalizowany. Użycie nowoczesnych uchwytów monterskich, które umożliwiają szybkie i bezpieczne mocowanie, jest standardem w wielu branżach, takich jak mechanika czy obróbka metali. Na przykład, w przemyśle CNC stosuje się systemy mocowania, które pozwalają na błyskawiczną wymianę narzędzi, co znacząco podnosi wydajność produkcji. Dodatkowo, szybkie zamocowanie wpływa na precyzję i jakość wykonywanych operacji, ponieważ stabilizacja przedmiotu minimalizuje ryzyko drgań i przesunięć, które mogą prowadzić do błędów w obróbce. Warto również zauważyć, że zgodnie z normami ISO dotyczącymi mocowania narzędzi, kluczowe jest, aby systemy mocowania były intuicyjne i łatwe w obsłudze, co bezpośrednio wpływa na bezpieczeństwo pracy operatorów.

Pytanie 30

Co powoduje zmianę składu chemicznego zewnętrznej warstwy stalowego płaskownika?

A. tarcie suche

B. zmęczenie materiału

C. korozja

D. zabrudzenie olejem

Korozja jest procesem, który prowadzi do zmiany składu chemicznego warstwy wierzchniej materiałów metalowych, w tym stali. Dzieje się tak w wyniku reakcji chemicznych z czynnikami środowiskowymi, takimi jak tlen, wilgoć oraz różne zanieczyszczenia. Korozja może przybierać różne formy, takie jak korozja atmosferyczna, elektrochemiczna czy galwaniczna. Przykładem praktycznym może być stal w budownictwie, gdzie korozja może prowadzić do osłabienia strukturalnego elementów nośnych, co jest szczególnie istotne w przypadku mostów czy budynków. W standardach branżowych, takich jak ISO 12944 dotyczących ochrony przed korozją, zaleca się stosowanie odpowiednich powłok ochronnych, aby zapobiegać degradacji stali. W praktyce, inżynierowie często przeprowadzają analizy ryzyka korozji oraz wdrażają metody ochrony, takie jak anodowanie lub stosowanie inhibitorów korozji, co zwiększa trwałość i bezpieczeństwo konstrukcji.

Pytanie 31

Które z poniższych połączeń zalicza się do grupy połączeń, które nie mogą być rozdzielone?

A. Wpustowe

B. Kołkowe

C. Nitowe

D. Klinowe

Połączenia kołkowe, wpustowe i klinowe różnią się znacznie pod względem zasady działania i zastosowania w porównaniu do połączeń nitowych. Kołki, będące elementami łączącymi, mogą być wykorzystywane do tworzenia połączeń rozłącznych, co oznacza, że można je łatwo odłączyć i ponownie zmontować bez usunięcia materiału. W przypadku połączeń wpustowych, elementy są wprowadzane w odpowiednie wgłębienia, co również pozwala na ich demontaż, szczególnie w konstrukcjach meblowych oraz montażu maszyn. Połączenia klinowe działają na zasadzie wciśnięcia elementów w odpowiednio wyprofilowane gniazda, co tworzy trwałe, ale rozłączne połączenia, często stosowane w narzędziach i maszynach. Te różnice w konstrukcji prowadzą do typowych błędów myślowych, polegających na utożsamianiu połączeń o różnych właściwościach wytrzymałościowych i demontowalnych. W związku z tym, mylenie połączeń nierozłącznych, takich jak nitowe, z połączeniami rozłącznymi, może prowadzić do niewłaściwego doboru technologii łączenia, co z kolei wpływa na bezpieczeństwo i trwałość końcowej konstrukcji. W praktyce, wybór odpowiedniego rodzaju połączenia powinien być oparty na analizie obciążeń, warunków eksploatacji oraz wymagań dotyczących demontażu i konserwacji.

Pytanie 32

Wskaż materiał, który jest najczęściej wykorzystywany w konstrukcjach spawanych?

A. Żeliwo sferoidalne

B. Żeliwo szare

C. Stal wysokowęglowa

D. Stal niskowęglowa

Wybór materiałów do konstrukcji spawanych jest kluczowy dla uzyskania trwałych i stabilnych połączeń spawanych. Żeliwo sferoidalne, mimo swoich korzystnych właściwości, takich jak dobra odporność na pękanie i wytrzymałość na rozciąganie, nie jest najczęściej stosowane do konstrukcji spawanych. Jego struktura, w której grafit znajduje się w postaci sfer, sprawia, że jego spawalność jest ograniczona, a proces spawania może prowadzić do powstawania pęknięć. Żeliwo szare, z kolei, charakteryzuje się wysoką sztywnością, ale niską plastycznością, co również utrudnia jego łączenie metodą spawania. W praktyce, w przypadku żeliwa, częściej stosuje się techniki takie jak odlewanie lub lutowanie, a nie spawanie. Stal wysokowęglowa, mimo że wykazuje dużą twardość i wytrzymałość, ma tendencję do pękania podczas spawania, co jest związane z jej wysoką zawartością węgla, która ogranicza plastyczność materiału. W procesie spawania, stal wysokowęglowa wymaga wyjątkowej precyzji i kontroli parametrów spawania, co czyni ją mniej praktycznym wyborem dla standardowych konstrukcji. Właściwy dobór materiału do spawania powinien uwzględniać nie tylko właściwości mechaniczne, ale również techniki obróbcze i warunki pracy, co czyni stal niskowęglową najbezpieczniejszym i najwygodniejszym wyborem w inżynierii.

Pytanie 33

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 34

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 35

Ostatecznym procesem realizacji otworu fi 8H6 będzie

A. rozwiercanie

B. pogłębianie

C. dłutowanie

D. docieranie

Wybór odpowiedzi innej niż rozwiercanie pokazuje, że może nie do końca rozumiesz, jak działają różne technologie obróbcze. Pogłębianie, na przykład, to proces, który raczej zwiększa głębokość istniejącego otworu, a nie robi otwór o konkretnej średnicy, jak ten fi 8H6. Takie podejście może sprawić, że otwory będą nieprawidłowe, bo pogłębianie nie zapewnia precyzyjnych tolerancji, które są naprawdę ważne w przemyśle. Dłutowanie to inna sprawa, używa się go do kształtowania materiału, ale do precyzyjnych otworów się nie nadaje, bo usuwa zbyt dużo materiału, co może prowadzić do większych odchyleń wymiarowych. A docieranie? To również nie to, co powinno być na końcu, bo jest bardziej o wygładzaniu niż uzyskiwaniu odpowiednich tolerancji średnicowych. Widać, że te błędne odpowiedzi pochodzą z braku zrozumienia, co to tolerancja i jak to działa w obróbce skrawaniem. Kluczowy błąd to myślenie, że inne procesy mogą dać te same wyniki jak rozwiercanie w kontekście precyzyjnych otworów. To w praktyce prowadzi do obniżenia jakości wykonania i funkcjonalności komponentów.

Pytanie 36

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 37

Na którym rysunku przedstawiono szczypce do montażu zewnętrznych pierścieni osadczych (Segera)?

A. B.

B. A.

C. C.

D. D.

Szczypce do montażu zewnętrznych pierścieni osadczych, znane również jako szczypce Seegera, są narzędziem o kluczowym znaczeniu w wielu branżach, w tym w motoryzacji i mechanice precyzyjnej. Odpowiedź C jest poprawna, ponieważ to właśnie na tym rysunku widać charakterystyczne końcówki narzędzia, które są zaprojektowane tak, aby pasowały do otworów w pierścieniach osadczych. Te wypustki pozwalają na pewne chwytanie i manipulowanie pierścieniami, co jest niezbędne przy ich montażu oraz demontażu. W praktyce, szczypce te są często używane do instalacji elementów takich jak łożyska, które wykorzystują pierścienie osadzone w ich konstrukcji. Warto podkreślić, że korzystając z tych narzędzi, inżynierowie i technicy powinni przestrzegać zasad bezpieczeństwa i ergonomii pracy, aby zminimalizować ryzyko urazów. Zastosowanie szczypiec Seegera zgodnie z zasadami branżowymi zwiększa efektywność i precyzję wykonywanych zadań, co jest kluczowe w utrzymaniu wysokiej jakości produktów.

Pytanie 38

Przyrząd przedstawiony na zdjęciu stosuje się do

A. uzupełniania oleju hydraulicznego.

B. smarowania mechanizmów.

C. odpowietrzania instalacji hydraulicznych.

D. wymiany płynu chłodniczego.

Smarownica ręczna, którą przedstawiono na zdjęciu, jest kluczowym przyrządem w procesie konserwacji mechanizmów. Używana do aplikacji smaru, zmniejsza tarcie pomiędzy ruchomymi częściami, co pozwala na wydłużenie ich żywotności i zapewnienie efektywnej pracy. W warsztatach i serwisach mechanicznych smarownice tego typu są niezbędne do utrzymania maszyn w optymalnym stanie. Przykłady zastosowań obejmują smarowanie łożysk, przekładni oraz innych mechanizmów, które wymagają regularnej konserwacji. Stosowanie smarownic jest zgodne z najlepszymi praktykami w branży, które zalecają regularne kontrolowanie stanu smarów oraz ich wymianę w odpowiednich interwałach czasowych. Dzięki temu można zapobiegać awariom oraz zapewniać ciągłość pracy maszyn, co jest szczególnie istotne w przemyśle produkcyjnym, gdzie każdy przestój może generować znaczne straty.

Pytanie 39

Jakie pasowanie ma wpust 10N9/h9 w rowku?

A. ciasne według zasady stałego wałka

B. ciasne według zasady stałego otworu

C. luźne według zasady stałego wałka

D. mieszane według zasady stałego otworu

Pasowanie 10N9/h9 wpustu w rowku jest klasyfikowane jako ciasne według zasady stałego wałka. W kontekście pasowań technicznych, zasada stałego wałka odnosi się do sytuacji, w której średnica wałka (elementu męskiego) jest stała, natomiast średnica otworu (elementu żeńskiego) jest zmienna, co skutkuje ściślejszym dopasowaniem. Taki typ pasowania jest powszechnie stosowany w zastosowaniach mechanicznych, gdzie wymagana jest wysoka precyzja oraz odporność na luz. Przykładem może być zastosowanie w przekładniach mechanicznych, gdzie elementy muszą być precyzyjnie dopasowane, aby zapewnić efektywne przenoszenie momentu obrotowego. Klasyfikacja pasowań opiera się na normach, takich jak ISO 286, które definiują tolerancje i pasowania, co pozwala inżynierom na dobór odpowiednich elementów w zależności od wymagań funkcjonalnych i technologicznych. Znajomość zasad pasowania jest kluczowa w projektowaniu i wykonawstwie maszyn, gdyż odpowiednie dopasowanie wpływa na trwałość, wydajność oraz bezpieczeństwo urządzeń.

Pytanie 40

Które połączenie przedstawiono na rysunku?

A. Wielowypustowe.

B. Sworzniowe.

C. Klinowe.

D. Gwintowane.

Odpowiedź "Sworzniowe" jest prawidłowa, ponieważ na rysunku widoczne jest połączenie, które wykorzystuje sworzeń do łączenia dwóch elementów. Sworzeń, jako element łączący, przechodzi przez otwory w obu elementach, co umożliwia ich względny ruch, na przykład obrót. Tego typu połączenia są powszechnie stosowane w konstrukcjach mechanicznych, takich jak zawiasy, które wymagają ruchu wahadłowego. Przykładem mogą być drzwi, które otwierają się na zawiasach. W branży inżynieryjnej połączenia sworzniowe są często projektowane z uwzględnieniem obciążeń, co pozwala na wytrzymałość i stabilność całej konstrukcji. W praktyce stosuje się różne materiały na sworznie, takie jak stal nierdzewna czy stop aluminium, w zależności od wymagań projektowych oraz warunków eksploatacyjnych. Dobre praktyki inżynieryjne zalecają także regularne kontrolowanie stanu technicznego takich połączeń, aby zapobiec ich awariom i zapewnić bezpieczeństwo użytkowania.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej