Wyniki egzaminu

Nowy egzamin
Informacje o egzaminie:
  • Zawód: Ortoptystka
  • Kwalifikacja: MED.04 - Świadczenie usług medycznych w zakresie ortoptyki
  • Data rozpoczęcia: 8 czerwca 2026 23:41
  • Data zakończenia: 8 czerwca 2026 23:56

Egzamin zdany!

Wynik: 37/40 punktów (92,5%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe
Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania
Pochwal się swoim wynikiem!
Facebook
X.com
LinkedIn
Szczegółowe wyniki:
Pytanie 1

Twarde soczewki kontaktowe są szczególnie przydatne w korekcji niezborności

A. niezłożonej.
B. nieregularnej.
C. mieszanej.
D. złożonej.
Twarde soczewki kontaktowe, zwłaszcza te wykonane z materiałów przepuszczających gazy, są nieocenione w korygowaniu niezborności nieregularnej, czyli takiej, gdzie powierzchnia rogówki nie jest gładka i symetryczna, co bardzo utrudnia lub wręcz uniemożliwia skuteczną korekcję tradycyjnymi okularami albo miękkimi soczewkami kontaktowymi. W praktyce – najczęściej spotykamy się z tym problemem u pacjentów z np. stożkiem rogówki, po urazach, bliznach, czy po nieudanych zabiegach chirurgicznych oka. Twarda soczewka, dzięki swojej sztywności, niejako „wymusza” nową, regularną powierzchnię optyczną, bo łza wypełnia wszystkie nierówności między soczewką a rogówką. To daje pacjentowi dużo ostrzejszy obraz niż inne metody. Z mojego doświadczenia, twarde soczewki są czasami jedyną szansą na sensowną ostrość wzroku przy nieregularnym astygmatyzmie. Warto wiedzieć, że w branżowych zaleceniach, jak chociażby Polskiego Towarzystwa Okulistycznego, twarde soczewki zaleca się właśnie w takich skomplikowanych przypadkach. Oczywiście, ich aplikacja jest trudniejsza i wymaga szczególnego dopasowania, ale efekty naprawdę potrafią być spektakularne. W praktyce optycznej, jeśli ktoś ma nieregularną powierzchnię rogówki – zaczynamy od rozważenia twardych soczewek.
Pytanie 2

Heterolateralnym synergistą dla mięśnia prostego górnego oka prawego jest mięsień

A. prosty dolny oka prawego.
B. skośny górny oka prawego.
C. skośny dolny oka lewego.
D. prosty dolny oka lewego.
Prawidłowo zidentyfikowany heterolateralny synergista dla mięśnia prostego górnego oka prawego to mięsień skośny dolny oka lewego. To akurat taki przykład, gdzie anatomia funkcjonalna robi się trochę bardziej złożona niż tylko patrzenie na ruchy w jednej gałce ocznej. Chodzi o to, że podczas patrzenia w górę i w bok (np. w prawą górną stronę), oba oczy muszą się zgrać, żeby obraz był pojedynczy i nie powstawało podwójne widzenie. Mięsień prosty górny prawego oka unosi oko do góry i lekko przywodzi, natomiast mięsień skośny dolny oka lewego powoduje odwiedzenie i również unosi gałkę oczną do góry – to właśnie czyni go heterolateralnym synergistą. W praktyce, na przykład przy badaniu nerwów czaszkowych czy w diagnostyce zaburzeń mięśniowych oka, taka wiedza pozwala trafnie ocenić, który mięsień jest uszkodzony, jeśli pacjent nie może wykonać konkretnego ruchu oczami. Lekarze (i nie tylko, bo technicy optometryczni też) bardzo często wykorzystują tę wiedzę przy dobieraniu pryzmatów czy planowaniu terapii widzenia. Moim zdaniem naprawdę warto to zapamiętać, bo w praktyce klinicznej taki niuans decyduje o trafnej ocenie funkcjonowania całego układu wzrokowego. No i jeszcze ważna sprawa – podobne zasady współpracy mięśniowej obowiązują we wszystkich parach mięśni gałkoruchowych, o czym warto pamiętać, zwłaszcza jak się przygotowuje do egzaminów z anatomii czy fizjologii.
Pytanie 3

Leczenie bierno-czynne na lokalizatorze wymaga każdorazowo sprawdzenia

A. ostrości widzenia.
B. widzenia przestrzennego.
C. korespondencji siatkówkowej.
D. fiksacji.
Fiksacja to absolutna podstawa podczas prowadzenia leczenia bierno-czynnego na lokalizatorze. Tylko jeśli pacjent faktycznie fiksuje określony punkt, ćwiczenia mają sens terapeutyczny i prowadzą do oczekiwanych efektów. Bez rzetelnego sprawdzenia fiksacji nie da się ocenić, czy bodziec jest prawidłowo odbierany, a cała terapia może być po prostu nieskuteczna. W praktyce, podczas pracy z lokalizatorem, terapeuci zawsze w pierwszej kolejności upewniają się, że pacjent utrzymuje wzrok na wskazanym punkcie – to taki standardowy krok, którego pominięcie może przekreślić całą sesję. Często używa się wtedy specjalnych testów lub obserwuje się mikroruchy gałki ocznej. Z mojego doświadczenia wynika, że regularne, systematyczne sprawdzanie fiksacji pozwala szybciej zauważyć błędy czy regres w terapii – i od razu na nie reagować. Na kursach czy szkoleniach z ortoptyki zawsze to powtarzają: żadna zaawansowana technika nie zastąpi solidnego sprawdzenia fiksacji. W sumie, można powiedzieć, że jest to pewien „złoty standard” nie tylko w Polsce, ale i w zagranicznej literaturze branżowej.
Pytanie 4

Podczas ćwiczeń mających na celu poprawę zakresu fuzji w dywergencji należy zastosować listwę ustawioną bazą

A. do skroni.
B. do dołu.
C. do nosa.
D. do góry.
Podczas ćwiczeń mających poprawić zakres fuzji w dywergencji, rzeczywiście kluczowe jest, aby listwa pryzmatyczna była ustawiona bazą do nosa. To wynika z mechaniki widzenia obuocznego. Dywergencja to ruch gałek ocznych na zewnątrz, od siebie – czyli patrzymy, jakby oczy chciały się rozjechać na boki. Listwa ustawiona bazą do nosa rozprasza promienie świetlne właśnie na zewnątrz, przez co zmusza oczy do większej dywergencji, niż wymagałaby tego sama odległość patrzenia. To bardzo klasyczny i dobrze opisany manewr w terapii widzenia, wykorzystywany w ortoptyce oraz w pracy z pacjentami ze skłonnością do zezowania zbieżnego czy też problemami okulomotorycznymi. Standardy np. Polskiego Towarzystwa Optometrii czy literatura zachodnia podają, że przy dywergencji zawsze stosujemy bazę do nosa (base-in). Moim zdaniem, jak się to raz dobrze zrozumie, to potem w praktyce klinicznej automatycznie się sięga po właściwą listwę bez wahania. Dodatkowo, takie ćwiczenia uczą pacjenta świadomego kontrolowania pracy mięśni zewnętrznych oka, co przekłada się na poprawę komfortu widzenia na co dzień, na przykład podczas pracy przy komputerze albo czytania. Ważne, żeby nie mylić tego ustawienia z ćwiczeniami na konwergencję, gdzie listwę układa się dokładnie odwrotnie – bazą do skroni. To niby detal, ale jednak robi ogromną różnicę w skuteczności ćwiczeń.
Pytanie 5

Do charakterystycznych objawów ocznych w przebiegu różyczki u dzieci zalicza się

A. spadek ostrości wzroku.
B. zmiany pęcherzykowe w okolicy oczodołu.
C. przekrwienie gałek ocznych.
D. okresowy wytrzeszcz gałek ocznych.
Przekrwienie gałek ocznych to jeden z częstszych objawów ocznych w przebiegu różyczki u dzieci. Ten symptom jest wynikiem reakcji zapalnej, która towarzyszy infekcji wirusowej. Z praktyki medycznej wiadomo, że dzieci przechodzące różyczkę mogą zgłaszać zaczerwienienie oczu, czasem również niewielkie łzawienie czy uczucie piasku pod powiekami. To przekrwienie zwykle nie jest bardzo nasilone, ale warto je rozpoznać, bo bywa jednym z pierwszych sygnałów choroby. Istotne jest, by nie mylić tego objawu z powikłaniami groźniejszymi, jak np. zapalenie błony naczyniowej oka, chociaż to drugie zdarza się rzadziej. W podręcznikach pediatrii i standardach opieki nad dziećmi (np. wytyczne PTD) podkreśla się, że obserwacja oczu u dzieci z różyczką ma znaczenie nie tylko diagnostyczne, ale i profilaktyczne – czasami przekrwienie może być pierwszą wskazówką dla lekarza, że mamy do czynienia z różyczką, która nie zawsze od razu manifestuje się wysypką. Dobrze też pamiętać, że objawy oczne w różyczce zwykle nie wymagają specjalistycznego leczenia, a jedynie obserwacji, chyba że występują inne niepokojące symptomy. Moim zdaniem, umiejętność rozpoznawania takich banalnych, lecz charakterystycznych objawów to ważna kompetencja w pracy z dziećmi.
Pytanie 6

W której metodzie penalizacji należy zastosować pełne wyrównanie wady refrakcji z dodatkiem od +1,00 Dsph do +3,00 Dsph przed okiem niedowidzącym?

A. Do dali.
B. Do bliży.
C. Ulgowej.
D. Całkowitej.
Wybór odpowiedzi „do bliży” jest tutaj jak najbardziej trafiony i zgodny z zasadami stosowania penalizacji optycznej. W praktyce penalizacja do bliży polega na pełnym wyrównaniu wady refrakcji przed okiem niedowidzącym oraz dodaniu tzw. dodatku plusowego w zakresie od +1,00 Dsph do +3,00 Dsph. To działanie sprawia, że oko niedowidzące uzyskuje przewagę widzenia w bliży, na przykład podczas czytania lub pracy z bliska, co ma istotne znaczenie w leczeniu niedowidzenia, szczególnie u dzieci. Stosuje się to regularnie w terapii amblyopii, aby stymulować rozwój widzenia w słabszym oku i niejako „zmusić” mózg do korzystania z niego podczas zadań z bliska. Takie podejście jest zgodne z aktualnymi wytycznymi Polskiego Towarzystwa Okulistycznego oraz standardami zachodnimi. Ma to szczególne znaczenie w przypadkach, gdy dzieci nie tolerują klasycznej okluzji (zasłaniania oka dominującego) lub gdy szukamy alternatywnych metod wspomagających leczenie. Moim zdaniem, właśnie ten sposób penalizacji jest praktyczny w codziennej pracy z młodszymi pacjentami, bo pozwala na bardziej naturalne wykorzystanie obu oczu, ale z jasno określoną przewagą dla tego słabszego. Dobrze rozumieć, że to nie jest przypadkowe dobranie mocy, tylko bardzo celowe zastosowanie wiedzy optycznej w praktyce klinicznej.
Pytanie 7

Kartę z kropkami stosuje się w ćwiczeniach

A. dwojenia do bliży.
B. zakresu fuzji w konwergencji.
C. względnej fuzjnej konwergencji.
D. kontrolowanego ustawienia oczu.
Karta z kropkami to dość popularne narzędzie w terapii widzenia, szczególnie podczas pracy nad względną fuzją konwergencyjną. Stosuje się ją, by ćwiczyć zdolność łączenia dwóch obrazów w jeden, przy niezmienionym ustawieniu osi widzenia obu oczu. To jeden z fundamentów prawidłowego widzenia obuocznego. Moim zdaniem, takie ćwiczenia mają ogromne znaczenie nie tylko dla dzieci z problemami z konwergencją, ale też dla dorosłych, którzy np. długo pracują przy komputerze i mają tendencję do szybkiego przemęczania wzroku. Praktycznie rzecz biorąc, pacjent patrzy na kartę z rozstawionymi kropkami, a jego zadaniem jest tak prowadzić konwergencję, by widzieć określoną liczbę kropek – zwykle trzy. To wymusza aktywowanie mięśni odpowiedzialnych za konwergencję, ale bez przesadnego napinania akomodacji, co jest właśnie sednem ćwiczenia względnej fuzji konwergencyjnej według najlepszych praktyk optometrii. Warto dodać, że dobrze poprowadzone ćwiczenia z kartą z kropkami mogą znacząco poprawić komfort widzenia w codziennych zadaniach, na przykład przy czytaniu, pracy przy biurku czy nawet prowadzeniu pojazdu. Z mojego doświadczenia wynika, że regularne stosowanie tej metody daje naprawdę zauważalne efekty, a karta z kropkami jest łatwa w obsłudze i dostępna dla większości pacjentów.
Pytanie 8

Synergistą dla mięśnia prostego dolnego podczas ruchu obniżenia gałki ocznej jest mięsień

A. prosty boczny.
B. prosty przyśrodkowy.
C. skośny górny.
D. skośny dolny.
Dobrze zauważone, że synergistą dla mięśnia prostego dolnego podczas obniżania gałki ocznej jest mięsień skośny górny. To wynika z tego, że oba te mięśnie mają wspólną funkcję – obniżają gałkę oczną, chociaż robią to z różnych osi działania. Mięsień prosty dolny obniża gałkę oczną głównie w płaszczyźnie pionowej, natomiast skośny górny, przez swoje nietypowe przyczepienie i przebieg przez bloczek, pozwala na obniżenie gałki szczególnie wtedy, gdy spojrzenie jest skierowane do wewnątrz. W praktyce okulistycznej i neurologicznej wiedza o synergistach i antagonistach mięśni gałkoruchowych jest kluczowa w diagnostyce porażeń nerwów czaszkowych czy w przypadku podejrzenia nieprawidłowości mięśniowych. Bardzo często podczas badania ruchomości oka lekarz prosi pacjenta o wykonywanie spojrzenia w określonym kierunku właśnie po to, żeby ocenić działanie poszczególnych mięśni i ich synergii. Moim zdaniem, warto dodatkowo zapamiętać, że mięśnie skośne często są pomijane przez początkujących, tymczasem mają olbrzymie znaczenie przy ruchach złożonych oka. Właśnie takie niuanse decydują o prawidłowej ocenie układu ruchowego oka, co jest standardem w badaniach neurologicznych i okulistycznych. Taka wiedza na pewno przyda się nie tylko na egzaminie, ale i w praktyce zawodowej, np. podczas badania odruchów i przy podejrzeniach neuropatii nerwów czaszkowych.
Pytanie 9

W badaniu cover-testem po odsłonięciu oka zaobserwowano ruch nastawczy gałki ocznej w kierunku od skroni do nosa. Świadczy to o występowaniu

A. esotropii.
B. egzoforii.
C. egzotropii.
D. esoforii.
Tutaj mamy typową sytuację, gdzie cover-test pozwala ocenić kierunek ukrytych odchyleń gałek ocznych. Jeśli po odsłonięciu oka obserwujemy ruch nastawczy gałki ocznej z kierunku skroniowego do nosowego, to świadczy to o egzoforii. Egzoforia jest to tendencja oka do uciekania na zewnątrz (w kierunku skroni), która jest kompensowana przez mechanizm fuzji, gdy oba oczy są otwarte. W praktyce okulistycznej i optometrycznej taka obserwacja jest bardzo istotna, bo pozwala wcześnie zidentyfikować problemy z widzeniem obuocznym i zapobiec rozwojowi objawów astenopijnych, takich jak bóle oczu czy trudności z koncentracją podczas pracy z bliska. Standardy, choćby Polskiego Towarzystwa Okulistycznego, podkreślają ważność prawidłowego wykonania cover-testu w diagnostyce zezów ukrytych i jawnych. W pracy z pacjentem widziałem też, jak osoby z egzoforią mogą przez długi czas nie mieć objawów, dopóki nie pojawi się większe obciążenie wzrokowe, np. nauka, praca przy komputerze. Warto wiedzieć, że egzoforia nie zawsze wymaga leczenia, ale jej wczesne rozpoznanie pozwala na wdrożenie ćwiczeń konwergencyjnych lub odpowiednich pryzmatów – to jest mega ważne, zwłaszcza u dzieci i młodzieży. Tak więc, jeżeli po odsłonięciu oka gałka oczna wykonuje ruch w kierunku nosa, to klasyczny znak egzoforii – czyli ukrytego zezowania rozbieżnego.
Pytanie 10

Ćwiczenia stabilizujące widzenie obuoczne na synoptoforze przy użyciu soczewek dodatnich są wskazane u pacjentów z akomodacją

A. niesprawną.
B. niedostateczną.
C. nadmierną.
D. męczliwą.
W przypadku ćwiczeń stabilizujących widzenie obuoczne na synoptoforze, wybór odpowiedniej mocy oraz charakteru soczewek wymaga zrozumienia patomechanizmu akomodacji. U pacjentów z męczliwą lub niesprawną akomodacją problem polega raczej na zmniejszonej wydolności mechanizmu ogniskowania, przez co narzucanie dodatkowego rozluźnienia (czyli stosowanie soczewek dodatnich) nie rozwiązuje źródła trudności – wręcz przeciwnie, może nasilić rozmazanie obrazu i spowodować dodatkowe zniechęcenie pacjenta do terapii. Przy niedostatecznej akomodacji zaś, układ wzrokowy nie jest w stanie odpowiednio się dostosować do zmiennej odległości bodźców, dlatego ćwiczenia muszą raczej mobilizować, a nie odciążać akomodację. Niestety, dość często spotyka się błędne przekonanie, że soczewki dodatnie pomagają każdemu, kto ma problem z akomodacją – to jest uproszczenie, które w praktyce klinicznej miewa opłakane skutki. W rzeczywistości soczewki dodatnie są rezerwowane dla przypadków nadmiernej aktywności mięśnia rzęskowego, gdzie trzeba rozluźnić układ i nauczyć pacjenta samokontroli akomodacyjnej. W każdym innym przypadku, czyli przy męczliwości, niesprawności albo niedostatecznej akomodacji, konieczne są zupełnie inne strategie, na przykład ćwiczenia aktywizujące czy trening z soczewkami minusowymi. Z mojego doświadczenia wynika, że wybór niewłaściwego postępowania wynika najczęściej z nieznajomości podstawowych zasad działania układu wzrokowego. Warto więc zawsze wracać do podstaw i rozważyć, czy pacjent potrzebuje wsparcia w kierunku rozluźnienia akomodacji, czy raczej jej pobudzenia.
Pytanie 11

Korekcja szkłem o parametrach +3,00 Dsph -2,00 Dcyl oś 180° wskazuje na astygmatyzm

A. nadwzroczny zgodny z regułą.
B. krótkowzroczny przeciwny regule.
C. krótkowzroczny zgodny z regułą.
D. nadwzroczny przeciwny regule.
Korekcja +3,00 Dsph -2,00 Dcyl oś 180° faktycznie wskazuje na astygmatyzm nadwzroczny zgodny z regułą. Warto wiedzieć, że w praktyce optycznej za „zgodny z regułą” uznaje się astygmatyzm, gdzie moc cylindryczna jest ujemna (minus) ustawiona na oś 180° (czyli poziomo). To bardzo typowy przypadek, zwłaszcza u osób młodszych, gdzie rogówka jest bardziej stroma w przekroju pionowym niż poziomym. Sfera dodatnia (+3,00 Dsph) oznacza nadwzroczność, więc całościowo mamy do czynienia z kombinacją nadwzroczności i astygmatyzmu zgodnego z regułą. Takie szkła stosuje się często u pacjentów mających trudności z ostrym widzeniem na bliskie odległości, a dodatkowo u nich występuje rozmycie obrazu wynikające z różnic krzywizny rogówki. Z mojego doświadczenia, prawidłowe rozpoznanie typu astygmatyzmu jest kluczowe, bo wpływa na dobór odpowiedniej korekcji i komfort widzenia – szczególnie przy pracy z komputerem czy czytaniu. Właściwe ustawienie osi cylindra to nie jest tylko teoria, bo nieodpowiednia oś powoduje dyskomfort i szybkie zmęczenie oczu. Standardy branżowe, jak zalecenia Polskiego Towarzystwa Okulistycznego, podkreślają zawsze analizę osi i wartości cylindra w kontekście doboru soczewek okularowych. Warto pamiętać, że astygmatyzm zgodny z regułą jest znacznie częstszy niż przeciwny, więc umiejętność rozpoznania tego w receptach to podstawa warsztatu optyka czy refrakcjonisty.
Pytanie 12

Który rodzaj szkieł optycznych należy zastosować, jeśli u pacjenta stwierdzono astygmatyzm złożony?

A. Cylindryczne.
B. Pryzmatyczne.
C. Sferyczno-cylindryczne.
D. Sferyczne.
Szkła sferyczno-cylindryczne to zdecydowanie najtrafniejszy wybór w przypadku astygmatyzmu złożonego. Wynika to z faktu, że taki astygmatyzm to kombinacja zarówno wady sferycznej (krótkowzroczność albo dalekowzroczność), jak i cylindrycznej, czyli różnicy mocy łamiącej w dwóch prostopadłych przekrojach oka. Szkła sferyczno-cylindryczne mają tę przewagę, że pozwalają jednocześnie korygować oba typy wad – moc sferyczna wyrównuje wadę ogniskowania, a cylindryczna kompensuje nierównomierną krzywiznę rogówki lub soczewki. W praktyce optyka okularowa bazuje na takich rozwiązaniach, bo są one zgodne z wytycznymi Polskiego Towarzystwa Optometrii i Optyki oraz zagranicznych standardów (np. ANSI, EN ISO). Z mojego doświadczenia wynika, że stosowanie tylko szkieł cylindrycznych lub sferycznych przy złożonych wadach prowadzi do niezadowalających rezultatów – ostrość widzenia ciągle jest nieoptymalna, pacjent czuje zamglenie albo podwójne kontury. Sferyczno-cylindryczne szkła wykonywane są na indywidualną receptę, uwzględnia się oś i wartość cylindra, co ma kolosalne znaczenie podczas dopasowywania okularów czy soczewek kontaktowych. Warto dodać, że poprawna korekcja astygmatyzmu złożonego wpływa na komfort życia, samopoczucie i nawet bezpieczeństwo, np. podczas prowadzenia auta. To jest już branżowy standard i ciężko wyobrazić sobie nowoczesną praktykę okulistyczno-optyczną bez tych rozwiązań.
Pytanie 13

Zakropienie do oka środka rozszerzającego źrenice poprzedza badanie

A. kąta zeza przy użyciu listew pryzmatycznych.
B. korespondencji siatkówek przy użyciu pryzmatu pionowego.
C. wady refrakcji metodą skiaskopii.
D. niezborności przy użyciu tarczy zegarowej Greena.
Zakrapianie do oka środka rozszerzającego źrenice, czyli tzw. mydriatyku, to absolutna podstawa przed przeprowadzeniem skiaskopii, szczególnie jeśli chcemy uzyskać precyzyjne wyniki dotyczące wady refrakcji. Po podaniu takiego preparatu (np. tropikamidu czy atropiny) źrenica rozszerza się i dochodzi do porażenia akomodacji. Dzięki temu oko nie próbuje "oszukiwać" i nie kompensuje swojej wady, co bardzo często obserwuje się u młodszych pacjentów. Właśnie dlatego w dobrych praktykach optometrycznych i okulistycznych takie postępowanie zaleca się przede wszystkim przed badaniem wad refrakcji metodą skiaskopii, bo wtedy uzyskujemy najdokładniejszą diagnozę i później łatwiej można dobrać odpowiednią korekcję okularową. Moim zdaniem to bardzo praktyczna sprawa – sam widziałem sytuacje, gdzie bez rozszerzenia źrenicy wyniki były totalnie inne, niż po podaniu mydriatyku. Warto wiedzieć, że w codziennej pracy optometrysty spotykamy się z różnymi klientami i nie każdy rozumie, dlaczego trzeba zastosować krople. Czasem są opory, bo efektem ubocznym może być rozmazane widzenie przez parę godzin, ale to naprawdę pomaga uniknąć błędów diagnostycznych. Oczywiście w innych metodach diagnostycznych, jak chociażby badania kąta zeza czy niezborności, nie stosuje się mydriatyków, bo zakłócają one ocenę funkcji wzrokowych. Skiaskopia w cykloplegii zdecydowanie jest standardem, jeśli chodzi o ocenę wad refrakcji.
Pytanie 14

W zezie pozornym dodatni kąt Kappa sugeruje istnienie zeza

A. zbieżnego.
B. rozbieżnego.
C. pionowego.
D. ukrytego.
Dodatni kąt Kappa w kontekście zeza pozornego to taki niepozorny temat, a naprawdę bardzo istotny w praktyce okulistycznej i optometrycznej. Jeśli ktoś spotka się z pacjentem, który ma wyraźnie dodatni kąt Kappa, to najczęściej będzie to sugerowało właśnie zez rozbieżny. Wynika to z tego, że kąt Kappa to różnica pomiędzy osią widzenia a osią anatomiczną oka – czyli punkt, w którym oś optyczna przechodzi przez rogówkę w stosunku do miejsca, gdzie pada światło na siatkówkę. Gdy kąt jest dodatni, refleks świetlny na rogówce przesuwa się przyśrodkowo, co może sugerować, że oko jest ustawione bardziej na zewnątrz (rozbieżnie). W codziennej praktyce diagnostycznej dobrze jest pamiętać, że pomiar kąta Kappa pomaga odróżnić zez faktyczny od zeza pozornego, zwłaszcza u dzieci, gdzie szeroko rozstawione źrenice potrafią skutecznie zmylić diagnostę. Przy ocenie kątów Kappa specjaliści korzystają z reguły Hirschberga, która pozwala szybko i nieinwazyjnie wstępnie ocenić ustawienie gałek ocznych – to klasyk w podręcznikach! Moim zdaniem takie detale, jak interpretacja dodatniego kąta Kappa, to kawałek wiedzy, który docenia się dopiero w praktyce – czasem jedno spojrzenie pozwoli uniknąć niepotrzebnego leczenia lub błędnej diagnozy. Nawet drobna wada w ocenie kąta może prowadzić do niepotrzebnych interwencji czy złego dobrania okularów pryzmatycznych. Warto więc pamiętać, że dodatni kąt Kappa to najczęściej wskazanie na zez rozbieżny (exotropia), a nie zbieżny ani pionowy, co czasami wydaje się intuicyjne, ale jest błędne. W praktyce codziennej taka wiedza ratuje skórę i pozwala działać pewniej.
Pytanie 15

W której metodzie leczenia niedowidzenia z fiksacją ekscentryczną uzyskuje się stopniową zmianę lokalizacji wzrokowej z ekscentrycznej na centralną?

A. Bangertera.
B. Starkiewicza.
C. Cüppersa.
D. Campbella.
Metoda Cüppersa to taka trochę klasyka, jeśli chodzi o leczenie niedowidzenia z fiksacją ekscentryczną. Polega ona na tym, że terapeuta prowadzi oko pacjenta z miejsca, gdzie ono „uciekło” (czyli z tej ekscentrycznej fiksacji), z powrotem do centralnej lokalizacji na siatkówce. W praktyce pacjent jest świadomie uczony przesuwania punktu fiksacji stopniowo coraz bliżej centrum dołka środkowego. To nie jest proces, który idzie od razu – trzeba tutaj sporo cierpliwości i regularnych ćwiczeń. Cała sztuka polega na tym, żeby układ nerwowy nauczył się na nowo, że prawidłowe widzenie zachodzi w centrum siatkówki, a nie gdzieś na jej obrzeżach. W mojej opinii, stosowanie tej metody w gabinecie daje bardzo dobre efekty, pod warunkiem współpracy i systematyczności. W nowoczesnych standardach ortoptycznych i okulistycznych uważa się metodę Cüppersa za jedną z najbardziej efektywnych, jeśli chodzi o reedukację fiksacji. Dodatkowym plusem jest to, że można ją dostosować do indywidualnych potrzeb pacjenta. Moim zdaniem, każdy, kto pracuje z pacjentami z niedowidzeniem, powinien znać tę technikę, bo pozwala uzyskać realną poprawę funkcjonowania wzrokowego, zwłaszcza u dzieci. No i to właśnie ta metoda celuje bezpośrednio w zmianę lokalizacji fiksacji z ekscentrycznej na centralną – żadna inna tak precyzyjnie nie adresuje tego konkretnego problemu.
Pytanie 16

Ćwiczenia z zastosowaniem przegrody wskazane są u pacjentów z zezem

A. jednostronnym zbieżnym.
B. porażennym.
C. rozbieżnym okresowym.
D. akomodacyjnym.
W przypadku zeza rozbieżnego okresowego ćwiczenia z zastosowaniem przegrody mają szczególne znaczenie, bo pozwalają trenować konwergencję i koordynację ruchów gałek ocznych. Pacjent z tego typu zezem nie zawsze ma stałą wadę ustawienia oczu – oko ucieka tylko w niektórych sytuacjach, na przykład przy zmęczeniu czy patrzeniu w dal. Przegroda optyczna w ćwiczeniach umożliwia izolowanie widzenia obuocznego, co zmusza oczy do samodzielnej pracy i poprawia zdolność do wspólnego fiksowania obiektu. To efektywne narzędzie, bo dzięki regularnym ćwiczeniom można wzmocnić mięśnie okoruchowe i nauczyć oko powrotu do osi, gdy zaczyna uciekać. W praktyce, takie postępowanie jest szeroko rekomendowane przez optometrów i ortoptystów, chociaż nie jest uniwersalne dla każdego typu zeza. Moim zdaniem, jeśli ktoś pracuje z dziećmi czy dorosłymi, którzy mają okresowy rozbieżny zez, to takie ćwiczenia dają szansę naprawdę spowolnić progresję do zeza stałego. Branżowe wytyczne bardzo często podkreślają efekt uczenia się i neuroplastyczność układu wzrokowego właśnie w tym typie zaburzeń, dlatego warto umiejętnie korzystać z tej metody.
Pytanie 17

Ćwiczenia ortoptyczne z użyciem czerwonego filtra służą

A. stabilizacji kąta anomalii.
B. odtłumianiu oka.
C. hamowaniu w ośrodku fuzynym.
D. przeciwdziałaniu dwojeniu.
Ćwiczenia ortoptyczne z użyciem czerwonego filtra są jednym z najważniejszych sposobów na odtłumianie oka, czyli przywracanie funkcji widzenia w oku uprzednio tłumionym przez układ nerwowy. Filtr czerwony działa w ten sposób, że separuje obrazy widziane przez oba oczy; dzięki temu mózg jest zmuszony do przetwarzania informacji z oka słabszego, co z czasem prowadzi do zmniejszenia lub nawet wyeliminowania tłumienia (ambliopii czynnościowej). Moim zdaniem w praktyce szczególnie ważne jest, że tego typu ćwiczenia stosuje się często w leczeniu zezów oraz w terapii niedowidzenia jednostronnego u dzieci. Popularne metody, takie jak ćwiczenia na synoptoforze czy z użyciem plansz z czerwonym i zielonym polem widzenia, bazują właśnie na tej zasadzie. Warto zaznaczyć, że standardy postępowania ortoptycznego zgodnie z zaleceniami Polskiego Towarzystwa Ortoptystów i zagranicznych wytycznych jasno wskazują na skuteczność tego typu ćwiczeń w terapii niedowidzenia czynnościowego. Z doświadczenia wiem, że regularne stosowanie czerwonego filtra pozwala stopniowo odzyskać zdolność widzenia obuocznego i poprawia komfort widzenia w codziennych sytuacjach, co ma realny wpływ na jakość życia pacjentów.
Pytanie 18

Metodę uprzywilejowanego spojrzenia należy zastosować do oceny

A. widzenia obuocznego.
B. reakcji źrenic na światło.
C. korespondencji siatkówkowej.
D. ostrości wzroku.
Metoda uprzywilejowanego spojrzenia to naprawdę kluczowa technika, jeśli chodzi o ocenę ostrości wzroku, szczególnie u dzieci lub osób, które nie mogą współpracować w standardowych testach. Chodzi tu o taką sytuację, gdzie pacjentowi prezentuje się bodźce wizualne w taki sposób, aby spontanicznie wykazał, którym obrazem jest bardziej zainteresowany. Moim zdaniem to naprawdę sprytne rozwiązanie, bo pozwala ocenić wzrok nawet tam, gdzie nie ma szans na klasyczne czytanie tablicy Snellena. Z mojego doświadczenia widać, że metoda ta jest doceniana w pediatrii okulistycznej i ortoptyce. Używa się jej na przykład do wykrywania ambliopii (tzw. leniwego oka) u małych dzieci, które nie potrafią jeszcze mówić lub współpracować. W praktyce stosuje się specjalne karty lub plansze, czasem po prostu różne zabawki, gdzie dziecko samo wybiera miejsce patrzenia. Standardy światowe, jak zalecenia American Academy of Ophthalmology, wskazują na przydatność tej metody właśnie w ocenie ostrości wzroku w tych trudniejszych przypadkach. Co ciekawe, metoda uprzywilejowanego spojrzenia nie tylko dostarcza informacji diagnostycznych, ale też pozwala na monitorowanie postępów leczenia, na przykład po wdrożeniu terapii okluzyjnej. Bardzo praktyczna sprawa w codziennej pracy, szczególnie w pracy z dziećmi i osobami z zaburzeniami komunikacyjnymi.
Pytanie 19

Które ćwiczenia należy wykonać u pacjenta z heteroforią i objawami astenopijnymi?

A. Antysupresyjne.
B. Zakresu fuzji.
C. Koordynacji wzrokowo-ruchowej.
D. Poprawiające korespondencję siatkówkową.
W przypadku pacjentów z heteroforią i objawami astenopijnymi, ćwiczenia zakresu fuzji są naprawdę kluczowe. Chodzi tutaj o to, żeby poprawić zdolność oczu do utrzymania i kontrolowania jednoczesnego widzenia obuocznego, nawet jeśli występuje skłonność do uciekania osi jednego oka. Taka terapia, moim zdaniem, jest absolutnym fundamentem pracy z osobami odczuwającymi zmęczenie wzrokowe podczas czytania czy pracy z bliska – właśnie przez zaburzenia mechanizmu fuzji pojawiają się te typowe objawy: zamazywanie, pieczenie oczu, ból głowy. Ćwiczenia zakresu fuzji, jak np. trening z pryzmatami czy specjalne plansze z punktami fuzji, pomagają stopniowo zwiększać możliwości układu wzrokowego, żeby radził sobie z rozbieżnością i zbieżnością. To jest standardowa procedura rehabilitacji ortoptycznej, polecana praktycznie we wszystkich podręcznikach branżowych i rekomendowana przez Polskie Towarzystwo Ortoptystów. Z mojego doświadczenia wynika, że już po kilku tygodniach regularnych ćwiczeń zakresu fuzji wielu pacjentów zauważa poprawę komfortu widzenia i spadek objawów astenopijnych. Oczywiście, trzeba pamiętać, żeby ćwiczenia były dobrane indywidualnie, z odpowiednią intensywnością i pod okiem specjalisty, bo źle prowadzona terapia może przynieść odwrotny efekt. Warto też wspomnieć, że ćwiczenia zakresu fuzji często są wstępem do innych rodzajów terapii – bez ich opanowania trudno mówić o poprawie funkcji widzenia obuocznego.
Pytanie 20

Przed przystąpieniem do badania forii poziomej oka prawego na krzyżu Maddoxa należy pacjentowi ustawić pałeczkę Maddoxa

A. poziomo przed okiem lewym.
B. poziomo przed okiem prawym.
C. pionowo przed okiem lewym.
D. pionowo przed okiem prawym.
Prawidłowe ustawienie pałeczki Maddoxa poziomo przed okiem prawym jest kluczowe, żeby uzyskać wiarygodny wynik badania forii poziomej. Chodzi o to, że pałeczka Maddoxa, która składa się z szeregu cienkich cylindrycznych soczewek, zamienia światło punktowe w jasną linię świetlną. Ustawiając ją poziomo, uzyskujemy linię pionową, co pozwala precyzyjnie ocenić ustawienie oka w płaszczyźnie poziomej. Tylko w takiej konfiguracji można skutecznie wykryć forię poziomą, czyli utajone odchylenie gałki ocznej na boki (esoforię albo exoforię). W praktyce, jeśli ktoś pomyli kierunek ustawienia pałeczki lub pomyli oko, cały test traci sens i wyniki mogą być kompletnie nieprzydatne. Z mojego doświadczenia wynika, że to dość częsty błąd, szczególnie u początkujących, bo wydaje się, że kierunek nie ma aż takiego znaczenia – a jednak ma. Takie ustawienie odpowiada standardom badań ortoptycznych i jest powszechnie zalecane w literaturze, na przykład w podręcznikach optometrii czy okulistyki. Warto też pamiętać, że ten test jest prosty do wykonania, nie wymaga drogiego sprzętu, a pozwala na szybkie wykrycie subtelnych zaburzeń widzenia obuocznego, co jest szczególnie ważne np. u kierowców czy osób pracujących przy komputerze. Dobrze wiedzieć, dlaczego robimy pewne rzeczy w określony sposób – to fundament poprawnej diagnostyki.
Pytanie 21

Długość osiowa gałki ocznej u zdrowego noworodka wynosi

A. 14 mm
B. 18 mm
C. 12 mm
D. 16 mm
Długość osiowa gałki ocznej u zdrowego noworodka rzeczywiście wynosi około 16 mm, co wynika z dobrze udokumentowanych badań biomorfologii oka. Taka wartość jest praktycznie standardem w neonatologii oraz okulistyce dziecięcej i pozwala na szybkie wychwycenie zarówno patologii wrodzonych, jak i anomalii rozwojowych. W praktyce klinicznej ta wiedza jest bardzo przydatna, bo każde odchylenie od tej normy — czy to wydłużenie, czy skrócenie gałki ocznej — może sygnalizować potencjalne problemy z refrakcją, np. krótkowzroczność lub nadwzroczność już od wczesnego dzieciństwa. Z mojego doświadczenia wynika, że znajomość typowych wymiarów anatomicznych oka u dzieci pozwala szybciej i precyzyjniej zdiagnozować wady wzroku, zanim objawią się one funkcjonalnie. Oczywiście, w miarę dorastania długość osiowa oka zwiększa się — u dorosłego człowieka osiąga przeciętnie 23-24 mm. Dlatego tak ważne jest, by lekarze znali „punkt wyjścia” dla oceny rozwoju narządu wzroku. Zwrócę jeszcze uwagę na to, że precyzyjne pomiary osi gałki ocznej są podstawą doboru soczewek kontaktowych, a także planowania operacji okulistycznych, na przykład wszczepiania soczewek wewnątrzgałkowych. Generalnie, 16 mm to wartość podręcznikowa i stosowana przy ocenie noworodków w praktyce medycznej.
Pytanie 22

Skurcz mięśnia prostego górnego powoduje

A. uniesienie gałki ocznej, skręcenie ku nosowi i nieznaczne przywodzenie.
B. obniżenie gałki ocznej, skręcenie ku skroni i przywodzenie.
C. obniżenie gałki ocznej, skręcenie ku nosowi i nieznaczne przywodzenie.
D. uniesienie gałki ocznej, skręcenie ku skroni i przywodzenie.
Mięsień prosty górny gałki ocznej to naprawdę interesująca struktura, jeśli chodzi o anatomię funkcjonalną oka. Jego główną czynnością jest unoszenie gałki ocznej, czyli podnoszenie wzroku ku górze – to się przydaje na przykład, gdy obserwujesz coś nad sobą lub podczas badania pacjenta, prosząc o spojrzenie w górę. Dodatkowo mięsień ten nie działa wyłącznie w jednej płaszczyźnie. Poza unoszeniem gałki ocznej, powoduje też jej skręcenie ku nosowi (czyli intorsję) oraz niewielkie przywodzenie (addukcję), czyli przysuwanie gałki ocznej bliżej osi ciała. Wynika to z tego, że jego przyczep początkowy znajduje się na pierścieniu ścięgnistym wspólnym, a przyczep końcowy leży nieco bocznie od osi pionowej oka. To jest wiedza, która często przydaje się optometrystom czy okulistom – na przykład przy ocenie porażeń nerwów czaszkowych odpowiedzialnych za ruchy gałki ocznej. Moim zdaniem taka szczegółowa znajomość funkcji poszczególnych mięśni przydaje się nawet na co dzień, bo pozwala lepiej rozumieć przyczyny zeza czy innych zaburzeń ruchomości oczu. W praktyce klinicznej bardzo ważne jest, żeby wiedzieć, że przy uszkodzeniu mięśnia prostego górnego pacjent nie będzie w stanie spojrzeć do góry, a czasem też odczuje trudność przy patrzeniu w stronę nosa. To świetny przykład tego, jak teoretyczna wiedza przekłada się na diagnostykę i leczenie zaburzeń okulistycznych. Kierowanie ruchem gałki ocznej to naprawdę bardzo złożony proces, więc warto to dobrze zrozumieć.
Pytanie 23

Zastosowanie czerwonego filtra jest wymagane w ćwiczeniach

A. usprawniających działanie mięśni.
B. z użyciem karty z kropkami.
C. usuwających supresję środkową.
D. fuzji na synoptoforze.
Zastosowanie czerwonego filtra w ćwiczeniach usuwających supresję środkową to podstawa rehabilitacji widzenia obuocznego. Chodzi o to, żeby aktywnie pobudzać oko, które ma tendencję do „wyłączania się” podczas patrzenia. W praktyce – czerwony filtr najczęściej nakładamy na jedno oko (np. na okulary), a bodźce prezentowane są w taki sposób, żeby tylko „wyciszone” oko mogło je widzieć. To prowadzi do stopniowego przełamywania supresji. W gabinetach ortoptycznych właśnie takie techniki są uznawane za jedne z najskuteczniejszych – potwierdza to masa publikacji z dziedziny ortoptyki i optometrii. Osobiście uważam, że bez stosowania filtrów ciężko sobie wyobrazić naprawdę skuteczną terapię przy tłumieniu środkowym. Często przy tym stosujemy tzw. test Wortha czy specjalne plansze, gdzie tylko przez filtr widać fragment obrazu. Dzięki temu pacjent uczy się na nowo wykorzystywać oba oczy równocześnie – a o to przecież chodzi w rehabilitacji widzenia obuocznego. Takie ćwiczenia dają najlepsze efekty właśnie wtedy, gdy są prowadzone zgodnie z protokołami i przy użyciu odpowiednich narzędzi, jak czerwone filtry. Pracując w praktyce, wielokrotnie widziałem, jak regularne stosowanie tej metody skutecznie zmniejszało supresję nawet u osób dorosłych. Daje to naprawdę duże możliwości przywracania sprawności wzrokowej.
Pytanie 24

U pacjenta po porażeniu akomodacji należy wykonać badanie ostrości wzroku z użyciem

A. otworu stenopoeicznego.
B. filtra czerwonego.
C. pryzmatu 10 dpt.
D. okularów polaryzacyjnych.
Wybranie otworu stenopoeicznego jako narzędzia do badania ostrości wzroku po porażeniu akomodacji to bardzo trafny ruch, bo to jeden z klasycznych sposobów na ocenę rzeczywistej ostrości siatkówkowej niezależnie od zaburzeń akomodacji. Otwór stenopoeiczny, czyli mały krążek z dziurką, działa trochę jak przysłona w aparacie – ogranicza rozpraszanie światła, eliminuje promienie peryferyjne i w praktyce 'wyostrza' obraz na siatkówce. Dzięki temu uzyskujemy pomiar ostrości wzroku, który nie jest zaburzony problemami soczewki czy brakiem zdolności skupiania obrazu, co jest przecież typowe po porażeniu akomodacji, np. po cykloplegii. Takie rozwiązanie jest powszechnie rekomendowane w podręcznikach okulistycznych i praktyce optometrycznej – nie znam lepszego, prostszego i tańszego sposobu. Warto dodać, że jeśli pacjent z otworem widzi ostro, a bez niego już nie, to problem leży raczej w układzie optycznym oka, a nie w neuralnej części widzenia. Spotyka się to codziennie w gabinecie, szczególnie u dzieci albo osób po porażeniu akomodacji lekami. Moim zdaniem każdy, kto jest związany z badaniem wzroku, powinien mieć taki otwór zawsze pod ręką, bo potrafi uratować niejedną diagnostykę i rozwiać wątpliwości między wadą refrakcji a innymi schorzeniami. Takie rozwiązanie daje szybki feedback i pozwala lepiej zaplanować dalszą diagnostykę czy korekcję optyczną.
Pytanie 25

U 4-letniego pacjenta podczas wizyty okulistycznej przed badaniem wady refrakcji po cykloplegii należy wykonać badanie

A. ostrości wzroku.
B. dna oka.
C. diafanoskopii.
D. fiksacji.
Właśnie tak, przed przeprowadzeniem pomiaru wady refrakcji po cykloplegii najważniejsze jest zbadanie ostrości wzroku. To kluczowy etap w diagnostyce refrakcji u dzieci – szczególnie 4-letnich, bo współpraca z małymi pacjentami bywa różna, a ostrość wzroku jeszcze się u nich kształtuje. Badanie wykonuje się przed cykloplegią, żeby ocenić naturalne możliwości widzenia, ale zaraz po podaniu kropli znieczulających mięsień rzęskowy warto je powtórzyć – pozwala to ustalić faktyczną wadę bez wpływu akomodacji. Z mojego doświadczenia dobrą praktyką jest używanie specjalnych tablic np. z obrazkami dla dzieci, bo cyfry czy litery nie zawsze są w tym wieku zrozumiałe. Standardy okulistyczne mówią wprost: ocena ostrości wzroku po cykloplegii pozwala precyzyjnie dobrać korekcję optyczną i wykluczyć maskowanie nadwzroczności przez akomodację. Nauczyciele czy okuliści często podkreślają – tylko po cykloplegii badanie daje wiarygodny wynik. Moim zdaniem, dla bezpieczeństwa i skuteczności, zawsze trzeba pilnować tej kolejności: najpierw cykloplegia, później ostrość wzroku i dopiero wtedy pełna analiza refrakcji. To minimalizuje ryzyko błędów i jest zgodne z wytycznymi Polskiego Towarzystwa Okulistycznego.
Pytanie 26

Które ćwiczenia należy zalecić do wykonania w domu dla 3-letniego dziecka z niedowidzeniem?

A. Konwergencji.
B. Koordynacji wzrokowo-ruchowej.
C. Ruchomości gałek ocznych.
D. Sprawności akomodacji.
Zalecenie ćwiczeń koordynacji wzrokowo-ruchowej dla 3-letniego dziecka z niedowidzeniem to zdecydowanie najtrafniejszy wybór. W tym wieku dzieci są bardzo plastyczne, a ich układ nerwowy intensywnie się rozwija. Kluczowe jest, żeby stymulować te funkcje, które mają największy wpływ na późniejsze etapy nauki, jak pisanie, czytanie czy ogólną orientację w przestrzeni. Moim zdaniem, ćwiczenia takie jak układanie klocków, nawlekanie koralików, rysowanie grubymi kredkami na dużych arkuszach lub nawet zabawy typu „podaj mi piłkę” naprawdę robią robotę. Nie chodzi tu o bardzo skomplikowane zadania – liczy się powtarzalność i dopasowanie poziomu trudności do możliwości dziecka. Branżowe wytyczne, na przykład Polskiego Towarzystwa Optometrii i Optyki, wskazują, że wczesna terapia zmierzająca do poprawy koordynacji wzrokowo-ruchowej daje najlepsze efekty w wyrównywaniu deficytów wynikających z niedowidzenia. Z mojego doświadczenia wynika też, że współpraca dziecko-rodzic w domowych warunkach jest tu kluczowa – rodzic może na bieżąco obserwować postępy i modyfikować zabawę, a dziecko czuje się bezpiecznie. Warto dodać, że ćwiczenia te nie tylko wpływają na jakość widzenia, ale też wspierają ogólny rozwój motoryczny malucha, co potem przekłada się na sukcesy w przedszkolu czy szkole.
Pytanie 27

Ćwiczenia z użyciem separatora mają na celu

A. poprawę zakresu fuzji.
B. usprawnienie pamięci wzrokowej.
C. pokonywanie trudności w oddzielaniu gęsto ułożonych znaków.
D. oddzielenie akomodacji od konwergencji.
Ćwiczenia z użyciem separatora są jednym z podstawowych narzędzi stosowanych w terapii wzrokowej, szczególnie u osób mających trudności z czytaniem albo rozpoznawaniem znaków w bliskiej odległości. Separator – najczęściej prosty kawałek kartonu lub przezroczysta płytka – umieszczany między oczami i tekstem, pomaga trenować umiejętność rozdzielania gęsto ustawionych liter lub cyfr. To bardzo praktyczna metoda, która rzeczywiście znajduje zastosowanie zwłaszcza w pracy z dziećmi mającymi trudności w skupianiu wzroku na pojedynczych elementach tekstu, co może się objawiać przeskakiwaniem wzroku albo myleniem liter. W praktyce, taki separator pomaga „odseparować” wyraz, zdanie lub nawet pojedynczy znak, wymuszając na oku skupienie na wybranej partii i eliminując rozpraszające bodźce. Z mojego doświadczenia mogę powiedzieć, że stosowanie separatora to nie jest żadna fanaberia – to jedna z podstawowych technik rekomendowanych przez optometrystów i terapeutów wzroku na całym świecie. Często się ją łączy z innymi ćwiczeniami, np. treningiem percepcji wzrokowej czy poprawy koordynacji oko–ręka. Warto dodać, że żadne inne ćwiczenie nie daje tak bezpośredniego efektu w kontekście rozdzielania gęsto ułożonych znaków, a efekty są nieraz widoczne już po kilku sesjach. Dobre praktyki branżowe wskazują, żeby ćwiczenia te prowadzić systematycznie, bo tylko wtedy przynoszą trwały efekt.
Pytanie 28

Jednym z objawów różyczki u dziecka jest

A. zaburzenie ostrości widzenia.
B. przekrwienie gałek ocznych.
C. ograniczenie ruchomości powiek.
D. niedrożność dróg łzowych.
Przekrwienie gałek ocznych to naprawdę typowy objaw różyczki u dzieci, choć w praktyce często umyka wśród innych, bardziej rzucających się w oczy symptomów, jak wysypka czy powiększone węzły chłonne. Z punktu widzenia praktyki medycznej, u dzieci podczas zakażenia wirusem różyczki nierzadko pojawia się tzw. zapalenie spojówek, które właśnie objawia się przekrwieniem gałek ocznych. To dość charakterystyczne, bo dziecko wygląda wtedy, jakby miało lekko zaczerwienione oczy, ale bez ropnej wydzieliny, tak jak w typowym bakteryjnym zapaleniu spojówek. Stan taki często współwystępuje z innymi objawami grypopodobnymi – katarem, kaszlem, stanem podgorączkowym. Warto wiedzieć, że w podręcznikach, na przykład w standardach WHO czy rekomendacjach Polskiego Towarzystwa Pediatrycznego, przekrwienie spojówek uznaje się za jeden ze wspomagających objawów różyczki, co pomaga w różnicowaniu z innymi chorobami zakaźnymi wieku dziecięcego, jak odra czy szkarlatyna. Moim zdaniem, dobrze jest zapamiętać, że obecność przekrwionych oczu u dziecka z wysypką powinna zawsze budzić podejrzenie różyczki i skłonić do dalszej diagnostyki, nawet jeśli nie jest to główny, dominujący objaw. W codziennej praktyce pielęgniarskiej czy lekarskiej takie niuanse nierzadko przesądzają o właściwym rozpoznaniu i wdrożeniu odpowiednich działań epidemiologicznych.
Pytanie 29

Który wynik uzyskany w badaniu ostrości wzroku metodą oczopląsu optokinetycznego należy uznać za najbliższy normy u 2-letniego dziecka?

A. 0,23
B. 0,09
C. 0,03
D. 0,32
Wybór wyników takich jak 0,03, 0,09 czy nawet 0,23 w badaniu ostrości wzroku metodą oczopląsu optokinetycznego u 2-letniego dziecka wynika często z mylnego przekonania, że już niewielka reakcja wzrokowa świadczy o prawidłowości rozwoju narządu wzroku. Tymczasem wartości te są znacznie poniżej oczekiwanej normy i mogą wskazywać na istotne zaburzenia funkcji wzrokowych. Wynik 0,03 to praktycznie wartość graniczna, obserwowaną w przypadku głębokich deficytów wzroku lub poważnych problemów neurologicznych. Analogicznie, 0,09 to poziom charakterystyczny dla niemowląt poniżej 1. roku życia albo dzieci z jednostkami chorobowymi wpływającymi na prawidłowe postrzeganie bodźców wzrokowych. Nawet 0,23, choć już zbliża się do minimalnych wartości funkcjonalnych, jest raczej sygnałem opóźnienia rozwoju ostrości wzroku — szczególnie jeśli dziecko ma już ukończone dwa lata. Zdarza się, że osoby wybierające te odpowiedzi sugerują się tym, że dzieci rozwijają się wolniej lub że metody obiektywne zawsze dają zaniżone wyniki. Jednak według aktualnych wytycznych Polskiego Towarzystwa Okulistycznego oraz podręczników takich jak „Okulistyka dziecięca” zredagowanych przez prof. Prosta czy prof. Pawlikowską, u dzieci dwuletnich prawidłowa ostrość wzroku metodą optokinetyczną powinna kształtować się w okolicach 0,3–0,4. Wybór niższych wartości może być efektem braku doświadczenia w interpretacji wyników lub nieznajomości rozwojowych norm okulistycznych. W praktyce klinicznej interpretacja wyników poniżej 0,3 u dwuletniego dziecka wymaga pogłębionej diagnostyki i wykluczenia chorób takich jak niedowidzenie, wady refrakcji czy zaburzenia rozwoju neurologicznego. Dlatego prawidłowe rozumienie tych norm jest kluczowe i pozwala uniknąć niepotrzebnego niepokoju albo, wręcz przeciwnie, przeoczenia poważnych problemów zdrowotnych.
Pytanie 30

W teście paskowym obuocznym wartość 4cp/cm oznacza ostrość widzenia równą

A. 4 cykle z 57 cm.
B. 4 cykle z 114 cm.
C. 4 cykloradiany.
D. 4 stopnie.
Wartość 4cp/cm w teście paskowym obuocznym oznacza, że dana osoba jest w stanie rozpoznać 4 cykle pasków (czyli 4 pary ciemny-jasny) na każdym centymetrze tablicy testowej z odległości 57 cm. To jest standardowo przyjęta odległość do badania ostrości widzenia w testach tego typu. Taki zapis, czyli "cp/cm" – cykle na centymetr, to techniczny sposób określania gęstości detali, jakie oko może rozróżnić. Z praktyki wiem, że przy testach paskowych ostrość wyraża się właśnie w cyklach na centymetr z tej konkretnej odległości, bo to pozwala łatwo porównywać wyniki między różnymi osobami i różnymi testami. W diagnostyce optometrycznej i okulistycznej to bardzo wygodne, bo standard 57 cm odpowiada mniej więcej odległości komfortowego czytania i obserwacji. Jeśli ktoś uzyskuje wynik 4cp/cm na 57 cm, to można założyć, że jego wzrok jest na przyzwoitym poziomie – w codziennym życiu taka ostrość wystarcza do większości czynności, nawet do obsługi maszyn czy prowadzenia pojazdów (oczywiście, to mocno uproszczone, bo egzaminacyjne standardy są bardziej złożone). Tak naprawdę „cp/cm” odzwierciedla praktyczną zdolność oka do odróżniania szczegółów, a test paskowy daje szybki, powtarzalny wynik, który można porównać do norm branżowych.
Pytanie 31

Wergencyjne ruchy fuzjyjne należy zbadać przy użyciu

A. listwy pryzmatycznej.
B. listwy Bagoliniego.
C. tarczy Howela.
D. lampki Wilczka.
Wergencyjne ruchy fuzjyjne to takie, które pozwalają oczom na utrzymanie pojedynczego obrazu przy rozbieżności bodźców wzrokowych – w praktyce chodzi o to, żeby oczy mogły „dogonić” względny ruch obrazu i zachować fuzję. Listwa pryzmatyczna jest narzędziem powszechnie stosowanym właśnie do oceny tych ruchów. Stosując ją, stopniowo zwiększa się moc pryzmatu przed jednym okiem, aż do momentu kiedy pacjent informuje o podwójnym widzeniu, a następnie zmniejsza moc, by ocenić, czy oczy wrócą do fuzji. Tylko to narzędzie pozwala dokładnie ocenić zakres rezerw fuzji oraz sprawdzić, jak sprawnie i w jakim zakresie pacjent potrafi kompensować niewielkie rozbieżności obrazów siatkówkowych. W praktyce klinicznej, właśnie listwa pryzmatyczna jest zalecana np. przez Polskie Towarzystwo Okulistyczne do oceny sprawności układu ruchowego oczu, także w diagnostyce pod kątem zezów ukrytych czy jawnych. To takie trochę podstawowe wyposażenie gabinetu ortoptycznego, bez którego trudno sobie wyobrazić rzetelną diagnostykę. Dobrze znać tę metodę, bo spotyka się ją zarówno w pracy z dziećmi, jak i dorosłymi z problemami fuzji lub astenopią. Moim zdaniem, praktyczne opanowanie badania listwą pryzmatyczną pomaga nie tylko w teorii, ale faktycznie ułatwia dobór odpowiednich ćwiczeń ortoptycznych czy decyzji o dalszym leczeniu.
Pytanie 32

U dzieci z ekscentryczną fiksacją i niedowidzeniem dużego stopnia należy stosować penalizację

A. naprzemienną.
B. zmodyfikowaną.
C. wybiórczą.
D. ulgową.
Wybór penalizacji zmodyfikowanej u dzieci z ekscentryczną fiksacją i dużego stopnia niedowidzeniem to naprawdę trafne podejście, które wynika z praktyki klinicznej i wytycznych okulistycznych. Takie dzieci, przez brak właściwej, centralnej fiksacji, często reagują inaczej na klasyczną penalizację. Penalizacja zmodyfikowana pozwala lepiej dostosować leczenie do indywidualnych potrzeb dziecka, bo wprowadza pewną elastyczność w sposobie zasłaniania lub rozmywania obrazu w oku lepszym. Jest to szczególnie ważne, gdy standardowa penalizacja nie daje oczekiwanych efektów lub prowadzi do pogorszenia współpracy dziecka – a niestety dzieci z ekscentryczną fiksacją bywają trudniejsze w terapii i szybciej się zniechęcają. Moim zdaniem, kluczowe jest tutaj indywidualizowanie terapii, czego przykładem właśnie jest penalizacja zmodyfikowana – lepiej dopasowuje się intensywność i sposób działania do stopnia zaawansowania niedowidzenia oraz do zachowania fiksacji. W praktyce często łączy się ją z innymi metodami, jak ćwiczenia fiksacji czy stymulacja widzenia, żeby osiągnąć jak najlepszy efekt. Standardy (np. wytyczne Polskiego Towarzystwa Okulistycznego) podkreślają, że przy dużym niedowidzeniu i ekscentrycznej fiksacji nie ma sensu stosować sztywnych, klasycznych schematów penalizacji, bo mogą nawet zaszkodzić albo spowodować, że pacjent przestanie współpracować. Dlatego w takich przypadkach penalizacja zmodyfikowana to po prostu rozsądny kompromis – daje większe szanse na poprawę ostrości wzroku i utrzymanie motywacji dziecka w leczeniu. Takie podejście, choć bardziej wymagające dla opiekuna i lekarza, daje w dłuższej perspektywie lepsze efekty terapeutyczne.
Pytanie 33

Wadą rozwojową powstałą na skutek niecałkowitego zamknięcia się pęcherzyka ocznego jest

A. zaćma wrodzona.
B. coloboma.
C. niedomyklaność szpary powiekowej.
D. opadnięcie powieki górnej.
Coloboma to wada rozwojowa oka, która powstaje właśnie na skutek niecałkowitego zamknięcia się pęcherzyka ocznego w okresie życia płodowego. W praktyce oznacza to, że w pewnych miejscach, najczęściej w dolnej części tęczówki albo siatkówki, powstaje ubytek – można to sobie wyobrazić jakby kawałek struktury oka po prostu się „nie domknął”. Z mojego doświadczenia, rozpoznanie coloboma wymaga dość dobrej znajomości anatomii oka i rozwoju zarodkowego. Często myli się je z innymi zmianami, ale specyficzny kształt ubytku (taki „kluczowy” lub szczelinowaty) daje lekarzom cenne wskazówki. W kontekście okulistycznym, wykrycie takiej zmiany od razu sugeruje, że doszło do problemu w embriogenezie, co może mieć dalsze konsekwencje — czasami coloboma wpływa na ostrość wzroku, ale bywa też, że pacjent radzi sobie całkiem dobrze. W branży medycznej przyjęło się, by u wszystkich dzieci z rozpoznanym coloboma przeprowadzać szczegółową diagnostykę, bo ta wada może też współwystępować z innymi nieprawidłowościami rozwojowymi. Kluczowe jest, żeby odróżnić ją od wad nabytych czy pourazowych. Na codzień w praktyce okulistycznej, zwłaszcza dziecięcej, taka wiedza potrafi bardzo pomóc – pozwala szybciej zareagować i wdrożyć np. rehabilitację wzroku albo skierować na konsultacje genetyczne. Moim zdaniem warto jeszcze pamiętać, że pęcherzyk oczny to naprawdę wrażliwa struktura zarodkowa i już niewielkie zaburzenie procesu zamykania prowadzi do trwałych zmian, które mogą zostać z nami na całe życie.
Pytanie 34

Najslabsze szkła rozpraszające, w których pacjent widzi prawidłowo V=1.0 do dali, należy zastosować w korekcji zeza

A. zbieżnego z krótkowzrocznością.
B. rozbieżnego z krótkowzrocznością.
C. akomodacyjnego z nadwzrocznością.
D. zbieżnego z nadwzrocznością.
Temat soczewek rozpraszających w korekcji różnych typów zeza często bywa mylony, bo intuicyjnie wiele osób zakłada, że skoro ktoś ma nadwzroczność, to wymaga dodatniej korekcji, a przy krótkowzroczności potrzebuje minusów – i na tym koniec. Jednak w praktyce klinicznej sytuacja jest o wiele bardziej złożona, zwłaszcza jeśli chodzi o kontrolę akomodacji i konwergencji. W zezie akomodacyjnym z nadwzrocznością kluczowe jest właśnie wyrównanie nadwzroczności soczewkami skupiającymi (plusami), by zredukować wysiłek akomodacyjny i wtórną konwergencję. Stosowanie tutaj soczewek rozpraszających kompletnie mija się z celem i wręcz może nasilić objawy. Podobnie błędne jest podejście przy zezie rozbieżnym u krótkowidza – minusy nie przyniosą tu korzyści, bo taki pacjent i tak nie ma problemu z konwergencją. W zezie zbieżnym z nadwzrocznością z kolei, podstawą jest pełna korekcja nadwzroczności, bo tylko wtedy redukujemy nadmierny wysiłek akomodacyjny i związane z nim zjawisko konwergencji – nie stosuje się tu szkieł rozpraszających, bo jedynie pogorszyłyby ostrość widzenia i mogłyby nawet wywołać dolegliwości typu zmęczenie oczu. Moim zdaniem, najczęstszy błąd myślowy to utożsamianie korekcji „minusami” z każdym przypadkiem krótkowzroczności albo próba osłabienia konwergencji poprzez odejmowanie plusów, nawet wtedy gdy nie ma do tego wskazań. Branżowe zalecenia, szczególnie te podawane w podręcznikach optometrii i okulistyki, jasno wskazują, że dobór soczewek przy zezie powinien być zawsze indywidualizowany i opierać się na precyzyjnych pomiarach i obserwacji zachowań akomodacyjno-konwergencyjnych pacjenta. Warto o tym pamiętać, żeby nie wpaść w pułapkę zbyt schematycznego podejścia do korekcji.
Pytanie 35

Horyzontalna listwa pryzmatyczna ma zastosowanie w ćwiczeniach

A. widzenia stereoskopowego.
B. zakresu fuzji.
C. dwojenia.
D. dowolnej fuzjnej konwergencji.
Horyzontalna listwa pryzmatyczna faktycznie znajduje zastosowanie w ćwiczeniach zakresu fuzji, co jest zgodne z zasadami ortoptyki i optometrii. Chodzi tutaj o umiejętność łączenia przez układ wzrokowy dwóch obrazów w jeden, mimo że są one lekko przesunięte względem siebie. Listwa pryzmatyczna pozwala stopniowo zwiększać bądź zmniejszać kąt rozbieżności obrazów podczas ćwiczeń, przez co terapeuta może precyzyjnie kontrolować próg, przy którym pacjent traci zdolność fuzji. Taki trening jest stosowany np. u osób z niedowidzeniem obuocznym, niewielkimi zezami czy osłabioną konwergencją fuzjną. W praktyce, jak pracowałem w gabinecie, używaliśmy listw pryzmatycznych do oceniania i stopniowego zwiększania rezerw fuzji, co potem przekładało się na stabilniejsze widzenie obuoczne w codziennych sytuacjach. Moim zdaniem to narzędzie jest wręcz nieocenione przy rehabilitacji zaburzeń fuzji. W literaturze fachowej (np. standardy Polskiego Towarzystwa Ortoptycznego) takie podejście jest uznawane za złoty standard. Warto pamiętać, że sama listwa nie jest przeznaczona do wywoływania dwojenia jako celu ćwiczenia, tylko do zwiększania możliwości fuzji, a to jest zasadnicza różnica.
Pytanie 36

Który wynik pomiaru PBK należy uznać za prawidłowy u 5-letniego dziecka?

A. 10-11 cm
B. 1-2 cm
C. 8-9 cm
D. 3-7 cm
Wskaźnik PBK, czyli próba maksymalnego wdechu (próba Brudzińskiego-Kroczaka), to bardzo ważny parametr w ocenie wydolności oddechowej u dzieci. Dla 5-letniego dziecka prawidłowy wynik tej próby mieści się w zakresie 3-7 cm, i to właśnie ta wartość jest uznawana za optymalną według większości aktualnych wytycznych pediatrycznych. Wynik mierzony w centymetrach odzwierciedla zakres ruchomości klatki piersiowej podczas głębokiego wdechu i wydechu. Jeżeli wynik mieści się w tym zakresie, oznacza to, że mięśnie oddechowe i elastyczność klatki piersiowej funkcjonują prawidłowo. W praktyce – jeśli badamy dziecko i uzyskujemy wartość 3-7 cm, to raczej nie musimy się obawiać zaburzeń wentylacji ani ograniczenia ruchomości klatki piersiowej, co jest szczególnie istotne np. u dzieci z chorobami układu oddechowego czy po przebytych infekcjach. Warto pamiętać, że u młodszych dzieci wartości te są nieco niższe, a powyżej 7 roku życia mogą się jeszcze trochę zwiększać. Przeprowadzając taki pomiar, dobrze jest zawsze zadbać o spokojne otoczenie i właściwą współpracę dziecka, bo wynik może być zafałszowany przez stres czy nieprawidłową technikę. Moim zdaniem, taka wiedza bardzo przydaje się w codziennej pracy, bo pozwala szybko wychwycić nieprawidłowości i kierować dzieci do dalszej diagnostyki, zanim pojawią się poważniejsze objawy.
Pytanie 37

W celu utrwalenia fiksacji centralnej należy zastosować ćwiczenia z użyciem

A. berneloskopu.
B. linijki aperturowej.
C. lokalizatora.
D. karty z kropkami.
Lokalizator to zdecydowanie podstawowe narzędzie do ćwiczeń utrwalających fiksację centralną, szczególnie u osób mających trudności np. z widzeniem obuocznym lub niedowidzeniem. Klucz w jego działaniu polega na tym, że umożliwia precyzyjne wskazywanie konkretnego punktu w polu widzenia – dzięki temu można uczyć oko, a właściwie centralną część siatkówki (plamkę), by skupiała się dokładnie tam, gdzie chcemy. Takie ćwiczenia są szczególnie użyteczne w reedukacji wzrokowej, np. u dzieci z amblyopią. Z mojego doświadczenia sprawdzają się też dobrze przy okresowych kontrolach postępów terapii – lokalizator pozwala łatwo i szybko ocenić, czy pacjent rzeczywiście korzysta z centralnej fiksacji, czy może jednak kompensuje bocznymi strefami siatkówki. W praktyce, zastosowanie lokalizatora bazuje na wytycznych okulistyki klinicznej – często wystarczy kilka minut dziennie treningu, żeby uzyskać całkiem fajne efekty. Często spotykałem się z opiniami, że takie ćwiczenia są nudne, ale prawda jest taka, że to jedna z bardziej skutecznych i precyzyjnych metod nauki prawidłowego ustawienia oka na danym punkcie. Moim zdaniem warto pamiętać, że inne pomoce (jak linijka aperturowa czy karty z kropkami) mają swoje miejsce w terapii wzroku, ale nie są tak nastawione na stricte utrwalanie centralnej fiksacji. Dlatego lokalizator jest tu zdecydowanie najlepszym wyborem według standardów praktyki ortoptycznej.
Pytanie 38

Test Brücknera należy wykonać z użyciem

A. okularów czerwono-zielonych.
B. oftalmoskopu.
C. synoptoforu.
D. listwy pryzmatycznej.
Test Brücknera, zwany też testem czerwonego refleksu, wykonuje się właśnie przy pomocy oftalmoskopu. To podstawowe narzędzie w okulistyce, którym bada się odruch źreniczny na światło oraz strukturę dna oka, w tym ocenę przezierności ośrodków optycznych oka i ewentualnych patologii, jak np. zaćma czy zmiany siatkówki. W praktyce wygląda to tak, że kieruje się strumień światła oftalmoskopu na oko pacjenta z odległości około 30-50 cm i obserwuje się, czy pojawia się charakterystyczny czerwony refleks w źrenicy. Brak tego refleksu lub jego asymetria może wskazywać na obecność przeszkód w osi optycznej, takich jak zaćma, zmiany nowotworowe czy wady rozwojowe gałki ocznej. Ważne jest to narzędzie przesiewowe, szczególnie u dzieci – szybkie wykrycie białego refleksu zamiast czerwonego może uratować wzrok, a nawet życie. Oprócz tego oftalmoskop pozwala na ocenę tarczy nerwu wzrokowego, co jest bardzo przydatne np. przy podejrzeniu jaskry. Tak czy inaczej, to jeden z absolutnych podstawowych testów w diagnostyce okulistycznej i każdy okulista musi go umieć wykonać. Moim zdaniem, jeśli ktoś pracuje z dziećmi, to test Brücknera powinien być niemal odruchowym elementem każdego badania kontrolnego.
Pytanie 39

Który wynik badania fiksacji świadczy o występowaniu u pacjenta fiksacji paramakularnej oka lewego?

Ilustracja do pytania
A. Wynik D
B. Wynik C
C. Wynik A
D. Wynik B
Odpowiedź C najlepiej ilustruje sytuację, w której mamy do czynienia z fiksacją paramakularną oka lewego. Fiksacja paramakularna oznacza, że pacjent nie używa do patrzenia bezpośrednio dołka środkowego (fovea), lecz inny punkt siatkówki – z reguły są to okolice przyległe do plamki żółtej. Na rysunku owal przedstawia pole widzenia, a krzyżyk wskazuje faktyczny punkt fiksacji. W przypadku prawidłowej fiksacji punkt fiksacji pokrywa się z centrum, czyli z plamką. Gdy mówimy o fiksacji paramakularnej, krzyżyk powinien być wyraźnie przesunięty poza centrum, co dobrze oddaje wariant C. W praktyce klinicznej takie rozpoznanie ma duże znaczenie, szczególnie przy ocenie ostrości wzroku u osób z patologią plamki lub po przebytym zezie. Wtedy można obserwować kompensacyjne przesunięcie fiksacji, co wpływa na rehabilitację wzrokową i dobór odpowiednich ćwiczeń. Z mojego doświadczenia wynika, że umiejętność rozpoznania fiksacji paramakularnej pozwala skuteczniej oceniać rzeczywiste możliwości pacjenta i planować terapię. Standardy okulistyczne wyraźnie wskazują, żeby zawsze precyzyjnie określać miejsce fiksacji przy badaniu, bo to wpływa na dalsze decyzje terapeutyczne i prognostyczne.
Pytanie 40

Guz przysadki mózgowej może spowodować

A. niedowidzenie korowe.
B. ubytek w centralnej części pola widzenia.
C. niedowidzenie połowicze dwuskroniowe.
D. niedowidzenie połowicze części przynosowej.
Guz przysadki mózgowej, szczególnie jeśli jest to makrogruczolak, często powoduje niedowidzenie połowicze dwuskroniowe, bo rośnie w kierunku skrzyżowania nerwów wzrokowych. Skrzyżowanie nerwów wzrokowych znajduje się tuż powyżej przysadki, a jego włókna przyśrodkowe (krzyżujące się) odpowiadają za przewodzenie bodźców wzrokowych z bocznych (skroniowych) części pola widzenia obu oczu. Kiedy guz uciska tę strukturę, dochodzi do charakterystycznego ubytku właśnie w skroniowych połowach pola widzenia, czyli tzw. hemianopsji dwuskroniowej. To bardzo typowy objaw – praktycznie podręcznikowy, więc na egzaminach medycznych i w praktyce lekarskiej często się do tego wraca. Moim zdaniem warto o tym pamiętać, bo szybkie rozpoznanie takiego ubytku pola widzenia pozwala podejrzewać zmianę w obrębie przysadki i skierować pacjenta na odpowiednią diagnostykę obrazową, jak MRI głowy. Takie niedowidzenie wpływa na codzienne życie – pacjenci np. wpadają na przeszkody z boku albo mają trudności z prowadzeniem pojazdu. To ważne z punktu widzenia nie tylko okulistyki, ale też neurologii i endokrynologii, bo leczenie guza przysadki może zatrzymać postęp objawów, a czasem nawet częściowo poprawić wzrok, jeśli nie dojdzie do nieodwracalnych uszkodzeń nerwów wzrokowych. W praktyce klinicznej zawsze warto łączyć objawy oczne z neurologicznymi, by nie przeoczyć poważnych schorzeń, takich jak właśnie gruczolak przysadki.
Rozpocznij nowy egzamin
Powrót do strony głównej