Wyniki egzaminu

Informacje o egzaminie:
  • Zawód: Technik programista
  • Kwalifikacja: INF.04 - Projektowanie, programowanie i testowanie aplikacji
  • Data rozpoczęcia: 8 czerwca 2026 13:39
  • Data zakończenia: 8 czerwca 2026 14:02

Egzamin zdany!

Wynik: 28/40 punktów (70,0%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe
Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania
Pochwal się swoim wynikiem!
Szczegółowe wyniki:
Pytanie 1

Jaką rolę pełni debugger w trakcie programowania?

A. Do konwersji kodu źródłowego na język maszynowy
B. Do kontrolowania wersji kodu źródłowego
C. Do automatycznego generowania dokumentacji projektu
D. Do wykrywania błędów w czasie działania programu
Debugger to takie narzędzie, które pomaga programistom w znajdowaniu błędów i śledzeniu, co się dzieje z programem, kiedy go uruchamiamy. Można go zatrzymać w dowolnym momencie, co nazywamy breakpoints, i wtedy można zobaczyć, jakie zmienne mają jakie wartości. Dzięki temu można łatwiej dostrzegać błędy logiczne czy składniowe. Wydaje mi się, że to naprawdę ważne narzędzie w pracy każdego programisty, bo ułatwia życie!

Pytanie 2

Co to jest Cypress?

A. System zarządzania bazami danych dla aplikacji mobilnych
B. Biblioteka komponentów UI dla React
C. Framework do testowania end-to-end aplikacji webowych
D. Narzędzie do kompilacji kodu TypeScript
Cypress to popularny framework do testowania aplikacji webowych, skoncentrowany na testach end-to-end, co oznacza, że pozwala na symulowanie rzeczywistego użytkownika w interakcji z aplikacją. Jego architektura oparta na JavaScript i łatwość integracji z innymi narzędziami sprawiają, że jest chętnie wybierany przez zespoły developerskie. Cypress umożliwia szybkie pisanie testów, które mogą być uruchamiane bezpośrednio w przeglądarce, co ułatwia debugowanie. Przykładem zastosowania może być testowanie formularzy na stronie internetowej, gdzie można sprawdzić, czy wszystkie pola działają poprawnie, czy błędne dane są odpowiednio walidowane oraz czy interfejs użytkownika reaguje jak oczekiwano. Dobrą praktyką jest pisanie testów w sposób, który odzwierciedla rzeczywiste scenariusze użytkowników, co zwiększa jakość i niezawodność aplikacji. Cypress zyskał uznanie w branży dzięki swojej wydajności i możliwościom wizualizacji testów, co czyni go jednym z wiodących narzędzi w obszarze automatyzacji testów.

Pytanie 3

Wykorzystując jeden z dwóch zaprezentowanych sposobów inkrementacji w językach z rodziny C lub Java, można zauważyć, że
Zapis pierwszy:

b = a++;
Zapis drugi:
b = ++a;
A. Tylko przy użyciu pierwszego zapisu zmienna a zostanie zwiększona o 1.
B. Wartość zmiennej b będzie wyższa po użyciu drugiego zapisu w porównaniu do pierwszego.
C. Drugi zapis nie jest zgodny ze składnią, co doprowadzi do błędów kompilacji.
D. Bez względu na zastosowany sposób, w zmiennej b zawsze uzyskamy ten sam rezultat.
W językach programowania z rodziny C (w tym C++ i Java) istnieją dwie formy inkrementacji: preinkrementacja (++x) i postinkrementacja (x++). Preinkrementacja zwiększa wartość zmiennej przed jej użyciem w wyrażeniu, natomiast postinkrementacja zwiększa ją dopiero po zakończeniu aktualnej operacji. Oznacza to, że w przypadku postinkrementacji, wartość zmiennej przed zwiększeniem zostanie użyta w bieżącym wyrażeniu, a dopiero potem następuje jej zwiększenie o 1. Ta subtelna różnica ma istotne znaczenie, zwłaszcza w pętlach i wyrażeniach logicznych, gdzie każda iteracja wpływa na wynik. W praktyce preinkrementacja jest nieco bardziej efektywna, ponieważ nie wymaga przechowywania kopii pierwotnej wartości zmiennej, co przekłada się na minimalnie lepszą wydajność w niektórych przypadkach.

Pytanie 4

Jaką rolę pełni instrukcja throw w języku C++?

A. Inicjuje nowy wyjątek podczas działania aplikacji
B. Przerywa działanie programu, gdy wystąpi wyjątek
C. Zgłasza wyjątek, który można przechwycić za pomocą bloku catch
D. Ogranicza zasięg zmiennych w bloku try
Instrukcja 'throw' w C++ służy do zgłaszania wyjątków, które mogą być następnie przechwycone i obsłużone przez blok 'catch'. Mechanizm ten pozwala na przerwanie normalnego przepływu programu w przypadku wystąpienia błędu i skierowanie sterowania do odpowiedniego miejsca obsługi wyjątków. 'Throw' jest kluczowym elementem obsługi błędów i umożliwia propagowanie informacji o błędach na wyższe poziomy programu, co pozwala na ich efektywną obsługę. Używanie wyjątków poprawia czytelność kodu, umożliwiając oddzielenie logiki biznesowej od logiki obsługi błędów.

Pytanie 5

Jakie kroki należy podjąć po wykryciu błędu w kodzie podczas testowania?

A. Naprawić błąd i przeprowadzić ponowne testy aplikacji
B. Zgłosić błąd użytkownikowi końcowemu
C. Usunąć moduł, który zawiera błąd
D. Pominąć błąd, jeżeli aplikacja funkcjonuje poprawnie
Po znalezieniu błędu w kodzie podczas testowania kluczowym krokiem jest poprawienie błędu i ponowne przetestowanie aplikacji. Taki cykl iteracyjny pozwala na eliminację błędów i zapewnienie, że aplikacja działa zgodnie z oczekiwaniami. Testowanie po każdej poprawce jest niezbędne, aby upewnić się, że wprowadzone zmiany nie wpłynęły negatywnie na inne części aplikacji. Taka praktyka jest integralną częścią Continuous Integration (CI) i Continuous Deployment (CD), które zakładają częste wdrażanie i testowanie kodu. Poprawienie błędów na wczesnym etapie rozwoju minimalizuje koszty i czas potrzebny na naprawę błędów w fazie produkcyjnej, co przyczynia się do stabilności i wysokiej jakości końcowego produktu.

Pytanie 6

Co zostanie wypisane w konsoli po wykonaniu poniższego kodu JavaScript?

let a = { value: 10 };
let b = a;
b.value = 20;
console.log(a.value);
A. 20
B. ReferenceError
C. 10
D. undefined
Wykonując podany kod JavaScript, otrzymujemy wynik 20 w konsoli. Dzieje się tak, ponieważ obiekt `a` jest przypisany do zmiennej `b`, co oznacza, że obie zmienne wskazują na ten sam obiekt w pamięci. Kiedy zmieniamy właściwość `value` obiektu za pomocą zmiennej `b`, zmiana ta wpływa również na obiekt `a`, ponieważ oba odwołują się do tej samej instancji obiektu. Wartości w JavaScript mogą być przekazywane przez referencję, co oznacza, że manipulując jedną referencją, wpływamy na obiekt, do którego ta referencja odnosi się. Przykład ten ilustruje, jak ważne jest zrozumienie różnicy między typami prymitywnymi (przekazywanymi przez wartość) a obiektami (przekazywanymi przez referencję). W praktyce, taka wiedza jest kluczowa przy pracy z obiektami w JavaScript, zwłaszcza w kontekście zarządzania stanem aplikacji, gdzie modyfikacje obiektów mogą mieć szeroki wpływ na cały system.

Pytanie 7

Co zostanie wyświetlone po wykonaniu poniższego kodu w języku Python?

data = [1, 2, 3, 4, 5]
result = list(map(lambda x: x*2, filter(lambda x: x % 2 == 0, data)))
print(result)
A. [4, 8]
B. [2, 4, 6, 8, 10]
C. [1, 2, 3, 4, 5]
D. [2, 6, 10]
Analizując inne odpowiedzi, możemy zauważyć, że wszystkie one bazują na błędnych założeniach dotyczących działania funkcji filter i map. Niektóre z propozycji, takie jak [2, 6, 10], sugerują, że wszystkie liczby parzyste z oryginalnej listy byłyby mnożone przez 2, co jest nieprawidłowe. Funkcja filter zwraca jedynie liczby parzyste, a to oznacza, że tylko liczby 2 i 4 są brane pod uwagę, nie 6 i 10, których w oryginalnej liście po prostu nie ma. Ponadto odpowiedź [2, 4, 6, 8, 10] jest błędna, ponieważ dodaje liczby, które nie występują w danych wejściowych, co prowadzi do nieprecyzyjnego wyniku. Warto zrozumieć, że w Pythonie operacje na kolekcjach są często wykonywane w sposób, który wymaga precyzyjnej analizy danych wejściowych. W kontekście programowania, często popełnianym błędem jest zakładanie, że wszystkie liczby pasujące do jakiegoś warunku będą uwzględniane w dalszej obróbce bez dokładnego ich filtrowania. Stąd wynika, że zrozumienie, jak działają funkcje takie jak filter i map, jest kluczowe dla efektywnego i poprawnego programowania. W procesie nauki ważne jest, aby przyglądać się działaniu kodu krok po kroku i dokładnie analizować, jak funkcje przetwarzają dane. Zrozumienie tych podstawowych koncepcji jest niezbędne, aby uniknąć podobnych nieporozumień w przyszłości.

Pytanie 8

Jakie jest główne zadanie debuggera w środowisku programowania?

A. Tworzenie kodu źródłowego
B. Generowanie plików wykonywalnych
C. Analiza i usuwanie błędów w kodzie
D. Kompilowanie kodu źródłowego
Debugger to narzędzie programistyczne służące do analizy i usuwania błędów w kodzie źródłowym. Pozwala na krokowe wykonywanie programu, śledzenie wartości zmiennych i identyfikowanie miejsc, w których występują błędy logiczne lub składniowe. Debugger umożliwia zatrzymanie wykonania programu w dowolnym miejscu, ustawienie tzw. breakpointów (punktów przerwania) i monitorowanie przepływu sterowania. Dzięki temu programista może dokładnie przeanalizować, dlaczego program nie działa zgodnie z oczekiwaniami i szybko znaleźć przyczynę problemu. Debuggery są dostępne w większości zintegrowanych środowisk programistycznych (IDE), takich jak Visual Studio, PyCharm czy IntelliJ IDEA.

Pytanie 9

Wskaż termin, który w języku angielskim odnosi się do "testów wydajnościowych"?

A. performance testing
B. security testing
C. integration testing
D. unit testing
Testy wydajnościowe, czyli performance testing, to coś, co naprawdę warto mieć na uwadze. Dzięki nim możemy sprawdzić, jak nasza aplikacja działa pod dużym obciążeniem i jak szybko odpowiada na różne żądania. Moim zdaniem, to kluczowy aspekt, zwłaszcza jeśli planujemy, żeby nasza aplikacja miała wielu użytkowników. W końcu, nikt nie lubi czekać, aż coś się załaduje!

Pytanie 10

W standardzie dokumentacji testów oprogramowania IEEE 829-1998 opisany jest dokument, który zawiera dane o tym, jakie przypadki testowe były wykorzystane, przez kogo i czy zakończyły się sukcesem. Co to jest?

A. Plan Testów
B. Dziennik Testów
C. Raport Podsumowujący Testy
D. Specyfikacja Procedury Testowej
Pojęcie dokumentacji testowej według IEEE 829-1998 jest bardzo precyzyjne, ale często właśnie myli się niektóre pojęcia. Plan Testów to taki ogólny, strategiczny dokument – mówi, co, kiedy i jak będziemy testować, jakie są założenia, jakie środowisko i narzędzia, ale nie przechowuje szczegółowych informacji o tym, które przypadki były faktycznie realizowane danego dnia przez daną osobę. Trochę jak plan meczu przed rozgrywką, a nie jego protokół. Z kolei Specyfikacja Procedury Testowej to szczegółowy opis kroków, jakie należy wykonać, żeby przeprowadzić dany test – taki „przepis na testowanie”, który daje testerowi konkretną instrukcję działania. Ona nie zbiera jednak danych o tym, kto wykonał, kiedy i z jakim skutkiem – raczej mówi „jak” niż „kto/co/kiedy”. Raport Podsumowujący Testy natomiast to taki końcowy dokument na podsumowanie całego cyklu testowego – zestawia wyniki, ilość znalezionych defektów, procent pokrycia, rekomendacje dotyczące dalszych działań; nie zawiera jednak szczegółowych wpisów o przebiegu pojedynczych przypadków. Typowym nieporozumieniem jest myślenie, że to właśnie raport podsumowujący będzie zawierał „wszystko”, ale on służy bardziej do ogólnego przeglądu i prezentacji wyników, a nie do śledzenia przebiegu każdego testu z osobna. Często też błędnie utożsamia się Specyfikację Procedury z rzeczywistym wykonaniem – a przecież można mieć procedurę, której wcale nie wykonano lub wykonano ją tylko częściowo. To właśnie Dziennik Testów jest tym bieżącym zapisem z pola bitwy, gdzie widać realny przebieg procesu testowego, kto się czym zajmował, czy pojawiły się jakieś nieprzewidziane sytuacje. W praktyce brak tego dziennika często prowadzi do chaosu i problemów z rozliczalnością – a przecież to klucz do profesjonalnego testowania, zgodnie z branżowymi standardami.

Pytanie 11

Jakie elementy powinny być uwzględnione w scenariuszu testów aplikacji?

A. Dokładne wytyczne dotyczące realizacji kodu
B. Dokumentacja techniczna oprogramowania
C. Zestaw kroków do testowania, oczekiwanych rezultatów oraz warunków początkowych
D. Strategia wdrożenia aplikacji w środowisku produkcyjnym
Scenariusz testowy aplikacji powinien zawierać szczegółowy opis kroków testowych, oczekiwane wyniki oraz warunki wstępne, które muszą być spełnione przed rozpoczęciem testu. Scenariusz testowy to kluczowy dokument w procesie testowania oprogramowania, który pozwala na systematyczne i dokładne sprawdzenie, czy aplikacja działa zgodnie z oczekiwaniami. Uwzględnienie kroków testowych pozwala na replikację testów, a opis warunków wstępnych zapewnia, że test jest przeprowadzany w odpowiednim środowisku.

Pytanie 12

Które z wymienionych poniżej błędów podczas wykonywania programu można obsłużyć poprzez zastosowanie wyjątków?

A. Błąd kompilacyjny
B. Błąd w składni
C. Błąd dzielenia przez zero
D. Niekompatybilność typów danych w kodzie
W języku C++ wyjątki pozwalają na obsługę błędów wykonania, takich jak dzielenie przez zero. Jest to klasyczny przykład błędu, który może prowadzić do nieprzewidywalnych rezultatów lub awarii programu. Dzięki użyciu wyjątków można zapobiec katastrofalnym skutkom takich błędów, przekierowując sterowanie do odpowiedniego bloku 'catch', gdzie można podjąć działania naprawcze lub zakończyć program w kontrolowany sposób. Obsługa błędów takich jak dzielenie przez zero jest kluczowa w programowaniu niskopoziomowym i aplikacjach wymagających wysokiej niezawodności.

Pytanie 13

Na ilustracji pokazany jest fragment diagramu blokowego pewnego algorytmu. Ile razy warunek n<7 będzie badany?

Ilustracja do pytania
A. 5
B. 8
C. 6
D. 7
Wybór innej odpowiedzi niż 4 wskazuje na nieprawidłowe rozumienie mechanizmu działania pętli z warunkiem końcowym Problem może tkwić w błędnym założeniu dotyczącym liczby iteracji które ma miejsce gdy nie uwzględnia się początkowej wartości n Wynik 8 mógłby wynikać z mylnego założenia że pętla sprawdza warunek również po zakończeniu gdy n wynosi 7 co jest nieprawidłowe Ponadto wybór 5 może sugerować że zrozumienie zakresu wartości n jest niepełne ponieważ pomija się pierwszą iterację gdy n równa się 1 Odpowiedź 7 mogłaby wynikać z błędnego przeliczania liczby iteracji lub niepoprawnego przeanalizowania działania inkrementacji w algorytmie Ważne jest aby zrozumieć że warunek n mniejsze od 7 jest sprawdzany na początku każdej iteracji pętli i gdy n osiąga wartość 7 pętla nie wykonuje się ponownie Zrozumienie tego mechanizmu jest kluczowe do poprawnego projektowania algorytmów i unikania typowych błędów logicznych które mogą prowadzić do nieefektywności kodu oraz trudności w jego debugowaniu i utrzymaniu Praktykując analizę schematów blokowych i algorytmów warto zwrócić uwagę na działanie warunków i ich wpływ na przebieg pętli co ma szerokie zastosowanie zarówno w programowaniu jak i w analizie danych oraz automatyzacji procesów

Pytanie 14

Jakie są cechy testów interfejsu?

A. Sprawdzają prawidłowość pracy elementów graficznych oraz interakcji użytkownika z aplikacją
B. Analizują wydajność aplikacji w czasie rzeczywistym
C. Weryfikują zgodność aplikacji z przepisami prawnymi
D. Ulepszają kod aplikacji
Testy interfejsu, znane też jako testy GUI (Graphical User Interface), są niesamowicie istotne w codziennej pracy programisty, zwłaszcza jeśli chodzi o aplikacje z graficznym interfejsem użytkownika. Ich głównym celem jest sprawdzanie, czy wszystkie elementy graficzne, takie jak przyciski, pola tekstowe czy menu działają zgodnie z założeniami oraz czy użytkownik może wchodzić z nimi w interakcję w przewidywany sposób. W praktyce zdarza się, że najwięcej błędów wychodzi właśnie na tym etapie – na przykład, kliknięcie w przycisk nie wywołuje żadnej akcji, albo okna dialogowe są nieczytelne. Moim zdaniem regularne wykonywanie takich testów (często automatycznych przy użyciu narzędzi typu Selenium, Cypress czy Playwright) pozwala wykrywać drobne usterki zanim trafią do rąk klienta, co jest zgodne z dobrymi praktykami Continuous Integration. Często też testy te są weryfikowane pod kątem responsywności, dostępności (WCAG) czy kompatybilności z różnymi przeglądarkami. Z mojego doświadczenia to właśnie testy interfejsu najbardziej pomagają w budowaniu pozytywnych doświadczeń użytkowników, bo pomagają wychwycić nieintuicyjne zachowania aplikacji, które ciężko zauważyć samym kodem. Warto więc o nich pamiętać, bo nawet najlepsza logika aplikacji nie obroni się, gdy UI nie działa poprawnie.

Pytanie 15

Jakie działania należy podjąć, aby uniknąć nieskończonej rekurencji w danej funkcji?

A. Zastosować iterację zamiast rekurencji
B. Rozszerzyć zakres zmiennych globalnych
C. Dodać warunek zakończenia w funkcji
D. Wykorzystać automatyczny debugger w kompilatorze
Warunek stopu to taki kluczowy element w rekurencji, który właściwie mówi, kiedy funkcja powinna przestać się wywoływać. Jak masz ten warunek, to funkcja wraca z wynikiem zamiast kręcić się w kółko, co mogłoby prowadzić do jakiegoś szaleństwa, tzn. przepełnienia stosu. Myślę, że warto zwrócić uwagę, że dodanie tego warunku to naprawdę podstawowa sprawa w programowaniu, bo bez niego wszystko może się posypać i przestanie działać tak, jak powinno.

Pytanie 16

W jakiej fazie cyklu życia projektu informatycznego następuje integracja oraz testowanie wszystkich modułów systemu?

A. Etap planowania
B. Faza analizy
C. Faza wdrożenia
D. Etap implementacji
Planowanie to faza początkowa, w której określane są cele projektu, harmonogram i zasoby, ale nie jest to etap integracji systemu. Analiza skupia się na zbieraniu wymagań i definiowaniu specyfikacji technicznej, ale nie obejmuje łączenia modułów ani testowania gotowego produktu. Wdrożenie to końcowy etap cyklu życia projektu, który następuje po pełnej integracji i testowaniu – polega na uruchomieniu systemu w środowisku produkcyjnym i udostępnieniu go użytkownikom końcowym.

Pytanie 17

Po uruchomieniu poniższego kodu w języku C++ w konsoli pojawi się ciąg liczb:

int a = 1;
while (a++ < 6) {
    cout << a << " ";
}
A. 2 3 4 5 6
B. 1 2 3 4 5 6
C. 2 3 4 5 6 7
D. 1 2 3 4 5
Z tego co widzę, najczęstsze nieporozumienia związane z tym pytaniem wynikają z mylenia sposobu działania operatora postinkrementacji z preinkrementacją, a także niezrozumienia kolejności wykonania instrukcji w pętli. W tym przykładzie zapis a++ < 6 sprawia, że najpierw do warunku trafia obecna wartość a (sprawdzana jest 1 < 6), dopiero potem następuje zwiększenie a do 2. Wewnątrz pętli wypisywana jest już ta nowa wartość. To może być mylące, bo ktoś mógłby założyć, że najpierw następuje inkrementacja, a potem sprawdzenie warunku – tak by było przy ++a < 6, ale nie przy a++ < 6. Kolejna rzecz: wybierając odpowiedzi typu 1 2 3 4 5 6 lub 2 3 4 5 6 7, można nieświadomie przyjąć, że pętla wypisuje także wartości początkową lub końcową poza zakresem warunku, co w tym kodzie nie ma miejsca. Częstym błędem jest też założenie, że warunek a++ < 6 przepuszcza do wypisania wartość 6 lub nawet 7, ale w rzeczywistości przy a równym 6 warunek staje się fałszywy i pętla się kończy. Takie subtelności są bardzo istotne w codziennym programowaniu, szczególnie kiedy pracuje się z pętlami sterującymi wykonywaniem algorytmów czy przetwarzaniem danych w tablicach. Praktyka pokazuje, że przeoczenie różnic między post- i pre-inkrementacją prowadzi do bugów, które często trudno namierzyć, a ich efekty mogą wychodzić dopiero po dłuższym czasie. Moim zdaniem najlepiej przyjąć zasadę, by czytać kod spokojnie linijka po linijce i zwracać uwagę na to, co dzieje się z każdą zmienną w każdej iteracji. Uczy to logicznego myślenia i pozwala lepiej rozumieć mechanizmy języka – a to podstawa do pisania solidnego, przewidywalnego kodu.

Pytanie 18

Co będzie wynikiem działania poniższego kodu JavaScript?

const obj = {
  name: 'John',
  greet: function() {
    setTimeout(function() {
      console.log(`Hello, ${this.name}`);
    }, 1000);
  }
};
obj.greet();
A. Hello, John
B. Hello, null
C. TypeError
D. Hello, undefined
Wynik działania tego kodu to `Hello, undefined`, co jest spowodowane tym, jak działa kontekst `this` w JavaScript. Gdy wywołujemy metodę `greet`, w kontekście tej metody `this` odnosi się do obiektu `obj`. Proszę zauważyć, że metoda `greet` używa funkcji anonimowej w `setTimeout`, a to zmienia kontekst `this`. W momencie, gdy `setTimeout` wywołuje funkcję, `this` nie odnosi się już do obiektu `obj`, lecz do globalnego obiektu (w przeglądarkach jest to `window`), gdzie `name` nie jest zdefiniowane. Dlatego w konsoli widzimy `Hello, undefined`. Takie zachowanie jest typowe dla JavaScript, więc warto zrozumieć, jak można to zmienić, np. używając funkcji strzałkowej (`() => {}`), która nie ma własnego kontekstu `this`, więc po prostu korzysta z kontekstu otaczającego. Użycie strzałek w takich przypadkach jest coraz częściej zalecane w nowoczesnym kodzie.

Pytanie 19

Jakie są różnice między testami funkcjonalnymi a niefunkcjonalnymi?

A. Testy funkcjonalne oceniają zgodność działania aplikacji z założeniami, a niefunkcjonalne analizują aspekty wydajności, bezpieczeństwa i użyteczności
B. Testy funkcjonalne są realizowane tylko przez końcowych użytkowników, natomiast niefunkcjonalne przez programistów
C. Testy funkcjonalne koncentrują się na interfejsie, a niefunkcjonalne na backendzie aplikacji
D. Testy funkcjonalne oceniają wydajność aplikacji, podczas gdy niefunkcjonalne weryfikują poprawność kodu
Testy funkcjonalne sprawdzają, czy aplikacja działa zgodnie z założeniami i spełnia określone wymagania użytkownika. Obejmują one testowanie interfejsu, przepływu pracy oraz funkcji kluczowych dla działania oprogramowania. Testy niefunkcjonalne koncentrują się na aspektach takich jak wydajność, skalowalność, bezpieczeństwo i użyteczność. Różnica polega na tym, że testy funkcjonalne oceniają 'co' robi aplikacja, podczas gdy testy niefunkcjonalne oceniają 'jak dobrze' aplikacja działa w różnych warunkach. Testy niefunkcjonalne obejmują testy obciążeniowe (load testing), testy penetracyjne oraz analizy UX. Oba typy testów są niezbędne dla zapewnienia wysokiej jakości oprogramowania i jego niezawodności w środowisku produkcyjnym.

Pytanie 20

Kiedy w programie występuje problem z działaniem, a programista musi zweryfikować wartości znajdujące się w zmiennych w momencie działania aplikacji, to w tym celu należy zastosować

A. wirtualną maszynę
B. interpreter
C. analizator składni
D. debugger
Debugger to jedno z podstawowych narzędzi, bez którego praktycznie żaden programista nie wyobraża sobie efektywnej pracy przy diagnozowaniu usterek w kodzie. Pozwala on na zatrzymanie wykonania programu w wybranym miejscu (tzw. breakpoint), podgląd wartości zmiennych, śledzenie stosu wywołań i krokowe przechodzenie przez kod. Praca z debuggerem znacznie skraca czas poszukiwania przyczyn błędów, pozwalając od razu zobaczyć, co dokładnie dzieje się „pod maską” aplikacji w konkretnym momencie jej działania. W mojej opinii – i myślę, że większość osób z branży się tu zgodzi – opanowanie obsługi debuggera to absolutna podstawa, jeśli ktoś myśli poważnie o programowaniu. Narzędzia te są dostępne w praktycznie każdym środowisku IDE, zarówno do języków kompilowanych jak i interpretowanych. Można dzięki nim sprawdzać nawet bardzo złożone przypadki, które trudno byłoby wychwycić samym czytaniem kodu albo przez dodawanie tymczasowych printów. Debugger umożliwia też dynamiczne modyfikowanie wartości w trakcie działania programu, co czasem bardzo się przydaje przy testowaniu różnych scenariuszy. Branżowe dobre praktyki wręcz zalecają regularne wykorzystywanie debuggera podczas pracy z większymi projektami, bo to po prostu ogromna oszczędność czasu i nerwów.

Pytanie 21

Który z wymienionych poniżej przykładów ilustruje prawidłowy szkielet zarządzania wyjątkami w języku C++?

A. try { kod } except { obsługa }
B. try { kod } catch { obsługa }
C. try { kod } handle { obsługa }
D. try { kod } finally { obsługa }
Jak to wygląda w C++? Kluczowym elementem jest szkielet z blokami 'try' i 'catch'. W bloku 'try' piszesz kod, który może spowodować błąd, a 'catch' zajmuje się sytuacjami, kiedy coś pójdzie nie tak. Dzięki temu nie musisz się martwić, że program nagle przestanie działać, bo masz kontrolę nad tym, jak reagować w trudnych momentach. Obsługa wyjątków to naprawdę ważna sprawa w programowaniu, bo pomaga wyłapać różne problemy, czy to z danymi, z pamięcią, czy z plikami. Z mojego doświadczenia, to po prostu sprawia, że aplikacje są bardziej stabilne i działa to na korzyść zarówno programisty, jak i użytkownika.

Pytanie 22

Przedstawione kody zawierają realizację funkcji oraz jeden zdefiniowany test automatyczny, który weryfikuje działanie funkcji w przypadku, gdy argumentem jest liczba ujemna. W miejsce kropek należy dodać drugi test, który sprawdzi funkcjonalność funkcji, kiedy argumentem jest liczba dodatnia. Który z poniższych kodów jest odpowiedni do tego testu?

export function fun1(number) {
    if (number < 0)
        number = number * (-1);
    return number;
}
describe('fun1', () => {
    it('test1', () => {
        const result = fun1(-1);
        expect(result).toBe(1);
    })
    ...
})
it('test2', () => {
    const result = fun1(1);
    expect(result).toBe(result+1);
})
A.
it('test2', () => {
    const result = fun1(2);
    expect(result).toBe(-2);
})
B.
it('test2', () => {
    const result = fun1(2);
    expect(result).toBe(2);
})
C.
it('test2', () => {
    const result = fun1(1);
    expect(result).toBe(-1);
})
D.
A. Odpowiedź A
B. Odpowiedź B
C. Odpowiedź C
D. Odpowiedź D
Błędne odpowiedzi A B oraz D wynikają z niepoprawnego zrozumienia działania funkcji fun1 która przekształca wartość ujemną na dodatnią ale nie zmienia wartości dodatnich Odpowiedź A sugeruje że funkcja powinna dodać 1 do wartości co nie jest zgodne z jej definicją Funkcja nie wykonuje operacji arytmetycznych poza mnożeniem ujemnych liczb przez -1 co w odpowiedzi A nie ma zastosowania Wynik testu oczekiwany jako result+1 nie odzwierciedla poprawnego działania funkcji Odpowiedź B natomiast błędnie zakłada że funkcja przekształca dodatnie liczby w ujemne co nie jest prawdą Funkcja jedynie zmienia znak dla ujemnych wartości więc test oczekujący że 2 przekształci się w -2 jest niepoprawny Odpowiedź D z kolei zakłada że funkcja zmienia znak liczby dodatniej 1 do wartości -1 co również nie jest zgodne z założeniami funkcji Fun1 powinna zwracać tę samą wartość dla liczby dodatniej Funkcje jednostkowe są kluczowym narzędziem do zapewnienia niezawodności kodu i ich prawidłowe zrozumienie jest niezbędne do skutecznego testowania oprogramowania W kontekście tego pytania jedynie odpowiedź C prawidłowo odzwierciedla poprawne zachowanie funkcji dla wartości dodatnich co jest zgodne z jej implementacją

Pytanie 23

Jakie z wymienionych narzędzi służy do testowania aplikacji?

A. WordPress
B. Photoshop
C. Selenium
D. Git
Selenium to potężne narzędzie do automatycznego testowania aplikacji webowych. Umożliwia ono symulowanie działań użytkownika na stronie internetowej, takich jak klikanie przycisków, wypełnianie formularzy czy nawigowanie po witrynie. Dzięki Selenium programiści mogą automatyzować testy funkcjonalne i regresyjne, co pozwala na szybkie wykrywanie błędów i sprawdzanie zgodności aplikacji z wymaganiami. Selenium obsługuje wiele języków programowania, takich jak Python, Java, C# czy JavaScript, co czyni je wszechstronnym narzędziem do testowania aplikacji webowych na różnych platformach i przeglądarkach. Jest to jedno z najważniejszych narzędzi w arsenale testerów oprogramowania i deweloperów dbających o jakość swoich produktów.

Pytanie 24

Jaką wartość ma zmienna b po wykonaniu poniższego kodu?

int a = 1, b = 20, c = 3;
while (a <= 10) {
    b = b - c;
    a += 2;
}
A. 20
B. 11
C. 5
D. 2
Po przeanalizowaniu przedstawionego kodu, możemy zauważyć, że zmienne a b i c są zainicjalizowane odpowiednio wartościami 1 20 i 3. Pętla while jest zależna od warunku a <= 10 co oznacza że będzie się wykonywać dopóki a nie przekroczy 10. W ciele pętli najpierw zmniejszamy wartość b o wartość c czyli b = b - c a następnie zwiększamy a o 2 czyli a += 2. Ponieważ a jest początkowo równe 1 pętla będzie się wykonywać pięć razy zanim a stanie się większe niż 10 (1 3 5 7 9). Podczas każdej iteracji wartość b zmniejsza się o 3 (ponieważ c=3). Po pięciu iteracjach wartość b zostanie zmniejszona o 15 (5*3) z początkowej wartości 20 uzyskując ostatecznie 5. W tym kontekście poprawna odpowiedź to 5. Takie podejście do analizy pętli i zmiennych jest kluczowe podczas programowania ponieważ pozwala zrozumieć jak zmieniają się wartości zmiennych w czasie wykonywania programu. Zrozumienie tych zasad jest fundamentalne w programowaniu proceduralnym oraz w debugowaniu kodu.

Pytanie 25

Błędy w interpretacji kodu stworzonego za pomocą React.js lub Angular można wykryć dzięki

A. narzędziom zainstalowanym po stronie serwera aplikacji
B. wbudowanemu debuggerowi w danym środowisku
C. kompilatorowi języka JavaScript
D. konsoli przeglądarki internetowej
Konsola przeglądarki to naprawdę super narzędzie do śledzenia błędów w JavaScript, a szczególnie przydatna jest, gdy piszemy coś w React.js albo Angular. Dzięki niej możesz łatwo sprawdzać logi i błędy, a nawet na żywo testować różne fragmenty swojego kodu. To naprawdę szybki sposób, żeby znaleźć problemy, bez potrzeby grzebania w całym kodzie aplikacji.

Pytanie 26

Który z wymienionych elementów NIE stanowi części instrukcji dla użytkownika programu?

A. Opis testów jednostkowych
B. Instrukcje dotyczące obsługi poszczególnych funkcji aplikacji
C. Rozwiązywanie problemów związanych z użytkowaniem aplikacji
D. Opis metody instalacji aplikacji
Instrukcja użytkownika programu zawiera opisy dotyczące sposobu instalacji aplikacji, konfiguracji oraz obsługi poszczególnych funkcji. Jest to kluczowy dokument pomagający użytkownikom w szybkim wdrożeniu się w pracę z oprogramowaniem. Zawiera również sekcje dotyczące rozwiązywania typowych problemów oraz wskazówki, jak efektywnie korzystać z narzędzi i funkcji aplikacji. Instrukcja użytkownika może być dostępna w formie elektronicznej (PDF, strony WWW) lub papierowej, a jej celem jest uproszczenie procesu wdrażania oraz ograniczenie liczby zgłoszeń do działu wsparcia technicznego. Dokumentacja tego typu stanowi również ważny element budowania pozytywnego doświadczenia użytkownika (UX).

Pytanie 27

Jakie narzędzie jest wykorzystywane do zgłaszania błędów w projektach IT?

A. Git
B. Photoshop
C. JIRA
D. Blender
JIRA to jedno z najczęściej wykorzystywanych narzędzi do zarządzania projektami i raportowania błędów w projektach informatycznych. JIRA umożliwia śledzenie błędów, zarządzanie zadaniami oraz efektywne monitorowanie postępów prac nad projektem. Dzięki integracji z innymi narzędziami, takimi jak Confluence czy Bitbucket, JIRA stanowi kompleksowe rozwiązanie wspierające zespoły deweloperskie. Raportowanie błędów w JIRA pozwala na łatwe przypisywanie ich do odpowiednich członków zespołu, dodawanie załączników i komentarzy oraz monitorowanie statusu danego problemu, co usprawnia proces zarządzania jakością oprogramowania.

Pytanie 28

Jednym z rodzajów testów funkcjonalnych, które można przeprowadzić na aplikacji webowej, jest ocena

A. bezpieczeństwa aplikacji
B. wydajności aplikacji
C. poziomu optymalizacji kodu aplikacji
D. poprawności wyświetlanych elementów aplikacji
Testy funkcjonalne w aplikacji webowej są super ważne, bo sprawdzają, czy wszystko działa jak należy. Mówiąc prościej, chodzi o to, żeby zobaczyć, czy wszystkie elementy na stronie są wyświetlane prawidłowo, jak przyciski i formularze. To też dotyczy tego, jak użytkownicy wchodzą w interakcję z różnymi częściami strony. Moim zdaniem, dobrze przeprowadzone testy mogą naprawdę poprawić doświadczenie użytkownika.

Pytanie 29

Co zostanie wyświetlone w konsoli po wykonaniu poniższego kodu?

console.log(typeof null);
console.log(typeof undefined);
console.log(typeof []);
console.log(typeof NaN);
A. null, undefined, object, NaN
B. null, undefined, array, number
C. object, undefined, array, number
D. object, undefined, object, number
Typowe błędy związane z błędnymi odpowiedziami wynikają często z mylnych koncepcji dotyczących typów danych w JavaScript. Warto zauważyć, że odpowiedź sugerująca, że null jest typem 'null' nie jest zgodna z rzeczywistością. Null nie jest odrębnym typem, lecz jest klasyfikowany jako obiekt, co jest wynikają z tego, że w JavaScript wszystko jest obiektowe z wyjątkiem prostych typów. Również opinia, że NaN powinien być uznawany za typ 'NaN' jest myląca. NaN jest specjalnym przypadkiem liczby, co można zobaczyć przy użyciu typeof. Tablica z kolei nie ma własnego typu w JavaScript, jest traktowana jako obiekt. To jest powód, dla którego typeof zwraca 'object' dla tablic. Niezrozumienie tych zasad prowadzi do błędnych konkluzji i może wpływać na jakość kodu. W praktyce powinno się zawsze stosować typeof do sprawdzania typów zmiennych, co zapewnia lepszą kontrolę nad danymi i eliminuje potencjalne błędy podczas wykonywania operacji na różnych typach. Warto zwracać uwagę na te aspekty, ponieważ wpływają one na wydajność i stabilność aplikacji.

Pytanie 30

Które z wymienionych narzędzi nie znajduje zastosowania w tworzeniu aplikacji desktopowych?

A. Przeglądarka internetowa
B. Debugger
C. Edytor graficzny
D. Kompilator
Przeglądarka internetowa nie jest narzędziem wykorzystywanym bezpośrednio w procesie tworzenia aplikacji desktopowych. Chociaż może służyć do przeszukiwania dokumentacji lub testowania aplikacji webowych, jej funkcjonalność nie wspiera bezpośredniego tworzenia aplikacji desktopowych. W tworzeniu aplikacji desktopowych kluczowe są narzędzia takie jak kompilatory, debugery i edytory kodu. Kompilatory przekształcają kod źródłowy na kod wykonywalny, debugery pozwalają na śledzenie błędów, a edytory kodu umożliwiają pisanie i edytowanie aplikacji.

Pytanie 31

Przedstawiony na filmie kod napisany w języku C++ nie kompiluje się. Co należy zmienić w tym kodzie, aby proces kompilacji wykonał się bez błędów?

A. poprawnie zapisać warunek w instrukcji if w linii 11, np. sprawdz(x)==true
B. zadeklarować zmienną sprawdz przed jej wykorzystaniem w linii 11
C. naprawić błąd w funkcji sprawdz, który polega na braku nawiasów {} w pętli for
D. dodać deklarację funkcji sprawdz przed funkcją main
Wielu początkujących programistów skupia się na szczegółach składniowych lub drobiazgach logicznych, kiedy pojawia się błąd kompilacji w C++. Jednak często przyczyną jest coś bardzo podstawowego, jak brak deklaracji funkcji przed jej użyciem. Jeśli chodzi o zapis warunku w instrukcji 'if', to kompilator nie zgłasza błędu, gdy używamy wyrażenia typu 'if (sprawdz(x))' – to całkowicie poprawna składnia, a dopisywanie '==true' jest redundantne i nie wnosi niczego nowego. Bardzo często widzę, że ktoś skupia się na tym, żeby warunek koniecznie porównywać do true, ale tak naprawdę to kwestia stylu, nie poprawności. Pozostawienie nawiasów klamrowych w pętli for jest oczywiście dobrą praktyką, ale ich brak nie zawsze generuje błąd kompilacji, jeśli pętla ma tylko jedną instrukcję. Kompilator C++ potrafi to rozpoznać i nie zgłasza błędu – sprowadza się to bardziej do czytelności i unikania błędów logicznych niż do samej poprawności kompilacji. Odpowiedź dotycząca deklarowania zmiennej 'sprawdz' to już nieporozumienie – 'sprawdz' to funkcja, a nie zmienna, więc nie deklarujemy jej w ten sposób. Ten błąd pokazuje, jak łatwo pomylić pojęcia w językach programowania, zwłaszcza jeśli dopiero zaczynamy przygodę z kodowaniem. Główna zasada, którą warto tu zapamiętać, to: każda funkcja używana przed jej zdefiniowaniem musi być zadeklarowana – to właśnie tego brakuje w typowym przykładzie z pytania. Bez deklaracji kompilator nie wie, jaką sygnaturę ma funkcja, a to skutkuje błędem już na poziomie kompilacji. Z mojego doświadczenia wynika, że takie drobne rzeczy potrafią skutecznie utrudnić życie, dlatego warto czytać komunikaty kompilatora i znać podstawowe zasady działania języka C++.

Pytanie 32

Jakie narzędzie umożliwia testowanie API w aplikacjach internetowych?

A. Node.js
B. Microsoft Excel
C. Postman
D. Blender
Blender to narzędzie do modelowania 3D i tworzenia animacji, które nie ma zastosowania w testowaniu API. Microsoft Excel jest programem do tworzenia arkuszy kalkulacyjnych i obliczeń, często wykorzystywanym w analizie danych, ale nie w testowaniu aplikacji webowych. Node.js to środowisko uruchomieniowe JavaScript, wykorzystywane do budowy aplikacji serwerowych, ale samo w sobie nie jest narzędziem do testowania API, choć może współpracować z Postmanem lub innymi narzędziami tego typu.

Pytanie 33

Co zostanie wyświetlone po wykonaniu poniższego kodu JavaScript?

const promise = new Promise((resolve, reject) => {
  setTimeout(() => {
    resolve('success');
  }, 1000);
});

promise
  .then(res => {
    console.log(res);
    return 'first then';
  })
  .then(res => {
    console.log(res);
  });
A. success, first then
B. first then, success
C. success
D. first then
Podany kod JavaScript korzysta z obietnic (Promises), co jest nowoczesnym podejściem do zarządzania asynchronicznością w JavaScript. W momencie, gdy tworzymy nową obietnicę, wykorzystujemy funkcję `setTimeout`, która po 1 sekundzie wywołuje metodę `resolve`, przekazując tekst 'success'. To jest pierwszy krok, w którym obietnica zostaje spełniona. Następnie, w łańcuchu `then`, pierwsza funkcja `then` przyjmuje wynik obietnicy, czyli 'success', loguje go na konsolę, a następnie zwraca nowy tekst 'first then'. Druga funkcja `then` odbiera ten wynik i również go loguje. W rezultacie na konsoli pojawią się kolejno: 'success' oraz 'first then'. Taki sposób tworzenia łańcuchów obietnic jest zgodny z najlepszymi praktykami programowania asynchronicznego w JavaScript, ponieważ pozwala na czytelniejsze i bardziej zrozumiałe zarządzanie kodem asynchronicznym, eliminując złożoność związaną z tzw. „callback hell”. Warto zaznaczyć, że obietnice mogą być stosowane do radzenia sobie z żądaniami sieciowymi, operacjami na plikach czy innymi długotrwałymi procesami, co czyni je niezbędnym narzędziem w nowoczesnym programowaniu webowym.

Pytanie 34

Jakiego typu testy są stosowane do sprawdzania funkcjonalności prototypu interfejsu?

A. Testy zgodności
B. Testy interfejsu
C. Testy efektywnościowe
D. Testy obciążeniowe
Testy interfejsu są kluczowe w procesie weryfikacji funkcji prototypu interfejsu użytkownika. Testy te koncentrują się na sprawdzeniu poprawności działania wszystkich elementów graficznych, takich jak przyciski, pola tekstowe, menu rozwijane oraz formularze. Testy interfejsu pozwalają upewnić się, że interakcje użytkownika z aplikacją przebiegają zgodnie z oczekiwaniami i nie powodują błędów w nawigacji. Dzięki nim można wykryć problemy związane z nieprawidłowym rozmieszczeniem elementów, brakiem reakcji na kliknięcia lub nieintuicyjnym działaniem, co pozwala na wczesne wdrożenie poprawek i zwiększenie użyteczności aplikacji.

Pytanie 35

Jakie stwierdzenie najlepiej tłumaczy cel podziału programu na funkcje (metody)?

A. Eliminuje potrzebę korzystania ze zmiennych globalnych
B. Gwarantuje automatyczną kompilację programu
C. Ułatwia proces debugowania oraz ponowne wykorzystanie fragmentów kodu
D. Umożliwia skrócenie kodu przez eliminację wszelkich komentarzy
Dzielenie programu na funkcje (lub metody) jest jedną z kluczowych zasad programowania strukturalnego i obiektowego. Funkcje pozwalają na podzielenie dużych bloków kodu na mniejsze, łatwiejsze do zarządzania i ponownego wykorzystania fragmenty. Dzięki temu kod jest bardziej czytelny, zrozumiały i łatwiejszy do testowania. Ułatwia to także proces debugowania, ponieważ błędy można izolować w konkretnych funkcjach, zamiast przeszukiwać cały program. Ponadto funkcje umożliwiają wielokrotne używanie tego samego fragmentu kodu, co zwiększa efektywność i eliminuje konieczność powielania kodu, zmniejszając ryzyko błędów.

Pytanie 36

Które narzędzie najlepiej nadaje się do analizy wydajności aplikacji JavaScript?

A. Chrome DevTools Performance
B. Babel
C. Webpack
D. npm
Wybór narzędzi do analizy wydajności aplikacji JavaScript jest kluczowy, jednak nie każde narzędzie nadaje się do tego celu. Webpack, na przykład, jest narzędziem do budowania aplikacji, które umożliwia pakowanie modułów JavaScript i zarządzanie zależnościami, ale nie jest narzędziem służącym do analizy wydajności. Jego główną funkcją jest optymalizacja kodu i zasobów w celu zmniejszenia rozmiaru aplikacji, co pośrednio może wpłynąć na wydajność, ale nie pozwala na bezpośrednią analizę jej działania w czasie rzeczywistym. Babel również nie jest narzędziem do analizy wydajności. To transpiler, który umożliwia używanie nowoczesnych funkcji JavaScript w starszych przeglądarkach. Jego rolą jest konwersja kodu, a nie monitorowanie jego efektywności. npm to menedżer pakietów, który służy do instalacji i zarządzania bibliotekami JavaScript, ale nie zapewnia narzędzi do analizy wydajności aplikacji. Wybierając niewłaściwe narzędzia, można zainwestować czas w coś, co nie przyniesie oczekiwanych rezultatów, co jest powszechnym błędem wśród programistów. Kluczowe jest zrozumienie, że do skutecznej analizy wydajności potrzebne są narzędzia, które dają nam wgląd w działanie kodu, a nie tylko w jego strukturę czy zależności.

Pytanie 37

Wynikiem wykonania poniższego fragmentu kodu jest wyświetlenie liczb z zakresu od 2 do 20, które są

for (let number = 2; number <= 20; number++) {
    let check = true;
    for (let test = 2; test < number; test++) {
        if (number % test === 0) {
            check = false;
            break;
        }
    }
    if (check) console.log(number);
}
A. pierwsze.
B. podzielne przez wartość zmiennej test.
C. podzielne przez wartość zmiennej check.
D. parzyste.
Podzielność przez zmienną test lub check oznacza, że liczby są wielokrotnościami określonej wartości, ale niekoniecznie są liczbami pierwszymi. Liczby parzyste to liczby dzielące się przez 2, co oznacza, że tylko 2 jest liczbą pierwszą w tym zbiorze. Algorytmy wykrywające liczby parzyste lub wielokrotności nie są używane do znajdowania liczb pierwszych, ponieważ ich zakres i zastosowanie są zupełnie inne.

Pytanie 38

Który z wymienionych typów testów najlepiej ocenia odporność aplikacji na intensywne obciążenie?

A. Testy bezpieczeństwa
B. Testy zgodności
C. Testy funkcjonalne
D. Testy obciążeniowe
Testy obciążeniowe to rodzaj testów, które sprawdzają, jak aplikacja radzi sobie z dużym ruchem użytkowników lub przetwarzaniem dużych ilości danych. Celem testów obciążeniowych jest wykrycie potencjalnych wąskich gardeł, identyfikacja problemów z wydajnością oraz określenie maksymalnej przepustowości aplikacji. Testy te są kluczowe dla aplikacji o wysokim natężeniu ruchu, takich jak sklepy internetowe czy systemy bankowe, gdzie stabilność pod obciążeniem jest krytyczna dla sukcesu.

Pytanie 39

Jaki będzie wynik działania poniższego kodu JavaScript?

let x = 5;
let y = '10';
console.log(x + y);
A. 15
B. error
C. undefined
D. 510
Niepoprawne odpowiedzi często wynikają z nieporozumień dotyczących operacji w JavaScript, szczególnie związanych z typami danych. W przypadku odpowiedzi, które sugerują, że wynik to 15, może to wynikać z mylnego założenia, że JavaScript traktuje oba operandów jako liczby. Warto zauważyć, że operator + jest niejednoznaczny w JavaScript, ponieważ zarówno łączenie łańcuchów, jak i dodawanie liczb są jego możliwymi zastosowaniami. Dlatego, kiedy operatory działają na różnych typach, jak liczba i łańcuch, JavaScript stosuje konwersję typów, co prowadzi do wyników, które mogą wydawać się sprzeczne z intuicją. Z kolei odpowiedź, która zakłada, że wynik będzie 'error', opiera się na błędnym przekonaniu, że JavaScript nie poradzi sobie z różnymi typami. W rzeczywistości, JavaScript jest zaprojektowany tak, aby radzić sobie z różnymi typami danych i dokonuje konwersji, co może prowadzić do takich wyników jak '510'. Odpowiedź 'undefined' byłaby uzasadniona tylko w przypadku, gdyby kod miał nieprawidłową składnię, co w tym przypadku nie ma miejsca. Zrozumienie zasad działania operatorów w JavaScript, szczególnie dotyczących konwersji typów, jest kluczowe dla unikania tego typu błędów w przyszłości.

Pytanie 40

Jakie będą skutki wykonania podanego fragmentu kodu w języku C++?

vector <int> liczby;
for(int i=0; i<10; i++) {
    liczby.push_back(2*i);
}
A. Do tablicy liczby, na jej początku, dodawane są nowe wartości.
B. Z tablicy liczby usuwane są elementy, z każdym obiegiem pętli eliminowany jest element z jej końca.
C. Do tablicy liczby, na jej końcu, dodawane są nowe wartości.
D. Z tablicy liczby usuwane są elementy, z każdym obiegiem pętli eliminowany jest element z jej początku.
Kod, który został przedstawiony, pokazuje bardzo typowe zastosowanie kontenera std::vector w C++. Metoda push_back() dodaje nowy element zawsze na końcu wektora, co oznacza, że kolejne wywołania tej funkcji będą rozszerzać tablicę o nowe wartości w porządku dodawania. W tym konkretnym przykładzie do pustego wektora liczby, w każdej iteracji pętli for dodawana jest liczba będąca podwojeniem indeksu – czyli 0, 2, 4, 6, 8, aż do 18 włącznie (bo i przyjmuje wartości od 0 do 9). To bardzo przyjazny i intuicyjny sposób na dynamiczne rozbudowywanie zbioru danych bez konieczności martwienia się o ręczne zarządzanie rozmiarem tablicy, co w języku C++ jest częstym źródłem błędów w przypadku zwykłych tablic. Z mojego doświadczenia korzystanie z push_back() jest czymś absolutnie podstawowym w codziennej pracy programisty, zwłaszcza jeśli chodzi o szybkie prototypowanie czy operacje na listach wynikowych. Warto zwrócić uwagę, że vector zapewnia też wydajne zarządzanie pamięcią - automatycznie rezerwuje przestrzeń, a w razie potrzeby powiększa ją. Standard C++ promuje stosowanie kontenerów STL właśnie z uwagi na bezpieczeństwo i wygodę użytkowania, więc to rozwiązanie jest nie tylko poprawne, ale też zgodne z dobrymi praktykami. Często w praktyce spotyka się właśnie takie sekwencyjne dodawanie elementów do końca wektora, chociażby przy wczytywaniu danych z plików czy budowaniu dynamicznych struktur.